Κυριακή, 14 Μαρτίου 2010

ΘΕΟΧΑΡΗ ΜΠΙΚΗΡΟΠΟΥΛΟΥ "Η ΒΑΛΙΤΣΑ" -ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑ





«Με σοκάρισε στην κυριολεξία η "Βαλίτσα".

Είναι ένα πολύ καλογραμμένο θεατρικό έργο για δυο πρόσωπα που όμως μετέχουν πολλοί.

Όλοι εμείς.

Είναι παρμένο από τη ζωή του σύγχρονου ανθρώπου.

Και εξηγεί με τον καλύτερο τρόπο το γιατί οι νέοι ΔΕΝ παντρεύονται...νέοι ή και γιατί δεν παντρεύονται καθόλου.

Γιατί να παντρευτούν; Για να καταντήσουν σαν τους ήρωες της "Βαλίτσας";

Σαν το ...διπλανό και το παραδιπλανό ζευγάρι και το ζευγάρι απέναντι;

Το θεατρικό έργο του Χάρη Μπικηρόπουλου ΔΕΝ είναι αλληγορία.

ΔΕΝ είναι δράμα, ούτε κωμωδία, ούτε τραγωδία, ούτε σάτιρα,

ούτε αβάν γκάρντ που λέμε.



Δεν είναι τίποτε απ΄ αυτά.



Είναι ένα χρονογράφημα.



Είναι βγαλμένο απ ευθείας από την υποθηκευμένη, χρεωκοπημένη οικογενειακή μας πραγματικότητα.



Είναι κομμάτι της ίδιας μας της ζωής.



Θα θελα να το χλευάσω.

Να το καταδικάσω.

Να το απορρίψω.

Αλλά δεν μπορώ.

Πως να χλευάσεις και να απορρίψεις την αλήθεια;

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ

Ο ΚΗΠΟΣ ΜΕ ΤΑ ΡΟΜΠΟΛΑ.....ΘΕΟΧΑΡΗΣ ΜΠΙΚΗΡΟΠΟΥΛΟΣ

ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΦΕΡΝΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ

The Hurt Locker

Associated Press

Η ταινία The Hurt Locker κέρδισε 6 Όσκαρ, περιλαμβανομένου αυτού της καλύτερης ταινίας, για την αναπαράσταση της δράσης μιας μονάδας εξουδετέρωσης εκρηκτικών μηχανισμών του στρατού των ΗΠΑ στο Ιράκ. Το δράμα γύρω από την ταινία, όμως, επικεντρώθηκε αλλού: στον αρχιλοχία Τζέφρι Σάρβερ. Ο Σάρβερ μήνυσε την εταιρία που παρήγαγε την ταινία, υποστηρίζοντας ότι το σενάριό της βασίστηκε στη θητεία του και στην δράση του στο Ιράκ.

Ο Μάικλ Γκας -πρώην ειδικός στην εξουδετέρωση βομβών του στρατού και βετεράνος του πρώτου πολέμου του Κόλπου το 1991, που επέστρεψε στη χώρα το 2006 ως συμβασιούχος του Πενταγώνου με την ίδια ειδικότητα- γράφει στο Διαδικτυακό περιοδικό truthout πως είναι κατανοητό σε όλους ότι οι κινηματογραφικές εταιρίες και οι σκηνοθέτες αποδίδουν με πολλές «ελευθερίες» πραγματικά γεγονότα και πρόσωπα στο σελιλόιντ.

Εξ αιτίας αυτού, είναι δύσκολο να διαχωριστεί η πραγματικότητα από τη φαντασία -αυτό που πραγματικά συνέβη από αυτό που ο σκηνοθέτης επινόησε.