Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2009

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΟΝΟΠΡΑΚΤΟ "Η ΒΑΛΙΤΣΑ" ΤΟΥ ΘΕΟΧΑΡΗ ΜΠΙΚΗΡΟΠΟΥΛΟΥ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΑΒΒΙΔΗ




ΙΟΥΛΙΑ: Για πού το ’βαλες με τη βαλίτσα σου αγάπη μου;

ΝΙΚΟΣ: Φεύγω…Ταξίδι…Επαγγελματικό ταξίδι.
Θυμάσαι που σου είχα πει ότι θα χρειασθεί να φύγω για λίγες μέρες, να ξεκουραστώ, να δω και κάποιους ανθρώπους για μια καινούρια δουλειά;

ΙΟΥΛΙΑ: Ναι, κάτι θυμάμαι …αλλά δε μου είχες πει λεπτομέρειες… Δε σου κάνει η δουλειά σου τώρα…Λες και είσαι εικοσάρης και κάνεις σχέδια για το μέλλον…

ΝΙΚΟΣ: Εικοσάρης δεν είμαι, αλλά είμαι νέος. Και νέος είναι ο καθένας, που στα σαράντα, τα πενήντα, τα εξήντα, έχει τη δύναμη, να κάνει νέο ξεκίνημα.

-ΙΟΥΛΙΑ: Αναρωτιέμαι... αν θα πάει μακριά αυτή η βαλίτσα!

-ΝΙΚΟΣ: Αναρωτιέμαι, πως θα σηκώσω αυτή… τη βαλίτσα.

ΙΟΥΛΙΑ: Και φεύγεις έτσι ξαφνικά; Μόνος;

ΝΙΚΟΣ: Ξαφνικά… τι ξαφνικά …τώρα προέκυψε…
Όπως έκανες εσύ ξαφνικά τα ψώνια σου. Προέκυψε.Φεύγω κι έχω αργήσει ήδη. Μη με καθυστερείς…

ΙΟΥΛΙΑ: Τώρα θα φύγεις; Περίεργο…

ΝΙΚΟΣ: Που είναι το περίεργο;

ΙΟΥΛΙΑ: Δε μου είπες τίποτα το πρωί…Χθες βράδυ…

ΝΙΚΟΣ: Δε θα παραλείψω, άλλη φορά, (ψιθυριστά) …αν υπάρξει άλλη φορά … θα σου δίνω πλήρη αναφορά…Όπως κι εσύ…

ΙΟΥΛΙΑ: Υπονοείς κάτι; Δε σου ζήτησα αναφορά…
Τέλος πάντων.
Δεν έχω καμιά αντίρρηση αγάπη μου, κάνε το σωστό, αλλά εντάξει, φύγε αύριο, μεθαύριο, δε χάλασε ο κόσμος…Σου ετοίμαζα μια έκπληξη για απόψε..!!!

ΝΙΚΟΣ: (πλησιάζει και τη φιλάει τρυφερά)
Γλυκιά μου, σε ευχαριστώ για όλα, αλλά ήδη άργησα, θα χάσω το πλοίο…Φεύγω…

ΙΟΥΛΙΑ: Φεύγεις. Το βλέπω…με το πλοίο; …Ποιο πλοίο;
Μα τι έχεις βάλει στη βαλίτσα!
Εσύ δε φεύγεις, μετακομίζεις…Πόσο θα λείψεις;

Βραβείο Γκράμι θα απονεμηθεί μετά θάνατον στον MICHEL JACKSON



Βραβείο Γκράμι για την προσφορά του στο χώρο της μουσικής θα απονεμηθεί μετά θάνατον στον Μάικλ Τζάκσον, όπως ανακοίνωσαν οι διοργανωτές της τελετής.

Ο «βασιλιάς της ποπ» είχε κερδίσει εν ζωή 13 βραβεία Γκράμι, τα περισσότερα για το άλμπουμ Thriller.



Με το 14ο βραβείο θα τιμηθεί «ένας από τους καλλιτέχνες που επηρέασαν περισσότερο την εποχή τους» ανέφερε ο πρόεδρος της αμερικανικής δισκογραφικής Ακαδημίας που απονέμει τα βραβεία.
Βραβείο για το σύνολο του έργου του θα απονεμηθεί, επίσης, στον Καναδό Λέοναρντ Κοέν, ενώ τιμητικά βραβεία θα λάβουν επίσης ο πιανίστας και συνθέτης Αντρέ Πρεβέν, ο τραγουδιστής της μπλουζ Ντέιβιντ «Χάνιμποϊ» Έντουαρντς και η τραγουδίστρια της κάντρι Λορέτα Λιν.
Η 52η απονομή των Βραβείων Γκράμι θα γίνει στο Θέατρο Nokia του Λος Αντζελες, στις 31 Ιανουαρίου.


Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ/Γαλλικό

Έντγκαρ Άλαν Πόε (Αμερικανός συγγραφέας και ποιητής)


«Ω, ανθρώπινη αγάπη! Μας δίνεις στη Γη αυτό που περιμένουμε στον Ουρανό.»

«Εκείνη δεν απήντησεν...» του Τεύκρου Ανθία (1904-1968)










Αλήτικη ζωή! δε σε βαρέθηκα,
μ΄ όλο που μ΄ έκανες ερείπιο.
(Γελώ και καμαρώνω, εδώ που βρέθηκα, το παντελόνι μου το τρύπιο).
Κοιτάζω το σακάκι μου το νόστιμο,
και το θρηνώ, χωρίς αιτία.
(Το κλάημα μου προσφέρεται σαν πρόστιμο για την αθλία μου αλητεία).
Κρατώ ένα μικρουλάκι ξεροκόμματο,
και μες στο δρόμο το σπαράζω.
Κινούμαι βλακωδώς, καθώς αυτόματο,
και με τον κόσμο διασκεδάζω.
Ιδού! κάποια μαντάμ κρατάει τη τσάντα της
κι ενώ με βλέπει, χαχανίζει.
Και γνέφει στον ηλίθιο τον άντρα της
που κάπου εκεί κάτι ψωνίζει.
Γιατί, παρακαλώ, μαντάμ, γελάσατε
Πως είμαι αλήτης σιωπηλός;
Αχ! φαίνεται ποτέ σας δεν πεινάσατε...
...Με συγχωρείτε... είμαι τρελός...
«Εκείνη δεν απήντησεν...», ως έγραψε
μια συγγραφεύς ρομαντική.
Γελούσε, ναι, γελούσε και δεν έπαψε,
-ν- ώσπου τραβήχτηκα από κει.
Αλήτικη ζωή! δε σε βαρέθηκα,
μ΄ όλο μου μ΄ έκανες ερείπιο.
(Γελώ και καμαρώνω, εδώ που βρέθηκα,
το παντελόνι μου το τρύπιο).-


Από τη συλλογή Τα σφυρίγματα του αλήτη, Αθήνα 1929, σ. 61-62.

Optimisme του Τεύκρου Ανθία (1904-1968)









Πώς πέρασαν τα νιάτα μας, δίχως απόδοση καμμιά,
στις λεωφόρους τις πλατιές και στα σοκάκια τα στενά,
πώς σβύστηκε απ΄ τα στήθια μας η πρώτη αποθυμιά
για σερενάτες βραδινές και λυγμοτράγουδα ορθρινά.
Κι όμως ακόμη απόμεινε κάτω απ΄ τη στάχτην η φωτιά,
πυρώνοντας μερονυχτίς τη βουβαμένη μας καρδιά,
κ΄ έστω μιαν ώρα, μια στιγμή, στα φτωχικά μας γηρατειά,
θα μας κυκλώσει ο λυτρωμός, μιαν ανοιξιάτικη βραδιά.-


Συλλογή Τα σφυρίγματα του αλήτη, Αθήνα 1929, σ. 52.

Η προσευχή του αλήτη του Τεύκρου Ανθία (1904-1968)


Άγιος, άγιος, άγιος,
Κύριος Σαβαώθ,
πλήρης ο ουρανός
και η γη της δόξης σου.
Ωσαννά! ο εν τοις υψιστοις.


Χώνω τα χέρια μου στις τσέπες και κοιτώ
τον ουρανό, που συγνεφιάζει, ο αλιτήριος!
Θα ΄χει θυμώσει ο Θεός, ο άγιος Κύριος,
με κάποιον άγγελο, ασφαλώς λίγο κουτό.
Θα ΄ν΄ ο βοριάς καλός γιατρός, ω ναι, ασφαλώς·
και κάνει ενέσεις «θανατίνης» στο κορμί μου.
Το κόκκαλά μου ροκανίζουνται κι οι αρμοί μου...
– «Θεέ τρισάγιε! μην είμαι αμαρτωλός;
»Εγώ δεν έκλεψα ποτές –μ΄ όλο που θα΄ πρεπε–
δεν εγκλημάτησα, μαθές –καθώς ποιείται
υπό τα σήμερον κρατούντα ήθη και έθιμα. –
Γιατί, λοιπόν, αγαπητέ, με τιμωρείτε;
»Χα χα! Γελάω, ναι, γελάω σατανικά,
γιατί δεν πας ν΄ αυτοχτονήσεις, αν υφίστασαι.
Αφού, φιλάνθρωπε δυνάστη, δεν εξίστασαι,
από του ύψους σου ορών... τόσα κακά».
Τρέμουν ακόμα δυο αλήτες στη γωνιά.
με μιαν ευλάβεια και πόνο τους σιμώνω.
Ω! μας κυκλώνει και τους τρεις η παγωνιά...
Θέλω να σφίξω τις γροθιές μου... αλλά... κρυώνω...-

Από το Τεύκρος Ανθίας : Μια παρουσίαση από τον Κώστα Νικολαΐδη,
Γαβριηλίδης 2002, σ. 45-46.