Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου 2010

Libido HARRIS BIKIROPOULOS , POEMS






Libido




I submerged into

your eyes

molding in the masculine

corridors

of my mind

my contact with the electrified particles

of

your youth

with thoughts a kind of sinful

but indeed

instictively drawn

by the depths

of

the chemical reaction

of my body cells

-at your view,oh little,earthly goddess-

thirsty to taste the flavour

of your wet promises...

ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ΤΗ ...ΒΑΛΙΤΣΑ



Η ατραπός των αισθήσεων




Οι καταπιεσμένοι είναι δίπλα μας. Είμαστε εμείς, είναι οι άλλοι, είναι ολόκληρη η κοινωνία. Η ατομική βία, η συλλογική βία, κρυφή τις περισσότερες φορές, εκδηλώνεται με τρόπους φανερούς μα και σκοτεινούς, ύποπτους, σαν όνειρο που αργά και σταθερά γίνεται εφιάλτης. Ο συγγραφέας χτίζει χώρους καθημερινούς, άνετους, ανοιχτούς, φωτεινούς. Οι ήρωες συνομιλούν μεταξύ τους, προσπαθούν να επικοινωνήσουν, χτίζουν τις ανθρώπινες σχέσεις πέτρα-πέτρα. Χρησιμοποιεί σκληρά υλικά. Αναλλοίωτα στο πέρασμα του χρόνου

Στο βάθος πιστεύει στον έρωτα. Πριμοδοτεί το μεγαλείο του, την ομορφιά του, ανασαίνει για μια γλυκεία στιγμή, γεμάτη από τις σπαρακτικές μονοτονίες της καθημερινότητας. Η μοναξιά ως «τραγική μοίρα» κρύβεται πίσω από τις κραυγές των ηρώων. Η απόγνωση καιροφυλακτεί. Κατασκευάζει τα δικά της απόρθητα κάστρα. Γίνεται κραυγή. Απόγνωση . Χωρισμός. Η φυγή, το άπιαστο όνειρο, περνά μέσα από ατραπούς ελπίδας. Οι ανοιχτοί ορίζοντες, είναι το ζητούμενο των πρωταγωνιστών. Η απόσταση ανάμεσα στην ευτυχία και το «δράμα» είναι κλωστή που υφαίνει την κρυμμένη αισιοδοξία των πληγωμένων εραστών. Τα προσωπικά καταφύγια είναι καλά κρυμμένα στο βάθος του ορίζοντα. Τα σημάδια της καταιγίδας, δεν είναι έκδηλα. Σε λίγο σαν μπουρίνι καλοκαιρινό θα σκεπάσει τα πάντα στο πέρασμά του. Ύστερα νηνεμία. Ο έρωτας πάντα δοκιμάζεται. Είναι παράδοξος. Εκδηλωτικός. Πορεύεται μόνος. Δίχως να ρωτά. Η διεκδίκησή του δε συνοδεύεται πάντα από τόλμη.



Γιώργος Χ. Χανδόλιας

Ηθοποιός –σκηνοθέτης

Κατερίνη, Οκτώβριος 2007

................................................................................................................................
 




.... για τη "Βαλίτσα".





«Με σοκάρισε στην κυριολεξία η "Βαλίτσα".

Είναι ένα πολύ καλογραμμένο θεατρικό έργο για δυο πρόσωπα που όμως μετέχουν πολλοί.

Όλοι εμείς.

Είναι παρμένο από τη ζωή του σύγχρονου ανθρώπου.

Και εξηγεί με τον καλύτερο τρόπο το γιατί οι νέοι ΔΕΝ παντρεύονται...νέοι ή και γιατί δεν παντρεύονται καθόλου.

Γιατί να παντρευτούν; Για να καταντήσουν σαν τους ήρωες της "Βαλίτσας";

Σαν το ...διπλανό και το παραδιπλανό ζευγάρι και το ζευγάρι απέναντι;

Το θεατρικό έργο του Χάρη Μπικηρόπουλου ΔΕΝ είναι αλληγορία.

ΔΕΝ είναι δράμα, ούτε κωμωδία, ούτε τραγωδία, ούτε σάτιρα,

ούτε αβάν γκάρντ που λέμε.



Δεν είναι τίποτε απ΄ αυτά.



Είναι ένα χρονογράφημα.



Είναι βγαλμένο απ ευθείας από την υποθηκευμένη, χρεωκοπημένη οικογενειακή μας πραγματικότητα.



Είναι κομμάτι της ίδιας μας της ζωής.



Θα θελα να το χλευάσω.

Να το καταδικάσω.

Να το απορρίψω.

Αλλά δεν μπορώ.

Πως να χλευάσεις και να απορρίψεις την αλήθεια;


ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ