Τετάρτη, 6 Ιανουαρίου 2010

ΘΕΟΧΑΡΗ ΜΠΙΚΗΡΟΠΟΥΛΟΥ, Ο ΚΗΠΟΣ ΜΕ ΤΑ ΡΟΜΠΟΛΑ, "ΕΜΠΛΟΚΗ"






Εμπλοκή


Θέλεις να σκεφτείς

μα δεν υπάρχουν σκέψεις …ή υπάρχουν τόσες πολλές ;

Θέλεις να μιλήσεις

μα δεν υπάρχουν λόγια ή υπάρχουν μα σε ποιον να τα πεις ;

Σκέφτεσαι γιατί σε πολεμά τόσο επίμονα η τύχη

αναρωτιέσαι γιατί σε προκαλεί όποτε έχεις ηρεμίσει όποτε έχεις ξεχαστεί

Τα αφήνεις όλα

Τα σβήνεις

Και συνεχίζεις

Ότι είναι να γίνει ας γίνει

Το πήρες απόφαση

να αγωνίζεσαι

Το πήρες απόφαση

Είναι τόσες λίγες οι χαρές για να χάνεις χρόνο βασανίζοντας τις σκέψεις στα γιατί .

Ποια δύναμη τάχα ορίζει τα βήματα , τις σκέψεις , τη ζωή σου;

Τι είναι τούτο το άλλο που ορίζει την τύχη

όταν ξεχάσεις ότι δεν ορίζεις αυτό που δεν έχεις καν σκεφτεί!

ΘΕΟΧΑΡΗ ΜΠΙΚΗΡΟΠΟΥΛΟΥ, Ο ΚΗΠΟΣ ΜΕ ΤΑ ΡΟΜΠΟΛΑ, "ΔΙΑΚΟΠΕΣ"







Διακοπές

Τα κύματα μπροστά σου ένα-ένα

μαστιγώνουν τις σκέψεις σου

καλές ή κακές

νοσταλγίες ή όνειρα …

Ο ήλιος προσφέρει απλόχερα

ακτίνες ζεστασιάς στο κορμί σου και αφήνεσαι

να χαίρεσαι αμέριμνα την Ελλάδα

Η ευτυχία της στιγμής

τα θαλασσοπούλια , ο αέρας

η άμμος, η μυρωδιά της περιπέτειας

θεϊκές δημιουργίες , η πρόκληση τριγύρω

Καλοκαίρι της ανανέωσης

της γαλήνης και της έντασης

του έρωτα και της ακολασίας

της ηδονής

Τόσο απλά

κοντά στη φύση

ψάχνοντας για τον άνθρωπο της επόμενης νύχτας

Ελλάδα του ήλιου και της σαρκικής απόλαυσης

ΕΠΑΦΗ

Ακούω τα βογκητά σου και τα κύτταρά μου σαστίζουν

Τα νύχια σου γαντζώνουν τη γυμνή σάρκα μου

Τα πόδια σου τυλίγονται στο κορμί μου

Τα χείλη σου υγρά αναζητούν τα δικά μου

Η γλώσσα σου παίζει με τα απόκρυφα

και η κάμαρη γεμίζει αρώματα του έρωτα

Κολλάνε από τον ιδρώτα τα κορμιά

σφίγγουν τα χέρια και μουδιάζουν

σκύβουν οι νεράιδες να δουν

και δεν το κρύβουν πως ζηλεύουν!

ΘΕΟΧΑΡΗ ΜΠΙΚΗΡΟΠΟΥΛΟΥ, Ο ΚΗΠΟΣ ΜΕ ΤΑ ΡΟΜΠΟΛΑ, "ΜΟΡΦΗ"






ΜΟΡΦΗ




Η άμμος μου

κύτταρα του Εγώ μου

στα υγρά χέρια σου

πηλός

και με ζυμώνεις …

Νέα μορφή

να πλάσσεις το δικό σου εκμαγείο

και ύστερα θα με πετάξεις

στης γης την άκρη-Τέλειον-

Δημιουργέ μου.

ΘΕΟΧΑΡΗ ΜΠΙΚΗΡΟΠΟΥΛΟΥ, Ο ΚΗΠΟΣ ΜΕ ΤΑ ΡΟΜΠΟΛΑ, "Ο ΔΡΟΜΟΣ"

Ο δρόμος



Ο δρόμος που διάλεξα …δεν

είναι

ο δικό σου

κι ας πορευτήκαμε μαζί

Το ταξίδι δεν τελείωσε.

Κάπου

Κάποτε

θα συναντηθούμε

Θα προσπεράσεις σα να ‘μια ξένος

κι ας υπήρξα μέσα σου , «κομμάτι» δικό σου.

Θα θυμηθείς .

Αποταμιεύει τις αναμνήσεις

η

Ζωή

για τις στιγμές

που στο παρελθόν ζητάς

κάτι για να

χαμογελάσεις .

ΘΕΟΧΑΡΗ ΜΠΙΚΗΡΟΠΟΥΛΟΥ: ΕΝΑ ΦΙΛΙ ΜΟΝΟ, Ο ΚΗΠΟΣ ΜΕ ΤΑ ΡΟΜΠΟΛΑ,


Ένα φιλί μόνο


Τα μάτια σου πέλαγος και ουρανός

σμίγουν στο βλέμμα μου

Τα μάγουλα σου ρόδι- φανερώνουν τη ζέστη που κρύβει

το σώμα σου

Ο λαιμός διακριτικά ξεπροβάλει μέσα από τα πλούσια κυματιστά μαλλιά σου, αλυσοδεμένος με χρυσό και μαργαριτάρια

Το στήθος ,πλούσιο, γεμάτο υποσχέσεις, πηγή φαντασίας ερωτικής

προδίδουν τη θηλυκότητα σου

Η μέση σου σα δαχτυλίδι σε εφηβικό χέρι

στολίδι της κορμοστασιάς σου

Μακριά λεπτά και ελκυστικά τα δυο σου πόδια

μαγνητίζουν το βλέμμα κάθε θνητού

που ακολουθεί τα βήματά τους …

«Δεν είναι καθόλου δύσκολο να με παρασύρεις στα πλακόστρωτα σκοτεινά σοκάκια της ζούγκλας της πόλης που κοιμάται

με κάθε ενδεχόμενο,

αμαρτωλών περιπτύξεων διαμέσου μεθυσμένων, μάλλον, περαστικών κοντά στα ξημερώματα…

…Το άρωμα του αγιοκλήματος και το βρεγμένο χώμα

ο βασιλικός στο μπαλκονάκι από πάνω

η δροσιά της νύχτας ,ο αέρας και το θρόισμα των φύλλων

συνηγορούν ένοχα να αφεθώ

στα δυο φιλόξενά σου χέρια

δε θέλω να σκεφτώ αν πρέπει ή όχι

γιατί

θα χαθεί η ομορφιά της ελευθερίας της επιθυμίας

Αρκεί να κλείσω τα μάτια να μη…με βλέπουν

-άλλοθι στις ενοχές -

έτοιμος χωρίς δεύτερη σκέψη

να απολαύσω τη λιγότερο δύσκολη κατάκτηση

ενός και μόνο υγρού

αμαρτωλού

ερωτικού φιλιού σου…

αρκετό

να ερεθίσει κάθε σπιθαμή

από το πέλμα μου ως τον αυχένα της υπόστασής μου

-αφήνοντας τη γλυκόξυνη γεύση

στην άκρη της γλώσσας

του στιγμιαίου πόθου .

Δεν προχωρώ , δεν πρέπει όσο κι αν θέλω…

Έχω τον τρόπο όπως παλιά …

Φτάνει για απόψε που γεύτηκα ένα σου φιλί μόνο

αρκετό

για να χαθώ στον ωκεανό της εικόνας των ματιών σου

στην τρικυμία που ξεσηκώνει η ανάσα σου

κύματα

ρίγους που πρέπει να παλέψω

να κουραστώ ικετεύοντας τον Ποσειδώνα

μέχρι να εξοκείλω

σε κάποια έρημη αμμουδιά και να κοιτώ

εκεί που σμίγουν πέλαγος και ουρανός

τα μάτια σου.

ΓΥΝΑΙΚΕΣ

ΓΥ

ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟ ΛΕΝΑ ΚΙΤΣΟΠΟΥΛΟΥ από το KONTEINER ΤΗΣ ΕΛΕΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ


Βάλαμε γκόοοολ», ουρλιάζει ο φίλαθλος, περήφανος
για την ομάδα του, «κερδίσαμεεε!». Και σκέφτομαι εγώ:
Μα, δεν το έβαλες εσύ το γκολ, ρε ηλίθιε.
«Γυρίσαμε με το χρυσό από τους Ολυμπιακούς», περηφα-
νεύεται ο γείτονάς μου που δουλεύει στην εφορία. Και
σκέφτομαι εγώ: Μα πότε πήγε στο Πεκίνο αυτός και γύρι-
σε κι όλας, αφού κάθε μέρα εδώ τον βλέπω; Και επιπλέ-
ον, πώς γίνεται να ανήκει στην Εθνική Ομάδα συγχρονικής
κολύμβησης ο κύριος Γιώργος; Δεν του το ’χα.

«Φέτος τα πήγαμε πολύ καλά», ανακοινώνει ο περήφανος
πατέρας στο κυριακάτικο τραπέζι, χαϊδεύοντας το κεφάλι
του μικρού του γιου, εννοώντας τις επιδόσεις του παιδιού
του στο σχολείο, λες και καθόταν κι αυτός κάθε μέρα μαζί
του μέσα στην τάξη.
«Είμαστε ανασφαλείς εμείς οι ηθοποιοί», εξηγεί ένας
ηθοποιός σε κάποιον (εκτός χώρου) φίλο του, μιλώντας
φυσικά για τον εαυτό του, αλλά θεωρώντας ότι μέσα σ’
αυτήν την αρνητική εντύπωση που έχει για την πάρτη του,
πρέπει να συμπεριλάβει και όλους τους υπόλοιπους.
«Τι σκέφτεται η νέα γενιά σήμερα;», αναρωτιέται ό έξυ-
πνος δημοσιογράφος, λες και η γενιά είναι ένα πρόσωπο
με μία μύτη, με ένα στόμα, με δύο μάτια και έναν μόνο κώ-
λο και δεν αποτελείται από χιλιάδες άτομα, εκ των οποίων
κάποια σκέφτονται έτσι και κάποια σκέφτονται αλλιώς.

Εμείς οι σαραντάρηδες, εμείς οι Έλληνες, εμείς οι αριστε-
ροί, εμείς οι Πελοποννήσιοι, εμείς οι Σκορπιοί. Ο πανηλί-
θιος πρώτος πληθυντικός σε μορφή καραμέλας γλυκαίνει
την ανασφάλεια και το αίσθημα κατωτερότητας της αν-
θρώπινης φύσης. Είναι η ανάγκη του ανθρώπου να ανή-
κει κάπου, να στρογγυλοκαθίσει κάτω από μία ταμπέλα,
όποια κι αν είναι αυτή, να δοξαστεί για κάτι που δεν έκανε
ο ίδιος, να έχει μια οποιαδήποτε ταυτότητα επειδή η ταυ-
τότητα που είναι για την κωλότσεπή του, δεν του αρκεί.
Μα υπάρχει σαραντάρης που δέρνει τη γυναίκα του, σα-
ραντάρης φασίστας, σαραντάρης γενναιόδωρος, σαρα-
ντάρης δημιουργικός, σαραντάρης τεμπέλης, σαραντάρης
που φτύνει έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου, σαρα-
ντάρης που σέβεται, σαραντάρης κλέφτης, σαραντάρης
ταλαντούχος και σαραντάρης κακόγουστος.
Όλοι αυτοί
λοιπόν αποτελούν «τη γενιά των σαραντάρηδων».
Υπάρχει μουσικός που λέγεται Νίνο Ρότα και μουσικός που
λέγεται Τημπούτσα Μουρώτα.
 Πώς λοιπόν θέλουμε να μιλήσουμε γενικά για τους σαραντάρηδες ή γενικά για τους
μουσικούς και να βγάλουμε κάποιο συμπέρασμα για τα
χαρακτηριστικά τους και τη συμπεριφορά τους;
Αυτή η ανάγκη για κατηγοριοποίηση, για ομαδοποίηση, η
γενίκευση, η φανατική συμμετοχή των ανθρώπων μέσα
στα διάφορα τάργκετ γκρουπ, η ακατάπαυστη χρήση του
«εμείς», «εσείς» κλ.π., αποδεικνύει δυστυχώς ότι υπάρ-
χει πράγματι ένα είδος προς κατηγοριοποίηση και αυτό
το είδος ονομάζεται μάζα, ή αλλιώς πλήθος, ή αλλιώς ανθρώπινη φύση και δεν έχει επάγγελμα, ούτε φύλο, ούτε εθνικότητα, ούτε ηλικία. Είναι το 95% των Ελλήνων,
το 95% των σαραντάρηδων, ή των εικοσάρηδων, ή των
ογδοντάρηδων, το 95% των Ολυμπιακών, το 95% των Πα-
σοκτζήδων, το 95% δικηγόρων, ηθοποιών, γιατρών, ταξι-
τζήδων, γονιών, παιδιών, παγωτατζήδων, υπαλλήλων, το
95% των ανθρώπων γενικώς, που πάσχει από αυτό το αί-
σθημα κατωτερότητας που δεν του επιτρέπει να είναι πε-
ρήφανο για τον εαυτό του, γιατί πράγματι δεν έχει κανένα
λόγο να είναι περήφανο για τον εαυτό του. (Βάζω 95%,
επειδή είμαι από τη φύση μου πολύ αισιόδοξη). Είναι το
ποσοστό των περήφανων Ελλήνων, των περήφανων Χρι-
στιανών, των περήφανων Κρητικών, των περήφανων γενι-
κώς, οι οποίοι υπερηφανεύονται για κάτι, για το οποίο οι
ίδιοι δεν κατέβαλαν καμία προσπάθεια.
Μήπως θα έπρεπε να είμαι υπερήφανη που είμαι γυναίκα
και μάλιστα με καταγωγή από το Σούλι, επειδή κάποτε μία
Σουλιώτισσα πήδηξε από τον γκρεμό; Μήπως θα ’πρεπε να
βγω στους δρόμους και να φωνάζω σε πρώτο πληθυντικό
και να φωνάζω σε πρώτο πληθυντικό
«Ρέεε, εμείς, πηδήξαμε από τον γκρεμό, για να μην υποτα-
χτούμε στον Τούρκο» και να νιώθω επαναστάτρια, ενώ στην
πραγματικότητα είμαι μια φοβισμένη υπάλληλος που κάνει
τεμενάδες στον εργοδότη της για να μη χάσει τα 800 ευρώ;
Τι σχέση έχω εγώ με τη Σουλιώτισσα που θυσιάστηκε;
«Εμείς», λέμε υπερήφανα, «έχουμε τον Χατζιδάκι». Εμείς,
ως Έλληνες. «Βγάλαμε έναν Θεοδωράκη, βγάλαμε έναν
Γκάλη!». Όχι αγαπητέ μου εθνικιστή, αυτούς δεν τους
έβγαλες εσύ. Αυτούς τους γέννησε η μάνα τους και ούτε
καν.
 Βγήκαν από έναν σπόρο, που δεύτερος δεν υπάρχει,
είναι αστέρια τόσο μακρινά σου, όσο αυτά της νύχτας,
και σου ανήκουν τόσο, όσο ανήκουν και σε έναν Τούρκο,
όσο ανήκουν και σε έναν Κινέζο, όσο ανήκουν και σε έναν
ουρακοτάγκο.
Οι χρήστες του πρώτου πληθυντικού είναι πολλοί, έχουν
ανθρώπινη μορφή, ψηφίζουν, μας εξυπηρετούν, μας χαι-
ρετούν, γεμίζουν τα μαιευτήρια με τα νεογέννητα μωρά
τους, είναι κάτι τύποι που κάνουν συχνά το σταυρό τους
και στις εθνικές γιορτές καρφώνουν την ελληνική σημαία
στα μπαλκόνια τους. Αυτοί που βάζουν τέρμα σκυλάδικα
στα ηχεία των αυτοκινήτων τους και ανοίγουν τα παράθυ-
ρά τους. Αυτοί οι περήφανοι φασίστες.










KONTEINER.GR
Ποια είναι η ζωή που τη χάσαμε ζώντας; Είναι αυτή μέσα στην οποία
μπορούσε ο καθένας μας να πει τη φράση των Ορφικών:
«Παις ειμί Γας και Ουρανού αστερόεντος, αυτάρ εμοί γένος ουράνιον».
Μυθολογικά η ζωή που χάσαμε, ισούται με την απώλεια της ιδιότητας
των τέκνων της Γης και τ’ Ουρανού. Αφότου ο Χρόνος-Κρόνος ευνού-
χισε τον Ουρανό, χάσαμε τον ωκεανό της αιωνιότητας. Πέσαμε στο
ποτάμι του καιρού, μέσα στο ρεύμα της παροδικότητας, που οι όχθες
του γίνονται φέρετρό μας.
Φιλοσοφικά η ζωή που χάσαμε, είναι ο συμπάντιος, «ξυνός» (κοινός και
σύννους) λόγος του Ηράκλειτου, απ’ όπου αποκομμένοι, κλειστήκαμε
στην «ιδίαν φρόνησιν», στον ιδιωτικό νου, στην ιδιωτική γλώσσα.
Και βέβαια, σοφία είναι η πλήρως συνειδητοποιημένη εμπειρία μας.
Και βέβαια, γνώση είναι ό,τι προσλαμβάνουμε έξωθεν, από την πλή-
ρως συνειδητοποιημένη εμπειρία των άλλων. Κινδυνεύοντας πάντα.
Αν η ερωτική ευφροσύνη κι ο ενθουσιασμός δεν επιλέξουν τα λίγα
και ουσιαστικά, αν αντιμετωπίσουμε τη γνώση σαν συζυγικό καθήκον,
κινδυνεύουμε να γίνουμε αποθήκες γνώσεων. Και βέβαια «η πολυμά-
θεια δεν σε κάνει σοφό». Και βέβαια «πολυμαθίη» και «κακοτεχνίη»
πηγαίνουν μαζί. Και βέβαια η απόσταση της κακής πολυμάθειας από
τις πληροφορίες είναι τόσο μικρή.
Ω οι πληροφορίες! Κινούντ’ εδώ, κινούντ’ εκεί, μέσω σκοπιμοτήτων. Δεν
έχουν σίγουρη και συγκεκριμένη πηγή. Είναι συνήθως διαστρεβλωμένα
ακούσματα, αναξιόπιστων ανθρώπων, για γεγονότα που έγιναν ή δεν έγι-
ναν, είτε έγιναν μεν αλλ’ όχι όπως φημολογείται: Ποια είναι η αλήθεια
για την Τιμισοάρα; Αυτή που έβγαινε στα πρωτοσέλιδα για μέρες ή εκείνη
που γράφτηκε στα ψιλά και μόνο μια φορά; Γιατί χρησιμοποιήθηκε, όπως
χρησιμοποιήθηκε, ο βουτηγμένος στην πίσσα κορμοράνος;
Ζούμε μες στα σκουπίδια που ρίχνονται μες στο σπίτι μας από το παράθυ-
ρο που λέγεται τηλεόραση. (Γιατί θέλουν τόσο πολύ να μας πείσουν ότι ο
κόσμος, δεν είν’ εκείνο το απέραντο που μας φανερώνει ο Ήλιος, αλλ’ είναι
μόνο αυτό το απομονωμένο που μας δείχνει ο φακός της τηλεόρασης;)
Δίνουμε ραντεβού, ν’ ανταμωθούμε, επειδή μας χωρίζουν σκουπίδια.
Κολυμπούμε στα σκουπίδια, γυρεύοντας ο ένας το πρόσωπο του άλ-
λου, προσπαθούμε, αναμερίζοντας σκουπίδια. Παραιτούμεθα τέλος
λέγοντας, «ίσως αυτό να είναι το πρόσωπο του άλλου, ένα κολύμπι
μέσα στα σκουπίδια».
«Χώρες του ήλιου και δεν μπορείτε ν’ αντικρίσετε τον ήλιο. Χώρες του
ανθρώπου και δεν μπορείτε ν’ αντικρίσετε τον άνθρωπο».
Πίσω ολοταχώς. Να βγούμε από τα σκουπίδια των πληροφοριών. Προς
το σκαλοπάτι της γνώσης. Κι από κει προς το σκαλοπάτι της σοφίας.
Όπου το οιδιπόδειο, όντας πνευματικό αρχέτυπο κι όχι σύμπλεγμα,
αποκαλύπτει τη βαθύτερη θεοποιό σημασία του. Η Αφροδίτη που γεν-
νήθηκε από τον αφρό, όταν τα ερωτικά μέλη τ’ Ουρανού πέσαν στη
θάλασσα, γίνεται οδηγός μας. Όσοι ερωτευτούμε τη Ζωή (τη μάνα
μας), γινόμαστε αυτός που νίκησε τον Χρόνο-Κρόνο, γινόμαστε Ζευς.
Γινόμαστε οι μετέχοντες στη συμπάντια αλληλουχία, όπου τίποτε δεν
είναι αποκομμένο και θνητό. Γινόμαστε αυτοί που μπορούν να βιώ-
σουν όσα βίωσε ο Σεγκ Τσαν, όταν ξεστόμισε το εξαίσιο: «Δεν υπάρχει
εδώ ή εκεί, η αιωνιότητα βρίσκεται μπρος στα μάτια μας».
Πού είναι η ζωή που τη χάσαμε ζώντας;
Πού είναι η σοφία που τη χάσαμε στη γνώση;
Πού είναι η γνώση που τη χάσαμε στις πληροφορίες;
www.ffffound.com

Το Μουσείο Μπενάκη τιμά τον Γιάννη Τσαρούχη

Εκατό χρόνια συμπληρώνονται το 2010 από τη γέννηση του κορυφαίου ζωγράφου, σκηνογράφου και ενδυματολόγου Γιάννη Τσαρούχη, που σφράγισε ανεξίτηλα με το έργο του σχεδόν 70 χρόνια ελληνικής ζωγραφικής.


Το Μουσείο Μπενάκη, το Ίδρυμα Γιάννη Τσαρούχη και το Πολιτιστικό Ίδρυμα της Τραπέζης Κύπρου, θέλοντας να τιμήσουν τον καλλιτέχνη που διαμόρφωσε την εικόνα της εθνικής μας αυτογνωσίας, οργανώνουν ένα μεγάλο εκθεσιακό αφιέρωμα, το οποίo φιλοξενείται στους εκθεσιακούς χώρους του Μουσείου Μπενάκη στην οδό Πειραιώς, από τις 19 Δεκεμβρίου του 2009 έως τις 14 Μαρτίου του 2010.
Πρόκειται για την πρώτη αναδρομική έκθεση έργων του Γιάννη Τσαρούχη που παρουσιάζεται στην Αθήνα.
Η έκθεση «ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΑΡΟΥΧΗΣ 1910-1989», την οποία επιμελήθηκε η Πρόεδρος του Ιδρύματος Γιάννη Τσαρούχη, Νίκη Γρυπάρη και την οποία σχεδίασε η Λίλη Πεζανού, περιλαμβάνει 680 περίπου έργα, προερχόμενα από μουσεία και ιδιωτικές συλλογές της Ελλάδας και του εξωτερικού.
Εκτείνεται σε δύο ορόφους του κτηρίου της οδού Πειραιώς: στο ισόγειο παρουσιάζεται το ζωγραφικό έργο του Γιάννη Τσαρούχη, ενώ στον πρώτο όροφο τα έργα του για το θέατρο.

«Η Μέθοδος Gronholm» του Τζόρντι Γκαλθεράν



Η μεγάλη επιτυχία που σημείωσε τις δύο προηγούμενες θεατρικές σεζόν η παράσταση «Η Μέθοδος Gronholm» του Τζόρντι Γκαλθεράν, σε σκηνοθεσία Διαγόρα Χρονόπουλου οδήγησε το Θέατρο Τέχνης στην απόφαση να την επαναλάβει και φέτος, από τις 11 Ιανουαρίου.

Το έργο, στο οποίο πρωταγωνιστούν ο Γιώργος Καραμίχος, ο Πέτρος Λαγούτης, ο Χρήστος Σαπουντζής και η Βίκυ Παπαδοπούλου, αναφέρεται στον σκληρό και απάνθρωπο τρόπο που εφαρμόζουν οι πολυεθνικές εταιρείες για την πρόσληψη των υποψηφίων στελεχών τους.
Ο συγγραφέας Τζόρντι Γκαλθεράν αναφέρει για το έργο: «Η ΜΕΘΟΔΟΣ GRŐNHOLM» αποπειράται να μιλήσει για τη σκληρότητα στις εργασιακές σχέσεις. Και θέλησα να το κάνω αυτό με αφορμή μία από τις πλέον απάνθρωπες διαδικασίες που υφίστανται στον εργασιακό κόσμο: την επιλογή προσωπικού. Η υπόθεση είναι απλή: oι τελευταίοι τέσσερις υποψήφιοι για μία θέση ανώτατου στελέχους σε μια σημαντική πολυεθνική εταιρεία συναντώνται και υποβάλλονται στις τελευταίες δοκιμασίες της διαδικασίας επιλογής, δοκιμασίες οι οποίες, ακροβατώντας στο παράλογο, δε φαίνεται να έχουν καμία σχέση με αυτή καθαυτή τη θέση εργασίας.
Ο καταλανός συγγραφέας Τζόρντι Γκαλθεράν συνδυάζει με μαεστρία το χιούμορ με το δραματικό, το λυπηρό με το γελοίο και με πανέξυπνους διαλόγους, μας μεταφέρει στο σκληρό και ανταγωνιστικό χώρο των πολυεθνικών, στήνει την πλοκή με σασπένς όπου οι θεατές μέσα από απρόβλεπτες ανατροπές κρατούν την ανάσα τους μέχρι το τέλος….που είναι κι αυτό εξίσου απρόβλεπτο.
«Η ΜΕΘΟΔΟΣ GRŐNHOLM» έχει αποσπάσει συνολικά περισσότερα από είκοσι βραβεία. Έχει επίσης γυριστεί και σε ταινία, της οποίας τη διασκευή υπογράφει ο ίδιος ο Γκαλθεράν, το 2003 – με τίτλο «El Metodo» και πρωταγωνιστή τον Eduardo Noriega . Η ταινία απέσπασε δύο βραβεία Goya, το ένα εκ των οποίων ήταν αυτό του καλύτερου διασκευασμένου σεναρίου.

Μετάφραση: Γιώργος Καραμίχος και Μαρία Τσατσαρώνη

Σκηνοθεσία: Διαγόρας Χρονόπουλος

Σκηνικά-κοστούμια: Γιώργος Γαβαλάς

Μουσική σύνθεση: Σταύρος Γασπαράτος

Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Παίζουν: Γιώργος Καραμίχος, Πέτρος Λαγούτης, Χρήστος Σαπουντζής, Βίκυ Παπαδοπούλου.

ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΡΟΛΟΥ ΚΟΥΝ

Υπόγειο- Πεσμαζόγλου 5

Κακόγουστη φάρσα


Κακόγουστη φάρσα αποδείχτηκε τελικά η προειδοποίηση που απηύθυναν άγνωστοι με τηλεφώνημα σε αθηναϊκή εφημερίδα, για τοποθέτηση βόμβας, σε μια από τις σιδηροδρομικές σήραγγες των Τεμπών, από όπου διέρχονται τα δρομολόγια των τρένων.

Μετά από μαζική κινητοποίηση της Αστυνομίας και της Πυροσβεστικής και εξονυχιστική έρευνα στη σήραγγα, τελικά διαπιστώθηκε οτι δεν υπήρχε εκρηκτικός μηχανισμός.
Στο μεταξύ όμως ταλαιπωρήθηκαν οι εκατοντάδες επιβάτες των έξι συνολικά αμαξοστοιχιών -5 επιβατηγών και μίας εμπορικής- οι οποίες κινούνταν στον άξονα Αθήνας - Θεσσαλονίκης. Οι αμαξοστοιχίες ακινητοποιήθηκαν αμέσως μετά το προειδοποιητικό τηλεφώνημα -που έγινε στις 6.45- και σε όλο το διάστημα μέχρι τις 10.30 το βράδυ που ολοκληρώθηκε η έρευνα, οι επιβάτες περίμεναν εντός των βαγονιών.


Λόγω του προειδοποιητικού τηλεφωνήματος ακινητοποιήθηκαν:

Η αμαξοστοιχία «502», που εκτελούσε το δρομολόγιο Αθήνα - Θεσσαλονίκη με 7 βαγόνια και στάθμευσε στη Λάρισα.
Ο προαστιακός «2597» που εκτελούσε το δρομολόγιο Θεσσαλονίκη - Λάρισα, ακινητοποιήθηκε στη Ραψάνη.
Η αμαξοστοιχία «8591» που εκτελούσε το δρομολόγιο Θεσσαλονίκη - Καλαμπάκα, ακινητοποιήθηκε στους Νέους Πόρους.

Στο Λιτόχωρο ακινητοποιήθηκαν 3 αμαξοστοιχίες:
Η «57» που εκτελούσε το δρομολόγιο Θεσσαλονίκη - Αθήνα
Ο προαστιακός «3591» που εκτελούσε το δρομολόγιο Θεσσαλονίκη - Λάρισα και
Η «23505» εμπορική αμαξοστοιχία.

Sandra Bullock


Με έναν ακόμα τρόπο κατάφερε να περάσει στην κινηματογραφική ιστορία η Sandra Bullock. Η τελευταία ταινία στην οποία πρωταγωνιστεί, «The Blind Side», έγινε η πρώτη ταινία με γυναίκα σταρ στον πρώτο ρόλο που ξεπέρασε τα 200 εκατομμύρια δολάρια στο αμερικανικό box office.

Η Bullock υποδύεται μια σύζυγο και μητέρα σε μια μεσοαστική οικογένεια, η οποία αποφασίζει να υιοθετήσει ένα νεαρό μαύρο παίχτη του ράγκμπι, πάρα πολύ ταλαντούχο αλλά και πάμφτωχο, και να του δώσει την ευκαιρία που χρειαζόταν για να πετύχει.
Στην ταινία, η πρωταγωνίστρια Bullock είναι το μόνο διάσημο όνομα παγκόσμιας εμβέλειας και αυτό ακριβώς το στοιχείο είναι που την έφερε στην κορυφή. Πριν από μερικά χρόνια, ο «Γάμος Αλά Ελληνικά» της Nia Vardalos είχε ξεπεράσει τα 241 εκ. δολάρια στις ΗΠΑ, αλλά αφενός κανείς τότε δε γνώριζε τη Vardalos και αφετέρου ποτέ δεν έγινε στην ουσία σταρ παγκόσμιας εμβέλειας.
Απ’ την άλλη, ταινίες με διάσημες πρωταγωνίστριες, όπως η πρόσφατη «Mamma Mia!» με τη Meryl Streep και το «Pretty Woman» με τη Julia Roberts, σταμάτησαν στα 144,1 και 178,4 εκατομμύρια αντίστοιχα, αλλά ακόμα και αν είχαν ξεπεράσει τα 200 πάλι θα βρισκόντουσαν πίσω από την Bullock, αφού και οι δυο είχαν και διάσημους άντρες ηθοποιούς (που “τράβηξαν” το δικό τους κοινό στις αίθουσες).
Αυτό το ρεκόρ είναι πολύ σημαντικό καθώς επιβεβαιώνει ότι τα τελευταία χρόνια μεγάλο μερίδιο των εισιτηρίων οφείλεται και στις γυναίκες (όπως φαίνεται και από ταινίες όπως το «Λυκόφως» και η «Νέα Σελήνη» ή το «Sex And The City» και το «Ο Διάβολος Φοράει Πράντα»). Ίσως μια τέτοια διαπίστωση ν’ ακούγεται παρωχημένη, αλλά η αλήθεια είναι ότι τα κεφάλια των στούντιο δεν είχαν δείξει ποτέ πίστη στο γυναικείο κοινό για τα μεγάλα blockbusters και τα προωθούσαν βασικά στους άνδρες ηλικίας 16-28.
http://www.nooz.gr/

«Avatar» : 1,019 δις δολάρια μέσα σε 17 ημέρες


Το «Avatar» ανήκει πλέον στην ελίτ των πέντε ταινιών που ξεπέρασαν το ένα δισεκατομμύριο δολάρια σε παγκόσμιες εισπράξεις! Μετά από αυτό, είναι πολύ λογικό για τον James Cameron να έχει αρχίσει ήδη να σκέφτεται το sequel της ταινίας.

Για την ακρίβεια, το «Avatar» κατάφερε να φτάσει τα 1,019 δις δολάρια μέσα σε 17 ημέρες από την πρεμιέρα του στις κινηματογραφικές αίθουσες του πλανήτη. Ήδη βρίσκεται στην 4η θέση της μαγικής πεντάδας, έχοντας ξεπεράσει το «Σκοτεινό Ιππότη» (1,002 δις), και αν συνεχίσει με τον ίδιο ρυθμό, θα ξεπεράσει και τους «Πειρατές Της Καραϊβικής: Το Σεντούκι Του Νεκρού» που βρίσκονται στην 3η θέση με 1,066 δις αλλά και τον «Άρχοντα Των Δαχτυλιδιών: Η Επιστροφή Του Βασιλιά» που βρίσκεται στη 2η θέση με 1,119 δις σε εισπράξεις. Το θέμα που προκύπτει είναι αν θα καταφέρει τελικά να ξεπεράσει την πιο εμπορική ταινία όλων των εποχών, που δεν είναι άλλη από τον «Τιτανικό» (και πάλι του Cameron) με εισπραξεις 1,843 δισεκατομμυρίων.

Warren Beatty...οι 12.775 γυναίκες της ζωης του!!!



Μία νέα βιογραφία του Warren Beatty ισχυρίζεται ότι ο αλλοτινός γόης του Χόλιγουντ είχε ερωτική σχέση με ... 12.775 γυναίκες.

Η εφημερίδα New York Post αποκάλυψε λεπτομέρειες από το βιβλίο "Σταρ: Πώς ο Warren Beatty αποπλάνησε την Αμερική".
Ο συγγραφέας του, Peter Biskind, ο οποίος υποστηρίζει ότι εξουσιοδοτήθηκε από τον ίδιο τον ηθοποιό και σκηνοθέτη να γράψει τη βιογραφία, είπε ότι με μία απλή καταμέτρηση έφθασε στις 12.775 ερωμένες στη διάρκεια της ζωής του 72χρονου Beatty, που σύμφωνα με το βιβλίο είχε την πρώτη του ερωτική επαφή σε ηλικία περίπου 20 ετών.
Ο Beatty, ο οποίος είναι παντρεμένος με την ηθοποιό Ανέτ Μπένινγκ από το 1992, είχε μεταξύ άλλων σχέση με τις Jane Fonda, Joan Collins, Madonna, Diane Keaton και Julie Christie.
Το βιβλίο επικαλείται μία κομπάρσο στην ταινία του 1974 "Υπόθεση Πάραλλαξ", η οποία περιγράφει πώς έβλεπε δεκάδες γυναίκες να επισκέπτονται το καμαρίνι του ηθοποιού: "Κάποια από τα κορίτσια δεν ήταν ιδιαίτερα ελκυστικά. Κάποιες ήταν παχουλές, άλλες είχαν μουστάκι, σπιράκια, ελιές ή άλλες ατέλειες".
Σε ανακοίνωσή του, πάντως, στην Huffington Post, ο δικηγόρος του Beatty, αρνείται ότι υπήρξε εξουσιοδότηση του ηθοποιού για τη βιογραφία.

121 ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΕΧΑΣΑΝ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΤΟ 2009


Τη ζωή τους έχασαν 121 δημοσιογράφοι σε 25 χώρες το έτος 2009, ένας αριθμός ρεκόρ, ο οποίος αυξήθηκε κατά 33% σε σχέση με το 2008, σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία που δημοσιεύτηκαν σήμερα από την μη κυβερνητική οργάνωση Presse Embleme Campaign (PEC), η οποία εδρεύει στη Γενεύη.

"Το 2009 ήταν ένα μαύρο έτος για τα ΜΜΕ στον κόσμο", ανέφερε ο γενικός γραμματέας της ΜΚΟ Μπλες Λεμπέν σε ανακοίνωση του.
"Κατά μέσο όρο κάθε μήνα σκοτώνονταν δέκα δημοσιογράφοι το 2009 από ένοπλες ομάδες, εγκληματικές οργανώσεις, κυβερνήσεις και τρομοκρατικές επιθέσεις. Πολλοί άλλοι δημοσιογράφοι έχουν απαχθεί ή εξαναγκάζονται να σιωπήσουν ή εξορίζονται και η ατιμωρησία παραμένει ο κανόνας", πρόσθεσε ο επικεφαλής της οργάνωσης για τους δημοσιογράφους.
Σύμφωνα με την ανακοίνωση της ΜΚΟ, ο απολογισμός σημαδεύτηκε από τη "μεγαλύτερη σφαγή δημοσιογράφων στην ιστορία σε μία μόνο ημέρα". Πρόκειται για 38 δημοσιογράφους οι οποίοι εκτελέστηκαν στις 23 Νοεμβρίου στις Φιλιππίνες και συγκεκριμένα στην επαρχία Μιντανάο κατά τη διάρκεια των δημοτικών εκλογών.
Στις πιο επικίνδυνες χώρες για τους δημοσιογράφους συμπεριλαμβάνεται ακόμη το Μεξικό, η Σομαλία, το Πακιστάν, η Ρωσία και το Ιράκ.
"Καμία βελτίωση δεν σημειώθηκε στο Μεξικό, την δεύτερη πιο επικίνδυνη χώρα όπου 13 δημοσιογράφοι σκοτώθηκαν σε 12 μήνες. Ήταν τα θύματα της μάχης ανάμεσα σε ομάδες εμπόρων ναρκωτικών και των τοπικών αρχών" προσθέτει η PEC.