Δευτέρα, 4 Οκτωβρίου 2010

Το πολιτικό τραγούδι σήμερα

εισήγηση της Δανάης Παναγιωτοπούλου
στην εκδήλωση του ραδιοφωνικού σταθμού 105,5 Στο Κόκκινο (Ιανός, 22.9.2010)

πηγή: http://thiriaenimera.blogspot.com/


Το τραγούδι έχει πολλές ιδιότητες που το καθιστούν επικίνδυνο. Είναι από τα πρώτα πράγματα που μπορεί ένα βρέφος να αντιληφθεί και από τα τελευταία που σβήνονται από τη δυνατότητα του ανθρώπου ακόμα κι αν έχει υποστεί βαρύ εγκεφαλικό. Ένα τραγούδι μπαίνει στη μνήμη μας και στο στόμα μας ακόμα κι αν δεν μας αρέσει ή δεν μας εκφράζει, γι’ αυτό και είναι τόσο διαδεδομένη η τεχνική της πλύσης εγκεφάλου όταν η αγορά θέλει να επιβάλει έναν άνθρωπο ή έναν τρόπο σκέψης, γι’ αυτό οι διαφημιστές χρησιμοποιούν κατά κόρον τραγούδια.

Το τραγούδι είναι ένα από τα στοιχεία που χτίζουν τον κοινό τόπο μεταξύ των ανθρώπων, αποτελεί σημείο αναφοράς, σμίγει παρέες και διευκολύνει την επικοινωνία - η εφηβεία του καθενός μας είναι ικανή απόδειξη για του λόγου το αληθές.
Όταν παραδεχόμαστε το Σαββόπουλο που λέει ότι στην Ελλάδα οι παρέες γράφουν ιστορία, πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας και την άλλη όψη αυτού του νομίσματος, ότι η Ελλάδα είναι μια ατέλειωτη παράγκα. Εννιά στις δέκα φορές πάνω από κάποια μικρή ή μεγάλη παράγκα κυμματίζει μια σημαία κομματική.

Όπως όλα τα πράγματα στη μεταπολίτευση, το τραγούδι – και δη το αναγνωρισμένο πολιτικό τραγούδι – ήταν μοιραίο να κομματικοποιηθεί. Στην κομματικοποίηση οφείλουμε ότι αυτό το κομμάτι της ιστορίας του τόπου διασώθηκε και δεν εξαφανίστηκε από τους νικητές εκείνης της σύγκρουσης, αλλά δυστυχώς διασώθηκε ως περιγραφή και όχι ως αίτημα ενεργό.
Σε αυτό συμμετείχαν όλοι οι κρίκοι της αλυσίδας που δένει έναν δίσκο με τον αποδέκτη του, γιατί ήταν πολλοί αυτοί που μέτρησαν και μετρούν την πυραμίδα ενός κόμματος – τα «μέλη και τους φίλους», είναι κόσμιο να λέμε σήμερα – ως αγοραστική δύναμη, και ήταν πολλοί αυτοί που για να δώσουν βήμα ζητούσαν κομματική ταυτότητα.
Ο Νικόλας Άσιμος είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ο λόγος του, παρότι συγκροτημένος, καίριος και με εξαιρετική αίσθηση του επείγοντος, ήταν εξορισμένος από όλα τα στοιχειωδώς έως και σφιχτά οργανωμένα σύνολα, τολμώ να πω ακόμα και μετά θάνατον – γιατί το να λειαίνεις τις αιχμές και να τοποθετείς ένα πρόσωπο στο χώρο του γραφικού και του αλλοπρόσαλλου είναι μια άλλη μορφή αποκλεισμού.

Σήμερα όμως όλα επιτρέπονται. Μέχρι το πολύ πρόσφατο σοκ ζούσαμε στην εποχή του ό,τι νά ‘ναι. Και λίγο έως πολύ τα είδαμε και όλα. Ξέρω ότι δεν είναι πολλοί αυτοί που μοιράζονται την αντίληψη ότι το έργο πρέπει να είναι συνεκτικό με το βίο του καλλιτέχνη, αλλά εγώ αδυνατώ να καταλάβω πώς γίνεται να φορέσει κανείς τη μάσκα του επαναστάτη με ή χωρίς αιτία και να καλεί τους ακροατές του να πολιτικοποιηθούν μέσα από μονοπώλια, για να μην πω καρτέλ.
Γιατί το πολιτικό τραγούδι αυτό καλείται να κάνει: να προκαλέσει την πολιτικοποίηση. Σε ένα γραπτό της Ulrike Meinhof βρήκα έναν ακριβή, νομίζω, ορισμό, για την πολιτικοποίηση. Πολιτικοποίηση σημαίνει να αποσαφηνιστούν οι σχέσεις εξουσίας, οι σχέσεις ιδιοκτησίας, οι σχέσεις βίας, γράφει η Meinhof το ’67.

Ο επιχειρησιακός βραχίονας της σύγχρονης εξουσίας είναι το θέαμα – το θέαμα συσκοτίζει το νου και εξοικειώνει τους ανθρώπους με το αδιανόητο. Επίσης αναπόδραστα εκμαυλίζει, διαφθείρει και τελικά προσεταιρίζεται αυτούς που ζουν μέσα του ή δίπλα του. Λένε ότι η αισθητική του σήμερα είναι η ηθική του αύριο, και η σημερινή ηθική – η απόλυτη θεοποίηση της επικερδούς ανοησίας – δικαιολογείται απόλυτα από τις δεκαετίες που μας έφεραν μέχρι εδώ. Η σοσιαλιστική πολιτική για τον πολιτισμό από το ’85 και μετά προετοίμασε το έδαφος για τη σημερινή αμηχανία απέναντι στη χούντα που εδώ και κάποιους μήνες ζούμε.

Το πολιτικό τραγούδι σήμερα δεν μπορεί να αγγίξει τον επιτηδευμένα πολύπλοκο μηχανισμό της εξουσίας αν δεν χτυπήσει το θέαμα, αν δεν συγκρουστεί ευθέως και δεδηλωμένα με τη λογική του θεάματος, που δεν εισβάλει μόνο στον τρόπο παρουσίασης ενός έργου ή ενός καλλιτέχνη, προσβάλλει σαν ιός και το ίδιο το έργο από την ώρα της αποτύπωσης, αν όχι και της σύλληψής του. Δεν είναι τυχαίο ότι οι πολιτικοί και οι εντεταλμένοι δημοσιογράφοι μιλούν απελπιστικά συχνά με όρους συναισθήματος, αποποιούμενοι ουσιαστικά την τεράστια ευθύνη των πράξεων και των επιλογών τους. Έχουμε εξοικειωθεί με αυτή τη θολή γλώσσα που εκθειάζει τον αυτισμό μέσα από χιλιάδες τραγούδια.

Ο Τάσος Λιγνάδης είχε πει κάπου ότι η πολιτιστική καταπίεση προετοιμάζει την πολιτική, κάτι που σήμερα εύκολα το αναγνωρίζουμε. Η χρονική σύμπτωση του συνθήματος «Τσοβόλα δώσ’ τα όλα» με το σλόγκαν του σκυλάδικου «Γκρέμισ’ τα γκρέμισ’ τα όλα πια» προοικονομεί δεκάδες χιλιάδες κόσμο έξω απ’ τη Βουλή να φωνάζει «Κλέφτες, κλέφτες».

Οι πολυεθνικές ήταν μέχρι πρόσφατα παντοδύναμες στο χώρο της δισκογραφίας, και σταδιακά κατέλαβαν και το ραδιοφωνικό τοπίο. Έτσι σήμερα, αν θέλουμε να μιλήσουμε για τα απολυταρχικό καθεστώς που μας κυβερνά, καταφεύγουμε σε τραγούδια ηλικίας είκοσι έως και πενήντα χρόνων. Αυτό αποδεικνύει τόσο την παντοδυναμία του θεάματος όσο και την υποταγή των φορέων του πολιτισμού στο χρήμα και στην εκάστοτε καρέκλα.

Η επικινδυνότητα του τραγουδιού οφείλεται και σε μια άλλη ιδιότητά του. Το τραγούδι συγκροτεί τη μνήμη, τη συντηρεί και καθιστά εύκολη την πρόσβαση σε αυτήν. Μιλάω τόσο για την προσωπική όσο και για τη συλλογική μνήμη. Η σύγχρονη εξουσία μας θέλει χρυσόψαρα, θέλει διαδρομές βίου χωρίς συγκρότηση και άρα ανθρώπους ευκυβέρνητους, θέλει κοινωνίες χωρίς εσωτερική συνοχή και άρα εύκολους αντιπάλους για τους φανερούς και αφανείς μηχανισμούς καταστολής.

Το τραγούδι που σήμερα διατηρεί την επικινδυνότητά του, που είναι φορέας ανατρεπτικών ιδεών και ανατρεπτικών πράξεων, δε μιλάει πια τη γλώσσα του ΕΚΚΕ, ούτε την αργκό του μπάχαλου. Είναι αυτό που μποϊκοτάρει την εικόνα και τη λογική της, είναι αυτό που διαλύει ψηφίδα-ψηφίδα τους κατεστημένους μύθους και τις κατεστημένες ταυτότητες και ανοίγει το φάσμα επιλογής βίου, διεκδικώντας όχι την ανοχή και το δικαίωμα στο εναλλακτικό, αλλά έναν χώρο και ένα δίκαιο για τον άνθρωπο που δεν ζει κατ’ εικόνα και κατ’ ομοίωση του λογότυπου – που δεν προσπαθεί με νύχια και με δόντια να είναι πάντα νέος, εντυπωσιακός, μονοδιάστατος, ευέλικτος – στην οσφυϊκή χώρα, κατά κύριο λόγο – και πολλά υποσχόμενος.

Θα πρέπει όμως να χτίσουμε από την αρχή με τα χέρια μας και τις δομές που θα μπορούν να το διαμεσολαβήσουν, γιατί οι υπάρχουσες είναι στην πλειονότητά τους αλωμένες.
Ο Walter Benjamin λέει ότι έργο της τέχνης είναι να δημιουργήσει μια ζήτηση που η εποχή δεν είναι ακόμα σε θέση να εκπληρώσει.

Αν λοιπόν η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού, η τέχνη οφείλει να διευρύνει το πεδίο του εφικτού. Σήμερα η ευκαιρία είναι μοναδική για τέτοιου είδους εγχειρήματα, γιατί βρισκόμαστε σε ένα ιδιότυπο κενό εξουσίας. Όταν ένας εκπρόσωπος ενός συνδικάτου τολμάει να πει στον κάθε Καψή ότι μιλάει σαν κυβερνητικός εκπρόσωπος, αυτό σημαίνει ότι τα υπάρχοντα εργαλεία χειραγώγησης, ειδικά μετά από τον αθηναϊκό Δεκέμβρη του 2008, έχουν γίνει ευανάγνωστα και εν πολλοίς αναποτελεσματικά.
ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΒΗΜΑ

ΣΥΝ ΑΘΗΝΑ...

ΚΑΙ ΧΕΙΡΑ ΚΙΝ-Α...!

Εμπιστοσύνη στην Ελλάδα


Ο πρωθυπουργός της Κίνας Γουέν Τζιαμπάο μίλησε στο ελληνικό κοινοβούλιο, εκφράζοντας την εκτίμηση ότι η Ελλάδα βγαίνει από την κρίση και κερδίζει ξανά την εμπιστοσύνη των επενδυτών. Τόνισε ότι η χώρα του θα στηρίξει το ευρώ


Ομιλία στη βουλή εκφώνησε στη βουλή ο πρωθυπουργός της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας Γουέν Τζιαμπάο, εκτιμώντας ότι η Ελλάδα βγαίνει από την οικονομική κρίση.

"Η χρηματοοικονομική αγορά έχει αρχίσει να σταθεροποιείται, το δημοσιονομικό έλλειμμα μειώνεται, η εμπιστοσύνη των επενδυτών αυξάνεται και μία προοπτική ανάπτυξης αναδύεται στον ορίζοντα", είπε ο Κινέζος πρωθυπουργός.

Ο κ. Τζιαμπάο σημείωσε ακόμη ότι η Κίνα έχει εμπιστοσύνη στο μέλλον της Ελλάδας και θα στηρίξει έμπρακτα το σταθερό ευρώ.

ο Κινέζος πρωθυπουργός εστίασε σε τρία σημεία την προσπάθεια εμβάθυνσης και ανάπτυξης της ελληνοκινεζικής συνεργασίας

Το πρώτο διεθνές album του Μιχάλη Χατζηγιάννη

Το πρώτο διεθνές album του Μιχάλη Χατζηγιάννη κυκλοφορεί στην Ελλάδα ταυτόχρονα με την υπόλοιπη Ευρώπη!

Ο τίτλος του, μονολεκτικός, MIHALIS. Όχι όμως και τα σχόλια που το συνοδεύουν. Ο διεθνής τύπος κάνει λόγο για «ένα από τα καλύτερα album της χρονιάς –δυνατό από το πρώτο ως το τελευταίο track–», «Υπήρξε το ιδανικό soundtrack του καλοκαιριού. Μας κατέκλυσε με την ενέργεια της μουσικής και τις απίστευτες ερμηνείες ενός πραγματικά μεγάλου ονόματος της ελληνικής popular σκηνής».

Το album που θα κυκλοφορήσει σε 15 χώρες από την Universal Music Γερμανίας περιλαμβάνει 12 τραγούδια. Στα 6 από αυτά έχουν συνεργαστεί στο στίχο και στη μουσική σημαντικοί ξένοι δημιουργοί, ενώ τα άλλα 6 είναι σε μουσική Μιχάλη Χατζηγιάννη με αγγλικό στίχο. Το πρώτο single του album, το “Everyone dance”, –η αγγλόφωνη εκδοχή του «Χέρια ψηλά», σε στίχους του Rea Garvey του συγκροτήματος Reamonn– ξεχώρισε αμέσως στα γερμανικά charts του ITunes , ενώ τo videoclip, του ομώνυμου κομματιού, τα γυρίσματα του οποίου έγιναν στη Σαντορίνη, κατέκτησε τα βλέμματα.

Στο debut album MIHALIS του αγαπημένου μας καλλιτέχνη στο εξωτερικό, αναγνωρίζουμε τις μεγαλύτερες επιτυχίες του Μιχάλη Χατζηγιάννη: “Everyone dance” (χέρια Ψηλά), το “Suddenly” (Πιο πολύ), το “One In A Million” (Αν μου τηλεφωνούσες), το “Heart Surrender” (Εμείς οι δυο σαν ένα), το “Eyes Of A Sinner” (Μη με κοιτάς), το “Now That You’r Gone” (Το σ΄ αγαπώ), και απολαμβάνουμε 6 ολοκαίνουργια τραγούδια.

«Καλλιτέχνης της δεκαετίας στη χώρα του, με αναρίθμητες διακρίσεις, συνεργασίες με μεγάλα ονόματα, sold out συναυλίες και πωλήσεις ρεκόρ, ο τριαντάχρονος Μιχάλης Χατζηγιάννης ανοίγεται στην πλατιά λεωφόρο της μουσικής και κάνει την έκπληξη!», επισημαίνει ο τύπος για το πρώτο βήμα του δημοφιλή καλλιτέχνη στη διεθνή σκηνή, όπου ετοιμάζεται να εμφανιστεί με μια σειρά συναυλιών.

9 βήματα για ανεπανάληπτο σεξ

Πηγή: news247.gr

Ικανοποιητικό σεξ δεν σημαίνει κατ 'ανάγκην ατελείωτες ώρες προπόνησης, μπορεί τα πράγματα να είναι πολύ πιο απλά και το μόνο που χρειάζεσαι να είναι τελικά μια αλλαγή.

Εμείς σου παρουσιάζουμε 9 συμβουλές για καλύτερο σεξ. Έτσι απλά…

9. Δείξε της τι θέλεις
8. Δέσε της τα μάτια
7. Παίξτε ρόλους
6. Κάνε της μασάζ
5. Πες της τις φαντασιώσεις σου
4. Κάντε το σεξ παιχνίδι
3. Μίλα της βρώμικα
2. Δοκιμάστε νέες στάσεις
1. Δοκιμάστε νέα μέρη




****ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΕΣ ...60 ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ, ΠΡΟΣΕΧΩΣ..!

ΑΣ ΚΡΑΤΗΣΟΥΝ ΟΙ ΧΟΡΟΙ

Στίχοι: Διονύσης Σαββόπουλος
Μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Διονύσης Σαββόπουλος

Ας κρατήσουν οι χοροί
και θα βρούμε αλλιώτικα
στέκια επαρχιώτικα βρε
ώσπου η σύναξις αυτή
σαν χωριό αυτόνομο να ξεδιπλωθεί

Mέχρι τα ουράνια σώματα
με πομπούς και με κεραίες
φτιάχνουν οι Έλληνες κυκλώματα
κι ιστορία οι παρέες

Kάνει ο Γιώργος την αρχή
είμαστε δεν είμαστε
τίποτα δεν είμαστε βρε
κι ο Γιαννάκης τραγουδεί
άμα είναι όλα άγραφα κάτι θα βγει

Kαι στης νύχτας το λαμπάδιασμα
να κι ο ʼλκης ο μικρός μας
για να σμίξει παλιές
κι αναμμένες τροχιές
με το ροκ του μέλλοντός μας

O ουρανός είναι φωτιές
ανεμομαζώματα
σπίθες και κυκλώματα βρε
και παρέες λαμπερές
το καθρεφτισμά τους στις ακρογιαλιές

Kι είτε με τις αρχαιότητες
είτε με ορθοδοξία
των Eλλήνων οι κοινότητες
φτιάχνουν άλλο γαλαξία

Να κι ο Mπάμπης που έχει πιει
κι η Λυδία ντρέπεται
που όλο εκείνη βλέπετε βρε
κι ο Αχιλλέας με τη Zωή
μπρος στην Πολαρόιντ κοιτούν γελαστοί

Τότε η Έλενα η χορεύτρια
σκύβει στη μεριά του Τάσου
και με μάτια κλειστά
τραγουδούν αγκαλιά
Εθνική Ελλάδος γεια σου

Τι να φταίει η Bουλή
τι να φταιν οι εκπρόσωποι
έρημοι και απρόσωποι βρε
αν πονάει η κεφαλή
φταίει η απρόσωπη αγάπη που 'χε βρει

Mα η δικιά μας έχει όνομα
έχει σώμα και θρησκεία
και παππού σε μέρη αυτόνομα
μέσα στην τουρκοκρατία

Να μας έχει ο Θεός γερούς
πάντα ν' ανταμώνουμε
και να ξεφαντώνουμε βρε
με χορούς κυκλωτικούς
κι άλλο τόσο ελεύθερους σαν ποταμούς

Και στης νύχτας το λαμπάδιασμα
να πυκνώνει ο δεσμός μας
και να σμίγει παλιές κι αναμμένες τροχιές
με το ροκ του μέλλοντός μας