Πέμπτη, 4 Μαρτίου 2010

O ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΗ, 4-3-2010

COLOURS

Κινηματογραφική παραγωγή το βιβλίο του Γ. Ράπτη με τη μάχη της Πύδνας

Παράγοντες από το Χόλυγουντ επισκέφτηκαν τον Γιώργο Ράπτη και μελετούν το ενδεχόμενο το νέο του βιβλίο «168π.Χ.» το τέλος της Μακεδονικής αυτοκρατορίας με τη μάχη στην Πύδνα που έγινε στην πεδιάδα της Κατερίνης να αποτελέσει το σενάριο για μια υπερπαραγωγή στον κινηματογράφο.

Η μάχη αυτή που έγινε στις 22 Ιουνίου το 168 π.Χ., στοίχησε 25.000 νεκρούς της Μακεδονικής φάλαγγας του βασιλιά της Μακεδονίας Περσέα από τις 3 μέχρι τις 4 απογευματινή ώρα.
Τέτοια καταστροφή μέχρι εκείνη την εποχή δεν είχε συντελεστεί στις χώρες του λεγόμενου Δυτικού Πολιτισμού.
Από τους Ρωμαίους σκοτώθηκαν μόνο 80.
Η μάχη έγινε ανάμεσα στους ποταμούς Λεύκο (Πέλεκα) και Αίσωνα (Μαυρονέρι).
Η συντριβή της Μακεδονικής φάλαγγας οφείλεται στο γεγονός ότι οι ελέφαντες των Ρωμαίων κατατρόμαξαν το Μακεδονικό ιππικό που άφησε ακάλυπτη την φάλαγγα, διείσδυσαν έτσι οι Ρωμαίοι πλαγιομετωπικά και την αποδεκάτισαν.
Η καταστροφή συμπληρώθηκε στην παραλία Κατερίνης και του Κορινού όπου κατέφυγαν διωκόμενοι οι Μακεδόνες και έβαψαν τη θάλασσα κόκκινη καθώς ο ναύαρχος των Ρωμαίων Γναίος τους κατέσφαξε.
Δραματικό είναι και το τέλος του βασιλιά Περσέα που κόσμησε τον 3ήμερο θρίαμβο στη Ρώμη, θλιβερός και ρακένδιτος.
Επί τρεις ημέρες η Ρώμη γνώρισε τον λαμπρότερο θρίαμβο στη ζωή της.
Παρέλασαν ενώπιον της συγκλήτου και του Ρωμαϊκού λαού πλήθος λαφύρων (χρυσά και ασημένια άρματα) εκατομμύρια νομίσματα, αγάλματα, αγγεία και πλήθος άλλων θησαυρών σε βαθμό που η Σύγκλητος απάλλαξε το Ρωμαϊκό λαό επί 150 χρόνια από το κάθε φόρο.
Μάλιστα, αν έβρισκαν και τους κρυμμένους θησαυρούς των Μακεδόνων, οι Ρωμαίοι δεν θα πλήρωναν ποτέ στη ζωή τους φόρο.
Το γεγονός ότι οι Ρωμαίοι για πρώτη φορά έβλεπαν αγάλματα και τόσο πλήθος οπλισμού και νομισμάτων επιβεβαιώνει ότι η Ρωμαϊκή κατάκτηση της Μακεδονίας από έναν λαό ουσιαστικό αγροίκο και στα σπάργανα του πολιτισμού έφερε πίσω τον πολιτισμό για εκατοντάδες χρόνια.
Αν δεν είχε συντελεστεί η ήττα του Περσέα στην Πύδνα, η μοίρα της ανθρωπότητας σήμερα αναντίρρητα θα ήταν πολύ διαφορετική.
Αυτή τη διάσταση εκτίμησαν οι άνθρωποι του Χόλυγουντ και μελετούν το βιβλίο ως σενάριο για κινηματογραφική υπερπαραγωγή.
Οι ίδιοι γύρισαν την κλεμμένη φωτιά από τον Ολυμπο που παίχθηκε προχθές στο φεστιβάλ κινηματογράφου του Βερολίνου διεκδικώντας το πρώτο βραβείο με θέμα καθαρά ελληνικό και οι ηθοποιοί μαγεμένοι από το μεγαλείο της Ελλάδος επιθυμούν να γυριστεί το έργο στον φυσικό του χώρο δηλ. στην Κατερίνη.

ΚΟΡΝΗΛΙΟΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ


Κ. ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ:


Η ΑΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΑΣΗΜΑΝΤΟΤΗΤΑΣ (αποσπάσματα)



Πώς θα ήταν οι κοινωνίες αν βασίζονταν περισσότερο στις αρχές της διανόησης; Αμφισβητώντας και όχι συμπλέοντας. Κριτικάροντας και όχι συμφωνώντας.

Πώς θα ήταν τα μέσα ενημέρωσης αν δεν εγκλωβίζονταν στον ξύλινο πολιτικό λόγο, στα δρώμενά του και στο "ψέμα - αίμα - σπέρμα";

Πώς θα ήταν τα σχολεία αν δίδασκαν σκέψη και όχι παπαγαλία; Αν δεν αξιολογούσαν το "κατά γράμμα" αλλά το "κατά κρίση";

Πώς θα ήμασταν όλοι αν ήμασταν ελεύθεροι;



H ΑΠΟΥΣΙΑ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ

H εργασία των διανοουμένων θα έπρεπε να είναι εργασία κριτικής. Και τέτοια ήταν συχνά στην Ιστορία, όπως, παραδείγματος χάριν, κατά τη στιγμή της γέννησης της φιλοσοφίας στην αρχαία Ελλάδα. Τότε, οι φιλόσοφοι αμφισβητούν τις κατεστημένες συλλογικές παραστάσεις, αμφισβητούν τις ιδέες για τον κόσμο και τους θεούς, αμφισβητούν την ορθή τάξη της πολιτείας. Όμως, αρκετά γρήγορα, η στάση αυτή εκπίπτει, εκφυλίζεται. Οι διανοούμενοι εγκαταλείπουν τον κριτικό ρόλο τους. Τον προδίδουν. Μεταβάλλονται σε εκλογικευτές της πραγματικότητας και σε απολογητές της καθεστηκυίας τάξης.

Το πιο ακραίο παράδειγμα αλλά, χωρίς αμφιβολία, το πιο χαρακτηριστικό -ακόμη και μόνο διότι ενσαρκώνει τη μοίρα και την κατάληξη της κληρονομημένης φιλοσοφίας- είναι ο Hegel. Τελικά, ο Hegel έφθασε να διακηρύσσει πως "ό,τι είναι ορθολογικό είναι πραγματικό και ό,τι είναι πραγματικό είναι ορθολογικό".

Στο δικό μας αιώνα έχουμε δύο κραυγαλέες περιπτώσεις αυτού του φαινομένου: στη Γερμανία ο Xάιντεγκερ και η βαθιά του προσχώρηση, πέρα από τα γνωστά συμβάντα και την ανεκδοτολογία, στο πνεύμα του ναζισμού· στη Γαλλία ο Zαν-Πολ Σαρτρ, ο οποίος δικαιολόγησε, τουλάχιστον μετά το 1952, τα σταλινικά καθεστώτα και, όταν, τέλος πάντων, ξέκοψε με τον τρέχοντα κομμουνισμό, άρχισε να υποστηρίζει τον Φιντέλ Kάστρο, τον Mάο Tσε Tουγκ κτλ.(...)







Πιο κάτω ο φιλόσοφος λέει σχετικά με το ρόλο της τηλεόρασης:

H τηλεόραση

H τηλεόραση αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα: κάτι που βρίσκεται στο κέντρο της επικαιρότητας για ένα εικοσιτετράωρο γίνεται τελείως ασήμαντο (παύει να υπάρχει) ακριβώς μετά από αυτό το εικοσιτετράωρο, είτε διότι βρέθηκε είτε διότι πρέπει να βρεθεί κάτι άλλο για να πάρει τη θέση του. Λατρεία του εφήμερου, η οποία καταλήγει στην πιο ακραία συρρίκνωση του χρόνου.

Αυτό που στην αμερικανική τηλεόραση ονομάζεται attention span (δηλαδή ο ωφέλιμος χρόνος προσοχής του θεατή) πριν από μερικά χρόνια ήταν δέκα λεπτά. Στη συνέχεια, βαθμιαία, έπεσε σε πέντε λεπτά, σε ένα λεπτό και τώρα είναι μόλις δέκα δευτερόλεπτα. Το τηλεοπτικό σποτ των δέκα δευτερολέπτων θεωρείται το πιο αποτελεσματικό. Τόση είναι η διάρκεια που έχουν τα σποτ τα οποία χρησιμοποιούνται στις προεκλογικές προεδρικές καμπάνιες. Είναι απολύτως κατανοητό ότι αυτά τα σποτ δεν περιέχουν τίποτα το ουσιαστικό, αλλά επικεντρώνονται σε δυσφημιστικούς υπαινιγμούς. Προφανώς, αυτό είναι το μόνο πράγμα που ο θεατής είναι ικανός να αφομοιώσει.

Αυτό, όμως, είναι και αληθές και ψευδές. H ανθρωπότητα δεν έχει εκφυλιστεί βιολογικά. Οι άνθρωποι είναι ακόμη ικανοί να παρακολουθήσουν ένα λόγο με επιχειρήματα και με κάποια χρονική διάρκεια. Όμως, είναι επίσης αληθές ότι το σύστημα και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης "καλλιεργούν" (δηλαδή, παραμορφώνουν με τρόπο συστηματικό) τους ανθρώπους, ούτως ώστε να μην είναι σε θέση τελικά να ενδιαφερθούν για κάτι το οποίο έχει διάρκεια μεγαλύτερη από κάποια δευτερόλεπτα, το πολύ κάποια λεπτά. Υπάρχει εδώ μια συνομωσία, όχι με την αστυνομική αλλά με την ετυμολογική έννοια του όρου: όλα συνομνύουν, όλα τείνουν προς την ίδια κατεύθυνση, την κατεύθυνση μιας κοινωνίας, στην οποία κάθε κριτική χάνει την αποτελεσματικότητά της.


Κορνηλιος Καστοριαδης

Ορχάν Παμούκ έρχεται, στις 10 Μαρτίου, στην Αθήνα

Τιμημένος με το Νόμπελ Λογοτεχνίας, με χιλιάδες προσηλωμένους αναγνώστες σε όλον τον κόσμο και συγγραφέας οκτώ μυθιστορημάτων ο Ορχάν Παμούκ έρχεται, στις 10 Μαρτίου, στην Αθήνα, καλεσμένος από το Megaron Plus, για μια διάλεξη με τίτλο, «Τι γίνεται στο μυαλό μας όταν διαβάζουμε ένα μυθιστόρημα;». Τη διάλεξη θα προλογίσει ο συγγραφέας Τάκης Θεοδωρόπουλος.

Ο διάσημος Τούρκος συγγραφέας θα ανιχνεύσει τις περίπλοκες και ανεπαίσθητες διαδρομές που επιλέγει ο αναγνώστης της λογοτεχνίας, για να περιπλανηθεί και να μεταμορφωθεί από τις πληροφορίες και τις αποκαλύψεις της.
Αλλωστε, ο Παμούκ πιστεύει ότι ο σύγχρονος κόσμος, κατακτάει την πιο βαθιά αυτογνωσία μέσα από τη λογοτεχνία, που του προτείνει έναν αποκαλυπτικό καθρέφτη για τις αντιφάσεις, τις πλάνες και τα αδιέξοδά του.
«Η λογοτεχνία σήμερα πρέπει να μιλάει και να διερευνά τους μεγάλους φόβους της ανθρωπότητας», έλεγε ο Παμούκ στην ομιλία του στην τελετή απονομής του Νόμπελ, τον Δεκέμβριο του 2006. «Το φόβο του αποκλεισμού, της εκμηδένισης, της απαξίωσης. Αδικία, συλλογικές ταπεινώσεις, αίσθημα καταδίωξης, εθνικιστικοί κομπασμοί, διατυπωμένοι σε μια παράλογη και πομπώδη γλώσσα, αγγίζουν μέσα μου μια σκοτεινή περιοχή. Οι εκτός δυτικού κόσμου κοινωνίες παραδίδονται σε αυτούς τους φόβους και κάνουν συχνά παράλογες πράξεις. Οι δυτικές κοινωνίες, υπερβολικά υπερήφανες για τον πλούτο τους και για την προίκα της Αναγέννησης, του Διαφωτισμού και του Μοντερνισμού, που μας έχουν προσφέρει, παραδίδονται κι αυτές, κατά καιρούς, σε μια υπερβολική αυτοπεποίθηση, που είναι εξίσου παράλογη».


Γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη το 1952, σε μια δυτικόφιλη αστική οικογένεια, που όφειλε την άνεσή της στις κατασκευές σιδηροδρόμων, ο Παμούκ μέχρι τα 22 του ονειρευόταν να γίνει ζωγράφος. Παρακολούθησε την Αρχιτεκτονική Σχολή του Πολυτεχνείου της Πόλης για τρία χρόνια και κατέληξε στη Σχολή Δημοσιογραφίας του Πανεπιστημίου. Ευγνώμονας στον μηχανικό κατασκευών πατέρα του και ερασιτέχνη ποιητή, που δεν υπήρξε αυταρχικός, ο Παμούκ ανέπτυξε μια συνείδηση ευαίσθητη και ανήσυχη, οδηγό για τις τολμηρές πολιτικές του πεποιθήσεις, αλλά και για τις ευαίσθητες λογοτεχνικές αφηγήσεις του.
Η Κωνσταντινούπολη είναι η λογοτεχνική του επικράτεια, όπως η Αγία Πετρούπολη για τον Ντοστογιέφσκι, το Δουβλίνο για τον Τζόις και το Παρίσι για τον Προυστ.

Η είσοδος στη διάλεξη είναι ελεύθερη. Τετάρτη, 10 Μαρτίου, 7μμ. Η διανομή δελτίων αρχίζει στις 5:30μμ.

Newsroom ΔΟΛ

Γυρεύω να 'ρθεις ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ

Στίχοι: Λουδοβίκος των Ανωγείων


Μουσική: Λουδοβίκος των Ανωγείων

Πρώτη εκτέλεση: Λουδοβίκος των Ανωγείων



Γυρεύω να 'ρθεις

στη θύμηση μου

σ' αυτά που αγάπησες

σε ξαναζώ



Σ' αυτά που σου 'δωσα

και ήταν λίγα

σ' αυτά που πήρα και

σ' ευχαριστώ






Μα κάποια μέρα

νωρίς της νιότης

πήρες το δρόμο

για μισεμό

κι ο στεναγμός

που χρόνια με ξέρει

με αντάρα σμίγει

με το βουνό

O ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΗ


Αν είναι και ο έρωντας σε θέλει

Στίχοι: Λουδοβίκος των Ανωγείων


Μουσική: Λουδοβίκος των Ανωγείων

Πρώτη εκτέλεση: Λουδοβίκος των Ανωγείων



Το καμαρόφρυδο σου με τοξεύει

βέλος το βλέμμα σου και με παιδεύει

πίσω απ' το τζάμι σ' είδα φοβισμένο

φύλλο του φθινοπώρου μαραμένο



αυτός ο έρωντας που σε χλωμιάζει

ίσα τον πόνο με χαρά μοιράζει

δείχνει τα φύλλα του ανθού και λέει

όποιος μυρίσει χαίρεται και κλαίει



Μ' αν είναι και ο έρωντας σε θέλει

μαζί με τη χολή κερνάει το μέλι,

μ' αν είναι και ο έρωντας σε θέλει

μαζί με τη χολή θα πιεις το μέλι



Αλήθεια με το ψέμα θα μπερδεύεις

τα μαγικά του λόγια αν πιστεύεις

σα μέλισσα στα λούλουδα του Μάη

έτσι σου κλέβει το φιλί και πάει



Μ' αν και ο έρωντας σε θέλει

ξέρει πότε θα 'ρθει και μη σε μέλλει

ΜΑΓΔΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Προχώρησαν να ζήσουν τον έρωτα
μέσα στη φύση,
στον καθρέπτη της θάλασσας του Αιγαίου
και δρασκελίζοντας τα Πιέρια
και περνώντας απο τις κορυφές του Ολύμπου

---------
Φιλί
Σώμα
Έρωτας!
Έτσι γεννήθκα τότε
έτσι υπάρχω κάθε πρωί
μετά το τελευταίο παιχνίδι.

----------
Παραλογίζονται οι αισθήσεις,
μαγεύεται ο ΄Ερωτας
και ο άνεμος σφυρίζει στα σπλάχνα μου!
Το όμορφο όνειρο ζωντανεύει πια
στη φωτιά του πάθους σου!