Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου 2009

ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ ΝΥΧΤΕΣ, Μερίδιο στην ευτυχία ΥΠΟ ΕΚΔΟΣΗ


Μερίδιο στην ευτυχία


Θα φύγω τώρα, τώρα αμέσως, χωρίς δεύτερη σκέψη,

απ΄ τη φυλακή των αμίλητων πολυκατοικιών

και τα ποτάμια

των πολύχρωμων αυτοκινήτων,

της γκρίζας πόλης,

γιατί στο πρόσωπό σου αντίκρισα

τον ήλιο

της αληθινής ζωής.

Θα φύγω

σε βουνά καταπράσινα και σε λιβάδια ανθόσπαρτα,

θα τρέξω αμέσως,

αγριολούλουδα και παπαρούνες θα μαζέψω

και από ανθοστόλιστες χωριάτικες αυλές,

θα κλέψω ζουμπούλια μοσχομυριστά και κρίνα και γαζίες.

Και όταν το σούρουπο

η απουσία σου αβάσταχτη θα είναι,

σαν άσπρο περιστέρι θα πετάξω,

πάνω από θάλασσες,

δάση

και μέσα σε ουρανούς

και θα΄ ρθω μπροστά σου,

όπου κι αν βρίσκεσαι, αγαπημένη

και όλα τα πολύχρωμα λουλούδια,

της πλάσης όλης, του κόσμου όλου,

μπουκέτο στα χέρια σου, θα αφήσω.

Για να χαμογελάς, συνέχεια,

από ευτυχία,

ολόιδια μ΄ αυτή που ακτινοβολεί το βλέμμα σου.

Ολόιδια μ΄ αυτή που ψάχνεις στους ανθρώπους.

Θέλω πάντα να χαμογελάς

–είσαι πιο όμορφη όταν χαμογελάς από ευτυχία-

για να κλέβω κι εγώ,

μερίδιο από την ευτυχία σου.

ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΟΝΟΠΡΑΚΤΟ "Η ΒΑΛΙΤΣΑ"...



ΑΘΗΝΑ 28-11-2008


Αγαπητέ μου για τη "Βαλίτσα".


«Με σοκάρισε στην κυριολεξία η "Βαλίτσα".

Είναι ένα πολύ καλογραμμένο θεατρικό έργο για δυο πρόσωπα που όμως μετέχουν πολλοί.

Όλοι εμείς.

Είναι παρμένο από τη ζωή του σύγχρονου ανθρώπου.

Και εξηγεί με τον καλύτερο τρόπο το γιατί οι νέοι ΔΕΝ παντρεύονται...νέοι ή και γιατί δεν παντρεύονται καθόλου.

Γιατί να παντρευτούν; Για να καταντήσουν σαν τους ήρωες της "Βαλίτσας";

Σαν το ...διπλανό και το παραδιπλανό ζευγάρι και το ζευγάρι απέναντι;

Το θεατρικό έργο του Χάρη Μπικηρόπουλου ΔΕΝ είναι αλληγορία.

ΔΕΝ είναι δράμα, ούτε κωμωδία, ούτε τραγωδία, ούτε σάτιρα,

ούτε αβάν γκάρντ που λέμε.

Δεν είναι τίποτε απ΄ αυτά.

Είναι ένα χρονογράφημα.

Είναι βγαλμένο απ ευθείας από την υποθηκευμένη, χρεωκοπημένη οικογενειακή μας πραγματικότητα.

Είναι κομμάτι της ίδιας μας της ζωής.

Θα θελα να το χλευάσω.

Να το καταδικάσω.

Να το απορρίψω.

Αλλά δεν μπορώ.

Πως να χλευάσεις και να απορρίψεις την αλήθεια;


ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ

ΜΠΙΚΗΡΟΠΟΥΛΟΣ ΘΕΟΧΑΡΗΣ , Ο ΚΗΠΟΣ ΜΕ ΤΑ ΡΟΜΠΟΛΑ, ΕΝΑ ΦΙΛΙ ΜΟΝΟ

Ένα φιλί μόνο





Τα μάτια σου πέλαγος και ουρανός


σμίγουν στο βλέμμα μου


Τα μάγουλα σου ρόδι- φανερώνουν τη ζέστη που κρύβει


το σώμα σου


Ο λαιμός διακριτικά ξεπροβάλει μέσα από τα πλούσια κυματιστά μαλλιά σου, αλυσοδεμένος με χρυσό και μαργαριτάρια


Το στήθος ,πλούσιο, γεμάτο υποσχέσεις, πηγή φαντασίας ερωτικής


προδίδουν τη θηλυκότητα σου


Η μέση σου σα δαχτυλίδι σε εφηβικό χέρι


στολίδι της κορμοστασιάς σου


Μακριά λεπτά και ελκυστικά τα δυο σου πόδια


μαγνητίζουν το βλέμμα κάθε θνητού


που ακολουθεί τα βήματά τους …


«Δεν είναι καθόλου δύσκολο να με παρασύρεις στα πλακόστρωτα σκοτεινά σοκάκια της ζούγκλας της πόλης που κοιμάται


με κάθε ενδεχόμενο,


αμαρτωλών περιπτύξεων διαμέσου μεθυσμένων, μάλλον, περαστικών κοντά στα ξημερώματα…


…Το άρωμα του αγιοκλήματος και το βρεγμένο χώμα


ο βασιλικός στο μπαλκονάκι από πάνω


η δροσιά της νύχτας ,ο αέρας και το θρόισμα των φύλλων


συνηγορούν ένοχα να αφεθώ


στα δυο φιλόξενά σου χέρια


δε θέλω να σκεφτώ αν πρέπει ή όχι


γιατί


θα χαθεί η ομορφιά της ελευθερίας της επιθυμίας


Αρκεί να κλείσω τα μάτια να μη…με βλέπουν


-άλλοθι στις ενοχές -


έτοιμος χωρίς δεύτερη σκέψη


να απολαύσω τη λιγότερο δύσκολη κατάκτηση


ενός και μόνο υγρού


αμαρτωλού


ερωτικού φιλιού σου…


αρκετό


να ερεθίσει κάθε σπιθαμή


από το πέλμα μου ως τον αυχένα της υπόστασής μου


-αφήνοντας τη γλυκόξυνη γεύση


στην άκρη της γλώσσας


του στιγμιαίου πόθου .


Δεν προχωρώ , δεν πρέπει όσο κι αν θέλω…


Έχω τον τρόπο όπως παλιά …


Φτάνει για απόψε που γεύτηκα ένα σου φιλί μόνο


αρκετό


για να χαθώ στον ωκεανό της εικόνας των ματιών σου


στην τρικυμία που ξεσηκώνει η ανάσα σου


κύματα


ρίγους που πρέπει να παλέψω


να κουραστώ ικετεύοντας τον Ποσειδώνα


μέχρι να εξοκείλω


σε κάποια έρημη αμμουδιά και να κοιτώ


εκεί που σμίγουν πέλαγος και ουρανός


τα μάτια σου.

Ο ΚΗΠΟΣ ΜΕ ΤΑ ΡΟΜΠΟΛΑ :H σύγκρουση της ευτυχίας








H σύγκρουση της ευτυχίας






Θέλω κάτι να ταράξει


την ύπουλη γαλήνη και ηρεμία


που χρόνια αποζητούσα


Θέλω κάτι να τρομάξει


Τη χάρτινη ευτυχία που ζωγραφίζω


μέσα στο περιθώριο της ζωής


Θέλω κάτι να αναστατώσει


την ύπαρξη μου σύγκορμα


αρχίζοντας από τις αισθήσεις


Θέλω κάτι που να προκαλέσει


την αγωνία της αβεβαιότητας


της κατάκτησης και του αποτελέσματος


Θέλω μ’άλλα λόγια να προσπεράσω το παρόν μου


αγνοώντας τις συνέπειες στο μέλλον


ζώντας κάτι από τις συγκινήσεις του παρελθόντος


Θέλω ,αλλά δεν ξέρω γιατί το θέλω


να απορροφηθούν οι σκέψεις μου


στις αγωνίες του έρωτα στη μυθική του υπόσταση


Θέλω αλλά δεν ξέρω αν αυτή η ονειροπόλα


διείσδυση στα άδυτα του ευτυχισμένου παρελθόντος


συγκρουστεί με την σίγουρη ευτυχία που βιώνω….


Θέλω αλλά δεν ξέρω γιατί θέλω


να παλέψουν μέσα μου


οι κορμοί της οντότητας μου,


στην αρένα του μυαλού μου


Θέλω τη μάχη και την πάλη


αλλά δεν ξέρω αν μπορώ να μαζέψω τα συντρίμμια


μιας τέτοιας σύγκρουσης…


Θέλω κι όλα αυτά τα θέλω


μέσα από τον έρωτα


γιατί αυτός κρατάει στα χέρια του τις συγκινήσεις


Θέλω να συγκρουστώ με τον ίδιο


Τον Έρωτα.


…κι ας με νικήσει

..."ΗΡΘΑΝ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΚΑΙ Η ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ"...!!!


MAGIC...!


HORSES..!!!!


THEATRE