Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2009

ΠΑΝΤΟΓΝΩΣΤΗΣ ΚΑΙ ΖΩΝΤΟΒΟΛΟΣ..!!!



ΑΠΟ 30 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
κάθε ΔΕΥΤΕΡΑ και ΤΡΙΤΗ στις 9.00 μ.μ στο ΘΕΑΤΡΟ ΒΑΦΕΙΟ
"ΓΙΑ ΛΙΓΕΣ ΜΟΝΟ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ"
(ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΚΡΑΤΗΣΕΩΝ 6948-050658)

ΜΙΑ ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΩΜΩΔΙΑ ΣΕ 7 ΕΙΚΟΝΕΣ

ΠΑΙΖΟΥΝ:
Αλέξανδρος ΓΙΑΝΝΟΥ
Γιώργος ΡΟΥΣΣΑΚΗΣ
Βαλεντίνα ΦΥΛΑΚΤΟΥ
Στέλλα ΦΩΤΣΗ

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Μιχάλης ΚΟΙΛΑΚΟΣ
ΜΟΥΣΙΚΗ (ΖΩΝΤΑΝΑ): Αγγέλικα ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ
ΣΚΗΝΙΚΑ-ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ: Ανθία ΛΟΙΖΟΥ
ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΦΩΤΙΣΜΟΥ: Αλέξης ΚΟΕΝ
ΒΟΗΘΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ: Νάντια ΘΕΟΔΩΡΟΥ

O AL PACINO παίζει τον «Έμπορο Της Βενετίας» του Shakespeare.




Μετά από επτά χρόνια απουσίας (από την ανάγνωση της «Σαλώμης» στο Broadway το 2003), ο Al Pacino επιστρέφει στη νεοϋορκέζικη θεατρική σκηνή το καλοκαίρι του 2010. Ο 69χρονος ηθοποιός θα υποδυθεί τον πανούργο Shylock στον «Έμπορο Της Βενετίας» του Shakespeare.

Η παράσταση θ’ ανέβει στο Central Park, στο πλαίσιο της διοργάνωσης σειράς θερινών παραστάσεων του Public Theater, ‘Shakespeare In The Park’, στο θρυλικό πια ανοιχτό θέατρο Delacorte Theater. Η πρεμιέρα θα γίνει στις 9 Ιουνίου και η παράσταση θα διαρκέσει επτά εβδομάδες.
Το ‘Shakespeare In The Park’ έχει καθιερωθεί ως θεσμός στο νεοϋρκέζικο καλοκαίρι και πολύ συχνά προσελκύει αστέρια του σινεμά, όπως η Anne Hathaway στη «Δωδέκατη Νύχτα» πέρυσι. Παλαιότερες παραστάσεις περιλάμβαναν στο καστ τους τη Meryl Streep, τη Natalie Portman, τον Kevin Kline και τον Patrick Stewart.
Να θυμήσουμε ότι ο Al Pacino είχε υποδυθεί τον Shylock και στη μεγάλη οθόνη, στη μεταφορά του «Εμπόρου Της Βενετίας» από τον Michael Radford το 2004, μαζί με τους Jeremy Irons και Joseph Fiennes.

Κάρολος Κουν 1908 – 1987





Δημιουργός τέχνης και παιδαγωγός του θεάτρου. Γεννήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 1908 στην Προύσα. Ο πατέρας του, Ερρίκος Κοέν, πάμπλουτος έμπορος και κοσμοπολίτης, ήταν κατά το ήμισυ έλληνας χριστιανός και κατά το άλλο ήμισυ γερμανοπωλονοεβραίος. Η μητέρα του, Μελπομένη Παπαδοπούλου, ήταν ελληνίδα χριστιανή ορθόδοξη.
Οι γονείς του απουσίαζαν συχνά από το σπίτι, κάποια στιγμή χώρισαν και πολύ αργότερα η μητέρα του ξαναπαντρεύτηκε ένα μακρινό συγγενή της. Μοναχικό παιδί, ο Κάρολος μεγάλωσε σ' ένα αστικό σπίτι, με πρωσογερμανίδα γκουβερνάντα, μ' έναν παπά και μια καθηγήτρια πιάνου ανάμεσα στους κατ' οίκον διδασκάλους.
Από πολύ μικρός άρχισε να ξεδιπλώνει τα καλλιτεχνικά του χαρίσματα. Σχημάτιζε μελωδίες στην πιανόλα του σαλονιού. Έκοβε τα μοντέλα από τα περιοδικά μόδας της μητέρας του κι έκανε θέατρο. Τα έπιπλα του σαλονιού ήταν το σκηνικό που έπλαθε η φαντασία του. Οι πολυθρόνες γίνονταν βράχοι και τα χαλιά θάλασσα. Πιο πολύ, όμως, του άρεσε να ζωγραφίζει με νερομπογιές.
Τα χρόνια της εφηβείας του τα πέρασε εσώκλειστος στην αμερικανική Ροβέρτειο Σχολή της Κωνσταντινούπολης, με παιδιά από τα Βαλκάνια. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, η ελληνική μειονότητα της Ροβερτείου Σχολής στερήθηκε τη διδασκαλία της μητρικής γλώσσας. Στον θεατρικό όμιλο Robert College Ρlayers Οfficers, ο Κάρολος εκτελούσε χρέη γραμματέα και συμμετείχε στις παραστάσεις, διαπρέποντας κυρίως στους γυναικείους ρόλους. Όταν αποφοίτησε το 1928, όλα είχαν αλλάξει στην Πόλης. Ακόμη και οι συγγενείς του δεν έμεναν πια εκεί.
Τον ίδιο χρόνο ο Κουν έφυγε για να σπουδάσει Αισθητική στη Σορβόννη και το 1929 εγκαταστάθηκε με τη μητέρα του στην Ελλάδα. Έπιασε δουλειά ως καθηγητής Αγγλικών στο Κολέγιο Αθηνών, όπου άρχισε να κάνει τις πρώτες θεατρικές παραστάσεις με τους μαθητές του, με μικρά σκετς που έγραφε ο ίδιος. Παράλληλα, τα βράδια παρέδιδε μαθήματα αγγλικών στο σύλλογο Εθνικής Τραπέζης για να ενισχύει τα οικονομικά του. Μετά τον πόλεμο, ο πατέρας του είχε καταστραφεί οικονομικά.
Στο μεταξύ, καθοριστική για τον Κουν υπήρξε η γνωριμία του με τον Φώτη Κόντογλου. Όπως έλεγε ο ίδιος, τον βοήθησε να γνωρίσει την Ελλάδα, να νιώσει το ξάνοιγμα προς κάθε τι το Ελληνικό...
Σε μια προσπάθεια να μεταφέρει επί σκηνής το αίτημα της επιστροφής στο ρωμαίικο, τον χειμώνα του 1933 ιδρύει, μαζί με τον Γιάννη Τσαρούχη και τον δημοσιογράφο Διονύσιο Δεβάρη, τη Λαϊκή Σκηνή. Από τη δραματική σχολή που στεγάζεται σ' ένα εγκαταλελειμμένο καμαρίνι του Δημοτικού Θεάτρου, θα προκύψει ο βασικός πυρήνας του θιάσου.





Στην εναρκτήρια παράσταση της Ερωφίλης του Χορτάτση, στις 20 Απριλίου '34 στο Θέατρο Ολύμπια, ο Κουν τοποθετεί τους ηθοποιούς σύμφωνα με τις αγιογραφίες του Κόντογλου και τους φωτίζει σαν από φως καντηλιού. Στα δύο χρόνια της λειτουργίας της η «Λαϊκή Σκηνή» θα παρουσιάσει ακόμη τα έργα: «Άλκηστη», «Πλούτος», «Ο κατά φαντασίαν ασθενής» και τα «Παντρολογήματα».
Το 1938 εγκαταλείπει το Κολέγιο και συνεργάζεται με τους θιάσους της Κυρίας Κατερίνας και της Μαρίκας Κοτοπούλη. Όμως, το όνειρο του ήταν να δημιουργήσει τη δική του μόνιμη, αφοσιωμένη ομάδα, να φτιάξει ηθοποιούς που να βλέπουν το θέατρο ως λειτούργημα και όχι ως επαγγελματική ενασχόληση. Το όνειρό του αυτό έγινε πραγματικότητα το 1942, ιδρύοντας μέσα στο σκοτάδι της γερμανικής κατοχής το Θέατρο Τέχνης.



Στο δωμάτιο μιας αυλής της οδού Ζωοδόχου Πηγής 9 ξεκίνησε τις πρόβες στην «Αγριόπαπια» του Ίψεν, με μαθητές της Σχολής το Β. Διαμαντόπουλο, το Δ. Καλλέργη, τον Π. Ζερβό, τη Β. Μεταξά, την Κ. Λαμπροπούλου και με τον ίδιο σκηνοθέτη και ηθοποιό. Τις παραστάσεις του τις έδινε σε διάφορα θέατρα, κυρίως στο θέατρο Κώστα Μουσούρη και το καλοκαίρι σε διάφορα θερινά που του παραχωρούσαν.
Οι οικονομικές δυσχέρειες τον ανάγκασαν να αναστείλει τις δραστηριότητες του Θεάτρου Τέχνης το 1950. Τότε κλήθηκε να σκηνοθετήσει στο Εθνικό Θέατρο, όπου ανέβασε πέντε έργα: «Ερρίκος Δ'», «Άνθρωποι και ποντίκια», «Οι τρεις αδερφές», «Όνειρο καλοκαιρινής νυκτός», «Ο θείος Βάνιας».
Το 1959 παρουσίασε στο Φεστιβάλ Αθηνών τους «Όρνιθες», στο Ηρώδειο. Η παράσταση διακόπηκε από τις έξαλλες διαμαρτυρίες και τα γιουχαΐσματα του κοινού, ενώ η κυβέρνηση επενέβη δραστικά. Τρία χρόνια αργότερα, στο Φεστιβάλ των Εθνών στο Παρίσι, οι «Όρνιθες» του βέβηλου Κουν μοιράστηκαν το πρώτο βραβείο με το Εθνικό Θέατρο της Ελλάδας. Οι κριτικές ήταν διθυραμβικές.
Παρότι κέρδισε την εκτίμηση και την αποδοχή στην Ευρώπη, ενώ στο τόπο του εισέπραττε την περιφρόνηση και το χλευασμό, αρνήθηκε όλες τις προτάσεις που του έγιναν για να σκηνοθετήσει στα μεγαλύτερα θέατρα της Ευρώπης και της Αμερικής. Η μοναδική φορά που δέχτηκε ήταν το 1967, που σκηνοθέτησε στο Στράτφορντ «Ρωμαίος και Ιουλιέττα». Η πρόσκληση ήταν από το Βασιλικό Σαιξπηρικό θέατρο της Αγγλίας. Ήταν ο δεύτερος σκηνοθέτης μέσα σε τριάντα χρόνια που τον καλούσαν να σκηνοθετήσει σ' αυτό το θέατρο. Η αγγλική κριτική χαρακτήρισε την παράσταση ως την καλύτερη Σαιξπηρική της τελευταίας δεκαετίας.







Η Μεγάλη Πορεία άρχισε από το 1954, οπότε ξανάστησε το θέατρο Τέχνης, στη δική του πια μόνιμη στέγη στο κυκλικό Υπόγειο της Στοάς Ορφέως. Μέσα από το «Υπόγειο των θαυμάτων», κάτω από τη σοφή, εμπνευσμένη καθοδήγηση του, βγήκαν ηθοποιοί, σκηνοθέτες, συγγραφείς, μουσικοί, σκηνογράφοι. Το ελληνικό θέατρο είναι σπαρμένο με πνευματικά του τέκνα: Διαμαντόπουλος, Χατζηαργύρη, Καλλέργης, Ζερβός, Ζαβιτσιάνου, Λυμπεροπούλου, Φερτής, Μιχαλακόπουλος, Καρακατσάνης, Πιττακή, Κοταμανίδου, Χρυσομάλλης, Αρμένης, Μπάκας, Λαζάνης, Γκιωνάκης, Κουγιουμτζής. Παιδιά του ήταν οι στενοί του συνεργάτες, ο Πλωρίτης, ο Χατζηδάκης, ο Τσαρούχης, ο Σταματίου, ο Σεβαστικόγλου. Δικά του παιδιά είναι και οι περισσότεροι ηθοποιοί του Κυπριακού Θεάτρου.
Το ελληνικό κοινό, χάρη στον Κουν, γνώρισε τα σύγχρονα ξένα θεατρικά ρεύματα, το θέατρο του «Παραλόγου», Ιονέσκο, Μαξ Φρις, Μπέκετ, Άλμπυ, Βάις, Πίντερ, Αραμπάλ, ενώ επανήλθε συχνά στους Ουίλλιαμς, Πιραντέλλο, Τσέχωφ, Μπρεχτ, Μίλλερ, Σαίξπηρ. Πρόβαλε το ελληνικό έργο μέσα από τον Βυζάντιο, Κορομηλά, Καπετανάκη, Ξενόπουλο και δημιούργησε νέους συγγραφείς: τον Καμπανέλλη, την Αναγνωστάκη, τον Κεχαΐδη, τον Σκούρτη, τον Μουρσελλά, τον Αρμένη.
Στη δεκαετία 1974-1983 δημιούργησε για πρώτη φορά και Β' σκηνή, τη «Λαϊκή», που λειτούργησε στο Θέατρο Βεάκη.
Η ερευνά του πάνω στην αναβίωση του Αρχαίου Δράματος θεωρείται από τις εγκυρότερες. Οι παραστάσεις των «Ορνίθων» και των «Περσών» ήταν οριακά γεγονότα στην ιστορία της ερμηνείας του Αρχαίου Δράματος κι έγιναν πρότυπα για τους νεότερους σκηνοθέτες. Ο ίδιος, όμως, ο Κουν έλεγε πως δε φτάνουν δυο ζωές για να ασχοληθεί κανείς σοβαρά με την ερμηνευτική προσέγγιση του Αρχαίου Δράματος.
Το 1980 το θέατρο Τέχνης μπήκε στην Επίδαυρο με τη μεγαλειώδη παράσταση της τριλογίας «Ορέστεια» του Αισχύλου. Με παραστάσεις αρχαίου δράματος όργωσε την Ευρώπη και γύριζε πάντα στην Ελλάδα θριαμβευτής. Στις αρχές του 1985 απέκτησε και δεύτερη θεατρική αίθουσα στην Πλάκα, με τη βοήθεια της Πολιτείας.



Όταν άρχισε να ανασαίνει οικονομικά και να απολαμβάνει τους καρπούς των κόπων 50 χρόνων, η υγεία του είχε πλέον κλονιστεί. Στις 8 Φεβρουαρίου 1987 εισήχθη στο νοσοκομείο «Υγεία» με έντονους πόνους στο στήθος. Άφησε την τελευταία του πνοή το βράδυ της 14ης Φεβρουαρίου, την ώρα ακριβώς που θα δινόταν η πρεμιέρα του έργου «Ο ήχος του όπλου» της Λουλας Αναγνωστάκη, που λίγο καιρό πριν είχε αρχίσει να σκηνοθετεί στο «Υπόγειο», στο Θέατρο Τέχνης.
http://www.sansimera.gr/

Εγκαινιάστηκε στη Νέα Υόρκη η έκθεση για τον Δομήνικο Θεοτοκόπουλο EL GRECO









Νέα Yόρκη

Το έργο που επιτελεί το Ίδρυμα «Αλέξανδρος Ωνάσης» στα δέκα χρόνια της παρουσίας του στη Νέα Υόρκη εξήρε ο υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού Παύλος Γερουλάνος κατά τα εγκαίνια της έκθεσης Οι καταβολές του Ελ Γκρέκο: η ζωγραφική εικόνων στη Βενετοκρατούμενη Κρήτη.
Ο κ. Γερουλάνος αναφέρθηκε στη σημασία και στο περιεχόμενο της «σπουδαίας αυτής έκθεσης», σημειώνοντας ότι «γεφυρώνει το Βυζάντιο με τη Δύση» και ότι «η κρητική σχολή ουσιαστικά φέρνει δυο κόσμους μαζί. Ενώ η πρώτη επαφή είναι λίγο αμήχανη, καταλήγει στο να δημιουργήσει ένα από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες παγκοσμίως, τον Ελ Γκρέκο».
Ο πρόεδρος του Ιδρύματος «Αλέξανδρος Ωνάσης» Αντώνης Παπαδημητρίου καλωσόρισε τους εκατοντάδες προσκεκλημένους και μίλησε για τη 10χρονη δράση του Ιδρύματος στην Αμερική. Ο κ. Παπαδημητρίου αναφέρθηκε στις διαστάσεις της έκθεσης, υπογραμμίζοντας ότι «μέσω του Βυζαντίου αναδεικνύεται η συνέχεια του ελληνικού πολιτισμού και η επέκτασή του στη Δύση».
Η έκθεση, η οποία θα διαρκέσει έως τις 27 Φεβρουαρίου, περιλαμβάνει 46 μοναδικές εικόνες του 15ου και του 16ου αιώνα, συμπεριλαμβανομένων πρώιμων έργων του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου από μουσεία και ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα, την Ευρώπη, τις ΗΠΑ και τον Καναδά, πολλές από τις οποίες ταξίδεψαν για πρώτη φορά στις ΗΠΑ.
Η Δρ. Αναστασία Δρανδάκη, επιμελήτρια της έκθεσης και της Βυζαντινής Συλλογής του Μουσείου Μπενάκη, ανέφερε ότι «εξετάζοντας το πλέγμα των βυζαντινών και των ιταλικών στοιχείων που χαρακτηρίζουν τις δημιουργίες των εργαστηρίων ζωγραφικής στη βενετοκρατούμενη Κρήτη του 15ου και του 16ου αιώνα -το περιβάλλον στο οποίο ανδρώθηκε καλλιτεχνικά ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος - η έκθεση του 'Ωνασείου' είναι η πρώτη που επικεντρώνεται στην εξέλιξη της πολύπλευρης σχέσης των Κρητικών ζωγράφων με τη δυτική τέχνη, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου».

Τα σημαντικότερα έργα της έκθεσης είναι:
* Έντεκα εξαιρετικές εικόνες από τη Συλλογή της Αγίας Αικατερίνης Σιναϊτών Ηρακλείου, του Επικοινωνιακού και Μορφωτικού Ιδρύματος της Αρχιεπισκοπής Κρήτης. Η εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης στο Ηράκλειο, που ιδρύθηκε περίπου τον 10ο αιώνα ως μετόχι της ομώνυμης μονής στο Όρος Σινά, υποστήριζε μια μεγάλη και λόγια μοναστική κοινότητα μέχρι τον 16ο αιώνα και από το 1967 φιλοξενεί μια ιδιαίτερα σημαντική συλλογή Ορθόδοξων εικόνων και εκκλησιαστικών αντικειμένων. Δέκα από τις εικόνες της Συλλογής της Αγίας Αικατερίνης Σιναϊτών έχουν ταξιδέψει μόνο μία φορά στο παρελθόν, το 1993, για τις ανάγκες μίας έκθεσης στην Αθήνα. Το ενδέκατο έργο, «Ο Μυστικός Δείπνος» του Μιχαήλ Δαμασκηνού, παρουσιάστηκε εκτός Κρήτης μόνο μία φορά, στην έκθεση «El Greco: Ταυτότητα και Μεταμόρφωση του 1999» που παρουσιάστηκε στη Μαδρίτη, τη Ρώμη και την Αθήνα.
* Τέσσερις εικόνες της έκθεσης προέρχονται από τη συλλογή του Μουσείου Ερμιτάζ, η «Πιετά», η «Ανάσταση» και το «Μη Μου Άπτου», η «Παναγία Νικοποιός» με τους αγίους Αθανάσιο, Σπυρίδωνα, Μαρίνα και Ρόκο και ο Άγιος Δημήτριος του Δονάτου Βιτζαμάνου. Από το 1930, όταν τα έργα αυτά εντάχθηκαν στη συλλογή του Ερμιτάζ, είναι η πρώτη φορά που ταξιδεύουν εκτός της Αγίας Πετρούπολης. Επίσης για πρώτη φορά ταξίδεψε και η «Δέηση» του Νικολάου Τζαφούρη, από το Βυζαντινό Μουσείο Αντιβουνιώτισσας στην Κέρκυρα.
* Ένα ιδιαίτερα σημαντικό σημείο της έκθεσης είναι η παρουσίαση, για πρώτη φορά, δύο φύλλων τριπτύχου της ιταλικής περιόδου του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου -της «Bάπτισης του Χριστού» που ανήκει στον Δήμο Ηρακλείου Κρήτης και της «Προσκύνησης των Ποιμένων» που ανήκει στο Πανεπιστήμιο Κουίνς στο Κίνγκστον του Οντάριο -τα οποία έχει προταθεί ότι αποτελούσαν αρχικά τμήματα του ίδιου έργου.
* Δύο ακόμη σημαντικά έργα της έκθεσης είναι η γνωστή πρώιμη εικόνα του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου, «Η Κοίμησις της Θεοτόκου», η οποία σπάνια ταξιδεύει μακριά από τον χώρο φύλαξής της, τον ομώνυμο ναό στην Ερμούπολη της Σύρου, καθώς και ένα όψιμο έργο του Ελ Γκρέκο, από την περίοδο της διαμονής του στην Ισπανία, η «Στέψη της Θεοτόκου», το οποίο παρουσιάζεται για πρώτη φορά στη Νέα Υόρκη, με την ευγενή παραχώρηση του Κοινωφελούς Ιδρύματος «Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης», μητρικού ιδρύματος του Ωνασείου Πολιτιστικού Κέντρου.



Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

ΜΟΝΟΠΡΑΚΤΑ ΤΩΝ Rossini και Francis Poulenc


Δύο έργα, «Η πλάνη με το αίσιο τέλος» του Rossini και «Ο χορός των μεταμφιεσμένων» του Francis Poulenc σε στίχους του Μαξ Γιάκομπ θα έχουν την τιμητική τους στο πρόγραμμα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής από 16 έως 29 Δεκεμβρίου στο Θέατρο «Ολύμπια» (Ακαδημίας 59-61).

Πρόκειται για δύο κωμικά μονόπρακτα που παρουσιάζονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, σε συμπαραγωγή με την Όπερα Δωματίου Αθηνών, το Πανεπιστήμιο Τεχνών του Βερολίνου και την Γαλλική Πρεσβεία στην Ελλάδα - Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών.
Την μουσική διεύθυνση έχει ο Ερρίκος Φρεζής, βαρύτονος ο Γκι Μπονφίλιο.