Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2009

ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΠΟ ΕΚΔΟΣΗ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ "ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ ΝΥΧΤΕΣ" ΤΟΥ ΘΕΟΧΑΡΗ ΜΠΙΚΗΡΟΠΟΥΛΟΥ


Αμαρτία


Ξαφνικά, απρόσμενα
η αμαρτία
πλησίασε τόσο κοντά
που η ανάσα της
προκάλεσε ρίγη
σύγχυση
και ζάλη στο μυαλό.
Για μια στιγμή
η ηδονή
γκρέμισε τα τείχη του δισταγμού σαν επαναστάτης,
η ελευθερία
τα δεσμά των φραγμών σου έσπασε,
κατέκτησε κάθε
πόθο.
Πόθε αμαρτωλέ,
της νύχτας γητευτή των ηδονών
μες την ελευθερία με υποδουλώνεις,
σκλάβος σου,
σαν πότη μεθυσμένο σε χαμαιτυπείο με παρασέρνεις
ερείπια η εικόνα μου στον κόσμο, τον διαβολικά πλασμένο.
…Ποιος κόσμος τάχα
είναι πιο αληθινός από αυτόν
που ζούμε, άνθρωποι
θνητοί,
μοιραίοι;
Ζω
μέχρι,
ο πόθος να βαφτιστεί αμαρτία
μια αμαρτία
που έχει το όνομά σου.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΠΟ ΕΚΔΟΣΗ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ "ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ ΝΥΧΤΕΣ" ΤΟΥ ΘΕΟΧΑΡΗ ΜΠΙΚΗΡΟΠΟΥΛΟΥ



Σταθμός

Τα όνειρα
έρχονται και φεύγουν,
σαν τρένα στο σταθμό,
μεταίχμιο,
σκέψεων, ονείρων και αναμνήσεων…
Περιμένεις ή φεύγεις,
ανάλογα το ταξίδι
στην αρχή ή το τέλος.
Κοιτώντας τις ράγες,
τις ίδιες ράγες
χρόνια τώρα, στον ίδιο σταθμό, κάτω από τα ίδια πλατάνια,
το χρόνο μετράς, σε κάθε
αντάμωση και αποχαιρετισμό.
Ακόμη ένα ταξίδι,
ακόμη μια στιγμή
ακόμη μια μέρα,
που μοιράζεσαι με τον εαυτό σου…πάντα μόνος στο ατέλειωτο ταξίδι,
αφετηρία ή επιστροφή, στις ρίζες, στον ίδιο τόπο, στον ίδιο σταθμό, σε κάθε ταξίδι, σε κάθε ειδική διαδρομή...

ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΠΟ ΕΚΔΟΣΗ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ "ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ ΝΥΧΤΕΣ" ΤΟΥ ΘΕΟΧΑΡΗ ΜΠΙΚΗΡΟΠΟΥΛΟΥ



Επιστροφή στη φύση

Κάναμε έρωτα. Όλα όσα κάνουν δυο ερεθισμένα κορμιά,
από την αχαλίνωτη εξαλλοσύνη,
θηλυκό και αρσενικό σφιχταγκαλιασμένα, με τα
μουδιασμένα μέλη
από την ορμή,
την ηδονή όταν ανταλλάσσουν…
Κάναμε έρωτα.
Άγριο.
Χωρίς χάδια τρυφερά και ψιθυρίσματα.
Πίσω από το βράχο,
ανάμεσα στους κορμούς των καστανόδενδρων, στις πλαγίες του Ολύμπου,
με το θρόισμα των φύλλων,
το τραγούδι των πουλιών
δίπλα από το δροσερό ρυάκι.
Γέμισε η πλάση
μισόλογα πρόστυχα,
μισές πνιχτές ανάσες
λόγια του έρωτα,
σαν λουλουδιασμένα αγκάθια του δάσους
και μυρωδιές,
αρώματα από θυμάρι και αμάραντους
και ρετσίνι του πεύκου…
Λαχανιασμένη έγειρες στο πλευρό μου,
ξαπλωμένη πάνω στο γρασίδι, ανάμεσα στις φτέρες και
τις άγριες μαργαρίτες…
Σιωπή…
Λίγες λέξεις,
Τρυφερά αγγίγματα στοργής
και ικανοποίησης.
Χαμόγελα στο ξέφωτο…
Το δάσος πίσω καλωσόριζε το πέπλο της δύσης, τα καταπράσινα φύλλα κοκκίνιζαν….
Τα βλέμματα της γαλήνης,
ξανοίχτηκαν στην απεραντοσύνη,
κοιτώντας από ψηλά,
τα μικρά όνειρα
του κόσμου.

ΑΠΟ ΤΗΝ  ΥΠΟ ΕΚΔΟΣΗ ΕΡΩΤΙΚΗ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ "ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ ΝΥΧΤΕΣ"