Τετάρτη, 6 Οκτωβρίου 2010

30 χρόνια φαγούρας και φιγούρας






Του Θεοχάρη Μπικηρόπουλου


Με την «έλευση» του σοσιαλισμού το 1981 οι μικροαστικές μάζες βγαίνουν από το περιθώριο, με τη παλλαϊκή νίκη του αείμνηστου Ανδρέα Παπανδρέου.
Ο οποίος –αν και δεν έχει ειπωθεί ποτέ ξεκάθαρα- κατάφερε (για να ισχυροποιηθεί…) να αλλάξει το κοινωνικό στάτους των «κατατρεγμένων» επί 40 χρόνια πολιτών της χώρας…!
Το ζιβάγκο ανεβαίνει τα σκαλοπάτια της κοινωνικής αναγνώρισης και «πλασάρεται» ως μεγαλοαστική τάξη.
Το έδαφος πρόσφορο.
Αυτό που χρειαζόταν για τη μετάλλαξη της κοινωνίας ήταν το μέσο. Αυτό το μέσο ήταν τα μέσα. Τα ΜΜΕ…
Και κυρίως τα περιοδικά. Τα περιοδικά που δημιουργήθηκαν προβάλλοντας τη «στάση ζωής», την άποψη, το Life style.
Ta life style περιοδικά, γεμίσουν τα περίπτερα, με εξώφυλλα φανταχτερά, προκλητικά, με άρωμα χλιδής.
Σο ‘παιχνίδι’ συμμετέχουν όλοι: η αστική τάξη, η οπoία θεωρούσε ότι ex officious έχει τον πρώτο λόγο στην κοσμική –κοσμοπολίτικη ζωή της χώρας και η μικροαστική μεσαία τάξη, η οποία διεκδίκησε de facto την αναβάπτιση της και την ανέλιξη της στα σαλόνια της κοινωνικής αποδοχής, καλύπτοντας τη «βλαχιά», τον «επαρχιωτισμό», στα φλας των κοσμικών στηλών.
Ο διακαής πόθος για εξώφυλλο, το «μαρκάτο» ντύσιμο, οι ορδές των καραβανιών στα κοσμοπολίτικα νησιά και κυρίως την «απελευθερωμένη» Μύκονο, οι «σκαφάτοι», τα γκαλά, οι δεξιώσεις, τα πρωινάδικα, τα μεσημεριανάδικα, τα events, οι πασαρέλλες κλπ χλιδάτα κοσμικά γεγονότα, μπήκαν ως «όροι κοινωνικής καταξίωσης και αποδοχής», οι δήθεν, έδεσαν με τους αστούς, αφήνοντας πίσω τους τους …μικρομεσαίους και τους «καγκουρες».
Η ζωή κυλούσε, οι κυβερνήσεις πέφτανε αλλά η χλίδα …έμενε. Όλοι περνούσαν καλά και νόμιζαν ότι αυτή είναι η ζωή και όλα ζάχαρη και μέλι.!
Ώσπου μια ωραία πρωία, του φθινοπώρου του 2009, πάλι ένας Παπανδρέου, σηματοδοτεί το τέλος αυτής της εποχής και την αυγή μιας άλλης.
Ένας μεγάλος fake κύκλος της μεταπολίτευσης έκλεισε και τώρα κοιτάζοντας όλοι πίσω, αντιλαμβανόμαστε το μεγάλο ψέμα που ζήσαμε, αλλά μένει η ικανοποίηση ότι το ζήσαμε.!
Η φούσκα έσκασε, κι έμεινε ο εκκωφαντικός θόρυβος να ηχεί στα αυτιά μας με αντίλαλο ΔΝΤ, ΔΝΤ, ΔΝΤ…
Σήμερα άνοιξε ένας νέος κύκλος. Δεν το λέω εγώ….το λέει ο πρωθυπουργός και τον πιστεύω….γιατί όχι?
Είναι ο κύκλος της πραγματικής ζωής.
Κρίση.
Οικονομική κρίση, κοινωνική κρίση.
Ηθική κρίση.
Κρίση αξιών.
Κρίση γενικώς.
Η οικονομική κρίση με απανωτά ντόμινο και σκληρές επιπτώσεις μόλις άρχισε και μοιάζει με σεισμό, με τσουναμι…
Οι θιασώτες του life style, μιας δήθεν εποχής έμειναν ξεκρέμαστοι.
Έκλεισαν και κλείνουν καταστήματα, επιχειρήσεις.
Χάθηκαν και χάνονται δουλειές.
Τα κανόνια σκάνε καθημερινά.
Τα λουκέτα «στολίζουν» τις πόρτες σε εμπορικούς δρόμους σε κάθε πόλη.
Τα ζωνάρια σφίγγουν. Ο κόσμος ταμπουρώθηκε στο σπίτι του. Ακόμη και η γενιά των 700 ευρώ –τώρα 400- που τα έσπασε στους δρόμους έπιασαν τον καναπέ και το facebook, το hi5, το twitter, και με το whats up στο χέρι, έβαλαν τα κεφάλια μέσα.

Οι «αστικές» συνήθειες –που όλοι σε κάποιοι βαθμό γευτήκαμε στην παραζάλη της κοινωνικής ζωής, πέταξαν μακριά.
Οι μισθοί πετσοκόπηκαν, το χρήμα δεν κάνει κύκλο στην αγορά, δεν υπάρχουν έσοδα για να ζήσεις –πόσο μάλλον να ξοδέψεις-, δεν υπάρχει «σάλιο» για να ζήσεις το «μύθο» σου ως κοσμικός αστός.
Οι πετυχημένοι ήταν λαμόγια που ξόδευαν ασύστολα, για moet, τζιπαρες και εξοχικά.
Οι «μπιζνάτοι» ήταν κρίκος της αλυσίδας της διαπλοκή που είχε βουτήξει το χέρι στο μέλι του κρατικού θησαυρού.
Οι χλιδάτοι κοσμικοί ήταν …φούσκες.
Οι μοντέλες των εξώφυλλων ήταν ακριβές …βίζιτες.
Οι μοντέλοι ήταν ….αδελφές του ελέους και του συστήματος και τα κοροϊδάκια οι «μικροί», «οι μεσαίοι», οι «μικρομεσαίοι» έκλεισαν την κάνουλα προς την ….επιτυχία, για να ανταποκριθούν στις ανάγκες της ζωής.
2010. Το μνημόνιο είναι εδώ και το ΔΝΤ είναι εδώ.
Αλλά τα καταστήματα, κλείνουν το ένα μετά το άλλο.
Τα στέκια αδειάζουν ή κλείνουν το ένα μετά το άλλο.
Οι επιχειρήσεις κλείνουν η μια μετά την άλλη.
Τα νοικοκυριά σταματούν τα παιδιά από τα φροντιστήρια.
Τα νοικοκυριά πουλάνε το …τρίτο αυτοκίνητο να ξεπληρώσουν τις κάρτες.
Οι «νοικοκυραίοι» αφήνουν τις ιδιωτικές κλινικές και τα ιδιωτικά ιατρεία και στρέφονται στα νοσοκομεία.
Κλείνει το ένα κλείνει το άλλο….
Όλα φαντάζουν μαύρα και άραχνα…..το life style, απέμεινε μόνο για γάμους βασιλιάδων, εφοπλιστών και τηλεπερσόνων…
Τα περιοδικά life style κλείνουν και αυτά….
Το life style πέθανε….ή πεθαίνει.
Τα φλας σβήνουν.
Η λάμψη χάθηκε ή χάνεται.
Η φιγούρα και η λεζάντα των μικρομεσαίων αστών, εξανεμίστηκε.
Η δήθεν χλιδή περνάει με τη σειρά της στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.
Η χλιδή θα μείνει για αυτούς και τους γόνους τους, που την «είχαν» και πριν το 1981…

Είναι ώρα να αναθεωρήσουμε τη σκέψη μας, τη «φιλοσοφία» μας, τη στάση ζωής μας.
Θέτοντας προτεραιότητες για μια αληθινή ευτυχισμένη με ουσία ζωή.
Μια ζωή που θα ζούμε για μας και όχι για τους άλλους….είναι καιρός, στην καθημερινότητα της νέας εποχής, να ξεδιψάσουμε από την πηγή που αναβλύζει η αλήθεια.
Οι πραγματικές αξίες.
Η αληθινή ζωή.
Η ευτυχία της ζωής.
Είναι καιρός, που πρέπει να «ανακαλύψουμε» την ουσία της ζωής, να τα βρούμε με τον εαυτό μας, να ασχοληθούμε με τον εαυτό μας και αυτούς που αγαπάμε.
Η επιβεβαίωση από τους άλλους, δεν είναι παρά μια ματαιοδοξία και ικανοποίηση του εγωισμού. Αυτών που το ΕΓΩ τους έχει γυάλινα πόδια…
30 χρόνια φαγούρας και φιγούρας είναι πολλά…Σχεδόν μισή ζωή…
ΜΗ ΧΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΜΙΣΗ….

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ "Η ΕξΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ, ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΣΧΕΣΩΝ" -ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΠΑΖΗΣΗ-


Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ, ΘΕΟΧΑΡΗΣ ΜΠΙΚΗΡΟΠΟΥΛΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΝΥΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΥΓΕΙΑΣ ΑΝΔΡΕΑ ΛΟΒΕΡΔΟ
Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΛΟΒΕΡΔΟΥ:
Φ.ΙΓΝΑΤΙΟΥ: Καλά, πέρα από το υπεύθυνος τύπου, επειδή έχει κάνει τον πρόλογο, γι’ αυτό τον αφήνω τελευταίο, τον θεωρώ λίγο.., περισσότερο οικοδεσπότη. Να παρακαλέσω τον κύριο Ανδρέα Λοβέρδο, ο οποίος είναι από τους πλέον επικοινωνιακούς βουλευτές. Δεν το λέω ως διαφήμιση, αλλά έτυχε να τον έχω συναντήσει και τη διάρκεια των εκλογών του 2000 και δεν το κάνει ψεύτικα. Αυτό που πρέπει να καταλάβουμε όλοι είναι ότι η επικοινωνία πρώτα απ’ όλα πρέπει να βγαίνει από μέσα μας, να αισθανόμαστε οτιδήποτε κάνουμε. Κύριε Λοβέρδο, ο λόγος σε σας.


ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΟΒΕΡΔΟΣ(Βουλευτής ΠΑΣΟΚ, πρώην Υφυπουργός ΥΠΕΞ): Ευχαριστώ πάρα πολύ. Να ευχαριστήσω τον συγγραφέα και τον εκδότη που με συμπεριέλαβαν στο τραπέζι αυτό της παρουσίασης του βιβλίου. Είπα ναι όταν μου προτάθηκε το σχετικό, γιατί μου αρέσει αυτός ο τομέας δουλειάς, χωρίς όμως εγώ να έχω καμία επιστημονική ή άλλη εξειδίκευση. Έχω όμως μια πολύ έτσι αρκετή -επιτρέψτε μου να πω- εμπειρία. Μάλιστα, κυρίες και κύριοι, τον πρώτο καιρό που έτρεχα τη δική μου υποψηφιότητα για την Βουλή των Ελλήνων, αμφισβητούσα με έναν τρόπο λιγάκι «επαρχιώτικο» εάν μου ήταν χρήσιμες οι επικοινωνιακές συμβουλές, διότι θεωρούσα ότι για έναν νέο άνθρωπο που έχει περάσει από το καζάνι της δικτατορίας και της μεταπολίτευσης, για έναν ώριμο άνθρωπο αργότερα, έχει περάσει από το δοκιμαστήριο του επαγγελματικού στίβου, δεν χρειάζονται επικοινωνιακές συμβουλές. Δεν είναι έτσι όμως, δεν είναι έτσι. Απλά έχει σημασία ποιος τις ακούει. Τις ακούει ένας άνθρωπος με εμπειρίες ή τις ακούει ένας άπειρος άνθρωπος;
Ακόμη, μετά από αρκετά πια χρόνια στην πολιτική, μου είναι αδύνατον να συντάξω ένα επιτυχημένο δελτίο τύπου.! Δεν μπορώ να το κάνω..! Μέσα στις συμβουλές που ο συγγραφέας δίνει, ο Θεοχάρης, συμπεριλαμβάνεται κι αυτό. Είναι το πρώτο που διάβασα κοιτώντας τον πίνακα περιεχομένων, διότι δεν μπορώ να το κάνω.! Και το Δελτίο Τύπου για έναν πολιτικό είναι πάρα πολύ σοβαρό διότι ακόμη και όταν χρειαστεί να διαψεύσεις -που είναι απλό- ο τρόπος της διάψευσης μπορεί να συνιστά επιβεβαίωση ή μπορεί να εντείνει το πρόσχημα να σε ξαναχτυπήσουν, αν η κριτική ήταν αφορμή για τη δημοσιότητα.
Συνεπώς από το πιο απλό, φαινομενικά το πιο απλό το δελτίο τύπου μέχρι τα πιο σύνθετα, που είναι η επικοινωνία μιας ολόκληρης δραστηριότητας, οι ειδικοί πάντα είναι χρήσιμοι και οπωσδήποτε τα Γραφεία Τύπου απαραίτητα. Γίνεται με έναν παράδοξο τίτλο λέει: ‘’Η θέση του γραφείου τύπου στο διοικητήριο’’. Χρησιμοποιεί έναν όρο γένους, για διάφορα πράγματα, είδους. Διοικητήριο λοιπόν, η εστία από την οποία διοικείται κάτι και το Γραφείο Τύπου της. Εγώ το έζησα από το γραφείο Εξωτερικών. Ας πούμε ότι το κτίριο ήταν το διοικητήριο της Βασιλίσσης Σοφίας, το γραφείο τύπου πραγματικά έπρεπε να ήταν εκεί όπου ο συγγραφέας το προσδιορίζει, πάρα πολύ κοντά στο κέντρο της λήψης της απόφασης και οι δουλειές του είναι πραγματικά πολυποίκιλες, πραγματικά πολυποίκιλες. Από το δελτίο τύπου που είπα πριν και θα το λέω μέχρι να τελειώσω την παρέμβασή μου σήμερα, διότι το θεωρώ πάρα πολύ σημαντικό, έως την γνωριμία του κόσμου με αυτό που κάνεις, αν δεν είναι αυτονόητο.
Επιτρέψτε μου- και το βιβλίο είναι εμπειρικό, κι εγώ να είμαι εμπειρικός σήμερα- επιτρέψτε μου τη μεταφορά της προσωπικής μου εμπειρίας εν προκειμένω. Ήμουν Υφυπουργός Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων, δηλαδή όφειλα να είμαι εν τη ευρεία του όρου ο δικηγόρος των ελληνικών εταιριών στο Εξωτερικό, σε όσα προβλήματα είχαν και επίσης να προσπαθώ να άρω τα εμπόδια από τις ξένες επενδύσεις που γίνονται στην Ελλάδα και ταυτοχρόνως να μεταφέρω με ορθολογικό τρόπο πόρους του έλληνα φορολογουμένου σε φτωχές χώρες της Βαλκανικής, της Μέσης Ανατολής και του υπόλοιπου κόσμου. Και τα δύο στη κοινή γνώμη την ελληνική δεν ακούγονται καλά. Η οικονομία μας είναι κακώς ενοχοποιημένη, άρα η συνδρομή σε μία ελληνική επένδυση ή εξαγωγή είναι κακό γι' αυτόν που ακούει. Δεύτερον, στους ψηφοφόρους μου στο Αιγάλεω δεν ξέρω με ποιον τρόπο μπορώ να πω, με ένδικο τρόπο, ότι χρήματα αντί να γίνονται πλατείες στο Αιγάλεω πάνε στην Παλαιστίνη. Ή ειδικά για την Παλαιστίνη υπάρχει μία αλληλεγγύη, πάνε στην Γεωργία ή πάνε στην Αρμενία ή πάνε στη FΥΡΟΜ. Εδώ, κι όχι μόνο εδώ, εγώ πιστεύω ότι πέραν αυτής της συγκεκριμένης δυσκολίας, που είναι χωρική δυσκολία σε όλο το χώρο της πολιτικής, πιστεύω ακράδαντα ότι εάν το 50% είναι να πράττεις, το 50% είναι να το λες. Αν το 50%, κύριε Υφυπουργέ, για σας είναι ένα προνοιακό μέτρο, να το κάνετε, το 50% είναι να το πείτε. Διότι ούτε εκκλησία είστε να κάνεις κάτι και να μην το μαθαίνει το άλλο σου χέρι γιατί το κάνεις από πίστη, από αλληλεγγύη κ.λ.π. ούτε γενικός διευθυντής μιας εταιρίας που ενδιαφέρουν τα Μίντια είστε. Έχετε εκλεγεί, έχουμε εκλεγεί και οφείλουμε στους εκλογείς μας και στην κοινή γνώμη μία ανταπόδοση. Να, εγώ κύριοι έπραξα αυτό που σας υποσχέθηκα και έχω μία μικρή ομάδα ωφελημένων ανθρώπων, των γονέων που χρειάζονται τα παιδιά τους την συγκεκριμένη συνδρομή -αν μιλάμε για σας- κι από την άλλη δίνετε και το επιχείρημα στον οπαδό σας, στον ψηφοφόρο σας, στο φίλο σας που είναι εκτεθειμένος για τη φιλία του μαζί σας στο καφενείο, στο χώρο της δουλειάς του, να πει "να, αυτός ο άνθρωπος που εγώ βοήθησα να εκλεγεί αξίζει τον κόπο". Ο πολιτικός πρέπει 50% να πράττει επαναλαμβάνω και 50% να λέει γι' αυτόν. Εάν δεν λέει είναι ένας κακός πολιτικός.
Τι από τα δύο θα μπορούσε να αφαιρεθεί, έτσι, αν έπρεπε κάτι από τα δύο να αφαιρεθεί. Σίγουρα ο λόγος. Τότε όμως η πολιτική θα μετατρεπότανε σε κάτι άλλο και θα έχανε το σοβαρό κομμάτι του δημόσιου χαρακτήρα της. Κι επειδή ποια δεν αναφερόμαστε σε μία μικρή εκκλησία του δήμου αλλά σε μία κοινωνία σύνθετη των 11.000.000 ανθρώπων, το να λες είναι ισοβαρές του να πράττεις -κατά τη δική μου γνώμη-. Όμως κι αυτό είναι μία φράση που τη «συμβουλεύω» στο Θεοχάρη Μπικηρόπουλο (εντός εισαγωγικών ο όρος συμβουλεύω, γιατί εγώ δεν είμαι ειδικός), ένας πολιτικός πρέπει να έχει μία αρχή όταν αποφασίζει να μιλήσει στον κόσμο. Να κάνει αυτό που λέει και να λέει αυτά που κάνει. Όταν μιλάμε για την ισορροπία του 50%, η ισορροπία της αυθεντικής λειτουργίας πρέπει να είναι αυτή: Λέω αυτά που κάνω και κάνω αυτά που λέω. Είναι η καλύτερη δυνατή συνταγή, είναι η πραγματική αρχή για έναν πολιτικό που δεν θέλει να κοροϊδέψει τον κόσμο.
Τώρα, υπάρχουν ορισμένες αντιδράσεις. Υπάρχουν μέσα αντιδράσεις που καθημερινά γινόμαστε κοινωνοί στο χώρο της πολιτικής και που θέλω να τις καταθέσω και μ’ αυτό να τελειώσω. Ο συγγραφέας θεωρεί δεδομένο ότι οι σκέψεις που.., και ο κύριος Υφυπουργός και εγώ και ως ειδικότερος ο Άρης και εσείς, θα πούμε. Όμως υπάρχει στο χώρο της πολιτικής μία αμφισβήτηση της αξίας της επικοινωνίας. Εγώ θεωρώ ότι τα κίνητρα αυτής της αμφισβήτησης δεν ανήκουν στο χώρο του καλού και του κακού. Υπάρχει η μομφή ότι εσείς κάποιοι ασχολείστε με την επικοινωνία, ότι σημασία έχει να πράττεις. Ο πολιτικός κάνει το καλό και τα υπόλοιπα τώρα.., μία υποτίθεται τέτοιου είδους υψηλού επιπέδου «προσέγγιση» κ.λ.π. Σ' αυτά και σε τοιαύτα παρόμοια εγώ νομίζω ότι το υποκείμενο αυτής της κριτικής πάσχει. Πάσχει από αδυναμία κατανόησης του αμέσου περιβάλλοντος, πάσχει από πρόβλημα δικών του συμπλεγμάτων, πάσχει υπό την έννοια ότι η αλεπού αυτά που δεν τα φτάνει τα κάνει κρεμαστάρια. Αδυνατεί. Πάσχει αδυνατώντας να εκπληρώσει αυτόν τον ρόλο.
Στο σύγχρονο περιβάλλον, κυρίες και κύριοι, όπου οι οργανώσεις, τα κόμματα, δεν είναι πια χρήσιμα για να αποτελούν τους ιμάντες μεταβίβασης της πληροφόρησης. Στους σύγχρονους καιρούς όπου η υψίστη μορφή λογοκρισίας συντελείται από την υπερπληροφόρηση, όπου δεν αντιλαμβάνεσαι από τις πολλές «αλήθειες» ποια είναι η αλήθεια, χωρίς εισαγωγικά. Στη σύγχρονη εποχή που ο πολίτης σ’ αυτό το περιβάλλον που προανέφερα είναι το βράδυ ενημερωμένος για όλα, αυτό που χρειάζεται στα κόμματα και τις οργανώσεις είναι η επεξεργασία της πληροφορίας, είναι η γνώση, είναι η ερμηνεία, είναι η ανάλυση. Και η πολιτική δεν μπορεί, σαν αυτούς τους παπάδες που παλιά αρνούνταν το αυτοκίνητο ή αρνούνταν να δεχτούν ας πούμε το τρακτέρ αντί για τα άλογα ή τα βόδια. Δεν μπορεί η πολιτική σ' αυτό το περιβάλλον, που εγώ δεν θα πω μιντιοκρατείται, γιατί αυτό ηχεί αρνητικά, δε μπορούν οι πολιτικοί να αφήσουν αυτόν τον τομέα στους αδαείς, στον αδαή τους εαυτό καταρχάς, στους αδαείς ή στην τύχη. Κάποιος άλλος κερδίζει όταν η πολιτική αφήνει αυτόν τον χώρο. Και επιτέλους βρε αδελφέ, η πολιτική είναι ένα δημόσιο αγαθό και μία δημόσια λειτουργία, μπορεί το μείζον επίσημο βήμα της να είναι το βήμα της Βουλής, μα το μαζικό της βήμα είναι τα μέσα ενημέρωσης. Και δεν μπορείς σ' αυτό το πράγμα να πεις όχι χωρίς να εθελοτυφλείς. Κι αν τα πράγματα είναι έτσι, όλος αυτός ο χώρος από τεχνική, κατέστη επιστήμη, απαιτείται να προσεγγιστεί με μέθοδο, απαιτείται να μεταφερθεί η εμπειρία- αυτό κάνει ο κύριος Μπικηρόπουλος-, απαιτείται να τύχει επεξεργασίας με τα πολιτικά εργαλεία του καθενός, προκειμένου ο πολίτης τελικά να πάρει ένα ειλικρινές και σοβαρό αποτέλεσμα.
Εκτιμώ ότι άνθρωποι που δουλεύουν στο χώρο αυτό όταν δεν είναι επαγγελματίες ψεύτες, που αλλοιώνουν την πραγματικότητα και λένε το άσπρο μαύρο, είναι πάρα πολύ χρήσιμοι και απολύτως απαραίτητοι σε ένα Υπουργικό Γραφείο, ένα γραφείο δημάρχου, ένα γραφείο οργανισμού (Προέδρου ή Διευθύνοντος Συμβούλου), ένα γραφείο βουλευτού. Υπό την έννοια αυτή η γραφή συμβάλει, συμβάλει γιατί θα δείτε ξεφυλλίζοντας ή διαβάζοντας το βιβλίο ότι είναι γεμάτη από πρακτικές συμβουλές και υπό την έννοια αυτή φίλε Θεοχάρη Μπικηρόπουλε, τα συγχαρητήριά μου και καλοτάξιδο το βιβλίο σου.

Φ.ΙΓΝΑΤΙΟΥ: Ευχαριστούμε τον κύριο Λοβέρδο και προτού δώσω το λόγο στον κύριο Σπηλιωτόπουλο να πω το εξής: Με βάση αυτά που είπε ο κύριος Λοβέρδος, αναφέρθηκε ότι βασίζεται σε εμπειρικά στοιχεία.. Ναι, το ξέρω, το λέει και ο ίδιος ο συγγραφέας, το είπατε και εσείς. Κρατάμε το πρέπει, ο πολιτικός πρέπει να λέει και να μεταφέρει αυτά που κάνει, πέρα από το να κάνει αυτά που λέει και να λέει αυτά που κάνει. Αυτό είναι το ιδανικό, κύριε Λοβέρδο, είναι λιγάκι μακριά. Αλλά κρατάω κι ακόμη ένα στοιχείο από αυτά που είπατε. Το βράδυ ο πολίτης είναι ενημερωμένος για όλα. Θα μου επιτρέψετε, επειδή έχω 20 χρόνια στη δημοσιογραφία, να σας πω ότι ο πολίτης δεν είναι ενημερωμένος για όλα, είναι ενημερωμένος γι' αυτά που καταφέρνουν κάποια Γραφεία Τύπου ή κάποιοι με κάποιους μηχανισμούς, γι' αυτά μόνο είναι ενημερωμένος. Για τα υπόλοιπα δεν είναι ενημερωμένος. Επιτρέψτε μου κύριε Λοβέρδο, τουλάχιστον να το δεχτείτε κατά μέρος…

Α.ΛΟΒΕΡΔΟΣ: Αν μπορείτε να μου δώσετε το λόγο...

Φ.ΙΓΝΑΤΙΟΥ: Ναι, παρακαλώ...

Α.ΛΟΒΕΡΔΟΣ: ...Θα λύσει τη διαφορά όμως ο κύριος Σπηλιωτόπουλος, που είναι και ο ειδικός, αλλά να παράσχω κι εγώ τη διευκρίνιση για να τη λύσει δίκαια. Είναι τέτοια η πληροφόρηση, από τόσες πολιτικές πηγές που δεν μπορείς να την τιθασεύσεις περνώντας το δικό σου μήνυμα όπως το θες εσύ. Κάποιος άλλος θα πει το αντίθετο. Αλλά ο βομβαρδιζόμενος από την επικοινωνία πολίτης τελικά είναι λογοκριμένος διότι δεν μπορεί να αποσαφηνίσει ποιο είναι ακριβώς το βασικό. Σίγουρα τα καλά γραφεία τύπου, τα καλά κι ενεργά επιτελεία προσανατολίζουνε τους βασικούς……………………………. της ενημέρωσης κάπου. Αλλά η αλήθεια, ακόμη κι αν τη δίνει ένας αδύναμος θα βγει, θα ακουστεί. Αυτό πιστεύω.

«Παραμύθι χωρίς όνομα»

Εκατό χρόνια μετά την πρώτη δημοσίευσή του τo «Παραμύθι χωρίς όνομα», διασκευάζεται και ανεβαίνει στην Παιδική Σκηνή-«Κατίνα Παξινού» του Εθνικού Θεάτρου

Το «παραμύθι» γραμμένο από μία από τις σημαντικότερες ελληνίδες συγγραφείς, την Πηνελόπη Δέλτα είναι μία συναρπαστική αλληγορική ιστορία για όλες τις εποχές και όλες τις ηλικίες, με αναπάντεχα επίκαιρα μηνύματα. Η σκηνοθεσία της παράστασης είναι του Τάκη Τζαμαργιά.

Σε ένα μακρινό βασίλειο, ο Βασιλιάς φροντίζοντας μόνο για την διασκέδαση και την καλοπέραση του, έχει αδειάσει το θησαυροφυλάκιο της χώρας. Οι κάτοικοι υποφέρουν και εγκαταλείπουν σιγά σιγά τον τόπο τους μέχρι που ο γιος του, το μικρό βασιλόπουλο, αποφασίζει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του.

Με σύμμαχο την μικρή αδερφή του, ξεκινάει μια πορεία, γεμάτη περιπέτειες και δυσκολίες, αλλά το θάρρος και η ακλόνητη πίστη του στους ανθρώπους θα τον βοηθήσουν να χαρίσει ξανά στο βασίλειό του όλα όσα έχει χάσει.

Παίζουν οι Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Δημήτρης Βέργαδος, Γρηγόρης Γαλάτης, Σοφιάννα Θεοφάνους, Μαίρη Λούση, Μάνος Καρατζογιάννης, Κωνσταντίνος Καρβέλης, Μιχάλης Κοιλάκος, Πέτρος Σπυρόπουλος, Φωτεινή Τιμοθέου, Δημήτρης Φραγκιόγλου, Κατερίνα Φωτιάδη, Στράτος Χρήστου.

Πληροφορίες: Στην Παιδική Σκηνή-«Κατίνα Παξινού» του Εθνικού Θεάτρου, Πανεπιστημίου 48, Αθήνα. Από τις 12 Οκτωβρίου 2010 μέχρι τις 15 Μαΐου 2011.