Πέμπτη, 22 Απριλίου 2010

Κώστας Οὐράνης



Ἐρωτικό

Δὲν μπορῶ νὰ ξέρω, δὲν μπορῶ νὰ πῶ
ἂν θὰ σ᾿ ἀγαπῶ
ἴσαμε νὰ φτάσω στὴ στερνὴ τὴν ὥρα
ὅπως, κι ὅσο, τώρα·

Οὔτ᾿ ὁ ἔρωτάς μου ποὺ σὰ ρόδο ἀνθεῖ,
ἂν θὰ μαραθεῖ
πάλι σὰν τὸ ρόδο ποὺ τὸ καίει τὸ θέρο,
δὲν μπορῶ νὰ ξέρω.

Ὅ,τι ξέρω εἶναι πώς, ἀπ᾿ τὴν ἡμέρα
πού ῾γινες δική μου
ἄνοιξαν κλεισμένες πύλες -καὶ τὸ θαῦμα
μπῆκε στὴ ζωὴ μου·

Ὅλα ἀλλάξαν ὄψη ἀπ᾿ τὸ φῶς ποὺ ἐντός μου
σκόρπισε ἡ χαρά,
σὰν στὰ βαλτοτόπια ποὺ τὰ πλυμμυρίζουν
ζωντανὰ νερά.

Ἔχω πιὰ ξεχάσει ὅσα νοσταλγοῦσα
κι ὅ,τι εἶχα ποθήσει:
Τώρα μὲ φτερώνει μία καινούρια νιότη
ποὺ δὲν εἶχα ζήσει.

Τὴ ζωὴ τὴ βλέπω σάμπως μέσ᾿ ἀπό ῾να
μαγικὸ γυαλὶ
κι ἀπ᾿ ὅ,τι ζητοῦσα μοῦ ῾δωσ᾿ ἡ ἀγάπη
τόσο πιὸ πολύ,

ποῦ νὰ λέω ἂν ὅπως ᾖρθε μίαν ἡμέρα
φύγει πάλι πίσω
κι ἀπομείνω μόνος, κι ὅπως ἤμουν πρῶτα,
-κάλλιο νὰ μὴν ζήσω.


Κώστας Οὐράνης - Ποιήματα

Κώστας Οὐράνης (Λεωνίδιο 1890 - Ἀθήνα 1953): ποιητής, πεζογράφος, μεταφραστὴς καὶ δημοσιογράφος.

Θὰ μπορούσαμε νὰ τὸν ποῦμε ὁ τελευταῖος ρομαντικὸς τῶν Γραμμάτων μας, γράφει ὁ Μιχαὴλ Περάνθης. Γλυστρώντας πάνω ἀπ᾿ τὰ κύματα τῆς λύπης, ποὺ ἦταν ὁλόκληρη ψυχική, ἀντιπαρέρχονταν τὴν καθημερινότητα, ξέφυγε τὴν πεζολογία τῶν πρακτικῶν ἡμερῶν καὶ μετατοπίζονταν σὲ μία περιοχὴ καμωμένη ἀπὸ τὸ δικό του κλίμα, ὅπου ἡ νοσταλγία του εὕρισκε τροφὴ καὶ ἡ θλίψη τοῦ διέξοδο. Ἂν διέφερε σὲ κάτι ἀπὸ τοὺς ρομαντικούς, ἦταν πὼς οἱ μετατοπίσεις, ἡ φυγή του, ὁ ἀποδημητισμός του, δὲν πραγματεύονταν μόνο στὴ φαντασία. Τὰ ζοῦσε, τὸ ταξίδι καὶ τὴν ἀλλαγή. Ἡ φυγὴ γίνονταν πραγματοποιημένο τραγούδι, μιὰ ζῶσα μεταρσίωση ἀνάμεσα στὴν ὀνειροπόληση ποὺ προηγεῖτο καὶ στὴν νοσταλγία ποὺ ἀκολουθοῦσε.

Τῆς ἀγάπης

Νά ῾ξερες πῶς λαχτάριζα τὸν ἐρχομό σου, Ἀγάπη
ποὺ ἴσαμε τὰ σήμερα δὲ σ᾿ ἔχω νιώσει ἀκόμα,
μὰ ποὺ ἔνστικτα τὸ εἶναι μου σ᾿ ἀναζητοῦσεν, ὅπως
τὴ γόνιμη ἄξαφνη βροχὴ τὸ στεγνωμένο χῶμα!
Πόσες φορὲς ἀλίμονο! δὲ γιόρτασα, θαρρώντας
πὼς ἐπιτέλους ἔφτασες, Ἐσὺ πού ῾χες ἀργήσει:
Σὰ μυγδαλιά, ποὺ ἡλιόλουστες ἡμέρες τοῦ χειμῶνα
τὴ ξεγελᾶνε, βιάζονταν κι ἐμὲ ἡ ψυχὴ ν᾿ ἀνθίσει.
Μὰ δὲν ἐρχόσουνα ποτὲς καὶ μέρα μὲ τὴ μέρα,
τ᾿ ἄνθια σωριάζονταν στὴ γῆς ἀπὸ τὸν κρύο ἀγέρα
κι εἶναι ἡ ψυχή μου πιὸ γυμνὴ παρὰ προτοῦ ν᾿ ἀνθίσει
καὶ σήμερα, ποὺ ἡ Νιότη μου γέρνει ἀργὰ στὴ δύση,
τοῦ ἐρχομοῦ σου σβήνεται κι ἡ τελευταία ἐλπίδα:
-Φοβᾶμαι πὼς ἐπέρασες, Ἀγάπη καὶ δὲν σ᾿ εἶδα!...


Περαστικές

Γυναῖκες ποὺ σᾶς εἶδα σ᾿ ἕνα τραῖνο
τὴ στιγμὴ ποὺ κινοῦσε γι᾿ ἄλλα μέρη·
γυναῖκες ποὺ σᾶς εἶδα σ᾿ ἄλλου χέρι
μὲ γέλιο νὰ περνᾶτε εὐτυχισμένο·
γυναῖκες, σὲ μπαλκόνια νὰ κοιτᾶτε
στὸ κενὸ μ᾿ ἕνα βλέμμα ξεχασμένο,
ἢ ἀπὸ ἕνα πλοῖο σαλπαρισμένο
μ᾿ ἕνα μαντήλι ἀργὰ νὰ χαιρετᾶτε:
νὰ ξέρατε μὲ πόση νοσταλγία,
στὰ δειλινὰ τὰ βροχερὰ καὶ κρύα,
σᾶς ξαναφέρνω στὴν ἀναμνησή μου,
γυναῖκες, ποὺ περάσατε μίαν ὥρα
ἀπ᾿ τη ζωή μου μέσα -καὶ ποὺ τώρα
κρατᾶτε μου στὰ ξένα τὴν ψυχή μου!

Ἐρωτικὰ IV

Δὲν εἶμαι ἐγὼ ποὺ τὴ ζωή σου
ᾖρθα σὰν ἥλιος νὰ φωτίσω:
τὸ φῶς στὰ μάτια μου
ποὺ λάμπει δικό σου
-καὶ σ᾿τὸ στέλνω πίσω!

Τοῦ μαγικοῦ τοῦ κόσμου
ἂν ἔχω ἀνοίξει διάπλατη τὴ θήρα,
τὸ μυστικὸ χρυσὸ κλειδί της
ἀπὸ τὸ χέρι σου τὸ πῆρα.

Κι ἂν ἀπ᾿ τὰ βάθη ἑνὸς ληθάργου
βγῆκα, σ᾿ ἐσένα τὸ χρωστάω,
σ᾿ ἐσένα τοὺς χυμοὺς ποὺ νοιώθω,
τὴ νέα γλῶσσα ποὺ μιλάω!


Ἡ ἀγάπη

Ἄ! Τί ὠφελεῖ νὰ καρτερᾷς ὄρθιος στὴν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ
καὶ μὲ τὰ μάτια στοὺς νεκροὺς τοὺς δρόμους στυλωμένα·
ἂν εἶναι νὰ ῾ρθεῖ, θὲ νά᾿ ρθεῖ, δίχως νὰ νιώσεις ἀπὸ ποῦ,
καὶ πίσω σου πλησιάζοντας μὲ βήματα σβησμένα.

Θὲ νὰ σοῦ κλείσει ἀπαλά, μὲ τ᾿ ἄσπρα χέρια της τὰ δυό,
τὰ μάτια ποὺ κουράστηκαν στοὺς δρόμους νὰ κοιτᾶνε,
κι ὅταν γελώντας νὰ τῆς πεῖς θὰ σὲ ρωτήσει: «ποιὰ εἶμ᾿ ἐγώ;»
ἀπ᾿ τῆς καρδιᾶς τὸ σκίρτημα θὰ καταλάβεις ποιά ῾ναι.

Δὲν ὠφελεῖ νὰ καρτερᾷς... Ἂν εἶναι νὰ ῾ρθεῖ, θὲ νά ῾ρθεῖ.
Κλειστὰ ὅλα νά ῾ναι, θὰ τὴ δεῖς ἄξαφνα μπρός σου νὰ βρεθεῖ
κι ἀνοίγοντας τὰ μπράτσα της πρώτη θὰ σ᾿ ἀγκαλιάσει.

Εἰδέ, κι ἂν ἔχεις φωτεινό, τὸ σπίτι γιὰ νὰ τὴ δεχθεῖς,
καὶ σὰν φανεῖ τρέξεις σ᾿ αὐτήν, κι ἐμπρὸς στὰ πόδια της συρθεῖς,
ἂν εἶναι νὰ ῾ρθεῖ, θὲ νά ῾ρθεῖ, - ἀλλιῶς θὰ προσπεράσει.

Ζωή

Κάποιες φορές, σὰ βράδιαζεν ἀργὰ στὴν κάμαρά μας,
τ᾿ ὠχρὸ κεφάλι γέρνοντας στὴν ἀγκαλιά μου ἀπάνω
καὶ μὲ θλιμμένο ἀνάβλεμμα στυλὰ κοιτάζοντάς με,
«θὰ μὲ ξεχάσεις;» ρώταγες «καλέ μου, σὰν πεθάνω;»

Δὲ σ᾿ ἀπαντοῦσα. Τὴ φωνὴ τὴν πνίγαν οἱ λυγμοί μου,
κι᾿ ἕσφιγγα μὲ παροξυσμὸ τ᾿ ἀδύνατο κορμί σου,
σὰ νά ῾ θελᾳ μὲς στὴ ζωὴ νὰ σὲ κρατήσω ἐνάντια
στὸ Χάρο, γιά, ἂν δὲν μπόραγα, νὰ πήγαινα μαζί σου.

Γιατ᾿ ἤσουν ὅλη μου ἡ ζωή, χαρά της καὶ σκοπός της,
κι᾿ ὅσο κι᾿ ἂν ἐστρεφόμουνα πίσω στὰ περασμένα
δὲν ἔβλεπα, δὲν ἔνιωθα κοντά μου ἄλλη ἀπὸ σένα.

Μοῦ φαίνονταν ἀδύνατο δίχως ἐσὲ νὰ ζήσω.
Καὶ τώρα ποὺ μὲ ἄφησες, μὲ φρίκη ἀναλογιέμαι
τὸ θάνατό σου, ἀγάπη μου, πὼς πάω νὰ συνηθίσω.

Ἐρωτικό

Δὲν μπορῶ νὰ ξέρω, δὲν μπορῶ νὰ πῶ
ἂν θὰ σ᾿ ἀγαπῶ
ἴσαμε νὰ φτάσω στὴ στερνὴ τὴν ὥρα
ὅπως, κι ὅσο, τώρα·

Οὔτ᾿ ὁ ἔρωτάς μου ποὺ σὰ ρόδο ἀνθεῖ,
ἂν θὰ μαραθεῖ
πάλι σὰν τὸ ρόδο ποὺ τὸ καίει τὸ θέρο,
δὲν μπορῶ νὰ ξέρω.

Ὅ,τι ξέρω εἶναι πώς, ἀπ᾿ τὴν ἡμέρα
πού ῾γινες δική μου
ἄνοιξαν κλεισμένες πύλες -καὶ τὸ θαῦμα
μπῆκε στὴ ζωὴ μου·

Ὅλα ἀλλάξαν ὄψη ἀπ᾿ τὸ φῶς ποὺ ἐντός μου
σκόρπισε ἡ χαρά,
σὰν στὰ βαλτοτόπια ποὺ τὰ πλυμμυρίζουν
ζωντανὰ νερά.

Ἔχω πιὰ ξεχάσει ὅσα νοσταλγοῦσα
κι ὅ,τι εἶχα ποθήσει:
Τώρα μὲ φτερώνει μία καινούρια νιότη
ποὺ δὲν εἶχα ζήσει.

Τὴ ζωὴ τὴ βλέπω σάμπως μέσ᾿ ἀπό ῾να
μαγικὸ γυαλὶ
κι ἀπ᾿ ὅ,τι ζητοῦσα μοῦ ῾δωσ᾿ ἡ ἀγάπη
τόσο πιὸ πολύ,

ποῦ νὰ λέω ἂν ὅπως ᾖρθε μίαν ἡμέρα
φύγει πάλι πίσω
κι ἀπομείνω μόνος, κι ὅπως ἤμουν πρῶτα,
-κάλλιο νὰ μὴν ζήσω.


Νίκος Καροῦζος



Νίκος Καροῦζος - Ποιήματα

Νίκος Καροῦζος (1926-1990): ποιητὴς ἀπὸ τὸ Ναύπλιο.
Σπούδασε νομικὰ καὶ πολιτικὲς ἐπιστῆμες στὸ Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν.
Ἔζησε ἐπὶ σαράντα χρόνια στὴν Ἀθήνα, ἀλλάζοντας δεκάδες σπίτια καὶ συνοικίες॥




“Μετά τα τελευταία γενέθλια της ζωής του, στις 17 Ιουλίου 1990, κλείνοντας τα 64 και μπαίνοντας στα 65, ο Νίκος Καρούζος έλεγε χωρίς φιλαυτία, με χαρμόσυνο πένθος: «65 χρονών πέθαναν και οι τρεις μέγιστοι άνθρωποι: ο Ηράκλειτος, ο Ιωάννης Σεβαστιανός Μπαχ, κι ο Καρλ Μαρξ». Αν δεν αγαπάς και τους τρεις, πώς να διαβάσεις τα ποιήματα του Καρούζου;”
Σάββας Μιχαήλ, Κατακείμενος Όρθιος (Νέα Προοπτική, 14)



Ἕνα ἔρημο ἄνθος

Βαθύτερο ἀπ᾿ τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ταραχὴ
ποὺ φέρνει μέσ᾿ στὸ στῆθος ἡ ἐπιθυμία
ζεῖ στὸ θαλάσσιο βράχο ἕν᾿ ἄνθος ὁλομόναχο.
Ποιὰ φωνὴ τὸ κυρίεψε καὶ μοιάζει σὰν νὰ δείχνει
τὴν ἄγνωστη γαλήνη μὲ μικρὰ χρώματα...
Εἶναι βγαλμένο στοὺς κινδύνους τῆς χαρᾶς
ἀμέριμνο σὰν ἰδέα।



Ἡ εὐγένεια τῆς κωμωδίας μας

Ὅταν ξεραθεῖ τὸ χαμομήλι στὸν καλύτερο ἥλιο τῆς χρονιᾶς
ἔρχονται βράδια νὰ γυρέψει ἀπὸ δαῦτο κι ὁ φτωχὸς κι ὁ πλούσιος
κι ὅπως κυλάει ζεστὸ μέσα μας καὶ βάλσαμο
κ᾿ εὐωδιάζουν τὰ σπλάγχνα κι ἁρμονίζονται
φέρνοντας κάποιο αἴσθημα φαγωμένης πεταλούδας μὲ τὰ χνούδια της
ἕνα τίποτα ἕνα χορτάρι φέρνοντας ὅλη τὴν εἰρήνη
ἔτσι κι ὁ Ἰησοῦς ἕνα τίποτα, μονάχα φτυσμένος
μονάχα ἡ μέσα φλόγα ποὺ λιώνει τὴν ἁφὴ
κι ὁ Θεὸς γυμνοπόδης ἕν᾿ ἀρνὶ στὸν ἀέρα
ψηλὰ στὸ δέντρο τῆς βυσσινιᾶς τὸ καιόμενο πέρα στὴ δύση.
Ἂ τί φριχτὸ ποὺ εἶναι τὸ νερὸ ἕνα τίποτα κι ὁ ἀόρατος
μᾶς ἔτυχε καθὼς τὸ μαχαίρι στὸ λαιμὸ τοῦ κόκορα.


Στὴν ὕλη εἰσχώρησα οὐρλιάζοντας

Δυὸ θάλασσες μὲ κυνηγοῦν: ἡ ζωὴ καὶ ὁ θάνατος
δυὸ ρεύματα π᾿ ἀνάθεματα στὴν καρδιὰ μου...
Ψάχνω γιὰ νὰ βρῶ μέσ᾿ στὸ σκυλοπιωμένο κεφάλι μου
δεύτερη κτητικὰ ἀντωνυμία
δὲ βρίσκω - νοημοσύνη. Δὲ μαρμάρωσα τίποτα
Νὰ παίζουμε τοὺς ἀνέμους
νὰ παίζουμε γλυκὰ τοὺς κολασμένους
Τί βρέφος ἠδυνόμενο τὸ ποίημα
κι ὁ φουκαριάρης ὁ Ἰησοῦς
μ᾿ ἕνα πορτοκαλένιο σωβρακάκι
κρεμιέται κάθε χρόνο στὰ ἔαρα
Ἡ τέχνη μας ἡ φριχτότερη τοῦ ἐγὼ μεταμφίεση।





Ἡ νύχτα μὲ συμφέρει

Πράγματι ἡ νύχτα μὲ συμφέρει.
Πρῶτα-πρῶτα ἐλαττώνει τὶς φιλοδοξίες· ὕστερα
διορθώνει τὶς σκέψεις· ἔπειτα
συμμαζώνει τὴ θλίψη καὶ τὴν κάνει ὑποφερτότερη
τὴ σιωπὴ μὲ σέβας ἀνατέμνει·
ἐξαίρει τὴν ὄσφρηση μὰ προπάντων ἡ νύχτα περιζώνει।



Διάλογος πρῶτος

Σὰ νὰ μὴν ὑπήρξαμε ποτὲ
κι ὅμως πονέσαμε ἀπ᾿ τὰ βάθη.
Οὔτε ποὺ μᾶς δόθηκε μία ἐξήγηση
γιὰ τὸ ἄρωμα τῶν λουλουδιῶν τουλάχιστον.
Ἡ ἄλλη μισή μας ἡλικία θὰ περάσει
χαρτοπαίζοντας μὲ τὸ θάνατο στὰ ψέματα.
Καὶ λέγαμε πὼς δὲν ἔχει καιρὸ ἡ ἀγάπη
νὰ φανερωθεῖ ὁλόκληρη.
Μία μουσικὴ
ἄξια τῶν συγκινήσεών μας
δὲν ἀκούσαμε.
Βρεθήκαμε σ᾿ ἕνα διάλειμμα τοῦ κόσμου
ὁ σώζων ἑαυτὸν σωθήτω.
Θὰ σωθοῦμε ἀπὸ μία γλυκύτητα
στεφανωμένη μὲ ἀγκάθια.
Χαίρετε ἄνθη σιωπηλὰ
μὲ τῶν καλύκων τὴν περισυλλογὴ
ὁ τρόμος ἐκλεπτύνεται στὴν καρδιά σας.
Ἐνδότερα ὁ Κύριος λειτουργεῖ
ἐνδότερα ὑπάρχουμε μαζί σας.
Δὲν ἔχει ἡ ἁπαλὴ ψυχὴ βραχώδη πάθη
καὶ πάντα λέει τὸ τραγούδι τῆς ὑπομονῆς.
Ὢ θὰ γυρίσουμε στὴν ὀμορφιὰ
μία μέρα…
Μὲ τὴ θυσία τοῦ γύρω φαινομένου
θὰ ἀνακαταλάβει, ἡ ψυχὴ τὴ μοναξιά της.

Τὰ πουλιὰ δέλεαρ τοῦ Θεοῦ
(ἀποσπάσματα «Διαλόγων»)

1
Νὰ γυρίζεις — αὐτὸ εἶναι τὸ θαῦμα -—
μὲ κουρελιασμένα μάτια
μὲ φλογωμένους κροτάφους ἀπ᾿ τὴν πτώση
νὰ γυρίζεις
στὴν καλὴ πλευρά σου.
Πεσμένος αἰσθάνεσαι
τὴν κόλαση ποὺ εἶναι ἡ αἰτιότητα
τὸ στῆθος ὡσὰν συστατικὸ τοῦ ἀέρα
τὰ βήματα χωρὶς προοπτική.
Κι ὅμως στὴ χειμωνιάτικη γωνία ὁ καστανᾶς
περιβάλλεται ἀπὸ σένα.
Κόψε ἕνα τραγούδι ἀπ᾿ τ᾿ ἄνθη
μὲ δάχτυλα νοσταλγικά.
Νὰ γυρίζεις — αὐτὸ εἶναι τὸ θαῦμα.

2
Θὰ περάσουν ἀποπάνω μας ὅλοι οἱ τροχοὶ
στὸ τέλος
τὰ ἴδια τὰ ὄνειρά μας θὰ μᾶς σώσουν.
Ἀγάπη μεῖνε στὴν καρδιὰ —
αὐτὸς ἂς εἶναι ὁ κανὼν τοῦ τραγουδιοῦ σου.
Μὲ τὴν ἀγάπη
Θὰ σηκώσουμε τὴν ἀπελπισία μας
Ἀπ᾿ τὸ ἀμπάρι τοῦ κορμιοῦ.
Δὲν εἶναι φορτίο γιὰ τὴ χώρα τῶν ἀγγέλων
ἡ ἀπελπισία.
Καὶ προπαντὸς
ἂς μὴν ἀφήσουμε τὴν ἀγάπη
νὰ συνωστίζεται μὲ τόσα αἰσθήματα…

3
Ἅπλωσε ἡ γαλήνη τὰ φτερά της
ὡσὰν ἀλησμόνητος κύκνος ὀνείρου
σ᾿ αὐτὰ τὰ ἔρημα νερά.
Κάτι νιώθω σήμερα
βλέποντας τὰ πουλιά.

4
Ἡ ἀγωνία μου ὑψώνεται,
ὡς τὰ ἐδελβάις ἄνθη.

5
Τὰ ὄνειρα βλαστοὶ στὸ στῆθος
κλήματα μέσ᾿ στὴν καρδιὰ
διαγώνια ἐκδικοῦνται τὸ χῶμα
σκοτώνοντας ἐμᾶς.



Ἡ χρησιμότητα τῆς ἀπειλῆς

Ἔχουν ἀρχίσει νὰ μὲ κυκλώνουν ἐπικίνδυνα οἱ ὧρες.
Ἀκούω τὰ φυλλώματα σήμερα
γίνηκαν ἀνήσυχα χορικά.
Πρέπει νὰ ζήσω τὶς ἀντίστροφες δυνάμεις.
Ὢ καρδιά μου - τρομαχτικότερη σελήνη!






ΤΟ ΦΙΛΙ...


ΑΛΜΥΡΟ ΝΕΡΟ ΤΟ ΦΙΛΙ,
ΠΙΝΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΨΑΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ...
.(Κινέζικη παροιμια)

ο ΕΡΩΤΑΣ είναι ένας τρόπος ύπαρξης.





Ο ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΑΣ

"Η Δημοκρατια μας αυτοκαταστρεφεται διοτι κατεχρασθη το δικαιωμα της ελευθεριας και της ισοτητας, διοτι έμαθε τους πολιτες να θεωρουν την αυθαδεια ως δικαιωμα, την παρανομια ως ελευθερια, την ανιαδεια του λογου ως ισοτητα και την αναρχια ως ειδαιμονια..."
Τάδε εφη, ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ
(ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΧΡΟΝΙΑ ΙΔΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ॥!)

ΕΙΜΑΣΤΕ ΝΕΑΤΕΡΝΤΑΛ....!

Έκθεμα από το Μουσείο Νεάντερταλ που άνοιξε φέτος στην πόλη Κράπινα της Κροατίας
Αλμπουκέρκι, Νέο Μεξικό
Στείλε το άρθρο με emailΤύπωσε το άρθρο

Έκθεμα από το Μουσείο Νεάντερταλ που άνοιξε φέτος στην πόλη Κράπινα της Κροατίας
Αλμπουκέρκι, Νέο Μεξικό



Κατά βάθος όλοι είμαστε λίγο Νεάντερταλ, υποστηρίζουν Αμερικανοί ερευνητές που εντόπισαν γενετικές αλληλουχίες του Homo neanderthalensis σε σύγχρονους ανθρώπους από όλο τον κόσμο.

Το ερώτημα του εάν και κατά πόσο υπήρξε επιμειξία ανάμεσα στον άνθρωπο του Νεάντερταλ και το σύγχρονο άνθρωπο, για όσο διάστημα συνυπήρξαν αυτά τα δύο είδη, συνεχίζει να προκαλεί διαφωνίες μεταξύ των ανθρωπολόγων εδώ και δεκαετίες.

Τώρα, η ομάδα του Δρ Τζέφρι Λονγκ στο Πανεπιστήμιο του Νιου Μέξικο αναφέρει ότι εντόπισε τις σαφέστερες μέχρι σήμερα ενδείξεις που συνηγορούν στην υπόθεση της επιμειξίας.

Ο Λονγκ και οι συνεργάτες του εξέτασαν 614 σημεία του γονιδιώματος σε δείγματα από 1.983 ανθρώπους στην Αφρική, την Ευρώπη, την Ασία, την Ωκεανία και την Αμερική. Με βάση τις διαφορές που εντοπίστηκαν στις θέσεις αυτές, οι ερευνητές δημιούργησαν ένα εξελικτικό δέντρο που εξηγεί την παρατηρούμενη ποικιλότητα.

Η ανάλυση υποδεικνύει ότι στην προϊστορία πρέπει να υπήρξαν δύο περιστατικά επιμειξίας ανάμεσα στον Homo sapiens και σε κάποιο συγγενικό είδος όπως ο Homo neanderthalensis.

O άνθρωπος του Νεάντερταλ εμφανίστηκε στην Αφρική πριν από τουλάχιστον 350.000 χρόνια και κατάφερε να εξαπλωθεί σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης και της Ασίας, πριν τελικά εξαφανιστεί μυστηριωδώς πριν από περίπου 30.000 χρόνια.

Ο σύγχρονος άνθρωπος εμφανίστηκε στην Αφρική αργότερα, πριν από περίπου 200.000 χρόνια, και συνυπήρξε στην Ευρώπη με τον άνθρωπο του Νεάντερταλ μέχρι την εξαφάνισή του.

Βασιζόμενοι στο αρχείο απολιθωμάτων αλλά στον γνωστό ρυθμό εμφάνισης μεταλλάξεων (το λεγόμενο μοριακό ρολόι), ο Λονγκ και οι συνεργάτες του υπολογίζουν ότι το πρώτο κύμα επιμειξίας ανάμεσα στα δύο είδη ξεκίνησε πριν από 65.000 χρόνια στην ανατολική Μεσόγειο, ενώ το δεύτερο συνέβη πριν από 45.000 χρόνια στην ανατολική Ασία. Οι απόγονοι της παράξενης διασταύρωσης εξαπλώθηκαν στη συνέχεια σε όλο τον κόσμο.

Ενδιαφέρουσα είναι η διαπίστωση ότι ενδείξεις επιμειξίας δεν βρέθηκαν στους σύγχρονους αφρικανικούς πληθυσμούς. Το στοιχείο αυτό βρίσκεται σε συμφωνία με τη θεωρία ότι τα δύο είδη διασταυρώθηκαν μετά τη μεγάλη έξοδό τους από την αφρικανική ήπειρο.

Η έρευνα παρουσιάστηκε στο συνέδριο Ανθρωπολογίας που πραγματοποιήθηκε στο Νέο Μεξικό και πρόκειται να υποβληθεί για δημοσίευση σε επιστημονική επιθεώρηση.

Ανεξάρτητοι ερευνητές σχολίασαν στο δικτυακό τόπο του περιοδικού Nature ότι τα συμπεράσματα φαίνονται πειστικά, αφού εξηγούν ένα μέρος της ποικιλότητας ανάμεσα στους σύγχρονους ανθρώπινους πληθυσμούς.

Σαφέστερες απαντήσεις μπορούν όμως να προκύψουν μόνο έπειτα από απ'ευθείας γενετικές συγκρίσεις ανάμεσα στα δύο είδη Homo.

Αυτό θα μπορούσε να συμβεί σύντομα: Το σχεδόν πλήρες γονιδίωμα του Νεάντερταλ αναμένεται να δημοσιευτεί φέτος έπειτα από αναλύσεις σε DNA που απομονώθηκε από απολιθωμένα δόντια.

Newsroom ΔΟΛ

Συστάσεις στους κληρικούς για το Facebook

Συστάσεις προς τους κληρικούς ώστε να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί με τη χρήση του διαδικτύου και ιδιαίτερα με την παρουσία τους στο Facebook, απευθύνει με εγκύκλιό του ο Αρχιεπίσκοπος Κρήτης Ειρηναίος .

Μάλιστα, σε περίπτωση που έχουν ήδη ανοίξει λογαριασμό, ο Αρχιεπίσκοπος Κρήτης τούς καλεί να αποστασιοποιηθούν από το δίκτυο।


Οι Pink Martini ξανά στην Ελλάδα


Ένα από τα πιο επιτυχημένα συγκροτήματα της lounge – jazz σκηνής έρχεται στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη να συναντήσει το φανατικό του κοινό με τα τραγούδια του ολοκαίνουργιου άλμπουμ του αλλά και πολλά παλιότερα.

Για δύο μόνο εμφανίσεις στην Αθήνα (Λυκαβηττός, 8 Ιουλίου) και στη Θεσσαλονίκη (Θέατρο Γης, 9 Ιουλίου), οι Pink Martini έρχονται για άλλη μια φορά στην Ελλάδα για να μεταφέρουν από τη Γαλλία του Μεσοπολέμου, τη σημερινή Νέα Υόρκη και την Αβάνα του ’30, τους γνωστούς φρέσκους ρετρό και τζαζ ήχους τους.

Εκτός από τα πασίγνωστα πια κομμάτια τους «Je ne veux pas travailler», «Amado mio» και «Una notte a Napoli», αυτή τη φορά έχουν στις αποσκευές τους και τα τραγούδια του τέταρτου δίσκου τους που φέρει τον τίτλο «Splendor In The Grass».

Το δωδεκαμελές συγκρότημα, με τους διαφορετικής εθνικότητας μουσικούς του, δημιουργήθηκε το 1994 από τον πιανίστα, απόφοιτο του Χάρβαρντ, Τόμας Λόντερντέιλ, ως μια μικρή ορχήστρα τεσσάρων ατόμων με βάση το Πόρτλαντ του Όρεγκον ενώ το 1997 μπήκε στο σχήμα η τραγουδίστρια Τσάινα Φόρμπς, συμφοιτήτρια του Λότερντειλ στο Χάρβαρντ.

Το πρώτο τους άλμπουμ «Sympatique», με δική τους παραγωγή, πούλησε πάνω από 1,3 εκατομμύρια αντίγραφα παγκοσμίως και τους έδωσε την κινητήριο δύναμη να ξεκινήσουν παγκόσμια περιοδεία σε διάφορες χώρες, όπως στη Γαλλία, την Ισπανία, το Βέλγιο, την Ελλάδα, την Τουρκία, την Ταϊβάν, το Λίβανο κ.α. αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές.

Οι Pink Martini είναι λάτρεις του κινηματογράφου και οι κινηματογραφικές τους επιρροές είναι εμφανείς στα τραγούδια τους που πολλές φορές θυμίζουν εικόνες από φιλμ νουάρ ή μιούζικαλ.

Η Ελλάδα είναι για τους Pink Martini ένας πολύ αγαπημένος συναυλιακός προορισμός. Το έχουν αποδείξει επανειλημμένα αφού μας επισκέπτονται συστηματικά από το 2001 με sold out εμφανίσεις.

Πληροφορίες: Θέατρο Λυκαβηττού 8 Ιουλίου, στις 9.30 μ.μ., 40 ευρώ (προπώληση), 45 ευρώ (ταμείο), έναρξη προπώλησης 3 Μαΐου, www.ticketservices.gr, Public Σύνταγμα και Πειραιά, Παν/μίου 39 (Στοά Πεσμαζόγλου) / Θέατρο Γης, 9 Ιουλίου, στις 9.30, 40 ευρώ (προπώληση), 45 ευρώ (ταμείο), 210 6980044.

Για το «μέλλον» του Avatar μιλά ο Τζέιμς Κάμερον


Reuters
Τη συνέχεια του «Avatar» ετοιμάζει ο Τζ।Κάμερον

Μία επανέκδοση του Avatar με έξι επιπλέον λεπτά σκοπεύει να κυκλοφορήσει στις κινηματογραφικές αίθουσες ο σκηνοθέτης Τζέιμς Κάμερον. Σε συνέντευξή του, αποκάλυψε ότι το σίκουελ της επιτυχημένης ταινίας του θα επικεντρωθεί στον ωκεάνιο κόσμο του πλανήτη Πανδώρα.
«Οι προβολές του Avatar σε σινεμά IMAX υπήρξαν sold out» δήλωσε ο σκηνοθέτης. «Οπότε ξέρουμε ότι αφήσαμε λεφτά στα ταμεία» πρόσθεσε.
Μιλώντας για την επανέκδοση, υποστήριξε ότι πολλές 3D ταινίες που βγήκαν μετά το Avatar, σε σύντομο χρονικό διάστημα, εμπόδισαν την ταινία να έχει την πορεία που θα μπορούσε να είχε στις αίθουσες και αυτός είναι ο λόγος πίσω από την απόφασή του για την επανακυκλοφορία της.
Τόνισε ότι στη συνέχεια του Avatar, η υπόθεση της ταινίας θα επικεντρωθεί στον ωκεανό του πλανήτη Πανδώρα, ο οποίος είπε ότι θα είναι «πλούσιος και διαφορετικός και τρελός και φανταστικός» όσο και τα τοπία στην πρώτη ταινία.

Η ΚΙΝΑ ΤΙΜΩΜΕΝΗ ΧΩΡΑ


Το σύγχρονο πρόσωπο ενός αρχαίου πολιτισμού φιλοξενεί φέτος η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης, αφού η Κίνα είναι η τιμώμενη χώρα της 7ης διοργάνωσης που πραγματοποιείται από τις 22 έως τις 25 Απριλίου, στους εκθεσιακούς χώρους της HELEXPO.

Η ΤΑΙΤΗ ΤΟΥ ΓΚΟΓΚΕΝ


Associated Press
Ο πίνακας «Manao Tupapau». Η Ταϊτή του Γκογκέν είναι διαφορετική από την πραγματική
..........................................................................................................................................................
Τον «μύθο» της κατασκευής μιας εξωτικής εικόνας της Ταϊτής που κρύβεται πίσω από τους πίνακες του Πολ Γκογκέν παρουσιάζει σε έκθεση η Tate Modern από τον Σεπτέμβριο του 2010। Η χώρα έτσι όπως την παρουσίασε ο διάσημος ζωγράφος δεν υπήρξε ποτέ.
Ο Πολ Γκογκέν δημιούργησε μερικά από τα σημαντικότερα έργα του στο νησί της Γαλλικής Πολυνησίας.
Ωστόσο, οι μελετητές του Γκογκέν συμφωνούν ότι η Ταϊτή που παρουσιάζει στα έργα του δεν υπήρξε ποτέ. Ήταν μόνο ένα τέχνασμα για να προωθήσει τα έργα του.

Nέο ιστορικό υψηλό για το spread στις 550,50 μ.β., Ρεκόρ στα CDS

Μετά την ανακοίνωση από τη Eurostat ότι το δημοσιονομικό έλλειμμα της Ελλάδας ανήλθε τελικά στο 13,6% του ΑΕΠ το 2009, σε νέο ιστορικό υψηλό εκτινάχθηκε το spread του ελληνικού 10ετούς ομολόγου και στις 550,50 μονάδες βάσης. Στο ιστορικό υψηλό των 555 μονάδων βάσης ανήλθε το ασφάλιστρο κινδύνου χρεοκοπίας της Ελλάδας(CDS), σύμφωνα με το CMA DataVision.

ΣΤΙΓΜΕΣ ...ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΕΜΠΝΕΥΣΕΙΣ