Παρασκευή, 23 Απριλίου 2010

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ Δ. ΚΕΡΑΗΛΙΔΗ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΗΜΕΡΗΣΙΑ"


Το κείμενο το έγραψε ο Δημήτρης Κεραηλίδης στην "ΗΜΕΡΗΣΙΑ" ....
२३-४-2010


Σκέψεις με …σκέψη για …ΣΚΕΨΗ! ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΙΕΡΙΑ ΡΕ Γ@ΜΩΤΩ – απ τον φίλο μου και συγγραφέα ΘΕΟΧΑΡΗ ΜΠΙΚΗΡΟΠΟΥΛΟ

* ΛΟΥ να σου συστήσω το φίλο μου…
* ΑΠΟ ΕΔΩ Ο ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ Ο ΧΑΡΗΣ… ΚΙ ΑΠΟ ΔΩ ΑΔΕΡΦΕ Η ΦΙΛΗ ΜΑΣ Η ΛΟΥ…
* Πριν όμως πεις χαίρω πολύ ΛΟΥ μου, θα ήθελα να σου διαβάσει κάτι ο φίλος μου ο Χάρης ο Μπικηρόπουλος… ...
* Εγώ λέω ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕ …ΣΚΕΨΗ ΓΙΑ …ΣΚΕΨΕΙΣ
* Από το www.bikiropoulos.blogspot.com
Η αθώωσή ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ αποτελεί νίκη των πολιτών και του δικαιώματός της ελευθεριας στην έκφραση.
Δυστυχώς, το 2010 χρειάστηκε στην Κατερίνη αυτό το δικαίωμα να το επιβεβαιώσει μια δικαστική απόφαση!!!!!!!!!!!!!!!!!
ΟΛΟΙ οι ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΙ ΑΘΩΩΘΗΚΑΝ....!
Και…
Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΙ
ΟΤΙ Σ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΟΠΟ
Ο ΠΟΛΙΤΗΣ ΕΧΕΙ ΕΝΑ "ΑΠΟΚΟΥΜΠΙ"
ΜΕΣΑ Σ ΑΥΤΟ ΤΟ ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΟ ΠΑΡΑΚΜΙΑΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΠΟΥ ΖΕΙ
ΚΑΙ ΜΟΧΘΕΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ
ΜΕ ΚΛΟΝΙΣΜΕΝΗ ΤΗΝ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΤΟΥ
ΣΕ ΑΞΙΕΣ ΚΑΙ ΘΕΣΜΟΥΣ ...ΑΛΛΑ ΠΙΑ ΚΑΙ ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ...
ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΤΗ ΔΙΚΗ, ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΤΗΚΑΜΕ
ΑΚΟΥΣΑΜΕ
ΕΙΔΑΜΕ
ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΓΕΛΑΣΑΜΕ...
ΠΑΝΤΑ ΜΙΑ ΑΤΑΚΑ, ΜΙΑ ΚΑΤΑΘΕΣΗ
ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ
ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΛΕΓΟΝΤΑΙ
ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ
ΓΕΛΩΤΑ...!!
ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΤΟ ΘΕΟ
ΕΙΧΕ ΚΑΙ ΓΕΛΙΟ Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΠΕΤΟΥΝΙΑΣ...
ΤΟΣΟ ΠΟΥ ΛΕΜΕ ΝΑ ΑΡΧΙΣΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ ΔΙΚΕΣ..!
ΚΑΝΑΜΕ ΠΟΛΛΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ.. ΔΙΑΦΟΡΕΣ...
ΣΥΓΚΕΧΥΜΕΝΕΣ
ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΕΣ...
ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΞΕΚΑΘΑΡΕΣ...
...ΖΟΥΜΕ ΣΕ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΠΟΛΗ
ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟ ΘΕΛΟΥΜΕ
ΣΥΝΑΝΤΩΜΑΣΤΕ ΣΤΟΝ ΠΕΖΟΔΡΟΜΟ
ΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ
ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ
ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ
ΟΛΟΙ ΜΑΣ...
ΠΡΟΣ ΤΙ ΤΑ ΜΙΣΗ ΚΑΙ Ο ΑΛΛΗΛΟΣΠΑΡΑΓΜΟΣ ?
ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΜΕ ΚΑΙ ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΟ ΗΤΑΝ Ο ΣΤΟΧΟΣ ΤΩΝ ΜΗΝΥΣΕΩΝ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΤΥΠΟ...
ΥΠΟΨΙΑΖΟΜΑΣΤΕ...
ΑΛΛΑ ΔΕ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟ ΠΙΣΤΕΨΟΥΜΕ..
ΔΕ ΜΑ Σ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΚΙΟΛΛΑΣ...πια...
ΤΕΣΠΑ που λενε τα νοιατα...!!!
ΠΑΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟ...
ΑΠΟ ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ευτυχως
ΟΛΟΙ ΒΓΑΙΝΟΥΜΕ ΠΙΟ ΣΟΦΟΙ...
...ΤΕΛΙΚΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΧΩΡΙΣΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΜΙΖΕΡΗ ΠΟΛΗ...
ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΝΩΝΟΥΝ,
ΞΕΠΕΡΝΟΥΝ ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΚΑΙ ΤΕΤΡΙΜΜΕΝΑ
ΤΗΣ.... ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΙΚΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ ΜΑΣ....!
* Κι άλλα πολλά έγραψε ο φίλος μου ο ΧΑΡΗΣ…
ΟΛΟΙ ΠΕΡΠΑΤΑΜΕ ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ ΠΕΖΔΡΟΜΟ
ΚΑΙ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΤΙ ΕΣΤΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΑΣ...
ΓΙΑΤΙ …
ΚΑΙ ΦΕΥΓΕΙΣ...
ΚΑΙ .....ΦΕΥΓΟΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΚΗ,
ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ
ΣΤΗΝ ΚΟΛΩΝΑ,
ΣΤΙΣ ΚΟΛΩΝΕΣ
ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΔΕΚΑΡΙΑ ΚΗΔΕΙΟΧΑΡΤΑ...
ΜΕ ΠΡΟΣΩΠΑ
ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥΣ ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΣ ΜΑΣ...
ΚΑΙ ΜΕ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ....
ΟΤΑΝ ΕΡΘΕΙ Η ΣΕΙΡΑ ΜΑΣ ΝΑ ΜΠΟΥΜΕ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ?
ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΟΛΩΝΑ..?
ΚΑΛΟΣ? ΚΑΚΟΣ? ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΣ? "ΣΚΟΥΛΙΚΙ"? ΤΙΜΙΟΣ? ΛΑΜΟΓΙΟ? ΚΥΡΙΟΣ? ΑΛΗΤΗΣ? ΧΡΗΣΙΜΟΣ? ΡΕΜΑΛΙ? ΠΛΟΥΣΙΟΣ? ΦΤΩΧΟΣ?
ΑΝΑΒΕΙ ΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ ΚΑΙ ΦΕΥΓΟΥΜΕ,....
ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ
ΣΤΗΝ ΚΑΦΕΤΕΡΙΑ
ΘΑ ΣΥΖΗΤΗΣΟΥΜΕ..
ΘΑ ΓΕΛΑΣΟΥΜΕ
ΑΛΛΑ ΚΑΙ -ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ - ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΤΟΥΜΕ...
ΑΣ ΑΣΧΟΛΗΘΟΥΜΕ ΜΕ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ…
* Τώρα ΛΟΥ μπορείς να πεις, ΧΑΙΡΩ ΠΟΛΥ…
* ΑΠΟ ΔΩ Ο ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ Ο ΧΑΡΗΣ ΜΠΙΚΗΡΟΠΟΥΛΟΣ!!!
* Φίλε Χάρη συγνώμη, ανακάτεψα το γραπτό σου…
* Αλλά σόρυ έτσι το ΚΑΤΑΛΑΒΑ…
* ΧΑΙΡΕΤΑΙ… ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΤΙ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…
* Άσχετο: γκρεμίστε ρε γαϊδούρια τα διόδια!!!
* ΑΕΡΑΑΑΑΑ

ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΓΗΣ





επτά μακεδονικές ιστορίες ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΚΑΛΦΑ



ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΛΦΑΣ


ΜΕ ΤΑ ΔΙΑΣΩΘΕΝΤΑ

ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΚΕΙΜΗΛΙΑ

επτά μακεδονικές ιστορίες






ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ♠ ΚΟΖΑΝΗ 2009





ΠΟΣΟΤΗΤΑ ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟΥ





Ω ψυχή, πουλί που δεν ξέρει

και πετά σε μέρες που επιτρέπεται το κυνήγι.

Γιώργος Μαρκόπουλος, Μη σκεπάζεις το ποτάμι, Κέδρος 1998.



Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ, σ΄ αυτά τα μέρη, έφυγα όταν

ο πατέρας αρρώστησε, έντεκα μήνες στη Θεσσαλονίκη κλινήρης—

Η ανεπανόρθωτη υγεία του και η φτώχεια με έσπρωξαν

μακριά, σε τούτο δω το εργοστάσιο με τους άγνωστους εργάτες

τους ξένους μεροκαματιάρηδες


Σιγά-σιγά συνήθισα τη μυρωδιά του ξύλου,

τα βερνίκια και το ατέλειωτο πριονίδι.


Τις Κυριακές κατέβαινα στον Πειραιά

κι έβλεπα τη θάλασσα να χρυσίζει στον καθαρό ορίζοντα.

Εκόμιζε κάτι από τις δικές μας θάλασσες,

λιγότερο κλειστές βεβαίως, με το ίδιο όμως άρωμα

της παγωμένης αρμύρας και της υγρής άμμου.

Ωστόσο χωρίς τα δικά μας κορίτσια

στην κυριακάτικη εορταστική βόλτα

χωρίς τη σφυρίχτρα του τροχονόμου

της επαρχιακής μας πόλεως και την ησυχία των κεριών

στην εκκλησία της Θείας Αναλήψεως.


Τα βράδια όταν εγύριζα από τη δουλειά

έφτιαχνα έναν κατάλογο με τους ανθρώπους που αγάπησα,

δυο-τρεις συμμαθητές μου, εκείνους που γνώρισα στο σινεμά

κι’ όσους συνάντησα στα καπνοχώραφα,

τις εργάτριες που ερχόντουσαν από μακριά—

από τη Βέρροια, την Έδεσσα και τα χωριά της Κοζάνης—

με τα φοβερά βλέμματα και τα κυπαρισσένια κορμιά,

τα άγονα μεροκάματα κάτω από τον βασανιστικό ήλιο

και τις παλάμες ξερό ψωμί σε μια απελπισμένη προσπάθεια

να μασήσουν τη μέρα να περάσει ο καιρός

να ξανάβρουν τις αδελφές και τον πατέρα.

Άκουγα τα τρακτέρ και τα κάρα έξω από την πόλη

να σηκώνουν τη σκόνη της επιστροφής γλυκύτατη πνοή

και τότε τη γνώρισα—καλύτερα πες πως ο τόπος μού την εσύστησε—

δίπλα στο φράχτη με τα απλωμένα ασπρόρουχα

και τη δυνατή οσμή του απλωμένου καπνού.


Ήταν το πρώτο αληθινό μου Σαββατόβραδο

στην Κατερίνη.

Ζέστη και καλοκαιριάτικη βραδινή δροσιά.

Τα μαγαζιά φωτισμένα, οι δρόμοι πολυσύχναστοι

και οι πλατείες πνιγμένες στα καρεκλοτράπεζα

των ζαχαροπλαστείων.

Από τη γύρω περιοχή αγρότες

μπαινοβγαίνουν στις αποθήκες, ψωνίζουν και φορτώνουν

τους αραμπάδες λιπάσματα, σπόρους και γεωργικά εργαλεία.

Από τον Σιδηροδρομικό Σταθμό μέχρι το Δημοτικό Πάρκο

οι πρωτεουσιάνοι διασχίζουν τη μεγάλη λεωφόρο

χειρονομώντας και κουβεντιάζοντας.

Ο ψιλοκομμένος καπνός στα ξύλινα βάζα των σπιτιών,

τα άφθονα κηπευτικά και τα άνθη γεμίζανε τα μάτια μας.


Αγαπηθήκαμε παράφορα


Πλησίαζε κοντά μου κι εγώ έκλαιγα,

έκλαιγε τότε κι αυτή

κι έτσι καθόμασταν αγκαλιασμένοι ώρες ολόκληρες

με το αιώνιο παράπονο στα χείλη

σαν τα παράθυρα του τοπικού μας Γυμνασίου

μέχρι που να πέσει η νύχτα και να κοιμηθούμε τα ίδια όνειρα

χορτάτοι από την αβάσταχτη κούραση που είναι η αγάπη.


Θα παντρευόμασταν το επόμενο καλοκαίρι.


Είχα σκεφτεί να της αγοράσω τη μηχανή ραψίματος

που τόσο εθαύμαζε στις βιτρίνες και είχε μεράκι.

Κανόνισα με κάτι συγγενείς να πιάσω δουλειά

και στο καινούργιο εργοστάσιο επεξεργασίας ξύλου.

Σκεφτόμουνα τα κεράσια του Κολινδρού, τα μπάνια στην Παραλία

και λίγες ημέρες στο Λιτόχωρο γαμήλιο ταξίδι.


Τελευταία Κυριακή του Ιουνίου μάζεψε τα πράγματά της

κάτι με θέλουν οι δικοί μου στο χωριό μού είπε βιαστικά —

Έξω η μέρα ήταν γεμάτη καλοσύνη, τα φύλλα τρέφονταν

από το φως του ήλιου ακατάπαυστα, οι βάρκες ταξίδευαν

στο χρυσό δρόμο της επιστροφής

μα εγώ μέσα μου μύρισα κάτι καμένο, κάτι σαν τη μυρωδιά του ξύλου

όταν το πνίξεις στο βερνίκι κι ύστερα του βάλεις φωτιά,

κάτι σαν τον αέρα του νοσοκομείου

όπου είδα για τελευταία φορά τον πατέρα.


Ήμουν είκοσι χρόνων

τους τελευταίους δύο μήνες δούλευα

στου Σπυρόπουλου, σ’ ένα παπλωματάδικο

επί της οδού Καυκάσου στον Κορυδαλλό—

και καθόλου δεν μετάνιωσα για την πράξη μου.


Γιατί η αγάπη είναι το γλυκύτερο δηλητήριο

Γιατί η αγάπη καταργεί οριστικά την απόσταση από τον θάνατο

Γιατί δεν μαθαίνεις τον πόνο του έρωτα

παρά μόνο αν τον πιεις στο στόμα

αν τον φιλήσεις στα χείλη ηδονικά

παρά μονάχα αν χιμήξεις δυνατά στο κράτος του


και γίνεις ολόδική του επαρχία.



Η τέχνη και τεχνική του Γαληνού

Ο Χρίστος Τσολάκης, ομότιμος καθηγητής του Α.Π.Θ. παρουσιάζει την Κυριακή το πρωί (στις 11.30, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Κατερίνης) το βιβλίο του Βαγγέλη Γαληνού «Η διαδρομή του ψηφιδωτού από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα» (2009).
Η εκδήλωση εντάσσεται στο πολιτιστικό πρόγραμμα του ΠΟΔΚ με τίτλο ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ της ΠΟΛΗΣ.


του Αντώνη Κάλφα
BIBLIOΤον καταφυγιώτη Βαγγέλη Γαληνό και μάστορα της τέχνης του ψηφιδωτού παρουσιάζει την Κυριακή, 25 Απριλίου, ο Χρίστος Λ. Τσολάκης. Ο Τσολάκης μιλά για την τέχνη και την τεχνική του Γαληνού και γενικότερα για τη σχέση της γλώσσας με την τέχνη. Όπως σημειώνει σχετικά και στον πρόλογό του, ο Γαληνός διακονεί μα τέχνη και μια τεχνική που βαθύτατα τον συγκινούν από την πολύ μικρή του ηλικία. Όταν ολοκληρώσεις την ανάγνωση του έργου του Γαληνού, συνεχίζει ο Τσολάκης, μένεις με την αίσθηση ότι ο δημιουργός του γεννήθηκε, για να υπηρετήσει ψυχή τε και σώματι τη συγκεκριμένη περιοχή της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Όλες οι σελίδες του έργου του αυτό το μήνυμα σου στέλνουν. Σφραγίδα δωρεάς αλλά και πολυετής μόχθος. Άλλωστε η τέχνη δεν σου αποκαλύπτει τα μυστικά της, αν δεν την καταστήσεις ερωμένη σου. Αν δεν την κατακτήσεις. Είναι σαν την ελευθερία. Τη χάνεις αν στον αγώνα σου να την κατακτήσεις - κατακτιέται κι εκείνη- δεν δωρίζεται - δεν αναπτύξεις τις δυναμικές που την κάνουν δική σου. Έτσι και η τέχνη- προϋποθέτει εσωτερικά ελεύθερο τον άνθρωπο και ερωτικό. Ελεύθερος ο στοχασμός του ξεθάβει ολοένα καινούριες αξίες και αλήθειες- ελεύθερο και το αίσθημα του αποκαλύπτει την ομορφιά και της δίνει λάμψη και χάρη- ελεύθερη και η συνείδηση του απέναντι σε θεούς και ανθρώπους ανα¬ζητά νέους ορίζοντες και νέους κόσμους που θα τη λυτρώσουν από τις καθη¬μερινές πεζότητες και ματαιότητες, και πέρα ως πέρα ελεύθερο το πνεύμα του, νέο κι ατίθασο, ξεκινά το ταξίδι του ξανά και ξανά στον χώρο και στο χρόνο έξω και πέρα από τις αμετάθετες γραμμές κάθε εξωτερικού καταναγκασμού.
Ελεύθερος αλλά και ερωτικός, «τρελαμένος» με το ψηφιδωτό. Ιδού πώς κλείνει το έργο του: «Το ψάρεμα και το ψηφιδωτό συνδέονται με τη σχέση του δείκτη και του αντίχειρα. Στο ψηφιδωτό έτσι «παιδεύουμε» τις ψηφίδες, ενώ στο ψάρεμα με τα ίδια δάχτυλα «αφουγκραζόμαστε» την πετονιά. Και στις δύο αυτές ασχολίες αναπτύσσεται μια διαρκής ερωτοτροπία μεταξύ των ακροδαχτύλων και των ψηφίδων ή της πετονιάς. Η ψηφίδα και η πετονιά είναι το μέσο μετάδοσης αυτού του μαγικού ερωτισμού. Όταν το ψάρι τσιμπολογάει το δόλωμα, κάνει τον ψαρά να καρδιοχτυπάει σε κάθε ταλάντωση της πετονιάς. Το ίδιο ισχύει και για τον ψηφιδογράφο, όταν η ψηφίδα πάει κι έρχεται μεταξύ δακτύλων, πένσας και λαβίδας. Όλη αυτή η διαδικασία είναι σαν την παρασκευή ενός ερωτικού φίλτρου που ο ερωτευμένος προορίζει για την αγαπημένη του τέχνη. Σε όλη τη διάρκεια αυτής της τελετουργίας, παραμένει ερωτικά φλογισμένος και κάθιδρος μαζί από τον μόχθο».

Ο Χρίστος Λ. Τσολάκης είναι καθηγητής της νεοελληνικής γλώσσας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Σπούδασε Φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή Θεσσαλονίκης και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Κλασικό Ινστιτούτο του Πανεπιστημίου Lund στη Σουηδία, όπου και δίδαξε νεοελληνική γλώσσα και λογοτεχνία. Υπηρέτησε στη γενική εκπαίδευση ως καθηγητής, σχολικός σύμβουλος και διευθυντής της ΣΕΛΜΕ και του ΠΕΚ Θεσσαλονίκης. Μετείχε στις επιτροπές που εργάστηκαν για την εισαγωγή και την καλλιέργεια της δημοτικής γλώσσας στην εκπαίδευση και στο δημόσιο βίο. Ασχολήθηκε, και ασχολείται, με θέματα γλώσσας, διδασκαλίας της γλώσσας και επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών.

ΣΤΟ ΓΥΑΛΙ..!

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΣΙΔΗΡΡΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙ ΜΠΑΜΠΗΣ ΠΕιΔΗΣ
ΣΤΗ ΔΙΟΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ

ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΚΘΕΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ


Eυκαιρία για την ανάδειξη της Θεσσαλονίκης σε πολιτιστικό κέντρο των Βαλκανίων χαρακτήρισε ο υπουργός Πολιτισμού Παύλος Γερουλάνος το επικείμενο επετειακό 2012 (συμπληρώνονται 100 χρόνια από την απελευθέρωση της πόλης από τους Τούρκους).

Όπως ανέφερε «η Θεσσαλονίκη μπορεί να πρωταγωνιστεί στον πολιτισμό και ο πολιτισμός μπορεί να γίνει πηγή ανάπτυξης για την πόλη, αν οι φορείς της με την αρωγή του υπουργείου μας καταφέρουν να αναπτύξουν συνέργιες και να διαμορφώσουν μια ενιαία στρατηγική» για την πόλη.

Μιλώντας στα εγκαίνια της Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου στις εγκαταστάσεις της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης, ανέφερε ακόμη πως το «πρώτο στοίχημα που θα πρέπει να κερδίσουμε μαζί με το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου και τη νέα ηγεσία του είναι η χάραξη εθνικής πολιτικής βιβλίου που θα χαρακτηρίζεται από ρεαλισμό και συνέπεια».

Συγκεκριμένα, προσδιόρισε ως βασικές αρχές μιας εθνικής πολιτικής για το βιβλίο:

-την προώθηση της αναγνωσιμότητας

- την εξωστρέφεια ώστε να μπορέσει το βιβλίο να ξεπεράσει τα σύνορα της γεωγραφίας και της γλώσσας

- την έμπρακτη στήριξη και ενθάρρυνση των νέων δημιουργών

-την αξιοποίηση των ευκαιριών και δυνατοτήτων που παρέχουν οι τεχνολογίες , για τις οποίες μάλιστα ο κ. Γερουλάνος υπογράμμισε πως αν αναπτυχθούν σωστά μπορούν να γίνουν πολύτιμος σύμμαχος στην προσπάθεια να αυξηθεί η αναγνωσιμότητα ιδιαίτερα στις νεαρές ηλικίες .

Η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου αναπτύσσεται στα περίπτερα 13 και 15 της ΔΕΘ και θα διαρκέσει ως και την Κυριακή 25 Απριλίου.

Στην έκθεση συμμετέχουν 500 εκδότες από 24 χώρες του κόσμου , 151 συγγραφείς (130 Έλληνες και 21 ξένοι).

PhotoBiennale 2010


Με κεντρικό θέμα τον «Τόπο» πραγματοποιείται η PhotoBiennale 2010, η 21η Διεθνής Φωτογραφική Συνάντηση, που διοργανώνεται από το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης και διαρκεί από τον Απρίλιο μέχρι το Σεπτέμβριο.

Πρόκειται για το δεύτερο μέρος μιας θεματικής τριλογίας, η οποία ξεκίνησε το 2008 με θέμα το «Χρόνο» (PhotoBiennale 2008) και θα συνεχιστεί το 2012 με τελευταίο θέμα το «Λόγο».

Η φετινή διεθνής διοργάνωση περιλαμβάνει εκθέσεις που παρουσιάζονται σε μουσεία, γκαλερί και άλλους εκθεσιακούς χώρους στη Θεσσαλονίκη αλλά και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας, σε συνδυασμό με παράλληλες δράσεις και εκδηλώσεις.

Οι εκδηλώσεις της PhotoBiennale θα κορυφωθούν το τριήμερο 29, 30 Απριλίου και 1 Μαΐου, με τη διεξαγωγή των Portfolio Reviews στο Ρολόι του Μύλου, τα εγκαίνια πολλών εκθέσεων του κεντρικού προγράμματος και τη γιορτή της PhotoBiennale στο ξενοδοχείο «The Met Hotel» (1/5, στις 9 μ.μ.).