Δευτέρα, 26 Απριλίου 2010

ΑΡΝΗΣΗ


Άρνησημουσική: Μίκης Θεοδωράκης, στίχοι: Γιώργος Σεφέρηςτραγούδι: Γρηγόρης ΜπιθικώτσηςΣτο περιγιάλι το κρυφόκι άσπρο σαν περιστέριδιψάσαμε το μεσημέριμα το νερό γλυφό।Πάνω στην άμμο την ξανθήγράψαμε το όνομά τηςωραία που φύσηξε ο μπάτηςκαι σβήστηκε η γραφή.Με τι καρδιά, με τι πνοήτι πόθους και τι πάθοςπήραμε τη ζωή μας λάθος!κι αλλάξαμε ζωή.


Μάνος Ελευθερίου



απ' το ποίημά του "Δεν είναι κόσμος εδώ"


"Δέν είναι κόσμος εδώ και μήτε τόπος για να ζήσουμε.
Χρυσάφι ντροπής στοιβάζουν οι άνθρωποι.
Ευεργετούν τον πλούτο και ελεούν το ασήμαντο."

Σώμα και Ψυχή απ' την συλλογή του "Το νεκρό καφενείο"

Όχι μονάχα εκείνο που είμαστε κι ό,τι απόμεινε από μάς
ή ό,τι αγωνιζόμαστε να φαίνεται

αλλά μαζί μας σέρνουμε και τις μορφές των άλλων
που με τα χρόνια γίνονται ίσκιος ανάμνησης

μαζί μας σέρνουμε σημάδια και κομμάτια τους
το αίμα, την αγάπη τους, την περιφρόνησή τους
τα πάθη και τα μίση τους και την εκδίκησή τους
αυτά που χάσαμε σε τρόμους και κινδύνους-

όσα κερδίσαμε σε μάζες βιαστικές, τυραννικές
κι όσες μας έδωσαν χαρές περαστικές οι αθάνατοι.


Έτσι σιγά σιγά χτίζεται σώμα και ψυχή.
Έτσι σιγά σιγά το πρόσωπό μας.

Η δόξα των ανέμων

Οχτώ Νοέμβρη. Εποχή των χρυσανθέμων -
γυαλί σπασμένο το κορμί σου καταγής.
Ντυμένη θαύματα στη δόξα των ανέμων
τον αιματόφυρτο καιρό αιμορραγείς.

Οχτώ Νοέμβρη πια ποτέ δε θα ξανάρθει
σαν θεατρίνα που έχει σβήσει αλκοολική
κι ένα παιδί που μεγαλώνει μες τη στάχτη
θα διδαχτεί απ' τους θεούς τη μαντική.

Μες τα νεκρά τα καφενεία πέφτει χιόνι
κι έξω περνάει μια κηδεία της συμφοράς.
Των αισθημάτων λάμπει πάντοτε το αφιόνι
σ' ένα κουτί μέσα κλεισμένο ζαφοράς.

Πρέπει να μάθεις να διαβάζεις το σκοτάδι
σαν ένα σώμα, στην αρχή συλλαβιστά.
Να κατακτήσεις και το μπλέ που είναι στον Άδη.
Να ιδρώνουν θάνατο οι χορδές και τα πνευστά.

Σ' ένα δωμάτιο τρεις γιατροί συλλογισμένοι
πίνουν θανάτους μιας ζωής πριν μ' αρνηθεί.
Και συνεχώς με ψηλαφίζουν σαστισμένοι
γιατί τι μέλλον μου λυσσάει για να σωθεί.

Παλιά φεγγάρια της αγάπης τα μπακίρια.
Πλεχτές κουβέρτες με τοπάζι και χρυσό.
Μυρίζουν κίτρινο και δάφνη τα σανίδια
και πίνω αρώματα και οινόπνευμα να ζω.

Μες στις βελόνες του ένας ράφτης καρφωμένος -
διαμάντια το αίμα του, καρφίτσες και κλωστές.
Ένα παλτό μεταποιεί σαν μαγεμένος
να το φορέσουν των ανέμων εραστές.

Οχτώ Νοέμβρη και το σπίτι ταξιδεύει
σ' ενός σουλτάνου τις αυλές ψηφιδωτό.
Του σώματός μας τα κρυφά και τα ερέβη
μόνο της τέχνης μας φυλούν την κιβωτό.

Ποιμένες άγγελοι στα μοβ των αθανάτων
πενθούν και ψάλλουν τη μεσίστια ζωή.
Κι εγώ στο έλεος πενθώ των αοράτων
και των προβάτων που πηγαίνουν για σφαγή.

Απόψε τίποτα δεν έχεις να δηλώσεις.
Η νομιμότητά σου εξωπραγματική.
Αρκεί σαν γράμμα τη ζωή σου να διπλώσεις
κι ύστερα παίζεις κοπτική και ραπτική.

Οχτώ Νοέμβρη. Εορτή των Αρχαγγέλων.
Των Μιχαήλ και Γαβριήλ Ταξιαρχών.
Δεν έχει νόημα πως κάψαμε το μέλλον.
Το κέρδος μένει και σωμάτων και ψυχών.

Κι όπως τις ροζ τις εποχές των χρυσανθέμων
πλανόδιοι θίασοι πουλούσαν μαγικά
έτσι κι εσύ μέσα στη δόξα των ανέμων
τα αινίγματά σου αθροίζεις με μηδενικά।

Μενέλαος Λουντέμης




Ερωτικό κάλεσμα
Έλα κοντά μου , δεν είμαι η φωτιά.Τις φωτιές τις σβήνουν τα ποτάμια.Τις πνίγουν οι νεροποντές.Τις κυνηγούν οι βοριάδες.Δεν είμαι , δεν είμαι η φωτιά.
Έλα κοντά μου δεν είμαι άνεμος.Τους άνεμους τους κόβουν τα βουνά.Τους βουβαίνουν τα λιοπύρια.Τους σαρώνουν οι κατακλυσμοί.Δεν είμαι, δεν είμαι ο άνεμος.
Εγώ δεν είμαι παρά ένας στρατολάτηςένας αποσταμένος περπατητήςπου ακούμπησε στη ρίζα μιας ελιάς ν' ακούσει το τραγούδι των γρύλων।Κι αν θέλεις , έλα να τ' ακούσουμε μαζί.

Από τη συλλογή "Τα αντικλείδια", εκδ. Στιγμή

ΑΣΚΗΤΙΚΗ



Από την Ασκητική του Νίκου Καζαντζάκη



Πιστεύω σ' ένα θεό, ακρίτα, διγενή, στρατευμένο, πάσχοντα,
μεγαλοδύναμο, όχι παντοδύναμο, πολεμιστή στ' ακροτατα σύνορα, στρατηγό
αυτοκράτορα σε όλες τις φωτεινές δυνάμεις, τις ορατές και τις αόρατες.
Πιστεύω στ' αναρίθμητα, εφήμερα προσωπεία που πήρε ο θεός στους αιώνες
και ξεκρίνω πίσω από την άπαυτη ροή του την ακατάλυτη ενότητα.
Πιστεύω στον άγρυπνο βαρυν αγώνα του, που δαμάζει και καρπίζει την υλη'
τη ζωοδόχα πηγή φυτών, ζώων κι ανθρώπων.
Πιστεύω στην καρδιά του ανθρώπου, το χωματένιο αλώνι, όπου μέρα και
νύχτα παλεύει ο ακρίτας με το θάνατο.
«Βοήθεια!» κράζεις, κύριε. «βοήθεια!» κράζεις, κύριε, κι ακούω.
Μέσα μου οι πρόγονοι κι απόγονοι κι οι ράτσες όλες, κι όλη η γης, ακούμε
με τρόμο, με χαρά, την κραυγή σου.
Μακάριοι όσοι ακούν και χυνουνται να σε λυτρώσουν, κύριε, και λεν: «εγώ
και συ μοναχά υπάρχουμε.»
Μακάριοι όσοι σε λύτρωσαν, σμίγουν μαζί σου, κύριε, και λεν: «εγώ και συ
είμαστε ένα.»
Και τρισμακαριοι όσοι κρατούν, και δε λυγούν, απάνω στους ώμους τους, το
μεγα, εξαίσιο, αποτρόπαιο μυστικό:
Και το ένα τούτο δεν υπάρχει!

Μια αστραπή η ζωή μας... μα προλαβαίνουμε (Ν.Καζαντζάκης)


Μια αστραπή η ζωή μας... μα προλαβαίνουμε (Ν.Καζαντζάκης)


Από την "Αναφορά στον Γκρέκο" του Ν. Καζαντζάκη



Tι ευτυχία να μπορούσε ο Έλληνας να σεριανίζει στην Ελλάδα χωρίς ν’ ακούει φωνές, θυμωμένες, αυστηρές, από τα χώματα! Για έναν Έλληνα όμως το ταξίδι στην Ελλάδα καταντάει γοητευτικό κι εξαντλητικό μαρτύριο. Στέκεσαι σε μια πατημασιά ελληνικής γης και σε κυριεύει αγωνία: Μνήμα βαθύ, πατωσιές πατωσιές οι νεκροί, κι ανεβαίνουν παράταιρες φωνές και σε κράζουν, γιατί ό, τι μένει από το νεκρό, αθάνατο, είναι η φωνή του. Ποια απ’ όλες τις φωνές να διαλέξεις; Κάθε φωνή και ψυχή, κάθε ψυχή λαχταρίζει ένα σώμα δικό της, κι η καρδιά σου ακούει, ταράζεται και διστάζει να πάρει απόφαση, γιατί συχνά οι πιο αγαπημένες ψυχές δεν είναι πάντα κι οι πιο άξιες.Όταν ένας Έλληνας ταξιδεύει στην Ελλάδα, το ταξίδι του μοιραία μετατρέπεται σ’ επίπονη αναζήτηση του χρέους. Πώς να γίνουμε κι εμείς άξιοι των προγόνων, πώς να τη συνεχίσουμε, χωρίς να την ντροπιάσουμε, την παράδοση της ράτσας μας; Μια αυστηρή ασίγαστη ευθύνη βαραίνει τους ώμους σου, βαραίνει τους ώμους όλων των ζωντανών Ελλήνων. Ακαταμάχητη μαγική δύναμη έχει το όνομα. Όποιος γεννήθηκε στην Ελλάδα έχει το χρέος να συνεχίσει τον αιώνιο ελληνικό θρύλο.Ένα ελληνικό τοπίο δε δίνει σ’ εμάς τους Έλληνες μιαν αφιλόκερδη ανατριχίλα ωραιότητας. Έχει ένα όνομα το τοπίο – το λένε Μαραθώνα, Σαλαμίνα, Ολυμπία, Θερμοπύλες, Μυστρά – συνδέεται με μιαν ανάμνηση, εδώ ντροπιαστήκαμε, εκεί δοξαστήκαμε, και μονομιάς το τοπίο μετουσιώνεται σε πολυδάκρυτη, πολυπλάνητη ιστορία. Κι όλη η ψυχή του Έλληνα προσκυνητή αναστατώνεται. Το κάθε ελληνικό τοπίο είναι τόσο ποτισμένο από ευτυχίες και δυστυχίες με παγκόσμιο αντίχτυπο, τόσο γεμάτο ανθρώπινο αγώνα, που υψώνεται σε μάθημα αυστηρό και δεν μπορείς να του ξεφύγεις. Γίνεται κραυγή, και χρέος έχεις να την ακούσεις.Αληθινά τραγική είναι η θέση της Ελλάδας. Βαριά πολύ η ευθύνη του σημερινού Έλληνα. Απιθώνει στους ώμους μας επικίνδυνο, δυσκολοεκτέλεστο χρέος. Καινούριες δυνάμεις ανεβαίνουν από την Ανατολή, καινούριες από τη Δύση, κι η Ελλάδα, ανάμεσα πάντα στις δυο συγκρουόμενες ορμές, γίνεται πάλι στρόβιλος.
Η Δύση, ακολουθώντας την παράδοση της λογικής και της έρευνας, ορμάει να καταχτήσει τον κόσμο, κι η Ελλάδα, ανάμεσά τους, γεωγραφικό και ψυχικό σταυροδρόμι του κόσμου, χρέος έχει πάλι να φιλιώσει τις δυο τούτες τεράστιες ορμές, βρίσκοντας τη σύνθεση. Θα μπορέσει;Ιερή, πικρότατη μοίρα. Το τέλος της περιοδείας μου στην Ελλάδα γέμισε τραγικά αναπάντητα ρωτήματα. Από την ομορφιά φτάσαμε στις σύγχρονες αγωνίες και στο σημερινό χρέος της Ελλάδας. Ένας ζωντανός άνθρωπος σήμερα που νοεί κι αγαπάει κι αγωνίζεται δεν μπορεί να σεριανίζει πια και να χαίρεται αμέριμνα την ωραιότητα. Σήμερα η αγωνία μεταδίδεται σαν πυρκαγιά, και καμιά πυρασφαλιστική εταιρεία δεν μπορεί να σε ασφαλίσει. Αγωνίζεσαι και καίγεσαι μαζί με όλη την ανθρωπότητα. Κι απάνω απ’ όλους αγωνίζεται και καίγεται η Ελλάδα, αυτή είναι η μοίρα της.Έκλεισε ο κύκλος. Γέμισαν τα μάτια μου Ελλάδα. Ωρίμασε, μου φαίνεται, μέσα στους τρεις μήνες αυτούς ο νους. Ποια είναι τα πιο πολύτιμα λάφυρα της πνευματικής μου ετούτης εκστρατείας; Τούτα θαρρώ: Είδα καθαρότερα την ιστορική αποστολή της Ελλάδας ανάμεσα Ανατολής και Δύσης. Είδα πως ο ανώτατος άθλος της είναι όχι η ομορφιά παρά ο αγώνας για την ελευθερία. Ένιωσα βαθύτερα την τραγική μοίρα της Ελλάδας και πόσο βαρύ το χρέος του Έλληνα.Θαρρώ, ευτύς μετά το προσκύνημά μου στην Ελλάδα, ήμουν ώριμος να μπω στην αντρική ηλικία. Και δεν ήταν η Ομορφιά που πήγαινε μπροστά και μ’ έμπαζε στον αντρωνίτη. Ήταν η Ευθύνη.Τον πικρό αυτό καρπό κρατούσα όταν γύρισα, ύστερα από την τρίμηνη πορεία, και μπήκα στο πατρικό σπίτι.

Μαρία Πολυδούρη ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ









ΤΟΥ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗ
«Οἱ νέοι ποὺ φτάσανε μαζὶ στὸ ἔρμο νησί» μὲ σένακάποια βραδιὰ μετρήθηκαν κ᾿ ηὖραν ἐσὺ νὰ λείπης.Τὰ μάτια τους κοιτάχτηκαν τότε, χωρὶς κανέναρώτημα, μόνο ἐκίνησαν τὶς κεφαλὲς τῆς λύπης.
Νύχτες πολλές, θυμήθηκαν, ἀπὸ τὴ μόνωσή σουἕνα σημεῖο ἀπὸ φωτιὰ τοὺς ἔστελνες, γνωρίζαντὸ θλιβερὸ χαιρέτισμα ποὺ φώταε τῆς ἀβύσσουτοὺς δρόμους κι᾿ ὅλοι ἀπόμεναν στὸν τόπο τους ποὺ ὁρίζαν.
Ἀπόμεναν στὴν ἴδια τους πικρία, κρεμασμένοιἔτσι μοιραῖα καὶ θλιβερὰ στὸ «βράχο» τοῦ κινδύνου.Κι᾿ ὅταν πιὰ τοὺς χαιρέτισες, οἱ αἰώνια ἀπελπισμένοιψάλαν μαζὶ κάποια στροφὴ καθιερωμένου θρήνου.
Μὰ φτάνουν πάντα στὸ «νησί» τὰ νέα παιδιὰ ὁλοένα।Στὴν ἄδεια θέση σου ζητοῦν τῆς ζωῆς τὸ ἐλεγεῖο.Σοῦ φέρνουνε στὰ μάτια τους δυὸ δάκρυα παρθένακαὶ τῆς καινούριας σου Ἐποχῆς τὸ πλαστικὸ ἐκμαγεῖο.











[ΑΝΑΜΕΣΑ Σ᾿ ΟΛΑΝΘΙΣΤΕΣ ΒΑΤΙΕΣ...]
Ἀνάμεσα σ᾿ ὁλάνθιστες βατιὲςχαρούμενα πουλάκια ποὺ πηδοῦνἀθόρυβα-τῆς εὐτυχίας ματιές-τ᾿ ἀσημωτὰ νερὰ λαμποκοποῦντοῦ ποταμοῦ- χαρὰ τῆς λαγκαδιᾶςκαὶ βιαστικὰ πηγαίνουν καὶ περνοῦνστὴν ἄβυσσο νὰ πέσουνε μὲ μιᾶς,νὰ πέσουν νὰ χαθοῦν!







[ΤΟ ΔΑΣΟΣ...]
Τὸ Δάσος, κοίτα, ἀπόγυρεστῆς Νύχτας τὴν ἀγκάλη।Μύρο ἀποπνέει μεθυστικό,στενάζει μὲ τὸ ἀηδόνι.Τὸ φεγγαράκι πάνω τουπερίεργο προβάλλεικαὶ στὸν καθρέφτη τοῦ ρυακιοῦτὰ μάγια του ξαπλώνει.







ΟΝΕΙΡΟ
Ἄνθη μάζευα γιὰ σέναστὸ βουνὸ ποὺ τριγυρνοῦσα.Χίλια ἀγκάθια τὸ καθένακι᾿ ὅπως τἄσφιγγα πονοῦσα.
Νὰ περάσης καρτεροῦσαστὸ βορηὰ τὸν παγωμένοκαὶ τὸ δῶρο μου κρατοῦσαμὲ λαχτάρα φυλαγμένο
στὴ θερμὴ τὴν ἀγκαλιά μου.Ὅλο κοίταζα στὰ μάκρη.Ἡ λαχτάρα στὴν καρδιά μουκαὶ στὰ μάτια μου τὸ δάκρι.
Μέσ᾿ στὸν πόθο μου δὲν εἶδαμαύρη ἡ Νύχτα νὰ σιμώνηκ᾿ ἔκλαψα χωρὶς ἐλπίδαποὺ δὲ στἄχα φέρει μόνη।







ΛΗΣΜΟΝΙΑ
Μ᾿ ἐρωτευμένη τὴν καρδιὰ σὲ γνώρισα ἄγριο Δάσο.Ἔπινα στὸ ἀεροφίλημα τὴ μυστικὴ εὐωδιά σου.Πρόσμενα μὲ τὸ ξάστερο σκοτάδι νὰ περάσω,ὅταν τ᾿ ἀερινὸ στοιχιὸ περνοῦσε στὰ κλαδιά σου.
Σὲ γνώρισα σ᾿ ἐρωτικὲς νύχτες ρυτιδωμένηθάλασσα σὰν τὸ μέτωπο τῆς συλλογῆς, περνοῦσεπάνω σου χάδι ἡ σκέψη μου καὶ πάντα ἡ ἀνθισμένηἄκρη σου μὲ τὰ εὐωδιαστὰ φύκια μὲ προσκαλοῦσε.
Σᾶς γνώρισαν οἱ ἐρωτικὲς νύχτες μου ὡραῖα λουλούδια,διάφανα, ἀχνά, πολύχρωμα, σὰ φωτεινὰ σημάδια.Βαριὰ ἡ δροσιὰ σὰ φίλημα καὶ ξεχυνόνταν χνούδιαχρυσὰ ᾿πό τὰ σμιγμένα σας βλέφαρα στὰ σκοτάδια.
Τώρα στὸ φῶς τῆς ἀρνησιᾶς δομένα, ἔτσι ἀλλαγμέναμοῦ δείχνεσθε, στὴ συλλογὴ τὸ νοῦ μου πάω νὰ χάσω.Τάχα εἶστε σεῖς ποὺ γνώρισα; Σεῖς εἶστε ἀγαπημέναλουλούδια, θάλασσα ἀργυρή, πυκνὸ τῶν πεύκων Δάσο;
......







ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ
Ἀκούω τὴ γλώσσα ποὺ λαλοῦν τὰ δυό σου χέρια-ὦ χέρια!καθὼς σιγοσαλεύουνε λευκά,στὸν Πύργο τῆς ἀπελπισιᾶς κρυμμένα περιστέριαἀπὸ μακριὰ τὰ ξαγναντῶ, σύμβολα εἰρηνικά.
Μιλοῦνε, δὲ μιλοῦν; Ἀχεῖ βαθιὰ μέσ᾿ στὴν καρδιά μουχαιρέτισμα ἑνὸς ρόδου στοὺς γκρεμούς.Λάμπουν, δὲ λάμπουνε; Τραβάει μαγνήτης τὴ ματιά μου,ἀνατολὴ τοῦ αὐγερινοῦ στοὺς σκοτεινοὺς χαμούς.
Ξανοίγω τὴν ἀγνώριστην ἀγάπη μου κλεισμένηστὸ κρίνο τῶν μπλεγμένων σου χεριῶνκαὶ πλέκω τὄνειρο γλυκό. Μὴ μὲ κοιτᾶς, πληθαίνειστὴ σκοτεινιὰ τὸ χρυσὸ φῶς τῶν πλάνων ἀστεριῶν.

ΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ ΒΑΡΥ....











ο ΜΠΑΜΠΗΣ ΣΤΟΚΑΣ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΕ ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΗ


Ο Μπάμπης Στόκας, η φωνή των «Πυξ Λαξ», της μεγαλύτερης ελληνικής μπάντας, για μια μοναδική συναυλία στην Κατερίνη, στο «Αερικό»।Akoυστηκαν τραγούδια από τον καινούριο του δίσκο «Βόλτα», τραγούδια από τον προσωπικό του δίσκο «Τραγουδήστε, μην ντρέπεστε», ένα ανθολόγιο αγαπημένων του τραγουδιών που με άξονα το προσωπικό του αίσθημα φέρνουν τον ακροατή σε επαφή με μερικές από τις ωραιότερες στιγμές του νεότερου ελληνικού ρεπερτορίου.

Μουσική πανδαισία από τις φιλαρμονικές της Πιερίας


Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε το βράδυ της περασμένης Κυριακής, στην κατάμεστη αίθουσα του Συνεδριακού Κέντρου Κατερίνης, η 3η Συνάντηση Φιλαρμονικών Πιερίας, στο πλαίσιο των «Ανοιξιάτικων Μουσικών Ημερών 2010» του Δημοτικού Ωδείου Κατερίνης.

Οι Tindersticks το Σεπτέμβρη στην Ελλάδα


Ένα από τα πιο αυθεντικά και χαρακτηριστικά βρετανικά ροκ συγκροτήματα επιστρέφει στην Ελλάδα για δύο μόνο βραδιές στην καρδιά του Σεπτέμβρη. Οι Tindersticks ανεβαίνουν στη σκηνή της Μονής Λαζαριστών στη Θεσσαλονίκη το Σάββατο 18 Σεπτεμβρίου και στο Θέατρο του Λυκαβηττού στην Αθήνα την Κυριακή 19 Σεπτεμβρίου για να καλωσορίσουν με τις μελαγχολικές τους νότες το φετινό φθινόπωρο.
Οι μελωδίες τους συνδυάζουν ηλεκτρικές κιθάρες, ντραμς και μπάσα με όργανα, όπως κρούστα, μελόντικα, βιολί και τρομπέτες ενώνοντας το ροκ με την αισθαντικότητα।

Πληροφορίες: Μονή Λαζαριστών, Θεσσαλονίκη 18/9, Θέατρο Λυκαβηττού, Αθήνα 19/9. Προπώληση εισιτηρίων από την Πέμπτη 6/5, στις 10.30 π.μ. από Ticket House Πανεπιστημίου 42 Αθήνα, 210 3608 366, Ticket House Μητροπόλεως 102, 2310 264880 Θεσσαλονίκη, Ιανός Αθήνα Σταδίου 24, 210 3217917, Θεσσαλονίκη Πλατεία Αριστοτέλους 7, 2310 277004, http://www.ticketpro.gr,/ http://www.tickethouse.gr/

Εξαιρετικές κριτικές συγκεντρώνει στη Βρετανία ο «Κυνόδοντας»



Με τις... ευλογίες των κριτικών κινηματογράφου ξεκίνησε να προβάλλεται στη Βρετανία ο Κυνόδοντας του Γιώργου Λάνθιμου. Οι μεγαλύτερες εφημερίδες της χώρας μιλούν με επαινετικά λόγια για το φιλμ, και το συγκρίνουν με έργα άλλων σπουδαίων δημιουργών, όπως το σινεμά του Μίκαελ Χάνεκε.
«Ένα μαύρο-κωμικό ποίημα δυσλειτουργίας, μια αυθεντική οπερέτα αυτοκαταστροφής, αυτό το εξαιρετικό και παράδοξο φιλμ του Έλληνα σκηνοθέτη Γιώργου Λάνθιμου ερμηνεύεται φανταστικά και είναι συγκροτημένο με ακρίβεια. Κρατά το ενδιαφέρον του θεατή από τις πρώτες κιόλας σκηνές» γράφει η βρετανική εφημερίδα The Guardian, δίνοντας στην ταινία τέσσερα αστεράκια (σε σύνολο πέντε).
Ο Independent γράφει ότι ο σκηνοθέτης Τοντ Σόλοντς -γνωστός για το παρόμοιου ύφους και θεματικής Happiness- μπορεί «να βρήκε το μάστορά του» στον Κυνόδοντα.
«Έχει έναν τρόπο να 'δαγκώνει' την προσοχή σου και αρνείται να εγκαταλείψει, ανεξαρτήτως του πόσο πολύ σε πληγώνει» γράφει η εφημερίδα.
Τέσσερα αστεράκια δίνουν στην ταινία του Γ.Λάνθιμου και οι βρετανικοί Times, οι οποίοι γράφουν ότι «αυτό το μοχθηρά πνευματώδες έργο είναι πραγματικά πρωτότυπο και αποτελεί μια από τις πιο σκοτεινές, προκλητικές, παράξενες ταινίες της χρονιάς».
Ιδιαίτερα επαινετικό και το βρετανικό κινηματογραφικό περιοδικό Empire. «Τόσο βασανιστικό, όσο και χιουμοριστικό, αυτό το βραβευμένο ταξίδι του Γιώργου Λάνθιμου στην σκοτεινή καρδιά μιας οικογένειας είναι ένα έργο σταθερά λεπτομερές και προκλητικό για τη σκέψη».