Παρασκευή, 8 Ιανουαρίου 2010

ΑΝΑΜΠΕΛ ΛΗ ΑΛΑΝ ΠΟΕ






'Αναμπελ Λη

Χρόνια πολλά περάσαν από τότε,
       σ' ένα βασίλειο δίπλα στο γιαλό,
που κάποια κόρη ζούσε, τ' όνομά της
       'Αναμπελ Λη, θα το 'χετ' ακουστό.
Κι η κόρη αυτή μονάχην είχε σκέψη
       να μ' αγαπά και να την αγαπώ.

Ήμαστ' ακόμα δυο μικρά παιδάκια,
       σ' ένα βασίλειο δίπλα στο γιαλό:
Μα ήταν τρανή η αγάπη που αγαπιόμαστε-
       η 'Αναμπελ Λη κι εγώ. Στον ουρανό
τα φτερωμένα Σεραφείμ, που μας ζηλεύανε,
       μας κοίταζαν με μάτι φθονερό.

Κι ήταν γι' αυτό -περάσανε πια χρόνια-
       που στο βασίλειο δίπλα στο γιαλό,
κατέβηκε απ' τα νέφη στην ωραία μου
       'Αναμπελ Λη, ψυχρό, θανατερό
τ' αγέρι κι οι μεγάλοι συγγενήδες της
       τη πήραν και μ' αφήσαν μοναχό,
σ' ένα μνημούρι μέσα να τη κλείσουνε
       στη χώρα τούτη δίπλα στο γιαλό.

Οι άγγελοι που δεν είχαν τη δική μας
       την ευτυχία, ζηλέψαν και γι' αυτό-
Ναι! Και γι' αυτό (καθώς το ξέρουν όλοι
       μες στο βασίλειο δίπλα στο γιαλό),
Τ' αγέρι από τα νέφη κάποια νύχτα
       κατέβηκε ψυχρό, θανατερό
και μ' άρπαξε τον ώριο θησαυρό.

Κι από των πιο σοφών και πιο μεγάλων
       η αγάπη μας τρανότερη πολύ-
κι ούτ' οι αγγέλοι πάνω στα ουράνια
       κι ουτ' οι δαιμόνοι κάτω απ' το βαθύ
Ωκεανό μπορούνε τη ψυχή μου
       να τη χωρίσουν διόλου απ' τη ψυχή
της ωραίας μου 'Αναμπελ Λη.

Γιατί ποτέ δε βγαίνει το φεγγάρι
       χωρίς ονείρατα γλυκά να μου κρατεί
της ωραίας μου 'Αναμπελ Λη.
       Και πάντα, όταν προβάλλουνε τ' αστέρια,
νιώθω και πάλι τη ματιά τη λαμπερή
       της ωραίας μου 'Αναμπελ Λη.
Κι όλη τη νύχτα δίπλα μου τη νιώθω,
       συντρόφισσα μου, αγάπη μου ακριβή
μέσα στον τάφο δίπλα στην ακτή
       που του πελάου το κύμα αντιλαλεί.
Μετάφραση: Κ. Παπαδάκης         


ΑΛΑΝ ΠΟΕ

Το Κοράκι
Μετάφραση: Κώστας Ουράνης



Κάποια φορά, μεσάνυχτα, ενώ εμελετούσα κατάκοπος κι αδύναμος ένα παλιό βιβλίο μιας επιστήμης άγνωστης, άκουσα ένα κρότο σα να χτυπούσε σιγανά κανείς στη ξώπορτά μου. "Κανένας ξένος", σκέφτηκα "οπού χτυπά τη πόρτα, τούτο θα είναι μοναχά και όχι τίποτ' άλλο".




Θυμάμαι ήταν στον ψυχρό και παγερό Δεκέμβρη και κάθε λάμψη της φωτιάς σα φάντασμα φαινόταν. Ποθούσα το ξημέρωμα, μάταια προσπαθούσα να δώσει με παρηγορία στη λύπη το βιβλίο, για τη γλυκιά Ελεονόρα μου, την όμορφη τη κόρη όπως οι αγγέλοι τη καλούν, ενώ εδώ δεν έχει για πάντα ούτε όνομα.





Και τ' αλαφρό μουρμουρητό που κάναν οι κουρτίνες με άγγιζε, με γέμιζε με τρόμους φανταχτούς, και για να πάψει τ' άγριο το χτύπημα η καρδιά μου σηκώθηκα φωνάζοντας: "Θα είναι κάποιος ξένος όπου ζητά να κοιμηθεί έδω στη κάμαρά μου αυτό θα είναι μοναχά και περισσότερο όχι".





Τώρα μου φάνηκε η ψυχή πιο δυνατή για τούτο, "Κύριε" είπα, "ή Κυρά, ζητώ να συγχωρείστε, γιατί εγώ ενύσταζα κι ο κρότος ήταν λίγος, ήσυχος, που δεν άκουσα εάν χτυπά η πόρτα" κι άνοιξα στους αγέρηδες ορθάνοιχτη τη πόρτα σκοτάδι ήταν γύρω μου και όχι τίποτ' άλλο.






Μες στο σκοτάδι στάθηκα ώρα πολλή μονάχος, γεμάτος τρόμους κι όνειρα που πρώτη φορά τότε η λυπημένη μου ψυχή στα βάθη της επήρε, μα η σιγή ήταν άσωστη και το σκοτάδι μαύρο κι "Ελεονόρα" μοναχά ακούγονταν η ηχώ από τη λέξη που 'βγαινε απ' τα ανοιχτά μου χείλη. Αυτό μονάχα ήτανε και όχι τίποτ' άλλο.




Γυρίζοντας στη κάμαρα με μια καρδιά όλο φλόγα, άκουσα πάλι να χτυπούν πιο δυνατά από πρώτα. "Σίγουρα κάποιος θα χτυπά από το παραθύρι, ας πάω να δω κι ας λύσω πια ετούτο το μυστήριο, ας ησυχάσει η μαύρη μου καρδιά και θα το λύσω, θα είναι οι αγέρηδες και όχι τίποτ' άλλο.





'Ανοιξα το παράθυρο κι ένα κοράκι μαύρο με σχήμα μεγαλόπρεπο στη κάμαρα μου μπήκε και χωρίς διόλου να σταθεί ή ν' αμφιβάλλει λίγο, επήγε και εκάθισε στη πέτρινη Παλλάδα απάνω από τη πόρτα μου, γιομάτο σοβαρότη. Κουνήθηκεν, εκάθισε και όχι τίποτ' άλλο.







Το εβενόχρωμο πουλί που σοβαρό καθόταν τη λυπημένη μου ψυχή έκανε να γελάσει. "Χωρίς λοφίο", ρώτησα, "κι αν είν' η κεφαλή σου δεν είσαι κάνας άνανδρος, αρχαϊκό κοράκι, που κατοικείς στις πένθιμες ακρογιαλιές της Νύχτας; Στ' όνομα της Πλουτωνικής της Νύχτας, τ' όνομά σου!" Και το κοράκι απάντησε: "Ποτέ από 'δω και πια".





Ξεπλάγηκα σαν άκουσα το άχαρο πουλί ν' ακούει τόσον εύκολα τα όσα το ρωτούσα αν κι η μικρή απάντηση που μου 'δωσε δεν ήταν καθόλου ικανοποιητική στα όσα του πρωτόπα, γιατί ποτέ δεν έτυχε να δεις μες στη ζωή σου ένα πουλί να κάθεται σε προτομή γλυμμένη απάνω από τη πόρτα σου να λέει: "Ποτέ πια".



Μα το Κοράκι από κει που ήταν καθισμένο δεν είπε άλλη λέξη πια σα να 'ταν η ψυχή του από τις λέξεις: "Ποτέ πια", γεμάτη από καιρό. Ακίνητο καθότανε, χωρίς ένα φτερό του να κινηθεί σαν άρχιζα να ψιθυρίζω αυτά: "Τόσοι μου φίλοι φύγανε ως και αυτές οι Ελπίδες κι όταν θε να 'ρθει το πρωΐ κι εσύ θε να μου φύγεις". Μα το πουλί απάντησε: "Ποτέ από δω και πια".


Ετρόμαξα στη γρήγορη απάντηση που μου 'πε πάντα εκεί ακίνητο στη προτομήν απάνω. "Σίγουρα" σκέφτηκα, "αυτό που λέει και ξαναλέει θα είναι ό,τι έμαθε από τον κύριό του που αμείλικτη η καταστροφή θα του κοψ' το τραγούδι που θα 'λεγεν ολημερίς και του 'καμε να λέει λυπητερά το "Ποτέ πια" για τη χαμένη ελπίδα".




Μα η θέα του ξωτικού πουλιού μ' έφερε γέλιο κι αρπάζοντας το κάθισμα εκάθισα μπροστά του και βυθισμένος σ' όνειρα προσπάθησα να έβρω τι λέει με τη φράση αυτή, το μαύρο το Κοράκι, το άχαρο, τ' απαίσιο, ο τρόμος των ανθρώπων, σαν έλεγε τις θλιβερές τις λέξεις: "Ποτέ Πια!".





Κι έτσι ακίνητος βαθιά σε μαύρες σκέψεις μπήκα χωρίς μια λέξη μοναχά να πω εις το Κοράκι που τα όλο φλόγα μάτια του μες στη καρδιά με καίγαν. Έτσι σκεφτόμουν έχοντας στο βελουδένιο μέρος του παλαιού καθίσματος γερμένο το κεφάλι, στο μέρος που το χάϊδευαν η λάμψη της καντήλας, εκεί όπου η αγάπη μου δε θ' ακουμπήσει πια!



Τότε ο αγέρας φάνηκε σα να 'ταν μυρωμένος από 'να θυμιατήριο αόρατο που αγγέλοι και Σεραφείμ το κούναγαν και τ' αλαφρά τους πόδια ακούγονταν στο μαλακό χαλί της κάμαράς μου. "Ναυαγισμένε" φώναξα, "αναβολή σου στέλνει με τους αγγέλους, ο Θεός και μαύρη λησμοσύνη για τη χαμένη αγάπη σου την όμορφη Λεονόρα. Πιες απ' το μαύρο το πιοτό της Λήθης και λησμόνα εκείνην όπου χάθηκε". Και το Κοράκι είπε: "Ποτέ από δω και πια!".


Είπα: "Προφήτη των κακών, είτε πουλί είτε δαίμων είτε του μαύρου πειρασμού αποσταλμένε συ είτε στης άγριας θύελλας το μάνιασμα χαμένε, αλλ' άφοβε, στον κόσμο αυτόπου κατοικεί ο Τρόμος, πες μου με ειλικρίνεια, υπάρχει δω στον κόσμο της λύπης κανά βάλσαμο που δίνει η Ιουδαία; Πες μου!", μα κείνο απάντησε: "Ποτέ από δω και πια!".



"Προφήτη", είπα, "δαίμονα, της Συφοράς πουλί, Προφήτης όμως πάντοτε, στον Ουρανό σ' ορκίζω, που απλώνεται από πάνω μας παρηγορήτρα αψίδα, εις του Θεού το όνομα που οι δυο μας τον λατρεύουν, πες μου αν στον Παράδεισο θε ν' αγκαλιάσω κείνη, εκείνη που οι άγγελοι τη λεν Ελεονόρα"; Και το κοράκι απάντησε: "Ποτέ από δω και πια!".





"Ας γίν' η μαύρη φράση σου το σύνθημα να φύγεις", εφώναξα αγριωπός πηδώντας κει μπροστά του. "Πήγαινε πάλι να χαθείς στην άγρια καταιγίδα ή γύρνα στις ακρογιαλιές της Πλουτωνείου Νύχτας ούτ' ένα μαύρο σου φτερό δε θέλω δω ν' αφήσεις ενθύμηση της φράσης σου της ψεύτικης και πλάνας βγάλ' απ' τη δόλια μου καρδιά το ράμφος που 'χεις μπήξει και σύρε τη φανταστική μορφή σου στα σκοτάδια!" Και το Κοράκι απάντησε: "Ποτέ από δω και πια!".

Και το Κοράκι ακίνητο στη προτομή όλο μένει, στης Αθηνάς τη προτομή απάνω από τη πόρτα και τ' αγριωπά τα μάτια του σα του Διαβόλου μοιάζουν όταν μονάχος σκέφτεται. Και το θαμπό λυχνάρι ρίχνει σκια στο πάτωμα σαν πέφτει στο Κοράκι. Και η ψυχή μου ανήμπορη δε θα μπορέσει πια να βγει απ' τον αμφίβολο τον κύκλο της Σκιάς που φαίνεται στο πάτωμα. Ποτέ από δω και πια!
Μετάφραση: Κώστας Ουράνης

AVATAR District 9 etc



Το Αβαταρ, το Σταρ Τρεκ και το District 9 είναι οι τρεις από τις ταινίες που επέλεξε το Σωματείο Παραγωγών των ΗΠΑ ως υποψήφιες για το βραβείο καλύτερης ταινίας.

Τη λίστα συμπληρώνουν το Up της Pixar, οι Αδωξοι Μπάστερδη του Κ.Ταραντίνο, το Up in the Air με τον Τζορτζ Κλούνι, το Hurt Locker, το Precious, το Μια Κάποια Εκπαίδευση και το Invictus του Κ.Ίστγουντ με τον Μόργκαν Φρίμαν.
Τα δύο τελευταία χρόνια ο νικητής του βραβείου καλύτερης ταινίας του Σωματείου Αμερικανών Παραγωγών έχει κερδίσει και το Όσκαρ καλύτερης ταινίας.
Τα βραβεία θα απονεμηθούν στις 24 Ιανουαρίου.

Σημαντική αρχαιολογική ανακάλυψη στην Κύπρο


Το νάρθηκα ενός πολύ σημαντικού εκκλησιαστικού οικοδομήματος του τέλους του 6ου ή των αρχών του 7ου αιώνα μ.Χ., που είχε αρχίσει να ανασκάπτεται το 2007, στη θέση Καταλύματα των Πλακωτών της Χερσονήσου του Ακρωτηρίου των Γάτων, έφερε στο φως η τρίτη περίοδος των ανασκαφών στην Κύπρο.

Οι ανασκαφές στα Καταλύματα των Πλακωτών διεξάγονται υπό τη διεύθυνση της Δρος Ελένης Προκοπίου, Αρχαιολογικής Λειτουργού Α΄, η οποία εκτιμά ότι «το οικοδόμημα αυτό είχε σχεδιαστεί και εκτελεστεί με πολύ μεγάλη επιμέλεια από επισκόπους με μεγάλη εμβρίθεια στα τελούμενα της Θείας Λειτουργίας, και εκλεκτά συνεργεία της νήσου ή της αυτοκρατορίας, για να τιμηθούν κεκοιμημένοι και λείψανα αγίων, η μνήμη των οποίων για άγνωστους ακόμα λόγους δεν διατηρήθηκε στην παράδοση της περιοχής».
Ειδικότερα, ο νάρθηκας του οικοδομήματος έχει συνολικό μήκος 14.00 μέτρων (στον άξονα Ανατολής-Δύσης) και πλάτος 36.00 μέτρων (στον άξονα Βορρά-Νότου). Αποτελείται από έναν κεντρικό υπερυψωμένο χώρο, που απολήγει στα δυτικά σε αψίδα και από τον οποίον γεννώνται στα ανατολικά οι στυλοβάτες των κλιτών του κυρίως ναού, που αναπτύσσεται στα ανατολικά και δεν έχει ακόμα διερευνηθεί. Έχει διαπιστωθεί ότι ο χώρος αυτός ήταν συνδεδεμένος πιθανότατα με τον άμβωνα και το Ιερό Βήμα στα ανατολικά με στενό διάδρομο (σολέα), ο οποίος βρισκόταν στον άξονα του κεντρικού κλίτους.
Στην ανακοίνωση για τις ανασκαφές επισημαίνεται ότι «όλη η διάταξη του υπερυψωμένου αυτού χώρου επιτρέπει την ταύτισή του με το μιτατώριον, δηλαδή τον χώρο εκείνον, στον οποίον στεκόταν και κινούνταν ο κλήρος κατά τις στάσεις εκείνες της Θείας Λειτουργίας, οι οποίες τελούνταν την εποχή εκείνη στον νάρθηκα».
Βόρεια και νότια του μιτατωρίου αναπτύσσονται δύο εγκάρσια σκέλη, μήκους 14 μέτρων (στον άξονα Βορρά-Νότου), με κιονοστοιχίες στο εσωτερικό σε σχήμα Π. Οι πλευρές των σκελών αυτών, δυτικά, βόρεια και νότια, έφεραν μικρές ταφικές αψίδες διαμέτρου 2.25 μ.
Στη νότια αψίδα αποκαλύφθηκε φέτος στη θέση της μία λάρνακα με αδιατάρακτη ταφή γέροντος, το κάλυπτρο της οποίας έφερε στο κέντρο λαξευτό σταυρό με μία οπή προσφορών στη διασταύρωση των κεραιών του. Η ταφή αυτή περιείχε δύο χάλκινες περόνες από την ένδυση του νεκρού, πέντε νομίσματα και χάνδρες από οργανικό υλικό, πιθανότατα από κομποσχοίνι.
Στην ανατολική πλευρά του ιδίου σκέλους βρέθηκε αντί αψίδας μικρή κόγχη ορθογωνικής κάτοψης, μέσα στην οποία ήταν κατά πάσα πιθανότητα τοποθετημένη μικρή μαρμάρινη λειψανοθήκη, το σαρκοφαγόσχημο κάλυπτρο της οποίας είχε εντοπιστεί πλησίον αυτής κατά την διάρκεια της περυσινής ανασκαφής του 2008.
Η ανωδομή, τόσο του κεντρικού κλίτους, όσο και του περιδρόμου των δύο σκελών έχει αποδειχθεί ότι ήταν καμαροσκεπής. Η κεντρική καμάρα υποστηριζόταν από τρία σφενδόνια (ενισχυτικά τόξα).
Το σύνολο του ανασκαμμένου χώρου έχει διακοσμηθεί με ψηφιδωτά δάπεδα, σε 26 ξεχωριστούς τάπητες με 24 διαφορετικά μοτίβα γεωμετρικών κυρίως συνθέσεων. Σε έναν μόνο, ο οποίος βρίσκεται στον υπερυψωμένο κεντρικό χώρο και μπροστά από την κεντρική δυτική αψίδα, διασώζεται τμήμα από παράσταση δύο ελαφιών εκατέρωθεν αγγείου, με πλούσια αναφυόμενη κληματίδα, σύμβολο του Χριστού.
Στις γεωμετρικές αυτές συνθέσεις κυρίαρχη θέση κατέχει ο σταυρός και τα σύμβολα της Βασιλείας του Σολομώντος (κόμβοι Σολομώντος, ασπίδα Δαυίδ).
Το οικοδόμημα καταστράφηκε από ισχυρή σεισμική δόνηση μέσα στον 7ο αιώνα.
Τα κινητά ευρήματα από τα στρώματα καταστροφής μαρτυρούν την πολυτέλεια του οικοδομήματος. Σε αυτά συγκαταλέγονται, όπως και στην περυσινή ανασκαφή πάμπολλα θραύσματα μαρμάρινων αρχιτεκτονικών μελών και ορθομαρμαρώσεων από μάρμαρα της Προκοννήσου, μικρές κρούστες από συνθέσεις εντοίχιου μαρμαροθετήματος και πολλές μικρές διάσπαρτες ψηφίδες από εντοίχια ψηφιδωτή διακόσμηση, κυρίως γυάλινες επιχρυσωμένες και μη, καθώς και πολύτιμες ψηφίδες από κογχύλια μαργαριταριών.



Βρέθηκαν επίσης χάλκινοι σύνδεσμοι για τις ορθομαρμαρώσεις, σιδερένια καρφιά, θραύσματα από μαρμάρινες τράπεζες προσφορών, υαλοπίνακες φωτιστικών διαφραγμάτων, και πολλά θραύσματα από γυάλινες καντήλες κυρίως μπροστά από τις ταφικές αψίδες και την κόγχη με τη λειψανοθήκη.
Την αρχαιολογική έρευνα στη θέση Καταλύματα των Πλακωτών της Χερσονήσου του Ακρωτηρίου των Γάτων υποστηρίζουν το Κοινοτικό Συμβούλιο Ακρωτηρίου και η Υπηρεσία Περιβάλλοντος των Βρετανικών Βάσεων. Σε αυτή συμμετέχουν, εκτός από την τεχνικό σχεδιάστρια του Τμήματος Αρχαιοτήτων Λευκωσίας κ. Μ. Τσιάμπερλεν, τα μέλη του συνεργείου συντήρησης ψηφιδωτών της Επαρχίας Λεμεσού, υπό την εποπτεία του κ. Ελ. Χαραλάμπους (Χρ. Ορφανού, Μ. Τριανταφυλλίδου και Π. Παναγή).
Σύμφωνα με το Τμήμα Αρχαιοτήτων η ανασκαφή αυτή λειτουργεί παράλληλα και ως κέντρο αρχαιολογικής ειδίκευσης και ανταλλαγής εμπειριών και δεξιοτήτων για πτυχιούχους, στα πλαίσια του Eυρωπαϊκού προγράμματος Leonardo da Vinci, GrEASE (Graduate European Archaeological Skills Exchange). Στην ομάδα αυτήν συμμετείχαν μεταπτυχιακοί φοιτητές Βρετανικών Πανεπιστημίων ( Λέσλι Μακγιούαν, Τόμας Στιούαρτ, Ντέηβιντ Στιούαρτ, Ντέηβιντ Γουόλς, Φέι Νας, Λούσι Ασγουορθ, Κάθριν Χίτον, Τζόαν Κίρτον, Αλεξάντερ Ματσάνγκου). Συνεργάστηκαν επίσης οι Κύπριες φοιτήτριες υποψήφιες διδακτορικών Ντόρια Νικολάου, Ράνια Μιχαήλ και Πωλίνα Χριστοφή.

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ne me quitte pas (Jacques Brel )




Μη μ ' εγκαταλείπεις


Πρέπει να ξεχάσουμε.

Όλα μπορούν να ξεχαστούν.

Έχεις φύγει ήδη.

Να ξεχάσουμε το καιρό που πέρασε,... Περισσότερα

τις παρεξηγήσεις

και τον χαμένο χρόνο

στο να μάθουμε το "πως".

Να ξεχάσουμε αυτές τις ώρες

που μας σκότωναν

με το "γιατί"

την καρδιά της ευτυχίας μας.

Μη μ' εγκαταλείπεις

Μη μ' εγκαταλείπεις

Μη μ' εγκαταλείπεις

Μη μ' εγκαταλείπεις



Εγώ θα σου χαρίσω

μαργαριτάρια της βροχής

από χώρες

που δεν βρέχει

Θα σκάβω τη γη

ακόμα και μετά το θάνατό μου

για να καλύψω το σώμα σου

από χρυσάφι και φως.

Θα ιδρύσω μια χώρα

όπου ο έρωτας θα είναι βασιλιάς,

όπου ο έρωτας θα είναι νόμος,

κι εσύ θα είσαι η βασίλισσα.

Μη μ' εγκαταλείπεις

Μη μ' εγκαταλείπεις

Μη μ' εγκαταλείπεις

Μη μ' εγκαταλείπεις



Μη μ' εγκαταλείπεις

Θα εφεύρω

ανόητες λέξεις

που θα καταλαβαίνεις μόνο εσύ.

θα σου μιλώ

γι' αυτούς τους ερωμένους

που είδαν δυο φορές

τις καρδιές τους να αγκαλιάζονται.

Θα σου διηγηθώ

την ιστορία του βασιλιά

που πέθανε

επειδή δε μπόρεσε να σε δει.

Μη μ' εγκαταλείπεις

Μη μ' εγκαταλείπεις

Μη μ' εγκαταλείπεις

Μη μ' εγκαταλείπεις



Είδαμε αρκετές φορές

την φωτιά

ενός παλιού ηφαιστείου

που θεωρούσαμε νεκρό

να ξανανάβει.

Υποτίθεται πως είναι

καμμένη γη

που δεν δίνει περισσότερο καρπό

από μια καλή σοδειά του Απρίλη.

Κι όταν έρχεται το βράδυ

σ' έναν φλεγόμενο ουρανό

το κόκκινο και το μαύρο

δεν παντρεύονται.

Μη μ' εγκαταλείπεις

Μη μ' εγκαταλείπεις

Μη μ' εγκαταλείπεις

Μη μ' εγκαταλείπεις



Μη μ' εγκαταλείπεις.

Δεν θα κλάψω πια.

Δεν θα μιλήσω άλλο.

Θα κρυφτώ εδώ

να σε κοιτώ

να χορεύεις και να χαμογελάς.

Και να σ' ακούω

να τραγουδάς και μετά να γελάς.

Άσε με να γίνω

ο ίσκιος της σκιάς σου,

ο ίσκιος του χεριού σου

ο ίσκιος του σκύλου σου.

Αλλά...

Μη μ' εγκαταλείπεις

Μη μ' εγκαταλείπεις

Μη μ' εγκαταλείπεις

Μη μ' εγκαταλείπεις ...

Ανθολόγιο ποιημάτων Τάσου Λειβαδίτη






ΚΑΝΤΑΤΑ (απόσπασμα)

Ένα περίεργο επεισόδιο διαβάζαμε τελευταία στις εφημερίδες,
ένας άντρας πήγε σ’ ένα απ’ αυτά τα «σπίτια», πήρε
μια γυναίκα,
μα μόλις μπαίνουν στο δωμάτιο, αντί να γδυθεί και να
επαναλάβει την αιώνια κίνηση,
γονάτισε μπροστά της, λέει, και της ζητούσε να τον αφήσει
να κλάψει στα πόδια της. Εκείνη βάζει τις φωνές,
«εδώ έρχονται για άλλα πράγματα», οι άλλοι επ’ έξω
δόστου χτυπήματα στην πόρτα. Με τα πολλά
άνοιξαν και τον διώξανε με τις κλωτσιές – ακούς εκεί
διαστροφή
να θέλει, να κλάψει μπρος σε μια γυναίκα.
Εκείνος έστριψε τη γωνία και χάθηκε καταντροπιασμένος.
Κανείς δεν τον ξανάδε πια.
Και μόνο εκείνη η γυναίκα, θαρθεί η αναπότρεπτη ώρα
μια νύχτα, που θα νοιώσει τον τρόμο ξαφνικά,
πως στέρησε τον εαυτό της απ’ την πιο βαθειά, την πιο
μεγάλη ερωτική πράξη
μην αφήνοντας έναν άντρα να κλάψει στα πόδια της.





ΕΡΩΤΑΣ (απόσπασμα)

Όλη τη νύχτα πάλεψαν απεγνωσμένα να σωθούν απ’ τον εαυτό τους,
δαγκώθηκαν, στα νύχια τους μείναν κομμάτια δέρμα, γδαρθήκανε
σαν δυο ανυπεράσπιστοι εχθροί, σε μια στιγμή, αλλόφρονες, ματωμένοι,
βγάλανε μια κραυγή,
σαν ναυαγοί, που, λίγο πριν ξεψυχήσουν, θαρρούν πως βλέπουν φώτα,
κάπου μακριά.
Κι όταν ξημέρωσε, τα σώματά τους σα δυο μεγάλα ψαροκόκκαλα
ξεβρασμένα στην όχθη ενός καινούργιου μάταιου πρωινού.





ΒΙΟΛΕΤΕΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ (απόσπασμα)

1. Σελίδες από μια χαμένη επανάσταση που στα περιθώρια γράψαμε
κι εμείς τη ζωή μας

2. κι εσείς νεκροί μου σύντροφοι, καμιά φορά βαδίζω μαζί σας και το
Παλτό μου ανοίγει σαν φτερούγα,
ύστερα ακουμπάω κάπου κι ονειροπολώ ή μοιράζω την αστροφεγγιά
στους άτυχους αυτού του κόσμου.



3. Ήταν τις μέρες που ανακαίνιζαν το άσυλο. Οι ελαιοχρωματιστές
Μου φέρονταν καλά, μας κουβεντιάζανε, μας έδιναν τσιγάρα,
εγώ τους έδειχνα πώς να βγάζουν έξω το χρυσάφι – τσιμουδιά,
αλλά στο άσυλο είχαμε πολύ.
Τα τσιγάρα βέβαια δεν τα κάπνιζα, τα φύλαγα για τους συντρόφους
μου –όλους νεκρούς, απ’ την Καντόνα ως το Γουαδαλκιβίρ…

4. Τελικά δεν είμαι παρά ένας σύντροφος τρελός από καλύτερες μέρες.

5. ω γενιά μου χαμένη –πήραμε μεγάλους δρόμους, μείναμε στη μέση.

6. Κι αν νικηθήκαμε δεν ήταν απ’ την τύχη ή τις αντιξοότητες, αλλά
απ’ αυτό το πάθος για κάτι πιο μακρινό.



7. …Αλλά δε θα ξεχάσω ποτέ μια νύχτα σ’ εκείνη
τη μεγάλη εξέγερση, οι τραυματιοφορείς μ’ ακούμπησαν για μια στιγμή
κάτω και τότε κοίταξα τα’ άστρα, θεέ μου, πως έλαμπαν,
και ξαφνικά δε μ’ ένοιαζε που είχαμε νικηθεί, «όλο το άπειρο είναι
δικό μας», είπα μέσα μου κι έκανα όρκο να φέρω ως το τέλος το
πεπρωμένο μου.

ΜΟΝΑΞΙΑ ΚΑΙ ΚΑΡΚΙΝΟΣ


Νέα επιστημονικά στοιχεία έρχονται να ενισχύσουν την αντίληψη ότι η μοναξιά κάνει πιο πιθανό και πιο φονικό τον καρκίνο. Μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα, που βασίστηκε σε πειράματα σε πειραματόζωα, δείχνει ότι η κοινωνική απομόνωση αυξάνει την πιθανότητα για επιθετική ανάπτυξη του καρκίνου.

Η έρευνα, υπό την ερευνήτρια Γκρέτσεν Χέρμες του πανεπιστημίου Γιέιλ, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό PNAS της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ, σύμφωνα με το BBC, δείχνει με ποιο τρόπο οι κοινωνικές και ψυχικές συνθήκες ζωής μπορούν να επηρεάσουν τη σωματική υγεία.
Τα τρωκτικά που κρατήθηκαν σκοπίμως σε μοναξιά από τους επιστήμονες, ανέπτυξαν πολύ περισσότερους (84 φορές), πιο επιθετικούς και θανατηφόρους καρκινικούς όγκους σε σχέση με τους αρουραίους που ζούσαν ομαδικά. Οι απομονωμένοι αρουραίοι είχαν επίσης αυξημένα επίπεδα της ορμόνης του στρες και χρειάζονταν πολύ περισσότερο χρόνο για να ανακάμψουν μετά από μια δύσκολη κατάσταση.
Οι ερευνητές απέδωσαν το πρόβλημα που δημιουργεί η μοναξιά, στο διαφορετικό επίπεδο στρες που γεννά και δήλωσαν ότι κάτι ανάλογο ισχύει και στους ανθρώπους πιθανότατα. Όμως άλλοι ειδικοί σε ζητήματα καρκίνου τόνισαν ότι χρειάζονται και άλλες έρευνες για να αποδειχθεί μια τέτοια σχέση μοναξιάς-καρκίνου και στους ανθρώπους.

Οι γιατροί ήδη γνωρίζουν ότι οι καρκινοπαθείς που υποφέρουν από κατάθλιψη (και η μοναξιά συμβάλλει συνήθως σε αυτό) τείνουν να εξελίσσονται χειρότερα. Προηγούμενες έρευνες έχουν δείξει ότι η κοινωνική υποστήριξη μπορεί να βελτιώσει την εξέλιξη της υγείας σε ασθενείς με καρκίνο του μαστού. Μια πρόσφατη μελέτη διαπίστωσε ότι η απομόνωση και το άγχος τριπλασιάζουν τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του στήθους σε πειραματόζωα.
http://www.nooz.gr/

H Κακή επιλογή καθίσματος

Ο συνδυασμός καρεκλών κακής σχεδίασης και έλλειψης δραστηριότητας, μπορούν να οδηγήσουν σε έντονους πόνους στη μέση σύμφωνα με την Ένωση για την Υγεία της Σπονδυλικής Στήλης (AGR) της Γερμανίας.


Τα άτομα που περνούν πολλές ώρες χωρίς διακοπή μπροστά στην οθόνη ενός υπολογιστή ή στην τηλεόραση είναι υποψήφια για σοβαρά προβλήματα στην πλάτη και τη μέση αναφέρει έκθεση της AGR, μιας οργάνωσης που ασχολείται αποκλειστικά με τη βελτίωση της κατάστασης της σπονδυλικής στήλης. Για το λόγο αυτό οι καταναλωτές πρέπει να είναι σίγουροι όταν αγοράζουν έπιπλα που δεν διαθέτουν ταπετσαρία ότι έχουν λάβει σοβαρά υπόψη τους τις προσωπικές τους ανάγκες και ιδιαιτερότητες.
Αυτό σημαίνει ότι η βάση του καθίσματος πρέπει να προσαρμόζεται στο άνω μέρος των μηρών και το ύψος της πλάτης πρέπει επίσης να είναι ευπροσάρμοστο. Ο χώρος της θέσης πρέπει να είναι αρκετά ευρύχωρος και η πλάτη του καθίσματος να προσαρμόζεται ανάλογα με το ύψος των ώμων.
Η προσαρμοζόμενη πλάτη ή πλάτη οσφυϊκής στήριξης , όπως λέγεται, μπορεί να βοηθήσει ουσιαστικά, συστήνει η AGR. Ωστόσο πριν αγοράσετε τον σωστό έπιπλο αυξήστε τη δραστηριότητα σας για να απαλλαγείτε από τους πόνους της μέσης ή τουλάχιστον να τους προλάβετε.

Κάπνισμα και αλκοόλ αυξάνουν τον κίνδυνο καρκίνου στο στομάχι και τον οισοφάγο




Μια νέα μεγάλη ολλανδική επιστημονική έρευνα έρχεται να επιβεβαιώσει προηγούμενες μελέτες ότι το κάπνισμα αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης διαφόρων ειδών καρκίνου του στομάχου και του οισοφάγου, ενώ η κατανάλωση αλκοόλ έχει μικρότερη επίπτωση, αυξάνοντας τον κίνδυνο μιας μορφής καρκίνου του οισοφάγου.

Η έρευνα, υπό την Τζέσι Στίβενς της Σχολής Ογκολογίας και Αναπτυξιακής Βιολογίας του πανεπιστημίου του Μάαστριχτ, η οποία δημοσιεύτηκε στο ιατρικό περιοδικό “Gut” (Έντερο), σύμφωνα με το πρακτορείο Ρόιτερ, μελέτησε πάνω από 120.000 ενηλίκους, ηλικίας 55 έως 70 ετών, επί 16 χρόνια.
Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι το κάπνισμα αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης των δύο κυριότερων μορφών καρκίνου του στομάχου, καθώς και των δύο κυριότερων μορφών καρκίνου του οισοφάγου, από 60% έως 263%, σε σχέση με τους μη καπνιστές. Η νέα έρευνα ενισχύει τις γενικές ιατρικές συστάσεις για συγκρατημένη κατανάλωση αλκοόλ και κόψιμο του τσιγάρου προς αποφυγή των επικίνδυνων παρενεργειών τους.
Το αλκοόλ έχει μικρότερο εύρος επιπτώσεων, αυξάνοντας μόνο τον κίνδυνο για εμφάνιση μιας μορφής καρκίνου του οισοφάγου (στο άνω τμήμα του). Όσοι πίνουν πάνω από 30 γραμμάρια αλκοόλ τη μέρα κατά μέσο όρο (ποσότητα που ισοδυναμεί με δύο έως τρία ποτήρια κρασιού ημερησίως), έχουν σχεδόν πενταπλάσια πιθανότητα να εμφανίσουν καρκίνο του οισοφάγου, σε σχέση με όσους δεν πίνουν καθόλου.
Οι πρώην καπνιστές βρέθηκαν να έχουν επίσης αυξημένο ρίσκο εμφάνισης καρκίνου (αν και μικρότερο σε σχέση με όσους συνεχίζουν να καπνίζουν), γύρω στο 40% περισσότερο έναντι όσων δεν κάπνισαν ποτέ στη ζωή τους.
Σε μια συγκεκριμένη μορφή καρκίνου του άνω οισοφάγου, κάπνισμα και αλκοόλ αλληλοενισχύονται και αυξάνουν περαιτέρω τον κίνδυνο εμφάνισης της ασθένειας. Όσοι είναι καπνιστές και παράλληλα πίνουν περισσότερα από ένα ή δύο ποτήρια κρασί τη μέρα, κινδυνεύουν οκτώ φορές περισσότερο να αναπτύξουν καρκίνο σε σχέση με όσους δεν καπνίζουν, ούτε πίνουν αλκοόλ. Αυτή η αρνητική «συνέργια» πάντως μεταξύ τσιγάρου και αλκοόλ δεν εμφανίζεται στον καρκίνο του στομάχου, ούτε στον καρκίνο του κάτω οισοφάγου.
Σύμφωνα με τις ως τώρα μελέτες, εκτός από το κάπνισμα, για τον καρκίνο του στομάχου άλλοι παράγοντες αυξημένου κινδύνου είναι το βεβαρημένο οικογενειακό ιστορικό με παρόμοια περιστατικά, η διατροφή που είναι πλούσια σε φαγητά καπνιστά, αλμυρά ή διατηρημένα στην άλμη, καθώς και η μόλυνση με το βακτήριο H.pylori που προκαλεί έλκος (αν και οι περισσότεροι άνθρωποι που έχουν το συγκεκριμένο κοινό βακτήριο, δεν αναπτύσσουν ποτέ καρκίνο). Οι άνδρες έχουν υψηλότερα ποσοστά τόσο καρκίνου του στομάχου όσο και οισοφάγου σε σχέση με τις γυναίκες.
http://www.nooz.gr/

O τρόπος που πληκτογραφούμε



Εκτός από το δακτυλικό αποτύπωμα και τον γραφικό μας χαρακτήρα, τώρα υπάρχει και τρίτος τρόπος που πιστοποιεί τη μοναδικότητά μας: ο τρόπος που πληκτογραφούμε. Ο τρόπος με τον οποίο «χτυπάμε» τα πλήκτρα στο πληκτρολόγιο του υπολογιστή μας μπορούν, επίσης, να αποκαλύψουν κατά πόσο λειτουργούμε υπό συνθήκες εξαιρετικού στρες.

Είναι γνωστό σήμερα ότι το στιλ και ο ρυθμός πληκτρολόγησης ενός ατόμου παραμένουν σταθερά διαχρονικά, γεγονός που έχει κάνει τους επιστήμονες να πιστεύουν ότι η παρακολούθηση της πληκτρολόγησης ενός ατόμου μπορεί να υποδείξει από πολύ νωρίς ενδείξεις εμφάνισης της νόσου του Αλτσχάιμερ.
Αυτό που δεν είναι γνωστό είναι ότι η πληκτρολόγηση μπορεί να «μαρτυρήσει» πότε ένα άτομο βρίσκεται σε συνθήκες στρες. Αυτό είναι το συμπέρασμα του ψυχολόγου Μάικ Ντόουμαν και των συνεργατών του στο Πανεπιστήμιο του Άμπερτεϊ της Βρετανίας.
Η ομάδα του δρα Ντόουμαν ζήτησε από 35 άτομα να συνδεθούν στον υπολογιστή τους 36 φορές σε διάστημα ενός μήνα χρησιμοποιώντας το ίδιο όνομα χρήστη και κωδικό. Οι συμμετέχοντες υποβάλλονταν σε διαφορετικές συνθήκες (ηρεμία-στρες). Αυτό που παρατήρησαν οι ερευνητές ήταν ότι το μοτίβο της πληκτρολόγησης των δύο αυτών λέξεων μεταβαλλόταν ανάλογα με την ψυχολογική κατάσταση των ατόμων.
Η επιστημονική ομάδα χρησιμοποίησε τα στοιχεία αυτά για να αναπτύξει ένα ειδικό λογισμικό που πιστοποιεί την ταυτότητα του ατόμου με βάση το στιλ της πληκτρολόγησής του. Το σύστημα ταυτοποίησης θα εξοπλιστεί με μία ακόμη ιδιότητα: θα αντιλαμβάνεται πότε ο χρήστης βρίσκεται σε συνθήκες υπερβολικού στρες ούτως ώστε να λαμβάνονται έκτακτα μέτρα ασφάλειας.

Σύμφωνα με τον δρα Ντόουμαν, η τεχνολογία αυτή μπορεί να έχει βρει εξαιρετική εφαρμογή στα μηχανήματα ανάληψης μετρητών των τραπεζών ή στο internet banking. Ο Νέιλ Μπάρετ, σύμβουλος επί θεμάτων ασφάλειας υπολογιστών εκτιμά ότι χάρη στο εν λόγω σύστημα είναι πιθανό μελλοντικά να καταργηθούν οι κωδικοί πρόσβασης, καθώς η ταυτότητα του χρήστη θα πιστοποιείται με ακρίβεια μέσω του μοτίβου πληκτρολόγησης.

Το μακιγιάζ της Κλεοπάτρας



Το εντυπωσιακό μακιγιάζ της Κλεοπάτρας φαίνεται πώς δεν εξυπηρετούσε μόνο τις ανάγκες καλλωπισμού της βασίλισσας της Αρχαίας Αιγύπτου, αλλά αποτελούσε και μέσο προστασίας από ασθένειες των ματιών.
Σύμφωνα με Γάλλους ερευνητές του μουσείου του Λούβρου, τα είδη μακιγιάζ που παρήγαγαν οι Αιγύπτιοι πριν από περίπου 4.000 χρόνια, αποτελούνταν από μόλυβδο και μίγματα αλάτων μολύβδου. Η διαδικασία παραγωγής τους μάλιστα διαρκούσε μέχρι και έναν μήνα.
«Γνωρίζουμε ότι οι αρχαίοι Έλληνες και Ρωμαίοι επίσης είχαν προσέξει ότι το μακιγιάζ είχε ιατρικές ιδιότητες και ήθελαν να καταλάβουν πώς ακριβώς αυτό συνέβαινε», δήλωσε ο Φιλίπ Ουαλτέρ, επικεφαλής της έρευνας, η οποία δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Analytical Chemistry».
Αντίθετα με την ευρέως διαδεδομένη αντίληψη ότι ο μόλυβδος (μολύβι) είναι επιβλαβής, οι γάλλοι ερευνητές, κάνοντας χημικά πειράματα, με τη βοήθεια ενός μικροσκοπικού ηλεκτροδίου, διαπίστωσαν ότι σε πολύ χαμηλές δόσεις η συγκεκριμένη ουσία δεν σκοτώνει τα κύτταρα.
Αντίθετα, επιβεβαίωσαν -και έτσι δικαίωσαν τους αρχαίους- ότι, σε χαμηλή δοσολογία, ο μόλυβδος παράγει ένα μόριο (μονοξείδιο του αζώτου) που ενεργοποιεί τις άμυνες του ανοσοποιητικού συστήματος και καταπολεμά τα βακτήρια σε περίπτωση μόλυνσης του ματιού.



Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Τσαρούχης, ετών 100





Ο Γιάννης Τσαρούχης είναι καλλιτέχνης που σφράγισε με το έργο του τη νεοελληνική ζωγραφική δημιουργία και διαμόρφωσε την εικόνα της εθνικής μας αυτογνωσίας. Για να τιμήσουν τα εκατό χρόνια από τη γέννησή του, το Μουσείο Μπενάκη, το Ίδρυμα Γιάννη Τσαρούχη και το Πολιτιστικό Ίδρυμα της Τραπέζης Κύπρου διοργανώνουν μεγάλο αφιέρωμα, στους εκθεσιακούς χώρους του Μουσείου Μπενάκη στην οδό Πειραιώς, έως τις 14 Μαρτίου του 2010. Πρόκειται για την πρώτη αναδρομική έκθεση έργων του Γιάννη Τσαρούχη που παρουσιάζεται στην Αθήνα.

Η έκθεση «Γιάννης Τσαρούχης 1910-1989», την οποία επιμελήθηκε η Νίκη Γρυπάρη και σχεδίασε η Λίλη Πεζανού, περιλαμβάνει περίπου 670 έργα, που ανήκουν σε μουσεία και ιδιωτικές συλλογές της Ελλάδας και του εξωτερικού. Στόχος της είναι να αναδείξει το πολύπτυχο έργο του καλλιτέχνη, να παρουσιάσει μια πλήρη εικόνα του πλούσιου ζωγραφικού του έργου (πίνακες, εικονογραφήσεις βιβλίων κ.ά.), καθώς και της καθοριστικής συμβολής του στο νεοελληνικό θέατρο (μακέτες σκηνικών, κοστουμιών κ.ά.). Την έκθεση συνοδεύει σημαντική έκδοση 400 σελίδων, με τίτλο «Γιάννης Τσαρούχης 1910-1989», την οποία συνυπογράφουν οι: Άγγελος Δεληβοριάς, Νίκη Γρυπάρη, Ευγένιος Ματθιόπουλος, Αλέκος Λεβίδης, Παναγής Βουρλούμης, Ελγκα Καββαδία και Χλόη Ομπολένσκι.