Σάββατο, 9 Ιανουαρίου 2010

ΧΑΜΕΝΟΣ ΧΡΟΝΟΣ, ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ ΝΥΧΤΕΣ, ΘΕΟΧΑΡΗ ΜΠΙΚΗΡΟΠΟΥΛΟΥ, υπό έκδοση


Χαμένος χρόνος








Βροχή χωρίς αστραπή,


άνθη χωρίς άρωμα,


ποτάμι δίχως νερό,


καπνός χωρίς φωτιά,


αλήθειες δίχως ψέματα


νίκη χωρίς μάχες


θυσίες χωρίς αντίκρισμα,


μεταλαβιά χωρίς εξομολόγηση,


Κυριακή χωρίς εσπερινό


καντήλι χωρίς λαδάκι,


αγάπη δίχως έρωτα


έρωτας χωρίς αγάπη


φθινόπωρο χωρίς βροχές,


καλοκαίρι χωρίς καρπούζι,


σπορά χωρίς θερισμό,


τρύγος χωρίς κρασί,


δίψα χωρίς νερό,


δρόμος χωρίς γυρισμό,


ραντεβού χωρίς ανταπόκριση.


…Τσίπουρο χωρίς μεζέ,


γλέντι χωρίς αρσενικό ζεϊμπέκικο,


παρέα χωρίς θηλυκό,


νύχτα χωρίς έρωτα


…χαμένος χρόνος!

Ο ΚΗΠΟΣ ΜΕ ΤΑ ΡΟΜΠΟΛΑ, ΓΙΑ ΣΕΝΑ, ΤΟΥ ΘΕΟΧΑΡΗ ΜΠΙΚΗΡΟΠΟΥΛΟΥ, 2002


ΓΙΑ ΣΕΝΑ

Για σένα θα γίνω ανατολή

να σβήσω το σκοτάδι

για σένα θα γίνω προσευχή

να παραβγώ τον Άδη



………………………….



Για σένα θα γίνω ουρανός

να ‘ρθουν τα περιστέρια

για σένα θα γίνω αρχάγγελος

να τραγουδούν τ’αστέρια…

Ο ΚΗΠΟΣ ΜΕ ΤΑ ΡΟΜΠΟΛΑ, ΣΠΙΘΑ ΤΟΥ ΘΕΟΧΑΡΗ ΜΠΙΚΗΡΟΠΟΥΛΟΥ, 2002


Σπίθα




Σαν τη σπίθα που κρυφόκαιει

κρυμμένη κάτω από τις στάχτες

είναι η αγάπη.

Ένα αγέρι

μια πνοή την κάνει φλόγα κι αναζωπυρώνεται και ανάβει και καίει

και πυρώνει τις καρδιές …

Τότε θυμάσαι τα μυστικά σου , τα όνειρα και τις επιθυμίες

που λαχτάρησες νέος και έφηβος ωραίος

Νοιώθεις περήφανος

γιατί δε χάθηκες στα σκοτεινά δρομάκια της ζωής

γιατί ζεις

και μέσα σου σιγοκαίνε τα αισθήματα που συγκεντρώνουν

μιαν απίστευτη δύναμη.

Χαμογελάς , φουσκώνουν τα στήθη σου αέρα

και λες

Άνθρωπος πως είσαι.

Ο ΚΗΠΟΣ ΜΕ ΤΑ ΡΟΜΠΟΛΑ, Η ΑΥΡΑ ΣΟΥ




Η ΑΥΡΑ ΣΟΥ




Η αύρα σου εκπέμπει

μόρια ερεθισμού

του δέρματος μου και των

μυών μου

κι αρχίζει να λαχανιάζει

η κόκκινη καρδιά μου

μην

κρύβοντας την αδυναμία της

να αντισταθεί

στα ηλεκτρισμένα σπινθηρίσματα

της αναμενόμενης

-απρόσμενα

επαφής.

Η αύρα σου

μουδιάζει τα κύτταρα μου

που διψούν

να ρουφήξουν απεγνωσμένα

τα γονίδια της νεανικής σου

ερωτικής προσφοράς

ως γύρη

στον πολυταξιδεμένο κηφήνα.

Ο ΚΗΠΟΣ ΜΕ ΤΑ ΡΟΜΠΟΛΑ


Libido




I submerged into

your eyes

molding in the masculine

corridors

of my mind

my contact with the electrified particles

of

your youth

with thoughts a kind of sinful

but indeed

instictively drawn

by the depths

of

the chemical reaction

of my body cells

-at your view,oh little,earthly goddess-

thirsty to taste the flavour

of your wet promises...

 
 
LIBIDO




Βυθίστηκα στα δυό σου

μάτια

πλάθοντας στους αρσενικούς

διαδρόμους

του μυαλού μου

την επαφή μου

με τα ηλεκτρισμένα μόρια

της

νιότης σου

με σκέψεις ίσως αμαρτωλές

μα στ’αλήθεια

ενστικτωδώς ορμώμενες

απ’ τα βάθη

της

χημικής αντίδρασης

των κυττάρων μου

- στη θέα σου, ω μικρή, επίγεια θεά-

που διψούν

να δοκιμάσουν τη γεύση των

υγρών σου

υποσχέσεων…