Κυριακή, 9 Μαΐου 2010

ΜΑΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ....














Στην αρχαία Ελλάδα, μια γιορτή ανοιξιάτικη ήταν αφιερωμένη στη Θεά Γαία (Μητέρα Γη), μητέρα των θεών και των ανθρώπων. Αυτή ήταν και η πρώτη μορφή εορτασμού της Μητέρας.
Τη γιορτή αυτή διαδέχθηκε η γιορτή η αφιερωμένη στην κόρη της Γαίας, τη Ρέα. Η Ρέα ήταν η σύζυγος του Κρόνου και η Μητέρα του Δία και όλων των Θεών της αρχαίας Ελλάδας.
Στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, συναντάμε τη Γιορτή της Μητέρας ως γιορτή αφιερωμένη στη Θεά Κυβέλη, που γινόταν κάθε Μάρτιο.
Στη συνέχεια, φτάνουμε στην Αγγλία του 15ου-16ου αι. μ.Χ., όπου γιορταζόταν η "Mothering Sunday", δηλ. η "Κυριακή της Μητέρας", την 4η Κυριακή της Σαρακοστής, και ήταν αφιερωμένη στις μητέρες. Εκείνη τη μέρα όλοι οι υπηρέτες έπαιρναν από τα αφεντικά τους μία μέρα άδεια, για να επισκεφτούν τα σπίτια τους και να περάσουν την μέρα τους μαζί με τις μητέρες τους.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, στις αρχές του 20ού αιώνα, η δασκάλα Άννα Τζάρβις (Anna Jarvis) από τη Φιλαδέλφεια, αγωνίστηκε για την καθιέρωση της Γιορτής της Μητέρας, τη 2η Κυριακή του Μαΐου. Ήθελε να τιμήσει τη μητέρα της που αγωνίστηκε για τη συμφιλίωση Νοτίων και Βορείων Αμερικανών μετά τη λήξη του Αμερικανικού Εμφυλίου πολέμου το 1864. Οι αγώνες της Άννας Τζάρβις δικαιώθηκαν το 1914, όταν το Κογκρέσο όρισε την επίσημη εθνική Γιορτή της Μητέρας τη γιορτή αυτή.
Στην Ελλάδα, γιορτάστηκε για πρώτη φορά η Γιορτή της Μητέρας στις 2 Φεβρουαρίου του 1929, για να συνδυαστεί η Γιορτή αυτή με τη χριστιανική γιορτή της Υπαπαντής. Τελικά, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, η γιορτή μεταφέρθηκε από τις 2 Φεβρουαρίου στη 2η Κυριακή του Μαΐου.
Εμείς, όμως, να δείχνουμε την αγάπη μας στη Μάνα μας όχι μόνο τη 2η Κυριακή του Μαΐου, αλλά κάθε μέρα και κάθε στιγμή, όπως και εκείνη μας δείχνει την αγάπη της κάθε στιγμή. Ανθοδέσμες, γλάστρες, σοκολατάκια είναι ασήμαντα δώρα μπροστά σε ένα φιλί και μια σφιχτή αγκαλιά που θα δίνουμε κάθε μέρα στη μάνα μας.










''Μανα''κραζει το παιδακι



''Μανα''ο νιος & ''Μανα''ο γερος



''Μανα'' ακους σε καθε μερος



!τι ονομα γλυκο



Τη χαρα σου & την λυπη



με την μανα τη μοιραζεις



ποθητα την αγκαλιαζεις



δε της κρυβεις μυστικο



Εις τον κοσμο αλλο πλασμα,



δε θα βρεις να σε μαντευει,



σαν τη μανα που λατρευει,



σαν τη μανα που πονει



Την υγεια της,



την ζωη της



ολα η μανα τ'αψηφαει



για το τεκνο που αγαπει



για το τεκνο που φυλει.



Οπου τρεχεις,παντα η μανα



με το νου σε συντροφευει



σε προσμενει σε γυρευει,



μ'ανυπομονη καρδια.



Κι αν σκληρος εσυ φαρμακια την ποτιζεις



την καημενη



παντα η μανα σ'απανταινει,



με τα ολοθερμα φιλια.



Δυστυχης οποιος τη χανει



ο καημος ειναι μεγαλος.



Σαν τη μανα δεν ειν' αλλος



εις τον κοσμο θησαυρος.



Κι' οποιος μανα πια δεν εχει



''Μανα''κραζει στ'ονειρο του



Παντα ''Μανα''στον καημο του,



ειν'ο μονος στεναγμος.






χρονια πολλα στις Μανουλες!!



ΜΠΙΚΗΡΟΠΟΥΛΟΥ ΘΕΟΧΑΡΗ, ΚΑΤΙ ΣΤΙΓΜΕΣ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΡΙ, 1992















































































ΘΕΟΧΑΡΗ ΜΠΙΚΗΡΟΠΟΥΛΟΥ, ΚΑΤΙ ΣΤΙΓΜΕΣ, 1992





























Την παραμονή των Γλυπτών του Παρθενώνα στο Λονδίνο προκρίνει άρθρο των New York Times


Υπέρ της παραμονής των Γλυπτών του Παρθενών στο Λονδίνο τάσσεται άρθρο των New York Times, όπου τονίζεται, μεταξύ άλλων, ότι πρόκειται για έργα τέχνης με διαχρονική αξία και κληρονομιά του παγκόσμιου πολιτισμού.
Το άρθρο, που υπογράφεται από τον συντάκτη της εφημερίδας Μάικλ Κίμελμαν, έχει σαν αφορμή το διατυπωμένο από χρόνια ελληνικό αίτημα για επιστροφή των Γλυπτών αλλά και παρόμοια αιτήματα από την Αίγυπτο, το Ιράκ και την Ιταλία για αρχαιότητες που εκτίθενται στο Βρετανικό Μουσείο.
Ο συντάκτης αναφέρεται αρχικά στο Νέο Μουσείο της Ακροπόλεως (βρίσκει πάντως το κτίρίο «άσχημο εξωτερικά αλλά φωτεινό στο εσωτερικό») και φαίνεται να συμφωνεί με τη «πειστική», όπως λέει, ελληνική θέση ότι το νέο, σύγχρονο Μουσείο είναι ένα καταλυτικό επιχείρημα υπέρ της επιστροφής των Γλυπτών.
Χαρακτηρίζει ωστόσο τα επιχειρήματα της ελληνικής πλευράς «εθνικιστικά και συμβολικά», αν και λέει ότι είναι αρχαιολογικά και νομικά βάσιμα, και εντέλει όχι τόσο ισχυρά όσο τα βρετανικά. Όπως υποστηρίζει, τα Γλυπτά είναι έργα τέχνης που έχουν αποκτήσει ευρύτερη αξία και ότι «λειτουργούν» σαν έργα τέχνης ακόμα και μακριά από το χώρο όπου βρίσκονταν: η τέχνη δημιουργήθηκε σε συγκεκριμένο σημείο και χρόνο αλλά «τελικά ανήκει σε όλους και σε κανέναν».
«Όλοι είμαστε φύλακες του παγκόσμιου πολιτισμού», καταλήγει για να σημειώσει ότι τα Γλυπτά δεν ανήκουν ούτε στους Έλληνες ούτε στους Βρετανούς.
Newsroom ΔΟΛ

MATISSE ο χορος


ΤΣΑΡΟΥΧΗΣ


SALVADOR DALI


MONET Impression, soleil levant


Vincent van Gogh ΧΡΥΣΑΝΘΕΜΑ


ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ Δ.ΒΑΡΜΑΖΗ


...ΓΡΑΦΕΙ ΣΤΟΝ ΠΡΟΛΟΓΟ...


ΣΤΗ ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΘΗΤΕΙΑ ΜΟΥ..ΤΟΣΟ Ως ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ ΣΕ ΣΧΟΛΙΚΗ ΤΑΞΗ Κ...ΑΙ ΩΣ ΣΧΟΛΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΦΙΛΟΛΟΓΩΝ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΟΣΟ ΚΑΙ ΩΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΣΤΗΝ ΑΝΩΤΑΤΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΑΣΧΟΛΗΘΗΚΑ ΜΕ ΠΟΙΚΙΛΑ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΑ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ,ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΙΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΚΑΣΤΟΤΕ ΡΟΛΩΝ ΜΟΥ.ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΕΝΑΣΧΟΛΗΣΗ ΜΟΥ ΠΡΟΕΚΥΨΑΝ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΓΡΑΠΤΕΣ ΕΡΓΑΣΙΕΣ,ΑΛΛΕΣ ΜΕ ΕΙΔΙΚΟ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΜΕ ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ.ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΑΥΤΕΣ ΕΧΟΥΝ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΕΙ ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΑ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΑ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ,ΣΕ ΤΙΜΗΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΣΕ ΕΙΔΙΚΟΥΣ ΤΟΜΟΥΣ ΣΥΝΕΔΡΙΩΝ ΚΑΙ ΛΙΓΕΣ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΩΣ ΤΩΡΑ ΑΔΗΜΟΣΙΕΥΤΕΣ.ΕΠΕΙΔΗ ΚΑΠΟΙΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΕΣ ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΟΛΑ ΠΡΟΣΙΤΕΣ,ΑΠΟΦΑΣΙΣΑ ΝΑ ΤΙΣ ΣΥΜΠΕΡΙΛΑΒΩ ΣΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΤΟΜΟ ΜΑΖΙ ΜΕ ΑΛΛΕΣ ΑΔΗΜΟΣΙΕΥΤΕΣ,ΠΙΣΤΕΥΟΝΤΑΣ ΟΤΙ,ΠΑΡΑ ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΩΝ,ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΦΙΛΟΛΟΓΟ.
ΚΑΠΟΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ Δ.ΒΑΡΜΑΖΗ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΕΚΔΟΘΕΙ.

Φύση, γυναίκα και μελαγχολία στο εικαστικό έργο του Τάσου Δήμου

Του Αντώνη Κάλφα
Ο Τάσος Δήμου ανήκει στη γενιά εκείνη των ζωγράφων που γεννημένοι γύρω στο 1960 έδωσαν έναν εξαιρετικό πλούτο έργων και ταλέντων που απασχόλησε και απασχολεί τη σοβαρή κριτική (από τους νεοπαραστατικούς Ρόρη και Μποκόρο, τον τοπιογράφο Πάνο Φειδάκι και τον Μιχάλη Μαδένη, τον έξοχο Μανώλη Χάρο, μέχρι τον εξπρεσιονιστική Σακαγιάν και τον ηδυπαθή λάτρη του χρώματος Νίκο Στρατάκη). Αναφέρω κάποια από τα ονόματα που παρέχουν δημιουργικό έργο και τα οποία σε μεγάλο βαθμό φιλοξένησε την τελευταία εικοσαετία η μοναδική στην πόλη μας επαγγελματική αίθουσα τέχνης Χρύσα της Μαρίας Σκλιοπίδου. Είναι παρήγορο ότι παρόμοιες προσπάθειες όπως αυτή της Μαρίας Σκλιοπίδου εξακολουθούν και προσφέρουν στο φιλότεχνο κοινό πίνακες και καλλιτέχνες, δηλαδή παιδεία, πανελλήνιου βεληνεκούς μέσα σε συνθήκες ποιότητας (χώρος, προσωπικό, φροντίδα για την παραμικρή λεπτομέρεια κλπ) παρά τις τεράστιες δυσκολίες και τον κόπο που αυτό συνεπάγεται. Για την ιστορία, αφού όπου νάναι κλείνουν και είκοσι χρόνια λειτουργίας της γκαλερί αξίζει εν τάχει να αναφερθούν, πέρα από τα παραπάνω και τα ονόματα που φιλοξενήθηκαν στην αίθουσα: της Ηώς Αγγελή, του Αντώνη Απέργη, της Μαρίας Ζιάκα, του Πέτρου Ζουμπουλάκη, της Σοφίας Καλογεροπούλου, του Χρίστου Καρά, του Γιάννη Κούτρικα, της Κυριακής, του Θανάση Μακρή, του Γιώργου Μήλιου, του Δημήτρη Μυταρά, της Μαρίας Παπαφίλη, του Αριστείδη Πατσόγλου, του Σωτήρη Σόρογκα, της Μαρίας Φωτέα, του Παύλου Σάμιου, του Αλέξη Βερούκα, του Νίκου Στεφάνου, της Έρικας Δούραλη, του Παναγιώτη Γράβαλου, της Ρουμπίνας Σαρελάκου, του Γιάννη Μιγάδη, της Φωτεινής Στεφανίδη, του Νίκου Μιχαλιτσιάνου, του Βασίλη Καρακατσάνη, του Σταμάτη Σκλήρη, της Νίκης Ελευθεριάδη των γλυπτών Ευθύμη Καλεβρά, Κώστα Δικέφαλου και Κυριάκου Ρόκου κλπ.Ο Τάσος Δήμος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1960. Κατά τα έτη 1983-1988 φοίτησε στη Σχολή Καλών Τεχνών με καθηγητές τον Δ. Κοκκινίδη, Δ.Μυταρά, Β. Δημητρέα. Πήρε υποτροφίες το 1985 και 1986 και το 1988 αποφοίτησε με άριστα. Συνέχισε τις σπουδές του στο Hochschule der Kunste του Βερολίνου στο εργαστήριο του C.B. Marwan με υποτροφία από την Bosch.Όπως ήδη έχει επισημάνει η κριτική, στην τελευταία ενότητα των έργων του ζωγράφου Τάσου Δήμου κυρίαρχη είναι η αίσθηση της νοσταλγίας. Η μελαγχολική διάθεση πηγάζει τόσο από τη θεματολογία όσο και από την υποτονική χρωματικότητα των έργων. Σε μία από τις υποενότητες της σειράς τα έργα αναπαριστούν ζευγάρια που αγκαλιάζονται, φιλιούνται, ερωτοτροπούν. Μέσα από την επίμονη επανάληψη της αναπαράστασης του ερωτικού πάθους σε γκρίζα ως επί τον πλείστον τονικότητα ο ζωγράφος πετυχαίνει να κατασκευάσει την επίπλαστη ατμόσφαιρα των λαϊκών φωτορομάντζων των δεκαετιών του 1960 και 1970. Μέσα από τη νοσταλγία των εικόνων του ο Δήμου πραγματεύεται με λιτά, εικαστικά μέσα ζητήματα που συνδέονται με την απουσία του έρωτα, το αμείλικτο πέρασμα του χρόνου, τις μνήμες ερωτικών στιγμών που ξεθώριασαν, τα συναισθήματα που έχασαν τη φλογερή τους δύναμη, σαν τις παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες, όπου το χαρτί κιτρίνισε και η εικόνα έχασε την αρχική της λάμψη.Γράφοντας η Δώρα Φ. Μαρκάτου, καθηγήτρια της ιστορίας της Τέχνης στο Πανεπιστημίο Ιωαννίνων, με αφορμή την έκθεση του καλλιτέχνη στην γκαλερί Αμυμώνη παρατηρεί πως ο Τάσος Δήμου «με τη φαντασία του, που ενεργοποιήθηκε από ένα φυσικό ερέθισμα, έπλασε νεράιδες και ξωτικά, φιγούρες άυλες, φιγούρες σημερινές ή μιας άλλης εποχής, πλάσματα τρυφερά και ερωτικά που τον ωθούν σε νέες εικαστικές εμπειρίες και στην επανερμηνεία της πλαστικότητας. Με τρυφερά περιγράμματα, με κυματιστές γραμμές, με ακρυλικά χρώματα σε απαλούς τόνους και αραιωμένα, για να επιτυγχάνει αποτελέσματα ανάλογα της υδατογραφίας, εξαϋλώνει τις μορφές και, παρά τις εξωτερικές αναφορές, τις εκτοξεύει σ' έναν κόσμο περισσότερο ιδεατό παρά υπαρκτό ή καλλίτερα τις τοποθετεί στο μεταίχμιο ενός κόσμου πραγματικού προς έναν κόσμο μεταφυσικό. Πυκνώσεις της γραμμής και του χρώματος σε κάποιο επιλεγμένο σημείο του πίνακα λειτουργούν αντισταθμιστικά προς τη διαβρωτική δύναμη του φωτός, οργανώνουν, στηρίζουν και ισορροπούν τη σύνθεση γύρω από μια σταθερή δομή, ενώ αποτυπώνουν την οπτική εμπειρία περισσότερο δυναμικά. Το λιτό σχέδιο και το ανάλαφρο χρώμα έχουν ως αποτέλεσμα να μη βαραίνει ο μεγάλος σε μέγεθος πίνακας, αλλά να λειτουργεί ως τοιχογραφία που δεν επιβάλλεται στον θεατή, αλλά του υποβάλλει συνειρμούς, σκέψεις, συναισθήματα».Ιδιαίτερη αναφορά θα πρέπει να γίνει στην παρουσία της γυναίκας. Δεν πρόκειται μόνο για μια εμμονή του καλλιτέχνη αλλά και ταυτόχρονα για μια άσκηση σε ένα πανάρχαιο θέμα η ερμηνευτική προσέγγιση του οποίου απαιτεί μόχθο και υψηλή αίσθηση της ποιητικότητας ενός θέματος όπως η γυναικεία μορφή. Για παράδειγμα στις υπέροχες στιγμές στις οποίες η γυναίκα παραθερίστρια λιάζεται αναπαυτικά σε μια σαιζ λογκ, ο θεατής έρχεται αντιμέτωπος με μια αντίφαση: ενώ κανονικά η θέα και μόνο μιας γυναίκας με ελαφρό καλοκαιρινό ντύσιμο ανακλά συνειρμικά στιγμές ευφορίας και απελευθέρωσης από τις υλικές αναγκαιότητες (βιοτικές και συναισθηματικές) τα γκρίζα υποτονικά χρώματα, η μαλακή πινελιά και η αφαίρεση (τα πρόσωπα δεν είναι άμεσα αναγνωρίσιμα) οδηγούν τον παρατηρητή σε μια αμήχανη στάση, τον κάνει να νιώθει άβολα. Η ωραία γυναίκα δεν είναι η γυναίκα των διακοπών στο στυλ των περιοδικών μόδας, δεν εκπροσωπεί τη χαρά και την ηδονή αλλά-χάρη ακριβώς στην επιδέξια χρήση των τόνων του σκούρου-μετατρέπεται στο αντίθετό της: η γυναίκα αυτή θυμάται ότι κάποτε υπήρχε αυτή η ακρογιαλιά, αναστοχάζεται τα θετικά και τα αρνητικά τής καλοκαιρινής ευδίας, της εμπειρίας ενός αλλού που όμως δεν ανήκει στο τώρα, είναι οριστικά απούσα, σχεδόν νεκρή (έτσι δικαιολογείται και η στάχτη, το γκρίζο χρώμα, συνώνυμο ίσως της οριστικής απομάκρυνσης από την αλλοτινή χαρά).Έτσι αντιλαμβανόμενοι τη δουλειά του καλλιτέχνη μπορούμε να διαβάσουμε καλύτερα την άποψη της ιστορικού τέχνης Δ. Μαρκάτου: «Η απεικόνιση της γυναίκας ήταν πάντοτε ένα ισχυρό ζωγραφικό είδος το οποίο προσέφερε στους καλλιτέχνες την ευκαιρία για ποικίλες ερμηνευτικές προσεγγίσεις και την προβολή των προσωπικών τους οραμάτων. Στην περίπτωση του Τάσου Δήμου είναι φανερή η προσπάθεια του να μεταπλάσει οραματικά την πραγματικότητα, μ' έναν τρόπο εξαιρετικά ευαίσθητο και ήπια εξπρεσιονιστικό, ίσως μακρινή ανάμνηση από τον Κόκοσκα και τις αντιλήψεις του για τη συνείδηση σαν «μια θάλασσα κυκλωμένη από οράματα». Βρίσκει την ευκαιρία να αποδράσει από τα παστωμένα χρώματα, να περιορίσει την ελευθερία της χειρονομίας που χαρακτήριζε παλαιότερα έργα του, να βάλει μια κάποια τάξη στα συναισθήματα του και να εξωτερικεύσει τους κραδασμούς που του προκαλούν οι δυο προαιώνιες πηγές έμπνευσης των καλλιτεχνών: η φύση και η γυναίκα. Με την περιπέτεια του χρωστήρα του, προσθέτει τη δική του εικαστική αφήγηση στον διαχρονικό μύθο της γυναίκας».

1η Αλεξανδρειάδα 2010





























Με επιτυχία οι εκδηλώσεις που διοργανωθήκαν στο Διεθνές Ίδρυμα Μνημείου Μεγάλου Αλεξάνδρου





Το Αλεξάνδρειο άνοιξε τις πύλες του στους μαθητές που έμαθαν μέσα από το παιχνίδι την ιστορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου

Με πλούσιο πρόγραμμα εκδηλώσεων και με εκατοντάδες μαθητές των Γυμνασίων της Πιερίας να μαθαίνουν μέσα από βιωματικά δρώμενα την ιστορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου και της Μακεδονίας, πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 7 Μαΐου 2010, στο χώρο του Διεθνούς Ιδρύματος Μνημείου Μεγάλου Αλεξάνδρου, στο Λιτόχωρο, η 1η Αλεξανδρειάδα 2010.

Τις εκδηλώσεις συνδιοργάνωσαν η Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Νομού Πιερίας, το Γραφείο Πολιτισμού της Β/θμιας Εκπαίδευσης, ο Δήμος Λιτοχώρου και το Διεθνές Ίδρυμα Μνημείου Μεγάλου Αλεξάνδρου, στον προαύλιο χώρο του Ιδρύματος, που προσφέρθηκε για ένα διαφορετικό μάθημα, στο οποίο αναβίωσε μέσα από σχέδια εργασίας και παιχνίδια των μαθητών ένα κομμάτι της ζωής των αρχαίων Μακεδόνων. Οι μαθητές διδάχθηκαν την ιστορία της Μακεδονικής Δυναστείας και του μεγάλου Έλληνα στρατηλάτη, καθώς το Αλεξάνδρειο άνοιξε τις πύλες του στα παιδιά των σχολείων της Πιερίας, με γνώμονα η εκδήλωση να γίνει θεσμός για τα επόμενα χρόνια.

Στον χαιρετισμό του ο Νομάρχης Πιερίας και πρόεδρος του Εκτελεστικής Γραμματείας του Διεθνούς Ιδρύματος Μνημείου Μ. Αλεξάνδρου Γιώργος Παπαστεργίου, κηρύσσοντας και την έναρξη της 1ης Αλεξανδρειάδας, αφού ευχαρίστησε όλους όσοι συνέδραμαν στην πραγματοποίηση της εκδήλωσης, αναφέρθηκε στη νέα σελίδα που άνοιξε για το Αλεξάνδρειο Ίδρυμα. «Σήμερα ανοίγουν ουσιαστικά οι πύλες του Αλεξάνδρειου Ιδρύματος για όλους τους μαθητές της Ελλάδας και για όλους τους μαθητές του κόσμου, για να δείξουμε και να αναδείξουμε αυτό που έχουμε υποχρέωση, τη σημαντική ιστορία μας, με γνώμονα την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Νομάρχης.

Ο Δήμαρχος Λιτοχώρου και αντιπρόεδρος του Αλεξάνδρειου Ιδρύματος Σάκης Τσιφοδήμος συνεχάρη τους διοργανωτές και αναφέρθηκε στη σημασία που έχει η πραγματοποίηση εκδηλώσεων στο Αλεξάνδρειο αλλά και στην προσπάθεια που γίνεται για την αναβάθμιση της λειτουργίας του. Από την πλευρά του, ο Αρχιμανδρίτης π. Ιωακείμ Οικονομίκος σημείωσε ότι μέσα από τις εκδηλώσεις αυτές το Αλεξάνδρειο αποκτά ζωή, με στόχο, όπως είπε, να μαθαίνουμε για την ιστορία από την αρχαιότητα μέχρι και τα σημερινά χρόνια διατρανώνοντας σε όλους μας ότι η Μακεδονία είναι μία και ελληνική.
Ο Διευθυντής Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Πιερίας Ιωάννης Τσιμερίκας αναφέρθηκε στη σημασία της βιωματικής μάθησης και τόνισε ότι στόχος είναι η Αλεξανδρειάδα να καταστεί θεσμός και να διοργανώνεται κάθε χρόνο στο Αλεξάνδρειο Ίδρυμα. Χαιρετισμό απεύθυνε και ο Αντιδήμαρχος Κατερίνης Γιώργος Χατζηκώστας, ο οποίος τόνισε ότι μέσα από την εκδήλωση το κτίριο παίρνει ζωή και κάλεσε τους μαθητές να είναι περήφανοι που κατάγονται από τη Μακεδονία.

Η εκδήλωση ξεκίνησε με την έλευση των Ιππέων και την έπαρση των σημαιών της Ελλάδας και της αρχαίας Μακεδονίας. Στη συνέχεια του προγράμματος, η ορχήστρα του Δημοτικού Ωδείου Κατερίνης, υπό τη Διεύθυνση του Παναγιώτη Λιμπανοβνού ερμήνευσε έργα Ελλήνων συνθετών, όπως του Γιάννη Μαρκόπουλου και του Μάνου Χατζιδάκι. Οι εκδηλώσεις συνεχίστηκαν με την ανάγνωση ενός «μακεδονικού παραμυθιού» που συνέγραψε και αφηγήθηκε ο καθηγητής Θανάσης Μπίντας και το διήγημα του Α. Καρκαβίτσα «Ζει ο Βασιλιάς Αλέξανδρος» που αφηγήθηκε ο Αρχιμανδρίτης π. Ιωακείμ Οικονομίκος.

Ακολούθησε το πρόγραμμα για τους μαθητές που περιελάμβανε ζωγραφική σε πιθάρια με ελεύθερο θέμα που οι μαθητές εμπνεύστηκαν από τις αφηγήσεις για τη ζωή των αρχαίων Μακεδόνων, αλλά και με την κατασκευή στεφανιών από φύλλα βελανιδιάς και σαρισσών τις οποίες οι μαθητές τοποθέτησαν στο χώρο. Τα σχέδια εργασίας εκπόνησαν οι καθηγήτριες του 2ου ΕΠΑΛ Θεοδώρα Βάσου και Λίτσα Χότζα. Επίσης, μαθητές του Γυμνασίου Κάτω Μηλιάς διάβασαν κείμενα για τον Μ. Αλέξανδρο που επιμελήθηκε η φιλόλογος Ευαγγελία Κανάλη και ακολούθησε το κυνήγι του χαμένου θησαυρού, στο οποίο οι μαθητές «ακολούθησαν» την πορεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Τον σχεδιασμό του παιχνιδιού είχε το Σώμα Ελλήνων Προσκόπων με υπεύθυνη την φιλόλογο Φανή Τσιλακοπούλου.

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με χορούς της Μακεδονίας που χόρεψαν τα μέλη του Χορευτικού Ομίλου Κατερίνης.

Αξίζει να σημειωθεί ότι τα μέλη του Σώματος Εθελοντών Σαμαρειτών του Ερυθρού Σταυρού Κατερίνης προχώρησαν σε δεντροφύτευση, με δέντρα που τοποθετήθηκαν στο σχήμα του δεκαεξάκτινου αστερίου. Τη χρηματοδότηση της δεντροφύτευσης έκαναν Έλληνες ομογενείς από τις Η.Π.Α. από το Σύλλογο «Plant Your Roots in Greece» θέλοντας να ενισχύσουν τη λειτουργία του Αλεξάνδρειου Ιδρύματος και να συμβάλλουν στο έργο που επιτελεί.

Στις παράλληλες εκδηλώσεις της Αλεξανδρειάδας λειτούργησε έκθεση φωτογραφίας με θέμα του Καλάς, που επισκέφθηκαν οι μαθητές, με ξεναγούς την Αικατερίνη Χρυσαργύρη και τον Αρχιμανδρίτη π. Ιωακείμ Οικονομίκο.

Τις εκδηλώσεις στήριξαν η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Πιερίας, η Ιερά Μητρόπολη Κίτρους, Κατερίνης και Πλαταμώνος, ο Δήμος Κατερίνης, η ΔΕΥΑ Κατερίνης, το Δημοτικό Ωδείο Κατερίνης, η Αντιδημαρχία Καθαριότητας και Πρασίνου του Δήμου Κατερίνης, ο Δήμος Δίου, η ΕΛΜΕ Νομού Πιερίας, το Περιφερειακό Τμήμα του Ερυθρού Σταυρού Κατερίνης, ο Ιππικός Όμιλος Πιερίας και ο Χορευτικός Όμιλος Κατερίνης, με χορηγό επικοινωνίας το Ράδιο Ενημέρωση 92.2 FM.

Τον συντονισμό του προγράμματος είχε η Υπεύθυνη Γραφείου Πολιτισμού Β/θμιας Εκπ/σης Ν. Πιερίας Μιράντα Παππά και ο Γενικός Γραμματέας Διεθνούς Ιδρύματος Μνημείου Μεγάλου Αλεξάνδρου Χαράλαμπος Ζαπουνίδης. Τη ροή των δρώμενων κάλυψε αφηγηματικά ο δημοσιογράφος Περικλής Χατζηγιάννης.