Τετάρτη, 21 Απριλίου 2010

ΣΧΟΛΙΑ ΣΤΟΝ ΤΥΠΟ


ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΘΕΟΧΑΡΗ ΜΠΙΚΗΡΟΠΟΥΛΟΥ«η εξΟΥΣΙΑ της Επικοινωνίας –Γραφείο Τύπου & Δημοσίων Σχέσεων»(Εκδόσεις ΠΑΠΑΖΗΣΗ)Το βιβλίο «η εξΟΥΣΙΑ της Επικοινωνίας –Γραφείο Τύπου & Δημοσίων Σχέσεων», του Θεοχάρη Μπικηρόπουλου (εκδόσεις ΠΑΠΑΖΗΣΗ), συμπεριελήφθη στην έκδοση - κατάλογο βιβλίων, της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας, στην έκθεση βιβλίου (21-31 Μαρτίου 2006 στη ΣΤΟΑ ΒΙΒΛΙΟΥ) με τίτλο «αναγνώστες βουλευτές σε «δυσανάγνωστη» εποχή, μια σημαντική πρωτοβουλία που συνεχίζεται»। Τα βιβλία του καταλόγου εκτέθηκαν σε ειδικές προθήκες για το κοινό। Στον πρόλογο του καθηγητή και Πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών, Γιώργου Μπαμπινιώτη, στη σχετική έκδοση της έκθεσης, αναφέρεται: «Εντύπωση προκαλεί φέτος, η αξιόλογη αύξηση στα απαιτητικότερα βιβλία»«Το βιβλίο του Θεοχάρη Μπικηρόπουλου, είναι ένα χρήσιμο εργαλείο για νέους, αλλά και εν ενεργεία δημοσιογράφους και πολιτικούς। Διαβάζοντας το βιβλίο είδα πάμπολλες στιγμές και σκέψεις που έκανα κατά την πολιτική μου σταδιοδρομία, να περνούν από μπροστά μου...Μέσα από το βιβλίο του καταθέτει μια πρόταση για «ηθική επικοινωνίας।»........................................................................................Γιάννης Αμοιρίδης Δήμαρχος Κατερίνης «Η εμπειρία του και η μεθοδικότητα που χρησιμοποιεί, είναι καταγεγραμμένη ως απόφθεγμα ζωής στις σελίδες του βιβλίου। Το βιβλίο είναι ένα μικρό ευαγγέλιο για όσους ασχολούνται με την πολιτική και τα μέσα ενημέρωσης। Θεωρώ τιμή μου που υπήρξε συνεργάτης μου, ένας πραγματικά άοκνος άνθρωπος...».....................................Γιώργος Παπαστεργίου, Νομάρχης Πιερίας «Πρόκειται για έναν χρηστικό οδηγό για όσους εργάζονται σε Γραφείο Τύπου, με χρήσιμες πληροφορίες που δίνει ο συγγραφέας καθώς ασκεί ο ίδιος καθήκοντα Γραφείου Τύπου στον Υφυπουργό Υγείας, Γιώργο Κωνσταντόπουλο...» ΑΥΡΙΑΝΗ, 26-11-2005«Κυκλοφορεί «η εξΟΥΣΙΑ της Επικοινωνίας, Γραφείο Τύπου και Δημοσίων Σχέσεων, του Θεοχάρη Μπικηρόπουλου...»..................................................................ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, μέσα & media, 4-12-2005«Ένα βιβλίο που δίνει χρήσιμες συμβουλές για την ουσία της επικοινωνίας, ένα απόσταγμα εμπειριών που έγιναν χρήσιμο εργαλείο για πάρα πολλούς, για όσους εργάζονται σε Γραφεία Τύπου και για όλα τα δημόσια πρόσωπα που πολιτεύονται...».............................Φώτης Ιγνατίου, Δημοσιογράφος Αδέσμευτου Τύπου, Πολιτευτής, 13-12-2005 «Απαραίτητο εγχειρίδιο που έρχεται να καλύψει τις ανάγκες κάθε απαιτητικού επαγγελματία στο χώρο της επικοινωνίας, αναμφισβήτητα ένας θησαυρός γνώσης του αντικειμένου της πολιτικής επικοινωνίας ...»...............................................Βούλα Μάλλα, ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ, 31-1-2006«Μια πραγματεία, ένα από τα λίγα βιβλία στις λίστες της Ελληνικής βιβλιογραφίας για την επικοινωνία, που εξειδικεύεται ακόμη περισσότερο από τον υπότιτλο του «Γραφείου Τύπου & Δημοσίων Σχέσεων....» ........................................................ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ 29-1-2006 «Ιδιαίτερα χρήσιμο σε δημάρχους, νομάρχες, πολιτευτές και βουλευτές, για μια άμεση, ουσιαστική και επιτυχημένη επικοινωνία...»Περιοδικό ΜΕΤΕΞΕΛΙΞΗ, Τεύχος 33 Ιαν. 2006 «Διαβάζοντας το βιβλίο είχα την ευκαιρία να αντιστοιχώ τα γραφόμενα με πραγματικά συμβάντα από την πολιτική μου εμπειρία...Είναι ένας καλός οδηγός για όποιον ασκεί διοίκηση. Χωρίς μιντιακά αντανακλαστικά, ένας σύγχρονος πολιτικός, ένας σύγχρονος επιχειρηματίας και εν γένει ένα κόμμα, υστερεί σημαντικά...»ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΟΒΕΡΔΟΣ, εφημερίδα ΚΕΡΔΟΣ 14-12-2005 «Το πρωτότυπο αυτό πόνημα του Θεοχάρη Μπικηρόπουλου, με τη δομή και το περιεχόμενό του, παρέχει όλες τις πληροφορίες για την οργάνωση, τη λειτουργία ενός επιτυχημένου Γραφείου Τύπου και Δημοσίων Σχέσεων και την κατανόηση της ουσίας της επικοινωνίας». ΑΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ Βουλευτής (από το προλογικό του σημείωμα στο βιβλίο) «Στο βιβλίο του Χάρη Μπικηρόπουλου οι ενδιαφερόμενοι θα βρούνε απαντήσεις σε ερωτήματα οργανωτικά, διοικητικά, επικοινωνιακά, στο τομέα φυσικά που αναλύει. Ξεφυλλίζοντάς το θα ανακαλύψουν ένα σύντροφο στις ώρες που ο νους σταματάει από το φόρτο της καθημερινότητας και το άγχος να παράγει, το μυαλό στερεύει, η πένα δεν τρέχει πάνω στο χαρτί, ο λόγος της επόμενης μέρας δεν βγαίνει. Ξεφυλλίζοντάς το θα βρούνε ένα «μυστικοσύμβουλο» να τους βοηθάει στις επιλογές τους κατά τη διάρκεια της προεκλογικής τους εκστρατείας αλλά και μετά, όταν τα λόγια υποψηφίου θα πρέπει να γίνουν πράξη, κατά τη διάρκεια της επόμενης θητείας, του νομάρχη, του δημάρχου, του βουλευτή».ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ,Πρόεδρος Ελληνικής Εταιρίας Δημοσίων Σχέσεων, 8-12-2005«Τα κείμενά του –όπως και τα Δελτία Τύπου που γράφει- διακρίνονται από την ευστοχία τους και πάντα κατάφερνε να προβάλλει με σωστό και λεπτό τρόπο, το έργο του πολιτικού για τον οποίο εργαζότανε....Ένα βιβλίο, κατάθεση ψυχής, από την πολύχρονη δουλειά του σε Γραφεία Τύπου» Γιάννης Χατζηιωάννου, Εκδότης εφημερίδων ΗΜΕΡΗΣΙΑ& ΤΟΠΙΚΗ «Καθοριστικό ρόλο για την επιτυχία της διαδικασίας της επικοινωνίας, παίζει ο τρόπος της επικοινωνίας….Αυτός αναφέρεται στο βιβλίο του Θεοχάρη Μπικηρόπουλου….»Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ, 13-12-2005«Επικοινωνία, το παν, στο βιβλίο του Θεοχάρη Μπικηρόπουλου…»Νατάσσα Σπαγαδόρου, ΚΕΡΔΟΣ, 15-12-2005«Το βιβλίο «η εξΟΥΣΙΑ της Επικοινωνίας, Γραφείο Τύπου και Δημοσίων Σχέσεων» είναι ένας πρωτότυπος χρηστικός οδηγός (μοναδικός στο είδος του στην Ελλάδα), ένα εγχειρίδιο, απαραίτητο για όσους εργάζονται ή συνεργάζονται σε Γραφείο Τύπου και Δημοσίων Σχέσεων σε Δήμους, Νομαρχίες και Βουλευτικά Γραφεία, ιδιαίτερα στην Ελληνική επαρχία, απ’ όπου «απουσιάζουν» οι εταιρείες επικοινωνίας ή επαγγελματίες επικοινωνιολόγοι».ΧΩΡΑ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ, 25-26/3/2006 «Το βιβλίο του συνεργάτη μου, Θεοχάρη Μπικηρόπουλου, αποτελεί σημαντική συμβολή στην τεκμηρίωση εργαλείων διαχείρισης της γνώσης, στο πλαίσιο λειτουργίας της δημόσιας διοίκησης. Ενσωματώνει τις αναγκαίες διαστάσεις εκσυγχρονισμού των γραφείων τύπου σε επίπεδο ρόλων, υποδομής και ανθρώπινων πόρων. Περιέχει μάλιστα ιδιαίτερα χρήσιμες πληροφορίες πρακτικού χαρακτήρα για τη λειτουργία ενός σύγχρονου γραφείου τύπου και δημοσίων σχέσεων κατά τη διάρκεια προεκλογικών εκστρατειών, προτείνοντας υποδείγματα δράσεων που απορρέουν από την μακρόχρονη ενασχόλησή του, στο σχετικό πεδίο. Ένα ιδιαίτερα αξιόλογο και πάντα επίκαιρο έργο…»Γιώργος Κωνσταντόπουλος, Υφυπουργός Υγείας, 8-12-2005 «Συγχαίρω τον Θεοχάρη Μπικηρόπουλο γι' αυτή την αξιέπαινη πρωτοβουλία, η οποία σαφώς αποτελεί έναν κωδικοποιημένο πρακτικό οδηγό, εξαιρετικά χρήσιμο για όλους όσους ασχολούνται με τα κοινά…»ΆΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ, 8-12-२००६.....................«Στην εποχή της «μιντιοκρατίας» που ζούμε, ο ρόλος του Γραφείου Τύπου είναι ιδιαίτερα σημαντικός. Αυτός ο ρόλος αναδεικνύεται μέσα από τις σελίδες του βιβλίου, στο οποίο φαίνεται η εμπειρία του Θ. Μπικηρόπουλου, στη λειτουργία του Γραφείου Τύπου και στους προσηλωμένους αγώνες του. Μέσα από όσα περιγράφει το βιβλίο φαίνεται ότι ο συγγραφέας διαθέτει περίσσευμα δύναμης και ενέργειας, αφού η προσδοκία του είναι να ωφελήσει αυτούς που θα το διαβάσουν. Ένα Γραφείο Τύπου είναι γραφείο σύνθετων ρόλων που διεκπεραιώνει πολλές καταστάσεις, προεκλογικές ή καθημερινής στρατηγικής. Χρειάζεσαι εφόδια για να λειτουργεί επιτυχώς. Το βιβλίο λύνει απορίες, δίνει απαντήσεις. Είναι ένα χρήσιμο βιβλίο...»Δ. Τσάμης, Πρόεδρος ΕΡΤ-3 6-5-2006 «Ο συγγραφέας, με το βιβλίο του, μας βάζει σε έναν άλλον χώρο της πολιτικής και της επικοινωνίας, στα «αποδυτήρια» κι έχει ενδιαφέρον για κάθε αναγνώστη. Όπως σε έναν αγώνα που όλοι θέλουμε να ξέρουμε τι γίνεται στα αποδυτήρια, τι λέγεται και τι προετοιμασία γίνεται στους παίκτες πριν βγουν στο γήπεδο ή τι συμβαίνει στο ημίχρονο. Το βιβλίο έχει έναν χαρακτήρα σαν αυτό που έχουν οι Πανεπιστημιακές σχολές και ιδιαίτερα των ΜΜΕ. Βελτιώνει τα προσόντα που ήδη έχεις. Είναι ένα υποστύλωμα που βελτιώνει τις επιδόσεις».Β. Κεχαγιάς Δημοσιογράφος 6-5-2006 «Η εξΟΥΣΙΑ της Επικοινωνίας» αποτελεί ένα μοναδικό εγχειρίδιο που μπορεί να εξοπλίσει τους δημοσιογράφους, τους πολιτικούς, τους υποψήφιους με πολύτιμες δεξιότητες που θα βοηθήσουν στην προσπάθειά τους για την καλύτερη επικοινωνία με τους πολίτες.Νικόλαος Γρυπάρης, Οικονομολόγος,περιοδικό ΕΜΦΑΣΗ τεύχος 26, Μάρτιος 2006Το βιβλίο είναι διαχρονικό για όσους εργάζονται σε Γραφεία Τύπου και για όλους τους πολιτικούς. Χρήσιμο επίσης σε κάθε προεκλογική περίοδο. Είναι …επίκαιρο σαν το τραγούδι “Last Christmas” που το ακούμε κάθε Δεκέμβριο … τα Χριστούγεννα !Σταύρος Παρχαρίδης, 1-8-2006 Δημοσιογράφος, ηθοποιός, σκηνοθέτης Η επικοινωνία δεν είναι εύκολη υπόθεση. Αυτό το γνωρίζουν όσοι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο ασχολούνται μ’ αυτήν. «Η εξ-ΟΥΣΙΑ της Επικοινωνίας» είναι ένας μοναδικός στο είδος του, πρωτότυπος και, κυρίως χρηστικός οδηγός για το πώς μπορεί κάποιος να κάνει τις θέσεις του γνωστές στον κόσμο με τον καλύτερο (αποτελεσματικότερο) δυνατό τρόπο. Επομένως, το βιβλίο είναι απαραίτητο όχι μόνο για όσους έχουν σχέση με Γραφεία Τύπου και Δημοσίων Σχέσεων, αλλά και όσους σκέφτονται ή έχουν αποφασίσει να κατέβουν στην πολιτική σκηνή. Την «Εξ-ΟΥΣΙΑ της Επικοινωνίας» προλογίζει ο Άρης Σπηλιωτόπουλος.Περιοδικό FANTOMAS -MEDIA(Book σελ. 50) τεύχος Ιουλίου 2006




ΟΜΙΛΙΑ ΑΡΗ ΣΠΗΛΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ







«Η εξΟΥΣΙΑ της Επικοινωνίας –Γραφείο Τύπου & Δημοσίων Σχέσεων»(Εκδόσεις ΠΑΠΑΖΗΣΗ) που πραγματοποιήθηκε στη ΣΤΟΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ στην Αθήνα στις 8 Δεκεμβρίου 2005






ΑΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ(Βουλευτής ΝΔ): Εγώ ήθελα να ευχαριστήσω για την πρόσκληση και παράλληλα να συγχαρώ τον Θεοχάρη Μπικηρόπουλο γι' αυτή την αξιέπαινη πρωτοβουλία, η οποία σαφώς -το λέει άλλωστε και ο ίδιος ο συγγραφέας- δεν διεκδικεί δάφνες επιστημονικού εγχειριδίου πολιτικής επικοινωνίας, αλλά περισσότερο ένα συγκεκριμένο, κωδικοποιημένο πρακτικό οδηγό, εξαιρετικά χρήσιμο για όλους όσους ασχολούνται με τα κοινά। Και βεβαίως η πολιτική επικοινωνία είναι ένα καινούριο φαινόμενο, όσο κι αν κάποιοι πιστεύουν ότι είναι παλαιότερο φαινόμενο। Είναι καινούριο φαινόμενο διότι στη ζωή τη δική μας, στην καθημερινότητά μας, στην ουσία πρωτομπήκε, όσον αφορά τις αρχές και τους κανόνες της, μετά το 1989। Πιο πριν είχαμε κάποιες προσπάθειες πολιτικής επικοινωνίας αλλά στην πραγματικότητα υπήρχε σύγχυση μεταξύ πολιτικής επικοινωνίας και εμπορικής διαφήμισης।






Θέλω εδώ να διευκρινίσουμε ότι η πολιτική επικοινωνία είναι ξεχωριστή επιστήμη, με ξεχωριστούς κανόνες, με ξεχωριστές αρχές, από την επιστήμη της εμπορικής διαφήμισης. Στο παρελθόν όμως αυτό δεν ήταν κατανοητό. Πίστευαν δηλαδή τα κόμματα ότι μπορούσαν να πάνε σε έναν διαφημιστή, ο οποίος βεβαίως ήταν εξειδικευμένος στο να προωθεί απορρυπαντικά ή λοιπά οικιακά σκεύη και μ’ αυτόν τον διαφημιστή να μπορούν να επηρεάσουν μία κρίσιμη μάζα, που συνήθως μετακινείται ανάμεσα στα δύο κόμματα εξουσίας. Και βέβαια, προ του 1989 γίνονταν λάθη και λάθη σημαντικά, που πολλές φορές στοίχιζαν στις πολιτικές αναμετρήσεις.
Θυμάμαι χαρακτηριστικά, μικρό παιδί, μία περιβόητη αφίσα (να κάνω και την αυτοκριτική μας…) της Νέας Δημοκρατίας, η οποία είχε δώσει και τα ωραία της χρήματα εκείνη την εποχή για να καταστραφεί, όπου δήθεν παρουσίαζε το ΠΑΣΟΚ (το 1985) ως το Μεγάλο Ναπολέοντα. Του είχε φορέσει και ένα χάρτινο καπέλο στην γιγαντοαφίσα, αντίστοιχο με αυτό που ο Μέγας Ναπολέων φορούσε, με τον πράσινο ήλιο και έδειχνε δήθεν την αλαζονεία του ΠΑΣΟΚ και από κάτω -προσέξτε το λάθος- φαρδιά, πλατειά υπογραφή «Νέα Δημοκρατία». Λάθος μεγάλο διότι στην εμπορική διαφήμιση όταν κάνεις σύγκριση δικαιούσαι να υπογράφεις, στην πολιτική επικοινωνία είναι βασικός απαράβατος κανόνας ότι όταν κάνεις συγκριτική επικοινωνία δεν μπορείς να υπογράφεις το μήνυμα, διότι αν το υπογράψεις τα αποτελέσματα είναι ακριβώς τα αντίθετα από τα επιδιωκόμενα. Με άλλα λόγια, η υπογραφή σου στη συγκριτική πολιτική επικοινωνία γίνεται μπούμερανκ. Κι αυτό βεβαίως το πλήρωσε η ΝΔ και το πλήρωσε ακριβά.
Από το 1989 και μετά- και θα σας εξηγήσω γιατί επιμένω στο 1989- οι προσπάθειες έγιναν σοβαρότερες, χωρίς βεβαίως να έχουμε ξεφύγει ακόμη και σήμερα από την εφηβεία της εφαρμογής της πολιτικής επικοινωνίας. Δεν έχουμε περάσει ακόμη στη ωρίμανση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι πρόσφατες δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές, που αν με ρωτούσε κάποιος, αν ξαναέμπαινα στις αίθουσες να διδάξω πολιτική επικοινωνία ποιό θα είχα ως αρνητικό χαρακτηριστικό παράδειγμα εσφαλμένης πολιτικής επικοινωνίας, θα ήταν η διαφήμιση της Νέας Δημοκρατίας που δήθεν στήριζε τον κύριο Τζανετάκο, στην πραγματικότητα τον κατέστρεφε και τον κατέστρεφε συστηματικά, όταν θεώρησε ότι μπορεί να παρουσιάσει τον κύριο Τζανετάκο ως τζιπ, όπου τζιπ ξέρουμε ότι ελάχιστοι πια μπορούν να έχουν τη δυνατότητα να το πάρουν! Είναι ένα Status Sympol το οποίο σε απευθύνει από μέση κοινωνικοοικονομική κατηγορία και πάνω, σε αντίθεση με την κυρία Γενηματά, την οποία εμείς οι ίδιοι με τα δικά μας λεφτά την παρουσιάσαμε ως Τσικουιτσέντο, το συμπαθέστατο μικρό αυτοκίνητο που ακόμα και οι φοιτητές και τα παιδιά μας έχουν τη δυνατότητα σήμερα να πάρουν. Άρα, το ένα πρόσωπο τα παρουσιάσαμε απλό, προσιτό, κοντά μας, έναν από μας και το δικό μας υποψήφιο απρόσιτο, για τα σαλόνια, για τους ελάχιστους.
Αυτό δείχνει ότι ακόμη και σήμερα τα επιτελεία δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τις διαφορές μεταξύ εμπορικής διαφήμισης και πολιτικής επικοινωνίας, σε μία εποχή που δεν υπάρχει πανεπιστήμιο του Εξωτερικού, πανεπιστήμιο σε ευρωπαϊκή χώρα, πανεπιστήμιο στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου η πολιτική επικοινωνία να μην είναι ξεχωριστός κλάδος, να μην είναι ξεχωριστό τμήμα και σε επίπεδο προπτυχιακών, αλλά πολύ περισσότερο σε επίπεδο μεταπτυχιακών. Η πολιτική επικοινωνία πια είναι ξεχωριστή επιστήμη κι αυτό πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε. Βεβαίως, αν αρρωστήσουμε δεν θα απευθυνθούμε ποτέ σε έναν δικηγόρο για να κάνουμε εγχείριση, θα απευθυνθούμε στο χειρούργο. Όσοι λοιπόν φιλοδοξούν να χρησιμοποιήσουν την πολιτική επικοινωνία και είναι πολιτικοί, δεν σημαίνει πια ότι επειδή είναι πολιτικοί έχουν και την επιστημονική ικανότητα άσκησης πολιτικής επικοινωνίας. Η απεύθυνση θα πρέπει να γίνεται στους ειδικούς με την ίδια λογική που όταν θέλουμε δικηγόρο πάμε στο δικηγόρο, όταν θέλουμε γιατρό πάμε στο γιατρό, όταν θέλουμε οικονομικές συμβουλές πάμε στον οικονομολόγο ή στον φοροτεχνικό.
Έτσι λοιπόν, όταν θέλουμε στην εποχή μας συμβουλές πολιτικής επικοινωνίας πρέπει να πάμε στον επιστήμονα - επικοινωνιολόγο. Κι αν δεν υπάρχει αυτή η συλλογικότητα, αυτή η επιστημονική εξειδίκευση, αυτή η τεχνοκρατική εμπειρία, τότε τα αποτελέσματα δυστυχώς αδικούν το πολιτικό περιεχόμενο ακόμα και όταν υπάρχει.
Το λέω αυτό γιατί πολύς λόγος γίνεται, κατά πόσο η πολιτική επικοινωνία υποκαθιστά το πολιτικό περιεχόμενο της πολιτικής. Αυτό είναι ψευτοδίλημμα και είναι ψευτοδίλημμα διότι ο πολιτικός είναι με την ευρεία έννοια ένας πωλητής. Βεβαίως για να πουλήσεις σημαίνει ότι τα ράφια πίσω σου θα πρέπει να είναι γεμάτα προϊόντα και τα προϊόντα είναι το πολιτικό περιεχόμενο, είναι η ουσία της πολιτικής. Αλλά και ένας ευπαρουσίαστος πωλητής, με τα καλύτερα προϊόντα, εάν δεν έχει μάθει τη διαδικασία της πώλησης δεν μπορεί να είναι αποτελεσματικός. Ή από την άλλη πλευρά ο πιο ικανός, ο πιο χαρισματικός στη διαδικασία πώλησης πωλητής, εάν τα ράφια είναι άδεια και δεν έχει προϊόντα, πάλι δεν μπορεί να πουλήσει. Άρα το πολιτικό περιεχόμενο στις μέρες μας με την πολιτική επικοινωνία δεν είναι γραμμές συγκρουόμενες, είναι γραμμές παράλληλες, μέσα από μία διαδικασία αλληλοσυμπλήρωσης, όπου η επικοινωνία αναδεικνύει, προβάλει το πολιτικό περιεχόμενο και την πολιτική ουσία, εξαιρετικά κρίσιμο από το 1989 και μετά.
Σας εξηγώ τώρα γιατί λέω από το 1989 και μετά. Γιατί η μεγάλη αλλαγή σε αυτόν τον τόπο ξεκίνησε με την άκριτη και άκρατη, χωρίς κανόνες, χωρίς όρους, χωρίς προϋποθέσεις, απελευθέρωση των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης στον τόπο, όπου ξαφνικά είδαμε να εκχωρείται ένα δημόσιο, κατά το Σύνταγμα, αγαθό και μια περιουσία των ελλήνων, κατά το Σύνταγμα, όπως οι ραδιοτηλεοπτικές συχνότητες, χωρίς έσοδα για το κράτος, χωρίς έσοδα για τον φορολογούμενο, σε κάποιους που ξαφνικά έγιναν επιχειρηματίες των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Κι από τότε έως και σήμερα λειτουργούν σε ένα καθεστώς ημινομιμότητος ή προσωρινότητος αν μη τι άλλο, χωρίς ουσιαστικά να υπάρχουν οι αντίστοιχοι κανόνες που υπάρχουν σε όλες τις άλλες χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Με συνέπεια να έχουμε δύο αρνητικές συνέπειες στην πολιτική μας ζωή. Πρώτον, πολυδιάχυση πληροφοριών, με αποτέλεσμα να δημιουργείται η λεγόμενη σύγχυση στο εκλογικό Σώμα και δεύτερον, να δημιουργηθεί η λεγόμενη αστάθεια του εκλογικού Σώματος.
Τι εννοούμε σύγχυση και τι εννοούμε αστάθεια. Σύγχυση είναι αυτό που ο Ανδρέας Λοβέρδος προηγουμένως περιέγραψε,ο πολυβομβαρδισμός από πολλές και πολλές φορές αντιτιθέμενες μεταξύ τους πληροφορίες, οι οποίες ακατέργαστες εισπράττονται από τον πολίτη, που παύει να είναι ο ενεργός πολίτης που ξέραμε, που διεκδικούσε στο παρελθόν ή συμμετείχε στα κοινά, αλλά είναι ο παθητικός δέκτης - πολίτης του καναπέ, ο οποίος δεν ενεργοποιεί πια τη φαντασία του διότι έχει λόγο και εικόνα, με μασημένα και ολοκληρωμένα από την τηλεόραση πολιτικά συμπεράσματα και ο ίδιος απλώς καταναλώνει αυτά τα οποία εισπράττει. Δεύτερον, αστάθεια διότι εξαιτίας του πρώτου βλέπουμε ότι ένα κομμάτι της κοινής γνώμης, το οποίο διαρκώς και διευρύνεται και αποτυπώνεται και στα exit pols, αλλά και σε όλες τις έρευνες κοινής γνώμης προ εκλογών, με ευκολία μετακινείται μεταξύ των δύο κομμάτων εξουσίας, δίδοντας την εξουσία είτε στο ένα είτε στο άλλο, όχι με ιδεολογικά ή πολιτικά κριτήρια, με πολιτικές ιδεολογικές αφετηρίες όπως είχαμε γνωρίσει στο παρελθόν, αλλά ανάλογα με την εικόνα που έχει για το ένα ή για το άλλο κόμμα. Κι επειδή υπάρχει η σύγχυση που είπαμε πριν, η εικόνα αυτή πρέπει να προσωποποιηθεί για να του είναι πιο εύληπτη. Και η προσωποποίηση της εικόνας για το ένα ή για το άλλο κόμμα είναι συνήθως στο πρόσωπο του υποψήφιου Πρωθυπουργού. Και συνήθως η εικόνα αυτή σχηματοποιείται στο μυαλό του και αποφασίζει την εκλογική του συμπεριφορά λίγα εικοσιτετράωρα πριν συναντήσει την κάλπη. Με αποτέλεσμα να έχουμε πια χαρακτηριστικά γνωρίσματα προεδρικής εκλογής κι όχι προεδρευομένης δημοκρατίας.
Με άλλα λόγια ένα κομμάτι των συμπολιτών μας, κρίσιμο όμως γιατί δίνει την εξουσία είτε στο ένα κόμμα είτε στο άλλο, δεν ψηφίζει Νέα Δημοκρατία ή ΠΑΣΟΚ, ψηφίζει κυβερνήτη, ψηφίζει Πρωθυπουργό, ψηφίζει αυτόν που θεωρεί ικανότερο. Εκεί αρχίζει η μεγάλη συζήτηση που κάνουμε μεταξύ μας, κατά πόσο υπάρχουν ή δεν υπάρχουν ιδεολογικές και διαχωριστικές γραμμές του χθες, κατά πόσο έχουν σημασία οι πολιτικές διαφορές ή οι προγραμματικές θέσεις ανάμεσα στα κόμματα. Θα σας έλεγα βεβαίως ότι όλα αυτά είναι σημαντικά, γιατί είναι τα συστατικά στοιχεία της Δημοκρατίας και ορθώς επιμένουμε σε αυτά, γιατί η πολιτική πάνω από όλα έχει ουσία και περιεχόμενο, αλλά δεν πρέπει να υποτιμούμε ότι η εξουσία δεν δίδεται από αυτά τα κοινά, δίδεται από το κομμάτι εκείνο που εύκολα μετακινείται και επηρεάζεται εξαιρετικά από την πολιτική επικοινωνία, η οποία διαμορφώνεται περίπου στη βάση και των δύο προηγουμένων συνομιλητών.
Υπάρχει ο βομβαρδισμός, ο πολίτης αισθάνεται ενημερωμένος, η ενημέρωση όμως που έχει ο πολίτης είναι ανάλογα με το ατζέντα σέτινγκ των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Ανάλογα δηλαδή με τη θεματολογία. Αν ένα θέμα δεν παρουσιαστεί ποτέ, ο πολίτης αυτός δεν θα το μάθει ποτέ διότι εισπράττει ο πολίτης αυτός ως αλήθεια αυτό που στην τηλεόραση εμφανίζεται ότι είναι υπαρκτό. Και μην ξεχνούμε ότι ένα γεγονός για να υπάρχει θα πρέπει να έχει και πληρότητα και αντικειμενικότητα. Πολλές φορές το ένα στοιχείο ή το άλλο απουσιάζει λιγότερο ή περισσότερο ή πολλές φορές υπάρχουν γεγονότα, τα οποία δεν τα μαθαίνουμε ποτέ. Διότι εκρίθη από την ατζέντα των καναλιών ότι αυτά τα γεγονότα δεν είναι σημαντικά. Ή πολλές φορές ένα ασήμαντο γεγονός παρουσιάζεται ως εξαιρετικά καθοριστικό, ενώ στην πραγματικότητα αν το αποφορτίσεις, ελάχιστα θα ενδιέφερε, εάν δεν υπήρχε όλη αυτή η δραματοποίηση των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, με μουσικές, με χαρακτηριστικές φωτογραφίες, με ζουμ στα πρόσωπα, που πολλές φορές εξυπηρετούν κατά αυτόν τον τρόπο καθαρά ιδιοτελείς σκοπούς.
Έτσι λοιπόν θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η πολιτική επικοινωνία είναι ένας εξαιρετικά καθοριστικός παράγοντας που μπορεί να συμβάλει στην πραγματικότητα της όποιας πολιτικής προσπάθειας, είτε προσώπων, είτε σχημάτων, είτε κομμάτων, είτε δημοτικών - νομαρχιακών συνδυασμών. Το λέω αυτό διότι πρέπει πια να ξεπεράσουμε την αυταρέσκεια της δήθεν δικής μας επάρκειας. Να συνειδητοποιήσουμε ότι η εποχή μας είναι πολυσύνθετη, ότι η εποχή μας απαιτεί τεχνοκρατική και επιστημονική εξειδίκευση, να συνειδητοποιήσουμε ότι η εποχή μας απαιτεί αλληλοσυμπλήρωση και να λειτουργήσουμε πια ουσιαστικά για να μπορέσουμε να ενισχύσουμε και τις δικές μας προσπάθειες, αν εμείς συμμετέχουμε στα κοινά, ή τις προσπάθειες των συμπολιτών μας αν θεωρούμε ότι είναι χρήσιμοι και σκόπιμη η προσπάθειά τους και εξυπηρετεί το κοινωνικό συμφέρον ή για να βοηθήσουμε τις παρατάξεις μας είτε βρίσκονται στην Αντιπολίτευση, είτε βρίσκονται στις κυβερνήσεις, για να προβάλουν, αν έχουν, το όποιο κυβερνητικό τους έργο. Και μην ξεχνούμε ότι κοινός παρανομαστής σε όλα αυτά πρέπει να είναι ο εξής απαράβατος κανόνας : στην πολιτική επικοινωνία ξεκινάς με το να είσαι πάντα ο εαυτός σου. Η πολιτική επικοινωνία μπορεί να βοηθήσει στο να μεγιστοποιήσεις τα πλεονεκτήματά σου ή να αμβλύνεις τα όποια μειονεκτήματα ως ανθρώπινος χαρακτήρας, ως προσωπικότητα που μπορεί να έχεις. Η πολιτική επικοινωνία όμως δεν μπορεί να σ' αλλάξει. Εάν ζητήσεις ή επιχειρήσεις με την πολιτική επικοινωνία να αλλάξεις, το τελικό αποτέλεσμα θα είναι τόσο πλαστό, θα είναι τόσο υποκριτικό, τόσο ξένο με την προσλαμβάνουσα που οι πολίτες έχουν για σένα, που ασφαλώς άμεσα θα απορριφθείς. Με άλλα λόγια, πρώτα ο εαυτό σου, μετά οι βασικές αρχές και οι κανόνες, το πολιτικό περιεχόμενο και η αξία, η αλληλεγγύη και η βοήθεια μεταξύ τεχνοκρατών και επιστημόνων και τότε το αποτέλεσμα μπορεί να είναι εξαιρετικά καλό και για την προσπάθειά σου και για την παράταξη και για την όποια δημοτική ομάδα κάποιος έχει αποφασίσει να ηγηθεί.
Υπό αυτή λοιπόν την έννοια το εγχειρίδιο του Θεοχάρη Μπικηρόπουλου είναι εξαιρετικά πολύτιμο διότι μπορεί ορισμένα πράγματα να μας φαίνονται κατά την ανάγνωσή τους αυτονόητα, όμως τα αυτονόητα αυτά δυστυχώς ακόμη και σήμερα δεν είναι απολύτως κατανοητά από τους περισσότερους που ασχολούνται με τα κοινά. Και αν κάποιοι δεν έχουν τη δυνατότητα που έχουν τα κεντρικά επιτελεία της απεύθυνσης στους ειδικούς, τουλάχιστον αυτό το εγχειρίδιο τους υπενθυμίζει το σωστό, το οποίο πολλές φορές ξεχνάται, λησμονείται ή υποτιμάται. Με αυτές λοιπόν τις απλές σκέψεις θέλω να ευχαριστήσω και να συγχαρώ για μία ακόμη φορά το Θεοχάρη τον Μπικηρόπουλο, να ευχαριστήσω και τους συνομιλητές για τα πολλά και καλά ερεθίσματα που μου έδωσαν, διότι ως προλαλήσαντες μου κέντρισαν το ενδιαφέρον και μου προκάλεσαν τη τοποθέτηση αυτή και να ευχηθώ καλές πωλήσεις. Φ.ΙΓΝΑΤΙΟΥ(Δημοσιογράφος -συντονιστής): Να ευχαριστήσουμε τον κύριο Σπηλιωτόπουλο, φαντάζομαι ότι μας έδωσε έτσι σφαιρικά και με παραδείγματα και με αυτοκριτική, προκειμένου να είναι κατανοητά, γιατί η αυτοκριτική και τα παραδείγματα συνήθως είναι δύσκολα, για το πόσο κωδικοποιημένο και χρήσιμο μπορεί να είναι ένα τέτοιο βιβλίο, ένας πρακτικός οδηγός। Αν και ακροβάτησε ανάμεσα στην πολιτική επικοινωνία, στη δημοσιογραφία και στην πολιτική, δεν νομίζω ότι έχει καταλήξει. Μάλλον του αρέσει η πολιτική επικοινωνία και η δημοσιογραφία πιο πολύ από την πολιτική!




ΘΕΟΧΑΡΗ ΜΠΙΚΗΡΟΠΟΥΛΟΥ : «ΕΓΩ; ΕΣΥ…» Μια τολμηρή «μαύρη» ερωτική κωμωδία





«ΕΓΩ; ΕΣΥ…»
Μια τολμηρή «μαύρη» ερωτική κωμωδία


Το θεατρικό αυτό έργο του συμπολίτη μας Θεοχάρη Μπικηρόπουλου, γράφτηκε σε 52 ημέρες, διαπραγματεύεται την καθημερινότητα ενός άντρα, με τα όνειρα, τις χαρές και τις λύπες, τις διαπροσωπικές σχέσεις, τα προβλήματα, τα αδιέξοδα και τις προκλήσεις της σύγχρονης εποχής.
Ο συγγραφέας, με τους ήρωές του, μας ταξιδεύει στο Βερολίνο, του 2008: Ο Κούρτ και η Άννα, διανύουν τον έβδομο χρόνο έγγαμου βίου. Στη ζωή του Κούρτ, έχει μπει η 21χρονη φοιτήτρια Χάικε, με την οποία εκείνο το απόγευμα, κάνει έρωτα.
Το ίδιο βράδυ, με τη σύζυγό του Άννα στην κρεβατοκάμαρα ο Kουρτ, προσποιείται ότι θέλει να κάνει έρωτα μαζί της και αρχίζει να τη χαϊδεύει και να τη φιλάει. Αυτή στην αρχή ανταποκρίνεται, αλλά στη συνέχεια βρίσκει διάφορες δικαιολογίες για να το αποφύγει. Αρχίζει τότε ένας σκληρός διάλογος γεμάτος αποκαλύψεις, απωθημένα, αλήθειες και ψέματα.
Τρεις μήνες μετά ο Κούρτ κι ενώ η σύζυγος και τα παιδιά του βρίσκονται στην Κολωνία, στα πεθερικά του, μιλώντας με τον Χέλμουτ, έναν 60χρονο γείτονα-φίλο του ηθοποιό, ανοίγει την καρδιά του, μετράει τα λάθη και τις επιλογές του, αναπολεί την ευτυχία της άγνοιάς του και προσπαθεί να βρει το κουράγιο και τη δύναμη, να αντιμετωπίσει τα αδιέξοδα που του επεφύλασσε η τύχη.
Στη διάρκεια της εξομολόγησής του, ο Κουρτ αποκαλύπτει το πρόβλημα που τον απασχολεί. Ο Χέλμουτ σκαρφίζεται ένα κακόγουστο αστείο με τη «μαιευτική» μέθοδο του Σωκράτη, βάζοντας σε δοκιμασία τον Κουρτ που θα τον οδηγήσει σε ένα προβληματισμό για να «δει» τη ζωή μέσα από ρεαλιστικούς προβληματισμούς και να πάρει τις αποφάσεις του.
Πριν επιστρέψει η Άννα από την Κολωνία, ο Κουρτ, αποφασίζει να βάλει σε «τάξη» τη ζωή του.
Θα συγκρουσθεί με τα διλήμματά του, τις επιθυμίες και τους πόθους του κοιτώντας κατάματα την πραγματικότητα. Ποθούμενο η εσωτερική γαλήνη και η ευτυχία του. Μπροστά στο εφήμερο και το διαχρονικό, μπροστά στο ποθούμενο και το «επιτρεπτό», η επιλογή είναι μια. Η απόφασή του δύσκολη. Άραγε θα καταφέρει να βγει από τα αδιέξοδα;
Πρέπει να υπογραμμίσω, ότι ο συγγραφέας, μέσα από τους διαλόγους, «περνά» μηνύματα, για τη δουλειά, τη φτώχια και την προσπάθεια για καλύτερη ζωή, τον έρωτα στον γάμο, τον εξωσυζυγικό έρωτα, την ισότητα των δύο φύλων, τις αγωνίες για το αύριο, τους κινδύνους από σύγχρονες ασθένειες, το χάσμα των γενεών, τις ηθικές αξίες, τη λογική και το παράλογο, την υποκρισία και την αλήθεια στις ανθρώπινες σχέσεις, την τόλμη ή τους συμβιβασμούς, τα όρια της ελευθερίας και του σεβασμού, τις συγκρούσεις ανάμεσα στα «πρέπει» και τα «θέλω» μας.
Μια τολμηρή «μαύρη» ερωτική κωμωδία, με εκπλήξεις, ανατροπές, ρεαλιστική γλώσσα που προκαλεί, πολύ γέλιο και …κλάματα.
Μην αποκλείσετε επίσης να ανακαλύψετε το ενδεχόμενο, πρωταγωνιστής, μεταξύ των άλλων να είστε …εσείς!
Πρόκειται για ένα έργο που σίγουρα θα συζητηθεί.



2009
Αχιλλέας Σαββίδης

Η ΒΑΛΙΤΣΑ, Μονόπρακτο. ΚΡΙΤΙΚΗ Δ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ








«Με σοκάρισε στην κυριολεξία η "Βαλίτσα"।
Είναι ένα πολύ καλογραμμένο θεατρικό έργο για δυο πρόσωπα που όμως μετέχουν πολλοί.
Όλοι εμείς.
Είναι παρμένο από τη ζωή του σύγχρονου ανθρώπου.
Και εξηγεί με τον καλύτερο τρόπο το γιατί οι νέοι ΔΕΝ παντρεύονται...νέοι ή και γιατί δεν παντρεύονται καθόλου.
Γιατί να παντρευτούν; Για να καταντήσουν σαν τους ήρωες της "Βαλίτσας";
Σαν το ...διπλανό και το παραδιπλανό ζευγάρι και το ζευγάρι απέναντι;
Το θεατρικό έργο του Χάρη Μπικηρόπουλου ΔΕΝ είναι αλληγορία.
ΔΕΝ είναι δράμα, ούτε κωμωδία, ούτε τραγωδία, ούτε σάτιρα,
ούτε αβάν γκάρντ που λέμε.
Δεν είναι τίποτε απ΄ αυτά.
Είναι ένα χρονογράφημα.
Είναι βγαλμένο απ ευθείας από την υποθηκευμένη, χρεωκοπημένη οικογενειακή μας πραγματικότητα.
Είναι κομμάτι της ίδιας μας της ζωής.
Θα θελα να το χλευάσω.
Να το καταδικάσω.
Να το απορρίψω.
Αλλά δεν μπορώ.
Πως να χλευάσεις και να απορρίψεις την αλήθεια;

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ