Σάββατο, 12 Ιουνίου 2010

ΘΕΟΧΑΡΗ ΜΠΙΚΗΡΟΠΟΥΛΟΥ, ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ ΝΥΧΤΕΣ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΑΤΙ, 2010







Η ζωή που συμβαίνει


Ένα φιλί αφήνει σημάδι.
Μια αμαρτία εγκαταλείπει τον παράδεισο.
Μια αγάπη μένει για πάντα.
Ένας έρωτας, διαδέχεται τον άλλο…
Ο χρόνος περνάει
βιαστικός μπροστά στα μάτια μας.
Τίποτα δεν είναι το ίδιο. Μέρα με τη μέρα.
Δεν ξέρουμε τι έρχεται .
Ξέρουμε τι έφυγε
Το παρόν μπορείς να το προκάμεις.
Ο αιώνας
ένα λεπτό, ούτε λεπτό μη χάνεις.
Κάνε ότι είναι να κάνεις.
Όσα φέρνει η στιγμή πρόλαβέ τα με τις δικές σου εκπλήξεις.
Τίποτα μην αναβάλλεις.
Είναι ζωή
όλα,
την ώρα που συμβαίνουν…

Kι ας είμαι εγώ

Έχω ανάγκη να ακούσω
λόγια τρυφερά
κι ας είναι όλα ψέμα.
Πες μου μια φράση ολόκληρη
γεμάτη από αγάπη,
κι ας μην την πιστεύεις.
Σφίξε το χέρι μου
μες το δικό σου
κι ας μην το νοιώθεις.
Φίλησε με, στο στόμα με κλειστά τα μάτια σου έστω για δύο λεπτά
κι ας ταξιδεύεις αλλού.
Μάτωσέ μου τα χείλη
κι ας με πληγώσεις.
Πες μου ψέματα κι ας τα πιστέψω.
Δώσε μου υποσχέσεις
κι ας μην τις κρατήσεις.
Γέμισε τα ποτήρια μας
κι ας μην πιεις.
Πιες στην υγειά μας κι ας πεθάνω.
Ξάπλωσε δίπλα
μου κι ας περιπλανιέσαι αλλού.
Αγκάλιασε με
κι ας είμαι εγώ…


Γεύση Ελλάδας

Ντομάτα γαρύφαλλο,
τυρί κι ελιά
κάτω από το πλατάνι
στη σκιά και τη δροσιά,
κρυστάλλινο τσίπουρο της μέθης,
ψημένη καυτερή στο λαδόξιδο,
φέτες
ζυμωμένο στην πινακωτή
ψωμί μαύρο σταρένιο,
ζεστό με ρίγανη και λάδι,
γεύση Ελλάδας,
γέλια και τσουγκρίσματα
«άντε γεια» και «άσπρο πάτο…»
αστεία Αριστοφανικά και μουσικές του Μάνου Χατζηδάκη!
Μια γατούλα χαϊδεύεται στα πόδια
με υπομονή
στην άκρη περιμένει
με ψίχουλα ευτυχίας να μοιραστεί όλων τις χαρές …
Ελλάδα των γεύσεων…
Γεύση του αέρα, του γέλιου, των στίχων
γεύση των ερώτων και των μυστικών,
γεύση των ποιημάτων και των εικόνων
σε μια υπαίθρια γκαλερί,
με θέα το πέλαγος,
με σκέψη στις αναμνήσεις
με τους παππούδες να θυμούνται
και τις κοπέλες,
με τα κοντομάνικα
να τραγουδάνε κάτω από τον ήλιο,
με τα στήθη τους να τρέμουν από ζωή και
την προσμονή στους έρωτες.
Απέναντι, οι γλάροι σαν ζωγραφιά στον μουσαμά μέσα στο απέραντο γαλάζιο….
Πρόσωπα καθημερινά ρυτιδιασμένα
της βιοπάλης, με την αλμύρα στα φρύδια,
Ελλάδα αγνή
μέσα από τις κίτρινες σελίδες
του άλμπουμ της γιαγιάς βγαλμένη…
Μια στιγμή στην αιωνιότητα,
Μια μέρα από τη ζωή μας,
σήμερα.
Κάθε μέρα…

Χορός

Φιγούρα θελκτική, αέρινη νεράιδα, θαρρείς απόκοσμη,
μελαχρινή ψιλή,
λυγερή καλλονή,
μεγάλαυχος ο χορός σου,
χορεύεις -κορυφαία του χορού,
αρχαίας τραγωδίας,
ανατολίτικα χορικά,
αγγίζεις με την αύρα σου τα εξημμένα πάθη,
στο χαμαιτυπείο της πολυανδρίας,
με μάτια κλειστά, βλέπεις τους εξιδρωματικούς πόθους μες στο σκοτάδι,
χαμόγελο στα ηδονόχαρα χείλη,
περιπαιχτικό,
κορμί πολυπόθητο, εκφραστικό και μεγαλόπρεπο,
σιωπηλή φιγούρα
ανθισμένη αμυγδαλιά
στου χειμώνα το κρύο,
ζεστή ελπίδα,
πιο ζεστή από το κόκκινο κρασί και από τη φλόγα στο δαδί,
τα άνθη σου, μηνύματα ερωτικά,
με προσήνεια καλοδεχούμενα, μόνη γητεύτρα,
τη νύχτα περικοσμείς, στο χοροστάσι του γλεντιού,
αλησμόνητη, σα μέγκενη τον πόθο, θα σμιλεύεις,
σε κάθε όνειρο θα μείνεις,
και στ΄ όνειρο
θα αντρώνεται ξανά το κάθε παλικάρι.



Το καράβι της ζωής

Πολλά ταξίδια κάναμε,
σε θάλασσες φουρτούνες
και σε λάδι τα νερά
με τα ποντοπόρα μας σκαριά!
Με την πυξίδα στην Ιθάκη στραμμένη,
περάσαμε Συμπληγάδες
με σπασμένα κατάρτια, σκισμένα πανιά,
πιάσαμε απάνεμα λιμάνια,
χωρίς ναυαγούς, χωρίς συντρίμμια.
Βουλιάξανε πλάι μας εν πλω,
πολλά καράβια,
αλλά εμείς διασωθήκαμε,
νικώντας το θυμωμένο Ποσειδώνα και τις άφιλες Χάρυβδες
που μας πρόδωσαν –όπως και οι φίλοι-στην πρώτη ευκαιρία.
Με πίστη
παλέψαμε σκληρά,
ζώντας κάθε ταξίδι για τον προορισμό:
το όνειρο να μη μας κλέψουν,
το όνειρο να σώσουμε και ας μη το πραγματοποιήσουμε ποτέ…


Μερίδιο στην ευτυχία

Θα φύγω τώρα, τώρα αμέσως, χωρίς δεύτερη σκέψη,
απ΄ τη φυλακή των αμίλητων πολυκατοικιών
και τα ποτάμια
των πολύχρωμων αυτοκινήτων,
της γκρίζας πόλης,
γιατί στο πρόσωπό σου αντίκρισα
τον ήλιο
της αληθινής ζωής.
Θα φύγω
σε βουνά καταπράσινα και σε λιβάδια ανθόσπαρτα,
θα τρέξω αμέσως,
αγριολούλουδα και παπαρούνες θα μαζέψω
και από ανθοστόλιστες χωριάτικες αυλές,
θα κλέψω ζουμπούλια μοσχομυριστά και κρίνα και γαζίες.
Και όταν το σούρουπο
η απουσία σου αβάσταχτη θα είναι,
σαν άσπρο περιστέρι θα πετάξω,
πάνω από θάλασσες,
δάση
και μέσα σε ουρανούς
και θα΄ ρθω μπροστά σου,
όπου κι αν βρίσκεσαι, αγαπημένη
και όλα τα πολύχρωμα λουλούδια,
της πλάσης όλης, του κόσμου όλου,
μπουκέτο στα χέρια σου, θα αφήσω.
Για να χαμογελάς, συνέχεια,
από ευτυχία,
ολόιδια μ΄ αυτή που ακτινοβολεί το βλέμμα σου.
Ολόιδια μ΄ αυτή που ψάχνεις στους ανθρώπους.
Θέλω πάντα να χαμογελάς
–είσαι πιο όμορφη όταν χαμογελάς από ευτυχία-
για να κλέβω κι εγώ,
μερίδιο από την ευτυχία σου.




SOUTH AFRICA...ΕΘΝΙΚΗ ΕΛΛΑΔΟΣ ΓΕΙΑ ΣΟΥ..!!!!




fantasy