Τρίτη, 14 Δεκεμβρίου 2010

Αμοιρίδης: Θα υπερψηφίσω το πολυνομοσχέδιο- έκανα κριτική για τη διαδικασία



«Θα ψηφίσω το πολυνομοσχέδιο, η κριτική ήταν επί της διαδικασίας του κατεπείγοντος», διευκρίνισε μιλώντας στο ραδιοφωνικό σταθμό "Real Fm" o Γιάννης Αμοιρίδης.

Όπως δήλωσε χαρακτηριστικά ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, «δεν μίλησα για έλλειμμα δημοκρατίας, αυτό που είπα, είναι πως κορυφαία επιδίωξη πρέπει να είναι να προστατεύσουμε την κοινοβουλευτική δημοκρατία».

Επεσήμανε ότι «ο ένας πυλώνας της δημοκρατίας είναι οι κοινοβουλευτικοί θεσμοί και ο δεύτερος είναι ο συνδικαλισμός, ο οποίος σήμερα αποδομείται από τα πρόσωπα, τεχνηέντως, πάντως δεν υπάρχει μία φωνή μέσα από το συνδικαλιστικό σύστημα, ώστε οι πολίτες να "ακουμπάνε" πάνω στους βασικούς πυλώνες της δημοκρατίας». Κάλεσε μάλιστα, το συνδικαλιστικό κίνημα να εκφράσει την κοινωνία και όχι τα πρόσωπα.

Ο κ. Αμοιρίδης σημείωσε ότι «αν μπορούμε να πεισθούμε ως Κ.Ο. ότι το γρηγορότερο είναι το καλύτερο, το αποτέλεσμα είναι το ευνοϊκότερο για την κοινωνία - το να αιφνιδιαζόμαστε ευχάριστα, δεν πειράζει». Παράλληλα, παραδέχθηκε ότι το πολυνομοσχέδιο έχει κάποιες διατάξεις που δεν είναι ευχάριστες.

ΝΟΟΖ 

Παπαρήγα: Δεν μπορεί να υπάρξει καμία συναίνεση

"Ο πραγματικός πόλεμος τώρα αρχίζει, οι εργαζόμενοι θα πρέπει να κατανοήσουν ότι δεν υπάρχουν λύσεις. Ή τώρα θα οργανώσουν την αντεπίθεσή τους ή θα σκύψουν το κεφάλι", τόνισε η γγ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα, σε δηλώσεις της μετά τη συνάντησή της με τον πρωθυπουργό στο Μέγαρο Μαξίμου, εκφράζοντας την πλήρη διαφωνία της για το πολυνομοσχέδιο που έχει φέρει η κυβέρνηση στη Βουλή σχετικά με τις αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις και τις ΔΕΚΟ.

Η γγ του ΚΚΕ διευκρίνισε ότι το ζήτημα αυτό δεν το συζήτησε με τον πρωθυπουργό. Αλλωστε, όπως είπε, θα τα πουν και στη Βουλή στη συνεδρίαση το απόγευμα. Αντικείμενο, σύμφωνα με την κ. Παπαρήγα, της συνάντησής της με τον Γιώργο Παπανδρέου ήταν να ενημερωθεί για τα ζητήματα που θα απασχολήσουν τη Σύνοδο Κορυφής την Πέμπτη και την Παρασκευή στις Βρυξέλλες και τις εξελίξεις της κρίσης στην Ευρώπη.

Η κ. Παπαρήγα κατέστησε σαφές ότι είναι δεδομένο πως δεν μπορεί να υπάρξει καμία συναίνεση με τις πολιτικές που ακολουθεί η κυβέρνηση, ενώ όταν ρωτήθηκε για το γεγονός ότι τα μηνύματα από την Ευρωπαϊκή Ενωση είναι απαισιόδοξα, εκτίμησε ότι η κρίση θα κρατήσει και οι ανταγωνισμοί στο πλαίσιο του καπιταλιστικού συστήματος θα οξυνθούν. Ακόμα και αν η κρίση ξεπεραστεί- , πρόσθεσε-, δεν πρόκειται να φτάσει (η οικονομία) στα επίπεδα του ΑΕΠ πριν την κρίση και θα αφήσει συντρίμμια την Ελλάδα και την Ευρώπη, ενώ θα ανοίξει ένας νέος χειρότερος κύκλος κρίσης. Ο πραγματικός αγώνας, ο πραγματικός πόλεμος, τώρα ξεκινά, συμπλήρωσε.
ΝΟΟΖ

Φανταστείτε ότι τρώτε και θα χάσετε κιλά...



  Ο νους μπορεί να πετύχει εκεί που η θέληση αποτυγχάνει. Αρκεί να φαντάζεστε συνεχώς ότι τρώτε λαχταριστά φαγητά με πολλές θερμίδες, για παράδειγμα μια σοκολάτα ή ένα παγωτό, για να μειώσετε την όρεξή σας και έτσι να σταδιακά να χάσετε κιλά.Αυτό ανακάλυψε μια νέα πρωτότυπη αμερικανική επιστημονική έρευνα, που θα μπορούσε να αποκληθεί "δίαιτα της φαντασίας" και η οποία έρχεται να ανατρέψει την καθιερωμένη αντίληψη ότι όσο περισσότερο σκέφτεται κανείς το φαγητό, τόσο πιο πολύ θα φάει τελικά.

    Οι ερευνητές, με επικεφαλής την πειραματική ψυχολόγο καθηγήτρια Κάρεϊ Μόργουετζ του πανεπιστημίου Κάρνεγκι Μέλον, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο περιοδικό "Science", σύμφωνα με τις βρετανικές "Γκάρντιαν", "Ιντιπέντεντ" και "Τέλεγκραφ", ζήτησαν από 300 εθελοντές να φανταστούν ότι τρώνε ζαχαρωτά ή κομμάτια τυριού. Στη συνέχεια οι επιστήμονες συνέκριναν πόσο φαγητό στην πραγματικότητα έφαγαν οι εθελοντές, αφού προηγουμένως είχαν κάνει αυτή τη νοητική άσκηση. Αποδείχτηκε ότι όσοι είχαν φανταστεί ότι τρώνε, έφαγαν μετά μέχρι και 50% λιγότερο φαγητό (δηλαδή το μισό) από ό,τι όσοι δεν είχαν πριν φανταστεί ότι τρώνε.

    Όσο πιο πολύ φαντάζονταν ότι τρώνε, τόσο πιο αποτελεσματική ήταν η μέθοδος. Όσοι έκαναν την άσκηση φαντασίας σε τακτική βάση, είχαν λιγότερη όρεξη και έτρωγαν λιγότερο σε σχέση με όσους έκαναν την ίδια άσκηση λίγες φορές. Με άλλα λόγια, η "εκπαίδευση" του νου φέρνει αποτελέσματα και μπορεί να βοηθήσει τη δίαιτα. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι ανάλογα αποτελέσματα, με τη βοήθεια της φαντασίας, μπορεί να υπάρξουν, εκτός από το φαγητό, και σε άλλα πράγματα, όπως στα τσιγάρα και τα ναρκωτικά.

    Η επιτυχία της νοητικής δίαιτας βασίζεται σε ένα κυρίως "τρικ": στο να φαντάζεται κανείς όσο γίνεται πιο ζωντανά ότι τρώει από την αρχή έως το τέλος το αγαπημένο του φαγητό ή γλυκό και να μην αρκείται απλώς σε μια γρήγορη σκέψη που εύκολα σβήνει από το νου. Όπως είπε η Μόργουετζ, αποτελεί "θεμελιωδώς λανθασμένη στρατηγική" να προσπαθεί κάποιος να κάνει δίαιτα καταπιέζοντας τις σκέψεις του για το φαγητό. Αντίθετα, πρέπει να δίνει διεξόδους σε αυτές τις επιθυμίες, αλλά στη σκέψη του και με όσο γίνεται πιο ρεαλιστικό τρόπο, πράγμα που λειτουργεί ως υποκατάστατο για την τροφή με...σάρκα και οστά.

    Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία (με συνδρομή) στη διεύθυνση: http://www.sciencemag.org/content/330/6010/1530.abstract

Ανάρπαστο το τελευταίο βιβλίο μαγειρικής του Jamie Oliver

Το τελευταίο βιβλίο μαγειρικής του Jamie Oliver έγινε το πρώτο μη μυθιστόρημα που πούλησε τα περισσότερα αντίτυπα στον λιγότερο χρόνο. Το βιβλίο με τίτλο "Τα Γεύματα 30 Λεπτών του Jamie" πούλησε 735.000 αντίτυπα μέσα σε δέκα εβδομάδες, καταρρίπτοντας το προηγούμενο ρεκόρ που κατείχαν τα απομνημονεύματα του κωμικού Peter Kay "Ο Ήχος του Γέλιου".

Την τελευταία εβδομάδα, οι πωλήσεις του ήταν διπλάσιες και πλέον του κοντινότερου στην κατάταξη αντιπάλου του, Βιβλίου των Ρεκόρ Γκίνες. Το "Πως Να Μαγειρεύετε" (Τόμος Ά) της Delia Smith είναι το πρώτο σε πωλήσεις βιβλίο μαγειρικής μέχρι σήμερα με πωλήσεις που ξεπερνούν το ένα εκατομμύριο αντίτυπα.

Τα "Γεύματα 30 Λεπτών", περιέχουν 50 συνταγές για ένα γρήγορο δείπνο τριών πιάτων κι έγιναν ήδη τηλεοπτική σειρά για το βρετανικό δίκτυο Channel 4. Την περασμένη εβδομάδα το βιβλίο έκανε τις περισσότερες πωλήσεις μέχρι σήμερα - 110.000 αντίτυπα.
ΝΟΟΖ

O Θεοχάρης πάει Eurovision;

Ποιος θα μας εκπροσωπήσει στη Eurovision του 2011; Πολλά ονόματα ακούγονται με την ΕΡΤ να προσανατολίζεται να επιλέξει τον κατάλληλο μέσα από διαγωνισμό. Οι τελευταίες όμως πληροφορίες θέλουν τον Θεοχάρη Ιωαννίδη να διεκδικεί το ''χρίσμα''...
ΝΟΟΖ

ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΣΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΣΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
"United POLEIS for Peace through sport"
ΕΙΔΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΣΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΑΚΟ ΚΕΝΤΡΟ

Δεκάδες μαθητές από τα Γυμνάσια και τα Λύκεια της Κατερίνης γίνονται «Πρεσβευτές της Ειρήνης», στο πλαίσιο ενός φιλόδοξου προγράμματος για τη δημιουργία δικτύου των ιστορικών κέντρων των πόλεων της Ευρώπης, για την προώθηση του Πολιτισμού και της Ειρήνης μέσω του Αθλητισμού.

Πρόκειται για μια πρωτοβουλία του Διεθνούς Πολιτιστικού Ιδρύματος με την επωνυμία «Αριστοτέλειο», μια μη κυβερνητική οργάνωση  που δημιούργησε πριν από περίπου 15 χρόνια στη Ρώμη ο Νίκος Σικλόγλου.
Πρεσβευτές ειρήνης οι μαθητές της ΚατερίνηςΟ δήμος Κατερίνης ήταν ο πρώτος Δήμος στη χώρα που υιοθέτησε αυτή την πρωτοβουλία, προτρέποντας τους μαθητές των σχολείων της πόλης να γίνουν εθελοντές πρεσβευτές ειρήνης.

Με την ευκαιρία της παγκόσμιας ημέρας των ΑμεΑ, ο Δήμος Κατερίνης και η Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ν. Πιερίας διοργάνωσαν ειδική εκδήλωση, με προσκεκλημένο ομιλητή τον κ. Σικλόγλου, στην οποία συμμετείχαν τα 15μελή μαθητικά συμβούλια των Γυμνασίων και Λυκείων της Κατερίνης.

Σκοπός της εκδήλωσης να ενημερωθούν οι μαθητές για το πρόγραμμα «Πρεσβευτές της Ειρήνης» και να συμμετέχουν ενεργά σε αυτό.

«Η ένταξη  στο "United POLEIS for Peace through sport" των πόλεων ως "Πόλεις Ειρήνης ", και των σχολείων τους ως "Πρεσβείες Ειρήνης καθιστά τους Νέους της «Πόλεως» από απαθείς θεατές των κοινωνικών τεκταινόμενων σε ενεργούς πρωταγωνιστές. Εκπαιδεύει κατ' αυτήν την έννοια σήμερα, τους πολίτες που θα έχουν αύριο τις πολιτικές και κοινωνικές ευθύνες», ανέφερε ο κ. Σικλόγλου. «Παράλληλα αναβαθμίζεται ο ρόλος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και της δίνεται πραγματική δυνατότητα να διαδραματίσει ουσιαστικό ρόλο στην οικοδόμηση της παγκόσμιας Ειρήνης». Ο κ. Σικλόγλου ευχαρίστησε την πόλη της Κατερίνης για την ευαισθησία που επιδεικνύει στα θέματα αυτά.

Πρεσβευτές ειρήνης οι μαθητές της ΚατερίνηςΑπό την πλευρά του, ο αναπληρωτής Δημάρχου Κατερίνης, Ζήνων Σατραζέμης, απευθυνόμενος προς τους μαθητές, υπογράμμισε: «Σε μία δύσκολη εποχή, όπου οι εχθροπραξίες και η συνεχής καταστροφή του περιβάλλοντος, είναι ένα υπαρκτό πρόβλημα για την ανθρωπότητα, εσείς οι μαθητές της Κατερίνης γίνεστε «Πρεσβευτές της Ειρήνης» και του πολιτισμού και η πόλη μας γίνεται πομπός μηνυμάτων αλληλεγγύης, οικουμενικής ειρήνης, φιλίας και συναδέλφωσης των λαών, ελπίδας και δημιουργίας...  Διαπιστώνοντας τον ενθουσιασμό με τον οποίο ανταποκριθήκατε στο κάλεσμά μας, να συμμετέχετε σε αυτή την πρωτοβουλία, είμαι βέβαιος πως ως «Πρεσβευτές της Ειρήνης» θα  συμβάλλετε καθοριστικά στο χτίσιμο ενός καλύτερου κόσμου».

Χαιρετισμούς απηύθυναν ακόμη η Αντιπεριφερειάρχης Πιερίας κα Σοφία Μαυρίδου και η υπεύθυνη του Γραφείου Πολιτισμού της β/θμιας Εκπαίδευσης Πιερίας Μυράντα  Παππά. Στο τέλος της εκδήλωσης οι μαθητές υπέγραψαν τη συμμετοχή τους στο πρόγραμμα.

MNHMOΣΥΝΟ ΘΥΜΑΤΩΝ ΚΑΤΟΧΗΣ

Ομιλία της βουλευτού Πιερίας για τον εξορθολογισμό της διοικητικής δίκης

Μ. Μίχου: « Το νομοσχέδιο αποτελεί ένα σημαντικό βήμα για την ταχύτερη απονομή δικαιοσύνης»


«Το παρόν σχέδιο νόμου έρχεται να αντιμετωπίσει ένα εξαιρετικά σοβαρό πρόβλημα της διοικητικής δικαιοσύνης εδώ και πολλά χρόνια. Το πρόβλημα αυτό δεν είναι άλλο από την απίστευτη χρονοτριβή που συνεπάγεται η προσφυγή στα διοικητικά δικαστήρια μέχρι την έκδοση της τελικής απόφασης». Αυτό τόνισε μεταξύ άλλων, στην ομιλία της στη Βουλή η βουλευτής Πιερίας κα Μαρία Μίχου, κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου με θέμα τον Εξορθολογισμό της Διοικητικής Δίκης και άλλες διατάξεις.
ΧΡΟΝΟΒΟΡΕΣ ΔΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΔΙΑΜΑΧΕΣ
Σε πολλές περιπτώσεις η διαδικασία απονομής δικαιοσύνης κρατά πάνω από μία δεκαετία. Οι αρνητικές επιπτώσεις από την παρούσα πραγματικότητα είναι πολλές. Πέρα από τη σωματική και ψυχολογική ταλαιπωρία των πολιτών, οι χρονοβόρες δικαστικές διαμάχες έχουν εξαιρετικά σημαντικές κοινωνικές και οικονομικές προεκτάσεις. Κυριότερη όλων είναι ο περιορισμός της εμπιστοσύνης των πολιτών στους θεσμούς της δικαιοσύνης, γιατί η έννοια της ασφάλειας δικαίου πλήττεται καίρια.
Για την κατάσταση αυτή η πολιτεία φέρει μεγάλο μερίδιο ευθύνης όχι μόνο επειδή δεν έχει λύσει το πρόβλημα αλλά επειδή η ελληνική νομοθεσία σε πολλές περιπτώσεις αποδεικνύεται προβληματική στην εφαρμογή της.
Επιτρέψτε μου να αναφέρω ένα τρανταχτό παράδειγμα, κατά την άποψή μου, που αποδίδει απόλυτα την ελληνική νοσηρή πραγματικότητα. Τον Οκτώβριο που μας πέρασε το Συμβούλιο της Επικρατείας με απόφασή του έκρινε ως αντισυνταγματικές ρυθμίσεις του νόμου 2545/1997, που αφορούν στη δημιουργία Περιοχών Ολοκληρωμένης Τουριστικής Ανάπτυξης.
Συγκεκριμένα, κρίθηκε ότι δεν είναι νόμιμη η δημιουργία δραστηριοτήτων, όπως μεγάλες τουριστικές μονάδες με αθλητικές και εμπορικές δραστηριότητες, εφόσον δεν έχει προηγηθεί χωροταξικός σχεδιασμός της περιοχής που να επιτρέπει τη συγκεκριμένη δραστηριότητα.
Με την απόφαση αυτή, ακυρώνεται μέρος της δραστηριότητας της μεγαλύτερης τουριστικής επένδυσης που έχει γίνει στην Ελλάδα, ύψους 1,2 δισεκατομμυρίων ευρώ, χωρίς ευτυχώς να επηρεάζεται συνολικά η βιωσιμότητά της. Αναφέρομαι στην περίπτωση του ξενοδοχειακού συγκροτήματος Costa Navarino στη Μεσσηνία.
Ας δούμε, λοιπόν, το ελληνικό παράδοξο. Έχουμε έναν επιχειρηματικό όμιλο, ο οποίος αποφασίζει να κάνει μία τεράστια επένδυση στην χώρα μας, βάσει του νόμου και της δυνατότητας που του δίνει η ελληνική πολιτεία, μια επένδυση η οποία θα τονώσει την ελληνική οικονομία και θα δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας.
Ενώ, λοιπόν, η επένδυση έχει ολοκληρωθεί, έρχεται μια απόφαση δικαστηρίου να εμποδίσει την επιχείρηση, γιατί ουσιαστικά η πολιτεία δεν έκανε σωστά την δουλειά της, επειδή δεν έχει φροντίσει όλα τα προηγούμενα χρόνια τον χωροταξικό σχεδιασμό της χώρας, μία υποχρέωση που απορρέει ευθέως και από το Σύνταγμά μας.
Αντιλαμβανόμαστε όλοι, λοιπόν, τι εικόνα δημιουργείται εντός και εκτός συνόρων του ελληνικού κράτους, ειδικά σε μια περίοδο που η προσέλκυση επενδύσεων αποτελεί προτεραιότητα για την Κυβέρνηση. Φυσικά, μπορούμε όλοι να αναλογιστούμε τις συνέπειες εάν ακυρωνόταν όλη η επένδυση.
ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΒΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΧΥΤΕΡΗ ΑΠΟΝΟΜΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ
Το παρόν σχέδιο νόμου αποτελεί ένα σημαντικό πρώτο βήμα στην προσπάθεια για ταχύτερη απονομή δικαιοσύνης. Και το λέω αυτό, γιατί αν και δεν λύνει οριστικά το πρόβλημα – και όλοι το γνωρίζουμε – περιλαμβάνει ρυθμίσεις που θα επιφέρουν αποτελέσματα άμεσης απόδοσης.
Ωφελημένοι από την νέα πραγματικότητα θα είναι και οι πολίτες αλλά και ο κρατικός προϋπολογισμός, καθώς πολλές από τις εκκρεμείς υποθέσεις που αφορούν ζητήματα οικονομικού ενδιαφέροντος όπως είναι φορολογικά ζητήματα, διαφορές που αφορούν την κοινωνική ασφάλιση κ.α. θα διεκπεραιώνονται ταχύτερα.
ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΕΙΣ
Ας δούμε όμως τι αλλάζει επί της ουσίας. Τέσσερις είναι οι γενικές κατευθύνσεις στις οποίες μπορούμε να κατηγοριοποιήσουμε τις μεταρρυθμιστικές τομές.
Πρώτον, εισάγονται νέες διαδικασίες με σκοπό να περιοριστούν οι πολλές δίκες για το ίδιο θέμα.
Δεύτερον, απλοποιούνται υφιστάμενες διαδικασίες, όπως η πρόβλεψη μονομελούς εφετείου, για την εκδίκαση εφέσεων κατ’ αποφάσεων μονομελούς πρωτοδικείου.
Τρίτον, σύμφωνα με το άρθρο 57, ενισχύεται η διαδικασία της πρότυπης δίκης, που συμβάλλει αποτελεσματικά στην ταχύτερη εκδίκαση των υποθέσεων.
Και τέταρτον, βάσει του άρθρου 29, λαμβάνονται μέτρα για την αποτροπή του φαινομένου της μη αποστολής φακέλου από τη διοίκηση, μία πρακτική η οποία αποτελεί τη βασικότερη αιτία αναβολής εκδίκασης των υποθέσεων.
ΑΡΩΓΟΣ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
Η Κυβέρνηση με σκληρή δουλειά επιχειρεί να καταπολεμήσει τις στρεβλώσεις που παρατηρούνται στις διαδικασίες απονομής δικαιοσύνης, έτσι ώστε κάθε έλληνας πολίτης να αισθάνεται ασφαλής και προστατευμένος από το κράτος. Αρωγός σε αυτή την πολύ σημαντική προσπάθεια, είναι η ίδια η ελληνική δικαιοσύνη η οποία μέσα από τις προτάσεις των λειτουργών της συνέβαλε σημαντικά στην διαμόρφωση του παρόντος σχεδίου νόμου. Είμαι σίγουρη ότι η συνέχεια θα είναι ανάλογη.
Κλείνοντας θα ήθελα να εκφράσω την ικανοποίησή μου για το άρθρο 7 της πρώτης υπουργικής τροπολογίας. Με τις ρυθμίσεις που εισάγει προβλέπεται η σύσταση ειδικών τμημάτων στα μεγαλύτερα Διοικητικά Πρωτοδικεία και Διοικητικά Εφετεία της χώρας για την εκδίκαση φορολογικών και τελωνειακών διαφορών. Με τον τρόπο αυτό, θεωρώ ότι θα βελτιωθεί σημαντικά ο χρόνος απονομής δικαιοσύνης.

Πολιτική ουσίας η επανάσταση του αυτονόητου




Τόσο η επιστημονική γνώση αναφορικά με την διερεύνηση του κομματικού φαινομένου, όσο κυρίως και η εμπειρία της δρώσας πολιτικής ,έχουν αποδείξει ότι τα  κόμματα δεν γεννιούνται στο κενό. Καλύπτουν ένα χάσμα πολιτικής εκπροσώπησης, μια ιδεολογική τάση, μία κοινωνική αναγκαιότητα σε μια συγκεκριμένη χρονική συγκυρία.
Το σοκ της δημοσιονομικής και πολιτικοκοινωνικής κρίσης στην οποία οδηγήθηκε η χώρα δεν θα μπορούσε να μην έχει ως αποτέλεσμα την αναδιάταξη του κομματικού σκηνικού. Η ανάγκη διατήρησης της δημοσιονομικής βιωσιμότητας και η αποφυγή της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτισμικής χρεοκοπίας της χώρας, απαιτεί συναίνεση και υπευθυνότητα από μια πολιτική τάξη, η αποτελεσματικότητα της οποίας αμφισβητείται για πρώτη φορά τόσο έντονα από μια φοβισμένη και δικαιολογημένα δύσπιστη κοινή γνώμη.
Η ιδρυτική διακήρυξη της Δημοκρατικής Συμμαχίας, αποτέλεσε το πλέον  ιδεολογικοποιημένο κείμενο έκφρασης προγραμματικού πραγματισμού που τέθηκε τα τελευταία χρόνια στον δημόσιο διάλογο, χωρίς γενικεύσεις και καμπύλες. Αποτελεί την ευκαιρία μιας γόνιμης συζήτησης για τον πολιτικό και θεσμικό εκσυγχρονισμό της χώρας, σε φιλελεύθερη κατεύθυνση και “αποσυμπίεσης” του υγιούς και προβληματισμένου δυναμικού της Ελληνικής κοινωνίας.

 Για πρώτη φορά, μετά από χρόνια ακούστηκαν απενοχοποιημένα έννοιες που σε χώρες του εξωτερικού αποτελούν κοινό τόπο εδώ και δεκαετίες, όπως ο χαμηλός ενιαίος φορολογικός συντελεστής, η αναγκαιότητα περικοπής δημοσίων δαπανών , η μείωση της κρατικής υπαλληλίας, ο επαναπροσδιορισμός της εργασιακής σχέσης στο Δημόσιο, η καθιέρωση συνταγματικού δημοσιονομικού κανόνα, η κατάργηση των πάσης φύσεως κρατήσεων, εισφορών, τελών υπέρ τρίτων, η μεταρρύθμιση του υπάρχοντος νομικού πλαισίου για τον συνδικαλισμό, η εισαγωγή ανταποδοτικών κεφαλαιοποιητικών στοιχείων στο ασφαλιστικό σύστημα στο πρότυπο  της Σουηδίας, καθώς και η εισαγωγή "κουπονιών" στην εκπαίδευση.  
Με τον ορθολογισμό ως κυρίαρχο στοιχείο, το νέο κίνημα πολιτών με επικεφαλής την Ντόρα Μπακογιάννη, μέσα στην κρίση ,έρχεται να φέρει έναν νέο πολιτικό πολιτισμό προς μια πραγματικά προοδευτική κατεύθυνση τόσο στο πεδίο του κομματικού ανταγωνισμού όσο και στην επαναδραστηριοποίηση του πολιτικού ακτιβισμού.  ​

Εφόσον επιβάλλεται εκ των πραγμάτων να γίνει ουσιαστικά μια «επανάσταση του αυτονόητου», η ανάγκη συνεννόησης και η λήψη της πολιτικής συναίνεσης για τις αναγκαίες τομές που πρόκειται να γίνουν, αποτελεί μονόδρομο ακόμα και αυτή την ύστατη ώρα, με το κινηματικό εγχείρημα της Ντόρας Μπακογιάννη να φαντάζει ως η μόνη απάντηση ενός μέρους της φιλελεύθερης Κεντροδεξιάς απέναντι στην θλιβερή εικόνα μιας αναποτελεσματικής και ασυντόνιστης κυβέρνησης και μιας απογοητευτικά λαϊκίστικης αξιωματικής αντιπολίτευσης. ​

Λευτέρης Μωυσιάδης
Ιδρυτικό μέλος Δημοκρατικής Συμμαχίας

Ευχαριστήρια επιστολή

Ευχαριστήρια επιστολή του Συλλόγου Πτυχιούχων Μηχανικών,
ιδιοκτητών συνεργείων αυτοκινήτων Νομού Θεσσαλονίκης,
στον βουλευτή Πιερίας Γιάννη Αμοιρίδη


Επιστολή στον βουλευτή Πιερίας Γιάννη Αμοιρίδη απέστειλε ο Σύλλογος Πτυχιούχων Μηχανικών Ιδιοκτητών Συνεργείων Επισκευής Αυτοκινήτων Νομού Θεσσαλονίκης, στην οποία εκφράζει τις θερμές ευχαριστίες του, για την άμεση παρέμβαση του βουλευτή και του αρμόδιου υφυπουργού Υποδομών και Μεταφορών, στην επίλυση προβλημάτων που απασχολούν τον κλάδο τους.
Ο κ. Αμοιρίδης, ήταν ο βασικός εισηγητής της πλειοψηφίας του Νομοσχεδίου για τη Σύσταση Εθνικού Συμβουλίου οδικής ασφάλειας και γενικής διεύθυνσης οδικής ασφάλειας, εποπτεία και βελτίωση του θεσμού τεχνικού ελέγχων οχημάτων.
Όπως αναφέρουν στην επιστολή τους οι πτυχιούχοι μηχανικοί, με το νομοσχέδιο (το οποίο ψηφίστηκε από την Βουλή), παρατείνονται οι προσωρινές άδειες λειτουργίας συνεργείων, αίρεται η απαγόρευση στους επισκευαστές αυτοκινήτων να ιδρύουν ή να είναι μέτοχοι σε Ι.ΚΤΕΟ και γενικά διευρύνει, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, το κλειστό επάγγελμα των συνεργείων υγραερίου.
«Αποδείξατε ότι είστε στο πλευρό των κατασκευαστών και δώσατε αμερόληπτα τη λύση σε ζητήματα που μας απασχολούν εδώ και καιρό», υπογραμμίζουν οι πτυχιούχοι μηχανικοί αυτοκινήτων, εκφράζοντας την ικανοποίησή τους για το τελικό αποτέλεσμα το οποίο προήλθε ύστερα από πολύ μελέτη του νομοσχεδίου, διάλογο και πολλές διορθώσεις.
Η επιστολή τους ολοκληρώνεται, διευκρινίζοντας ότι ο Σύλλογος πτυχιούχων μηχανικών ιδιοκτητών συνεργείων επισκευής αυτοκινήτων Θεσσαλονίκης (ο οποίος απαριθμεί εκατοντάδες μέλη), θα επιδεικνύει πάντα διάθεση διαλόγου για την αντιμετώπιση των προβλημάτων του κλάδου, τονίζοντας ότι πλέον αναμένει την Υπουργική Απόφαση «η οποία θα ανοίξει το δρόμο για την υλοποίηση ταχύρυθμων σεμιναρίων για την απόκτηση άδειας άσκησης επαγγέλματος τεχνίτη υγραερίου ή αερίων καυσίμων».

ΣΥΜΦΩΝΗΣΑΝ ΟΤΙ ΔΙΑΦΩΝΟΥΝ

Συναίνεση στην οικονομική πολιτική της κυβέρνησης θα ήταν συνενοχή, ανέφερε σε δηλώσεις του από τη Ρηγίλλης, ο πρόεδρος της ΝΔ Αντώνης Σαμαράς, λίγη ώρα μετά τη συνάντησή του με τον Πρωθυπουργό. Αλέκα Παπαρήγα: Καμία συναίνεση και σε τίποτα. Γ. Καρατζαφέρης: «Ήμουν ο σημαιοφόρος της συναίνεσης, αλλά δεν μπορώ να γίνω ο νεκροθάφτης της κοινωνίας»

Σχέσεις: 5 γυναικεία ελαττώματA


Διαβάστε ποια είναι τα 5 σημαντικότερα «κουσούρια» των γυναικών που συνήθως κάνουν τους άντρες 'τούρμπο' : ...

....
Το σύνδρομο «γούτσου γούτσου»
Το σύνδρομο «γούτσου γούτσου», γνωστό και ως «έλα μωέ μωάκι μου, ζατί ζεν κάνουμε κάτι άλλο εκτός από το νια νια νια νια…»,
πάντα κάνει την εμφάνισή του την πιο ακατάλληλη ώρα. Όταν ο Ιντζάγκις είναι έτοιμος να το κολλήσει, όταν ο Σταλόνε σκάει το ντιρέκτ, όταν περνάει το δίμετρο πόδι της μοντέλας από μπροστά μας, όταν είμαστε έτοιμοι να γουρουνοχαρούμε ένα άθλιο σάντουιτς «ταπάνταολα», όταν είμαστε έτοιμοι να χαρούμε τον καλύτερο ύπνο της εικοσαετίας, όταν, όταν, όταν. Όχι άλλο σιρόπι!


Το σύνδρομο «χουμπφ»
Γνωστό και ως «εγώ είμαι πολύ πιο ώριμη από εσένα», εκφράζεται με το παγκόσμια αναγνωρίσιμο ήχο χούμπφ και αφορά τις στιγμές που παίζουμε πλεστέσιο, που κάνουμε καμία χοντρή πλάκα με φίλο, που μιλάμε σαν καθυστερημένοι στο τηλέφωνο, που ρευόμαστε μετά από ένα καλό γεύμα, που μεθάμε. Συνοδεύεται από σταύρωμα των χεριών, γύρισμα πλάτης και βλέμμα προς τα επάνω σε στυλ «θεέ μου πανάγαθε πως έμπλεξα εδώ». Χμμμ, το ίδιο θα σκέφτομαι κι εγώ όταν σε θάβω. Ωχ…ακούστηκε αυτό; Όχι αγάπη μου, δεν είπα τίποτα…

Το σύνδρομο «όχι αγάπη μου»
Νευρικό σύνδρομο με ιδέα από φεμινιστικά κολλήματα τελευταίας γενιάς, που εκφράζεται πάνω σε στιγμές έντασης, διότι όλος αυτός ο γυναικείος δυναμισμός κάπως πρέπει να βγει. Ιλουστράρω: «ΕΓΩ; ΕΓΩ να κάτσω να μαγειρέψω σαν την θείτσα; ΕΓΩ θα κάτσω να σου φτιάχνω φακές και αρακάδες, επειδή εσύ την έχεις δει ο άντρας του σπιτιού; ΟΧΙ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ!»
Η έκρηξη συνήθως προλογίζεται από την δική μας ερώτηση, «Τι λες; Να τρώγαμε κάτι;»

Το σύνδρομο «μείνε, μείνε»
Εκφράζεται κυρίως κατά την διάρκεια της σεξουαλικής πράξης, ως εντολή δια την περαιτέρω παραμονή του ανδρικού μέλους εις την γυναικεία ρεσεψιόν αναπαραγωγής. Ε θα μείνω μάνα μου, τι θα κάνω, θα βγω στην πυλωτή να παίξω ρολόι;

Το σύνδρομο «ποτέ σου»
Συνοδεύει άψογα στιγμές υψηλής δραματουργίας που δένουν με κλάμα και οδυρμό. Ποτέ σου δεν με κατάλαβες, Ποτέ σου δεν με αγάπησες, Ποτέ σου δεν μου είπες ένα ευχαριστώ, Ποτέ σου δεν αγάπησες τους γονείς μου, Ποτέ σου δεν αγάπησες το παιδί μας, Ποτέ σου δεν θυμήθηκες τα γενέθλιά μου, Ποτέ σου δεν θυμόσουν την επέτειο μας, Ποτέ δεν με πήγες στο γήπεδο να δω πώς είναι, Ποτέ δεν μου είπες τα μυστικά σου, ποτέ σουυυυυυυυ…

ΟΚ, ξέρουμε τι θα πείτε. Ότι εξακολουθούμε να τις αγαπάμε, ναι. Μάλιστα όχι μόνο τις αγαπάμε, αλλά τις λατρεύουμε. Τι να πούμε, η επιστήμη προχωρά με βήματα γοργά. Θα βρεθεί κι αυτό το γονίδιο του αντρικού μαζοχισμού, πού θα πάει…

stakarfia.blogspot.com

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ ΚΑΙ ΖΩΔΙΑ

Δείτε μια λίστα με τα επαγγέλματα που συνήθως ταιριάζουν με τα χαρακτηριστικά κάθε ζωδίου...














Μηχανικός, κυνηγός, οδηγός, αθλητής, οπλουργός, στρατιωτικός, συνεργείο αυτοκινήτων, χειρουργός, ποδοσφαιριστής, πυροσβέστης, αστυνομικός, ηθοποιός (σταρ) γεωργός, οδική ασφάλεια, ντετέκτιβ, ασφαλιστές, αρχιτέκτονας, σχολή οδηγών.

Οικονομολόγος, μάγειρας, μουσικός, τραγουδιστής, διακοσμητής, γεωργός, αρχιτέκτονας, ζωγράφος, αισθητικός, μεσίτης αυτοκινήτων, μακιγιέζ, ηθοποιός, οικοδόμος, εστιάτορας, ασφαλιστής, κηπουρός, τραπεζίτης, έμπορας, συνθέτης, μαραγκός, τραπεζίτης, επενδυτής.

Δημοσιογράφος, υπάλληλος ΟΤΕ, επικοινωνιολόγος, μικροπωλητής, συγγραφέας, διαφημιστής, τραγουδιστής, τηλεφωνητής, χειριστής μηχανημάτων, ταχυδρόμος, πνευμολόγος, τηλεπικοινωνίες, εκφωνητής, ασυρματιστής, αθλητής, οδηγός, δημόσιες σχέσεις, νευρολόγος, σερβιτόρος, μπάρμαν.

Γιατρός, μάγειρας, ξενοδόχος, εστιάτορας, ψαράς, ναυτικός, αργυροχρυσοχόος, διατροφολόγος, νοσοκόμος, γυναικολόγος, πολιτικός, ηθοποιός, διακοσμητής, νηπιαγωγός, μαία, αρχαιολόγος, χημικός, διαιτολόγος, γεωργός, οικογενειακός σύμβουλος, μέντιουμ, διακοσμητής, ελαιοχρωματιστής.

Χρυσοχόος, ηθοποιός, επιχειρηματία, υπάλληλος καζίνου, διασκεδαστής, παιδίατρος, ζωγράφος, εκτιμητής έργων, θεατρικός επιχειρηματίας, πολιτικός, δάσκαλος, καθηγητής, νηπιαγωγός, χρηματιστής, τυχερά παιχνίδια, συγγραφέας, καρδιολόγος, σκηνοθέτης, επενδυτής, λαχειοπώλης, ιερέας.

Γιατρός, νοσοκόμος, υπάλληλος γραφείου, προσωπάρχης, γαστρεντολόγος, διαιτολόγος, υγιεινές τροφές, καθαρίστρια, συγγραφέας, δημόσιος υπάλληλος, νευρολόγος, δημοσιογράφος, εκπαιδευτικός, λογιστής, συμβολαιογράφος, μαθηματικός, φυσικός, θεραπευτής, σερβιτόρος, μπάρμαν.

Διακοσμητής, κομμωτής, μακιγιέζ, στρατιωτικός, δικηγόρος, ενδοκρινολόγος, ζωγράφος, ηθοποιός, δημόσιες σχέσεις, δικηγόρος, ψυχολόγος, σύμβουλος σχέσεων, λογοτέχνης, διπλωμάτης, αισθητικός, μαιτρ, σχεδιαστής μόδας, μανεκέν.

Ντετέκτιβ, σεξολόγος, αστυνομικός, χειρούργος, ερευνητής, αρχαιολόγος, μέντιουμ, στρατιωτικός χειρούργος, γυναικολόγος, καρδιοχειρούργος, δύτης, ναυτικός, ψυχολόγος, ψυχίατρος, εγκληματολόγος, τραπεζικός, εφοριακός, τροχονόμος, ασφαλιστής, επενδυτής, οικονομολόγος, αφροδισιολόγος, θεραπευτής, βιολόγος, μυστικές υπηρεσίες, πόρνη, κρεοπώλης.

Δάσκαλος, καθηγητής πανεπιστήμιου, ξεναγός, αθλητής, φιλόσοφος, αεροπόρος, ιππόδρομος, ιερέας, νομικός, επιχειρηματίας, δημόσιες σχέσεις, επικοινωνίες, ιατρική, δημοσιογραφία, ανταποκριτής, πληροφορικής, ζωγράφος, τραγουδιστής, ξένες γλώσσες, θεραπευτής.

Πολιτικός, αρχαιολόγος, τραγουδιστής, οργάνωση επιχειρήσεων, δημόσιος υπάλληλος, κατασκευαστής, βοσκός, εκτροφέα ζώων, δικηγόρος, δάσκαλος, ψυχολόγος, γεωργός, μαθηματικός, αρχιτέκτονας, ωρολογοποιός, επεξεργασία δέρματος, ορθοπεδικός, στρατιωτικός.

Αεροπόρος, ηλεκτρονικοί υπολογιστές, αστρολόγος, αστρονόμος, αιματολόγος, ηλεκτρολόγος, σεισμολόγος, πολιτικός, ηχολήπτης, ερευνητής, ψυχολόγος, θεραπευτής, γιατρός, εφευρέτης, αστροναύτης, βιολόγος, ορθοπεδικός, δημοσιογράφος, συγγραφέας.

Ηθοποιός, γιατρός, τραγουδιστής, νοσοκόμος, χημικός, βιολόγος, ψυχολόγος, φαρμακοποιός, ναυτικός, μπάρμαν, πολιτικός, συγγραφέας, θεραπευτής, μαία, κοινωνικός λειτουργός, μέντιουμ, ιερέας, ψυχίατρος, φιλόσοφος, ντετέκτιβ, σερβιτόρος, διαιτολόγος, καπνοπώλης, διακοσμητής, αλλεργιολόγος, σκηνοθέτης.

24WRO

ΛΑΟΣ: 162 δις ευρώ μας οφείλει η Γερμανία


http://www.star.gr/uploads/images_resize/2010/12/72547_1223.jpg162 δισ. ευρώ εκτιμά ο ΛΑΟΣ ότι οφείλει η Γερμανία μαζί με τους τόκους στην Ελλάδα...

ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ

ΜΕΡΟΣ Β

ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ

Ο ρόλος των ψυχοκοινωνικών παραγόντων στην εμφάνιση και αντιμετώπιση της αρρώστιας.



Του Θεοχάρη Μπικηρόπουλου *



Η ανθρώπινη συμπεριφορά σε σχέση με την υγειά και την αρρώστια σύμφωνα με τον ορισμό των Kasl and Cobb – μεταξύ των άλλων –περιλαμβάνει συμπεριφορές διατήρησης της καλής υγείας. Το άτομο δηλαδή, είναι ή πιστεύει ότι είναι υγιές και ορισμένες πράξεις του μπορεί να αποβλέπουν στην πρόληψη μιας αρρώστιας , στον εντοπισμό της σε πρώιμο ασυμπτωματικό στάδιο ή στη διατήρηση της παρούσας καλής κατάστασης της υγείας. Όλοι έχουμε παραδείγματα «συμπεριφοράς» απέναντι σε προβλήματα υγείας ή στον τρόπο που «διαχειριζόμαστε» την υγεία μας.

Η αλλαγή εργασιακού περιβάλλοντος και κυρίως εργασιακής συμπεριφοράς για παράδειγμα, μπορεί να επιφέρει αλλαγές στον τρόπο ζωής που να οδηγήσουν σταδιακά σε αύξηση του βάρους αρκετά κιλά…Λιγότερες ώρες εργασίας, συχνοί έξοδοι, αύξηση κατανάλωσης αλκοόλ και καπνίσματος, απουσία άσκησης και λίγες ώρες ύπνου ημερησίως …

Όλα αυτά έρχονται σε αντίθεση με τις συμπεριφορές που σχετίζονται με την καλή υγεία –σύμφωνα με τις μελέτες των Belloc, Breslow και Enstrom- που

Μουσική συνάντηση στο Συνεδριακό Κέντρο Κατερίνης

Πλήθος κόσμου παρακολούθησε τη μουσική συνάντηση στο Συνεδριακό Κέντρο Κατερίνης


 Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε το Σαββατοκύριακο 11-12 Δεκεμβρίου, το 14ο Χορωδιακό Φεστιβάλ το οποίο διοργανώνει το Δημοτικό Ωδείο Κατερίνης και το οποίο, χρόνο με το χρόνο, έχει ολοένα και μεγαλύτερη απήχηση στο ευρύ κοινό.


Στη φετινή διοργάνωση συμμετείχαν χορωδιακά σχήματα από την Ελασσόνα, τις Σπέτσες, τη Λιβαδειά, τον Δήμο Πανοράματος, τον Δήμο Μ.Αλεξάνδρου Πέλλας, νεανικό πολυφωνικό σύνολο του Δημοτικού Ωδείου Καρδίτσας, ενώ μουσικό παρών έδωσαν η νεανική και η μικτή χορωδία του Δημοτικού Ωδείου Κατερίνης, καθώς και η Βυζαντινή Χορωδία της Γ.Ε.Χ.Α. Κατερίνης.

Η κάθε μια από τις χορωδίες με την ιδιαίτερη παρουσία της, συνέβαλε στο να γίνει και το φετινό Χορωδιακό Φεστιβάλ μία ξεχωριστή μουσική συνάντηση.

Aντιπροσωπευτικά δείγματα των σπουδαιότερων συνθετών διαφόρων εποχών άγγιξαν τους θεατές με

ΓΙΟΡΤΕΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ



13.10΄ΑΡΧΙΖΕΙ ΤΟ ΜΑΤΣ...στο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ

Σε λίγο 13.10΄ΑΡΧΙΖΕΙ ΤΟ ΜΑΤΣ...στο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ...όπως κάθε Τρίτη έτσι και σήμερα ζωντανά στον αέρα ο Μπάμπης Πεϊδης συνομιλεί και ενημερώνει τον αθλητικό κόσμο με τον Σταύρο Διαμαντόπουλο, τον Γιώτη Σταματόπουλο, τον Δημήτρη Γαλάνη και τον Σωκράτη Σκούφα...όλα τα μεγάλα αθλητικά θέματα στους δέκτες σας...

Ηλίας Πετρόπουλος - Ο αιρετικός της λαογραφίας.

Ο Ηλίας Πετρόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1928, σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης και εγκαταστάθηκε στο Παρίσι το 1973. Πνεύμα ανήσυχο και ερευνητικό, πολέμιος των ακαδημαϊκών και του κατεστημένου, ο Πετρόπουλος ήταν ο πρώτος λαογράφος στην Ελλάδα που ασχολήθηκε με το περιθώριο και κατέγραψε πρόσωπα και πράγματα περιφρονημένα από την επίσημη ιστορία της χώρας του. Έζησε από κοντά ρεμπέτες, αλήτες, μάγκες, πόρνες και ομοφυλόφιλους, φυλακισμένους, συμμορίτες και καταδιωκόμενους, που έγιναν οι «ήρωες» των βιβλίων του. Ακάματος συγγραφέας και ερευνητής έγραφε μέχρι το 2003 που πέθανε από καρκίνο. Σύμφωνα με τη διαθήκη του, το πτώμα του αποτεφρώθηκε και οι στάχτες του πετάχτηκαν στον υπόνομο.
Τα βιβλία του έχουν συχνά τη μορφή της μελέτης ή της μονογραφίας ενώ πολλά αποτελούν συλλογές άρθρων παρεμφερούς θεματικής, είτε αδημοσίευτων, είτε δημοσιευμένων σε περιοδικά και εφημερίδες της εποχής. Ο Ηλίας Πετρόπουλος έγινε γνωστός στο πλατύ κοινό με το βιβλίο του Το εγχειρίδιο του καλού κλέφτη που εκδόθηκε στην Αθήνα το 1979 από τον εκδοτικό οίκο Νεφέλη, ενώ αναμφισβήτητη είναι και η αξία της πρώτης ρεμπετολογικής μελέτης στην Ελλάδα που ακόμα και σήμερα αποτελεί σημείο αναφοράς για τη μελέτη του ρεμπέτικου τρόπου ζωής. Άλλα του έργα είναι τα Καλιαρντά (Αθήνα 1971), Kiosque grec, La Voiture grecque, Cages d'oiseaux, Moments en Grèce (Το ελληνικό περίπτερο, Αυτοκίνητο, Κλουβιά πουλιών και Στιγμές στην Ελλάδα) που εκδόθηκαν στο Παρίσι το 1976 καθώς και Ο τούρκικος καφές εν Ελλάδι (Αθήνα 1979), Το μπουρδέλο (Αθήνα 1980), Θεσσαλονίκη: η μνήμη μιας πόλης (Παρίσι 1982), Πτώματα, πτώματα, πτώματα (Αθήνα 1988), Ο μύσταξ (Αθήνα 1989), Ρεμπετολογία (Αθήνα 1990) και το τελευταίο βιβλίο εμπνευσμένο από τη μόδα του στρινγκ, πιστό στο στυλ Πετρόπουλου, Ο κουραδοκόφτης.
Ανάμεσα στα έργα του, είναι ακόμα το πασίγνωστο Το άγιο χασισάκι, Υπόκοσμος και Καραγκιόζης, Ιστορία της Καπότας, Καπανταήδες και μαχαιροβγάλτες, καθώς και το τελευταίο του που κυκλοφόρησε το 2003, οι Παροιμίες του υπόκοσμου. Ο Ηλίας Πετρόπουλος έγραψε μονογραφίες για τους ζωγράφους Μοσχίδη, Πεντζίκη, Τέτση, Σικελιώτη και τους γελοιογράφους Μποστ και Καναβάκη. Το 1966 εξέδωσε το βιβλίο του Ελύτης, Μόραλης, Τσαρούχης.
Τα τρία ποιητικά έργα του Πετρόπουλου ακολουθούν την ίδια οπτική που διαφαίνεται σε όλο του το έργο. Έτσι, στην σκληρή και ασυνήθιστή του ποίηση, συναντάμε τον ίδιο ανατρεπτικό χαρακτήρα - πλην όμως εδώ μας παρουσιάζεται ο όχι χωρίς τρυφερές στιγμές συναισθηματικός του κόσμος. Το τελευταίο βιβλίο ήταν το Ποτέ και τίποτα και εκδόθηκε στην Αθήνα το 1993. Το 2000 κυκλοφόρησαν ποιήματα από αυτή τη συλλογή, μελοποιημένα από την Μαρίνα Καναβάκη, σε άλμπουμ με τον ομώνυμο τίτλο.
Ο Πετρόπουλος λογοκρίθηκε και καταδικάστηκε τέσσερις φορές από τα ελληνικά δικαστήρια για τον αναρχικό, μηδενιστικό χαρακτήρα των γραπτών του. Για το βιβλίο του Τα ρεμπέτικα τραγούδια, που δεν έφερε σφραγίδα λογοκρισίας, η χούντα τον καταδίκασε σε πεντάμηνη φυλάκιση το 1968, όπως και για τα Καλιαρντά το 1972 και για το κείμενό του Σώμα, που δημοσίευσε στο περιοδικό Τραμ. Το 1972 διεκδίκησε και πέτυχε να αποκτήσει αστυνομική ταυτότητα η οποία ανέγραφε στο θρήσκευμα «άθεος». Μέχρι το 1998 —δηλαδή για πάνω από 25 χρόνια και μέχρι τα 70 του— εκκρεμούσε εναντίον του καταδίκη σε φυλάκιση για προσβολή της θρησκείας[1]. Κουρασμένος από το κυνηγητό και απογοητευμένος, μετακόμισε στο Παρίσι το 1975, από όπου συνέχισε ασταμάτητα να γράφει βιβλία για την Ελλάδα.
Επίμονος ερευνητής των λαϊκών φραστικών επινοήσεων, αλλά και πιστός στην πολυτονική γραφή, συστηνόταν ως λαογράφος και έψεγε με το ύφος του τον καθωσπρεπισμό του «πολιτικά ορθού». Το έργο του αναδίδει μια αίσθηση καθολικού ανθρώπου. Δεν θα ήταν υπερβολή να τον χαρακτηρίσουμε ιστορικό, λαογράφο, γλωσσολόγο, εικαστικό καλλιτέχνη (έχει εικονογραφήσει αρκετά βιβλία του με σκίτσα και κολλάζ), φωτογράφο - εν τέλει έναν ελευθέριο στοχαστή-ερευνητή που το έργο του αξίζει ευρύτερης προσοχής. Τα περίπου 80 βιβλία του αποτελούν καταθέσεις έρευνας και μελέτης του λαϊκού μας υποπολιτισμού, ενώ πολλές φορές εξερευνά θέματα ταμπού ή περιθωριακά (χασίς, ρεμπέτικο, υπόκοσμος, πορνεία, σεξουαλικότητα, φυλακή).
Στα 40 χρόνια της συγγραφικής του δραστηριότητας, ο Ηλίας Πετρόπουλος, ο οποίος πέθανε στις 3 Σεπτεμβρίου 2003 στο Παρίσι, δημοσίευσε 80 βιβλία και πάνω από χίλια άρθρα. Κατά τον θάνατό του, ζήτησε να αποτεφρωθεί και οι στάχτες του να πεταχτούν στον υπόνομο. Με βασικό άξονα ό,τι ο ίδιος αποκάλεσε «λαογραφία του άστεως», το έργο του καταγράφει δομές, θεσμούς, τρόπους έκφρασης και αντικείμενα της ελληνικής λαϊκής υποκουλτούρας. Το ανέκδοτο έργο του είναι τεράστιο, μέρος του οποίου είναι λεξικογραφικό. Το «Υπο–Λεξικό», το «Λεξικό του πολιτικού λόγου», το «Ονοματολεξικό» και τα «Φλοράδικα» περιμένουν τη μεταθανάτια επιμέλεια και δημοσίευσή τους.
Το 2005 κυκλοφόρησε το ντοκιμαντέρ "Ηλίας Πετρόπουλος - Ένας κόσμος υπόγειος", διάρκειας 61', σκηνοθεσίας Καλλιόπης Λεγάκη, στο οποίο συντελεστές ήταν και ο ίδιος ο Πετρόπουλος λίγο πριν το θάνατό του.
Το 2006 κυκλοφόρησε το βιβλίο "Ελλάδος Κοιμητήρια", ενώ το 2009 δημοσιεύτηκε στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία μια συνέντευξη του συγγραφέα όπου σχολιάζει μεταξύ άλλων τον κατα την άποψη του ελληνικό εθνικισμό [2]

Χρονολόγιο
• 1928: Γέννηση στις 26 Ιουνίου στην Αθήνα
• 1934: Η οικογένεια Πετρόπουλου εγκαθίσταται στη Θεσσαλονίκη λόγω μετάθεσης του πατέρα, υπαλλήλου στο Δημόσιο.
• 1938: Μαθητής στο Γ' οκτατάξιο Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης
• 1940: Αρχίζουν οι βομβαρδισμοί της Θεσσαλονίκης. Ο πατέρας του φεύγει για το μέτωπο.
• 1943: Ο Ηλίας Πετρόπουλος οργανώνεται στην Ε.Π.Ο.Ν. Θεσσαλονίκης.
• 1944: Πεθαίνει ο πατέρας του. Δε βρέθηκε ποτέ το πτώμα του, γεγονός που τον σημάδεψε βαθιά.
• 1947: Ο Ηλίας Πετρόπουλος συλλαμβάνεται και φυλακίζεται για παράνομη εμφυλιακή δράση.
• 1947-1948: Τελειώνει το νυχτερινό γυμνάσιο της ΧΑΝΘ. Παράλληλα δουλεύει ως υπάλληλος του Δήμου Θεσσαλονίκης.
• 1949: Δίνει εξετάσεις στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Εκείνη την εποχή απολύεται από το Δήμο Θεσσαλονίκης ως κομμουνιστής βάσει του διαβόητου Νόμου 509 για αντεθνική δράση.
• 1949-1957: Δύσκολα χρόνια. Άνεργος ως χαρακτηρισμένος.
• 1958: Μέλος της Συντακτικής Επιτροπής του περιοδικού "Διαγώνιος" από τα πρώτα τεύχη, υπεύθυνος για τις εικαστικές τέχνες και τα οικονομικά. Κυκλοφορεί το πρώτο του βιβλίο "Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης".
• 1963: Δολοφονία του Λαμπράκη στη Θεσσαλονίκη. Ο Πετρόπουλος, δημοσιογράφος στην εφημερίδα "Θεσσαλονίκη", δημοσιεύει -ανυπόγραφα για ευνόητους λόγους- μια σειρά τεράστιων άρθρων σχετικών με τη δολοφονία. Καλείται στην Εισαγγελία για ανάκριση.
• 1965: Δημοσιεύονται στον "Ζυγό" εκτενή αποσπάσματα από τη μελέτη του "Ελύτης Μόραλης Τσαρούχης". Εγκαθίσταται οριστικά στην Αθήνα, όπου από την πρώτη στιγμή εργάζεται ως δημοσιογράφος στη "Μεσημβρινή" και το περιοδικό "Εικόνες". Κατά τη διάρκεια της δεκαετούς παραμονής του στην Αθήνα συλλαμβάνεται και φυλακίζεται για τα βιβλία του ("Ρεμπέτικα Τραγούδια", "Καλιαρντά" και το ποίημα "Σώμα").
• 1966: Αυτοέκδοση σε βιβλίο της μελέτης του "Ελύτης Μόραλης Τσαρούχης".
• 1975: Εγκαθίσταται στο Παρίσι. Σπουδάζει επί τρία χρόνια τουρκολογία στην Ecole Pratique.
• 1981-1985: Διαλέξεις στο ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου.
• 1985: Επιστρέφει στο Παρίσι, όπου μένει και εργάζεται ως το θάνατό του χωρίς να γυρίσει ποτέ στην Ελλάδα.
• 2003: "Οι αναίσθητοι με ρωτούν:
-γιατί δεν γυρίζετε στην Ελλάδα; Βεβαίως τυγχάνω υποχρεωτικώς Έλλην, αλλά η χώρα μου με κουρελιάζει. Δεν θάθελα να ξαναπατήσω στην Αθήνα. Και είπα στη γυναίκα μου: -όταν ψοφήσω, εδώ, στο Παρίσι, να κάψεις το κουφάρι μου στο κρεματόριο και να ρίξεις τις στάχτες στον υπόνομο. Τέτια είναι η διαθήκη μου."

Πεζά
• "Εγχειρίδιον του Καλού Κλέφτη" (εκδ.Νεφέλη-1979)
• "Πτώματα,πτώματα,πτώματα..." (εκδ. Νεφέλη-1989)
• "Η μυθολογία του Βερολίνου" (εκδ. Νεφέλη-1982)
Υπόκοσμος
• "Ρεμπέτικα Τραγούδια" (εκδ. Κέδρος-1979)
• "Ρεμπετολογία" (εκδ. Κέδρος-1968)
• "Τα Μικρά Ρεμπέτικα" (εκδ. Νεφέλη-1968)
• "Το Άγιο Χασισάκι" (εκδ. Νεφέλη-1987)
• "Της Φυλακής" (εκδ. Νεφέλη-1975)
• "Το Μπουρδέλο" (εκδ. Νεφέλη-1980)
• "Υπόκοσμος και Καραγκιόζης" (εκδ. Γράμματα-1978)
• "Καπανταήδες και Μαχαιροβγάλτες" (εκδ. Νεφέλη-2001)
• "Παροιμίες του Υποκόσμου" (εκδ. Νεφέλη-2002)
Λεξικά
• "Γλωσσάριο των Ρεμπέτηδων" (εκδ. Κέδρος-1968)
• "Καλιαρντά" (εκδ. Νεφέλη-1971)
Ενδυματολογία
• "Η φουστανέλα" (εκδ. Νεφέλη-1987)
• "Η Τραγιάσκα" (εκδ. Πατάκη-2000)
Λαογραφία
• "Ο Τούρκικος Καφές εν Ελλάδι" (εκδ. Νεφέλη-1979)
• "Ο Μύσταξ" (εκδ. Νεφέλη-1989)
• "Ψειρολογία" (εκδ. Νεφέλη-1979)
• "Η Ονοματοθεσία Οδών και Πλατειών" (εκδ. Πατάκη-1995)
• "Το Ταντούρι και το Μαγκάλι" (εκδ. Νεφέλη-1994)
• "Καρέκλες και Σκαμνιά" (εκδ. Νεφέλη-1988)
• "Η Εθνική Φασουλάδα" (εκδ. Νεφέλη-1993)
• "Τα Σίδερα. Η Λάσπη. Τα Μπαστούνια" (εκδ. Νεφέλη-1984)
• "Ιστορία της Καπότας" (εκδ. Νεφέλη-1984)
• "La voiture grecque" (Παρίσι-1976)
• "La kiosque grec" (Παρίσι-1976)
• "Cages a oiseaux en Grece" (Παρίσι-1976)
• "Album turc" (Παρίσι-1976)
Αρχιτεκτονική
• "Το μπαλκόνι στην Ελλάδα" (εκδ. Νεφέλη-1981)
• "Η αυλή" (εκδ. Χατζηνικολή-1981)
• "Το παράθυρο στην Ελλάδα" (εκδ. Νεφέλη-1981)
• "Ελληνικές Σιδεριές" (εκδ. Νεφέλη-1981)
• "Ξυλόπορτες - Σιδερόπορτες" (εκδ. Νεφέλη-1981)
• "Το Μάτι του Βοδιού" (εκδ. Νεφέλη-1980)
Άρθρα
• "Μικρά Κείμενα" (εκδ. Γράμματα-1980)
• "Άρθρα στην Ελευθεροτυπία" (εκδ. Πατάκη-1992)
• "Ο κουραδοκόφτης" (εκδ. Νεφέλη-2002)
Μεταφράσεις
• "Δώδεκα Τραγουδάκια από την Παλατινή Ανθολογία" (εκδ. Νεφέλη-1980)
• "Αρετίνου Ακόλαστα Σονέτα" (εκδ. Νεφέλη-1992)
• "Ιωάννου Αποκάλυψις" (εκδ. Νεφέλη-1975)
Ποίηση
• "Ποιήματα (1968-1991)" (εκδ. Νεφέλη-1991)
• "Ποτέ και Τίποτα" (εκδ. Νεφέλη-1993)
• "Topor: Τέσσερεις Εποχές" (εκδ. Νεφέλη-1991)
Ιστορία
• "Les Juifs de Salonique/In Memoriam" (Παρίσι-1983)
Βιογραφίες
• "Παύλος Μοσχίδης" (άρθρα στο περιοδικό Διαγώνιος, 1958-1963)
• "Γιώργος Παραλής" (άρθρα στο περιοδικό Διαγώνιος, 1958-1963)
• "Χαρακτική: Π. Τέτσης" (άρθρα στο περιοδικό Διαγώνιος, 1958-1963)
• "Γιώργος Δέρπαπας" (άρθρα στο περιοδικό Διαγώνιος, 1958-1963)
• "Μποστ" (άρθρα στο περιοδικό Διαγώνιος, 1958-1963)
• "Σταμ.Σταμ." (άρθρα στο περιοδικό Διαγώνιος, 1958-1963)
• "Ελύτης, Μόραλης, Τσαρούχης" (εκδ. Πατάκη 1998-α΄δημοσ. 1965)
• "Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης" (εκδ. Πατάκη 1998- α΄δημοσ. 1958)
• "Τέσσερεις Ζωγράφοι: Αντώνης (Anton)/ Βιτάσταλη/ Δουραλή/ Σουλιώτης" (εκδ. Νεφέλη-1999)


• Πηγή - http://en.wikipedia.org/wiki/Main_Page



Επικήδειος λόγος

Λόγος επικήδειος
διά τα παλαιά άγνωστα ρεμπέτικα τραγούδια,
αλλά συγχρόνως και ελεγεία
εις ανάμνησιν της ομορφιάς μιας γυναίκας
εξαιρετικώς αγαπηθείσης.

Καλούνται ρεμπέτικα τραγούδια τα άσματα των πληγωμένων, απλών, αγνών και αισθαντικών ψυχών της Ελλάδος. Η περιφρονημένη χωρίς ανταπόκριση αγάπη και το τρισμέγιστον μαρτύριον του θαμένου εκουσίως έρωτος από τα ρεμπέτικα τραγούδια εξόχως ανιστορήθησαν. Τα ρεμπέτικα υπήρξαν κάποτε η παρηγοριά μας. Ήταν οι λευκοί ασπασμοί των παραγνωρισμένων. Αξιώθηκα να κρατήσω στα χέρια μου το βουβό, πλέον, μπουζούκι του στρατηγού Μακρυγιάννη. Ρεμπέτικα δεν τραγουδούσαν οι γυναίκες (αυτές συνήθως αργά κατανοούν το πόσο αγαπήθηκαν), ούτε τα τραγουδούσαν οι σκληρόκαρδοι.
Όχι μόνο για την αλήθεια, αλλά και για την ομορφιά της αλήθειας νοιάζομαι. Μη μου στείλεις περιστέρια• μαντεύω τα λόγια αγάπης που θα μου πεις. Ο έρως συμβαίνει σαν δυστύχημα. Κρατούσα, τότε, σαν βιολί το σώμα σου, μα τώρα που είμαστε μακριά σ' έχω φωτιά παντοτινή μες στην καρδιά μου. Θα ψάχνεις λυπημένη να με βρεις στους άδειους δρόμους και θα ρωτάς παντού για μένα, και στην περιρρέουσα μελαγχολία των ρεμπέτικων τραγουδιών θα αναζητάς επί ματαίω παρηγοριά. Εφέτος ανήμερα το Πάσχα έβρεχε και η δολιότης πίκραινε την καρδιά μου. Το ξέρω• η θέση μου είναι στο νεκροταφείο. Ήμασταν ακόμη παιδιά όταν μας μάραναν και ζήσαμε σαν γέροι. Δεν είμαι δικός μου. Σιωπώ μεν, αρνούμαι δε να πεθάνω γιατί τα δακρυσμένα μάτια σου πάντα με γνέφουν. Θλιβερά βλέμματα τέκνα της σιωπής μου. Ο θάνατος απόψε διώχνει το κάθε τι απ' την ψυχή μου. Χαίρομαι την παραφροσύνη μου τώρα.
Το αληθές απόβαρον ενός ανθρώπου ισούται με τις αγάπες, τον οίκτο και την αηδία πού ένιωσε στη ζωή. Δύο μεγάλες αδικίες εγνώρισα: την φτώχια και την ερωτική καταφρόνια. Τα ρεμπέτικα προήχθησαν εις μαυσωλείον αισθημάτων. Το να υποφέρεις απ' του κόσμου τις πίκρες είναι αναγκαίον, και ίσως νόμιμο. Πάθος έδωσα και πάθος δεν έλαβα, κι ό,τι έπιασα έγινε στάχτη. Πολλά εδιδάχθην από τα ρεμπέτικα. Ο πατέρας μου με γαλούχησε με τα τραγούδια αυτά. Έχτισα το παρόν βιβλίο, σα να έχτιζα χελιδονοφωλιά, προς χάριν του ισοβίου φίλου Τσιτσάνη. Την εγκαρτέρηση εδιδάχθην από τα ρεμπέτικα.
Σήμερον κηδεύομαι. Σβήνω (άχ, σβήνω) όταν εσύ χρησιμοποιείς τα αισθήματα μου σαν κέρματα. Αν πρόκειται κανείς να διατηρήσει την ευαισθησία του ας είναι ο ηττημένος. Τα ρεμπέτικα τραγούδια βάλλουν ως αναμνήσεις. Ζήσαμε τις πιο εφιαλτικές νύχτες του αιώνος. Οι ενθυμήσεις ελλοχεύουν. Ένιωσα τα πάντα μόνον σαν πάθη. Άφησε με να ΄μαι παράφορος, αφού η λογική είναι ο προθάλαμος της τρέλας. Υπήρξα ένας Ιδανικός Φαύνος. Θα σε γκρεμίσω με δάκρυα, ζοφερή πολυαγαπημένη.
Τα ρεμπέτικα τραγούδια είναι τραγούδια της καρδιάς. Και μόνον όποιος τα πλησιάσει με αγνό αίσθημα τα νιώθει και τα χαίρεται. Γιατί, η καρδιά με καρδιά μετριέται.
Έκλεισεν ό κύκλος των ρεμπέτικων τραγουδιών. Ανήκουν πια στο παρελθόν τα τραγούδια αυτά. Χοροστατώ μοιραίως στό μνημόσυνο τους αφού ο *** κυμαίνεται, τη νύχτα αυτή, μεταξύ ευφημίας και επιβιώσεως.
Αίφνης σκοτείνιασε η πλάση και η αυτοκτονία απέβη το όνειρο εκάστου εχέφρονος ανθρώπου. Ο θεηφόρος έρως μόνη πειθώ τής ζωής. Φυλακτά σε σχήμα καρδίας αντίκρισα στο βυζαντινό μουσείον Αθηνών. Στα λάσια μπράτσα των ρεμπέτηδων συχνά βλέπω κεντημένη μιά καρδιά με φυλλοκάρδια, όπου στη μέση της έχει το όνομα της πολυαγαπημένης.
Οι νεοελληνικοί αιώνες εγκυμονούσαν τα ρεμπέτικα τραγούδια. Στον έρωτα ο χρόνος ετάχθη υπέρ των ανδρών. Αφότου γεννηθήκαμε ο θάνατος αναμένει. Ήπια τα χίλια πικρά όχι, πριν καταπιαστώ με τα ρεμπέτικα. Οι χαρές, όπως και οι ηδονές, οδηγούν στην γνήσια θλίψη. Σαν χειρονομίες σφοδρού κοπετού μοιάζουν τα φτερουγίσματα αυτουνών που χορεύουν ζεϊμπέκικο. Ο Γιάννης Τσαρούχης ξέρει γιατί αποκαλεί τον ζεϊμπέκικο Χορό των Χορών. Ίσως, μόνον ένας ερωτευμένος μπορούσε να συντάξει τον επικήδειο των ρεμπέτικων τραγουδιών, πού εξακολουθούν να φαντάζουν σαν μαγικός λουλουδότοπος μακρινός, οριστικά χαμένος και απροσπέλαστος. Ο νους του ανθρώπου (ισχυρός ως ο έρως, πανίσχυρος ως ο θάνατος) εξακοντίζεται προς το παρελθόν. Η θλίψη αποτελεί την ηχώ τω ερωτικών λαϊκών ασμάτων. Είθε, σύντομα τα ελληνόπουλα να διδάσκονται στα σχολεία την απαράμιλλη μελαγχολία των ρεμπέτικων τραγουδιών.
Θα σταδιοδρομήσω του λοιπού ως προδότης. Κατάβαθα κι εγώ, κατάβαθα κι εσύ, πληγώσαμε τις καρδιές μας. Όλη νύχτα με ξυπνούσαν οι αναστεναγμοί μου. Είμαι φίλος των νεκρών. Το επόμενο πάθος με σώζει από το προηγούμενο, μα κάθε πάθος κατακάθεται στην παλίμψηστη ψυχή μου σαν μαυρίλα, και τότε η αυτοκτονία υποδύεται την λύτρωση. Η ιδιοφυία είναι η μόνη αποδεκτή μορφή παραφροσύνης, ο δε οίκτος φόρτος αλλότριων δυστυχιών. Οι μεγάλοι έρωτες, όλοι τους, είναι σαν ερωτικό παράπονο. Ο έρως στερείται νίκης. Αρχίζει και τελειώνει με ήττα του ανδρός. Σαν τον Αχιλλέα ήσουνα υπερήφανη και σκληρόκαρδη• όμως, ώρα σου καλή, όπου κι αν βρίσκεσαι, γλυκιά μου αγαπημένη.
Καθώς χαμένο σκυλί, σκυλί του δρόμου, σέρνομαι αυτές τις μαύρες μέρες με άδεια καρδιά και κάθε δειλινό πέφτω, πέφτω, σ' ένα βάραθρο πέφτω. Βέβαια οι γυναίκες στερούνται φαντασίας και πάθους, αλλά εγώ αγάπησα και αγαπήθηκα, κι εσένα δείχνω όταν ερωτηθώ για το νόημα του έρωτος. Λιποτάκτης στην μυριάνθρωπη έρημη Αθήνα που με τρομοκρατεί κι όλο με εξωθεί προς την αυτοκτονία. Η απαισιοδοξία είναι απόδειξη ανθρωπιάς. Εγώ ειμί ο εχθρός μου. Στην ηλικία όπου τώρα πια έφτασα το νιώθω πεντακάθαρα πως είμαι ένας αποτυχημένος. Δεν θα σκεφτόμουνα ποτέ δίχως το συνοικέσιον της μελαγχολίας. Συχνά κλέβω ψυχές, μα εσύ δεν είσαι κοντά μου, ούτε σε ξένα χέρια. Γέρασα με ερωτευμένη καρδιά εφήβου. Είναι υπερβολή να ζεις με αγάπη κι είναι επικίνδυνο να κατέχεις, τόσο πολύ, τα μυστικά της ψυχής σου. Αδυνατώ να θάψω τις αναμνήσεις κι αυτό θα προσδιορίσει τον θάνατο μου. Την κοίτη του τάφου μου είδα. Πόσες μέρες, πόσα χρόνια, θα άντεχες εσύ μια ζωή δίχως ελπίδες;
Αργείς• η ψυχή μου παγώνει. Κάθομαι τα βράδια, ολομόναχος, κατάμονος, στο καμαράκι που ξέρεις, και κατηγορώ τον εαυτό μου, κι όλο σκέφτομαι περί της αδυσώπητου φθοράς των αισθημάτων. Ο νους μου αρμενίζει προς την απελπισία. Σκότωσαν, κάποτε, πολλούς φίλους γύρω μου κι από τότε ζω σαν πουλί τρομαγμένο. Σε περιμένω μέρα και νύχτα και κάθε αυγή να ξαναγυρίσεις σε καρτερώ. Με παρασύρει η καρδιά μου (εσύ, γλυκιά μου, ακόμη την κυβερνάς) σε αναπολήσεις της εξαίσιας μορφής σου, που ούτε μπορώ ούτε θέλω να ξεχάσω, και που αφότου εχάθη σε μαύρα σκοτάδια μ' έριξε. Εκείνην που κάθεται αντίκρυ μου την έχω μες στα στήθια μου. Οι σκιές των δολοφονηθέντων φίλων, και ψες τη νύχτα, όπως κάθε νύχτα, ήρθαν αργοσαλεύοντας στον ύπνο μου, και τάχα ήσουνα μαζί τους, μισοκρυμένη, σιωπηλή, μαραμένη. Ευλαβούμενος της μνήμης των περιδιαβάζω στην Οδόν Αναπαύσεως. Όταν φεύγει η αγαπημένη είναι σαν να ΄χει πεθάνει. Στα μάτια σου τα σημάδια της προδοσίας. Η ομορφιά μιας γυναίκας είναι ένα ένδυμα ευχαριστήσεως. Κλείσε με στην καρδιά σου κι ας το ξέρουμε μόνον εμείς οι δυό.
Ήκμασαν τα ρεμπέτικα τραγούδια την εποχή που μετρούσαμε τάφους. Η δράση σχεδόν αποβλακώνει τον άνδρα. Οι άνδρες των ρεμπέτικων τραγουδιών απεχθάνονται τους μετριοπαθείς. Είναι σοφός όποιος αγαπά κι ελπίζει, και είναι σοφότατος όποιος λυπάται. Ο ερωτευμένος καταντάει μισός άνθρωπος. Ο οίκτος δέον να θεωρείται της αγάπης η ανάληψις. Έρωτα μάθετε οι ενοικούντες επί της γης. Πάντα οι απογοητευθέντες σώζουν την οικουμένη. Μιά ειδική λεβεντιά απαιτείται για νάναι κανείς ανήθικος. Η λογική μου εδρεύει στην καρδιά μου. Ο έρως θρέφει (αλίμονο) τους ιδεώδεις. Τα του παρελθόντος αγλαΐζονται. Ο κυνισμός φαίνεται πως είναι ο θώραξ των ευαίσθητων, που τους προφυλάσσει από τον δαίμονα της ενδοσκοπήσεως. Ο οίκτος έρχεται με τα χρόνια. Η σκέψη είναι δυστυχία. Εξ οίκτου αμαρτάνω. Τρομάζω όταν σκέφτομαι. Υπήρξες τόσον ωραία που σε σεβόμουνα. Είναι αντιδραστικός κι ο αρνούμενος να αποθάνει. Αντιφάσκω, άρα ζω. Η αυτοκτονία είναι έκφραση ανταποδοτική της κοινωνικής ποινής του ψυχικού εξοστρακισμού. Η μόνη προσωπική χειρονομία στην αυτοκτονία είναι η αυτόχειρη εκτέλεση μιάς κοινωνικής αποφάσεως. Στον έρωτα ενός ανδρός, πιθανότατα, έχει μεγαλύτερη σημασία το ζέον αίσθημα παρά το όνομα της αγαπημένης. Η κεφαλή μου, τώρα, σε προσκέφαλο φέρετρον, κι όχι στα γόνατα σου, τώρα, αναπαύεται. Έναν σταυρό σού χάραξα στο μέτωπο και σε σημάδεψα. Μοναξιά θωπεία θανάτου.
Τα μάτια της προοιώνιζαν την καταδίκη. Τίποτε δεν μου στοίχισε ο χωρισμός• τίποτα άλλο
εκτός από την ενθρόνιση της μελαγχολίας. Μάλλον δεν υπάρχουν γυναίκες ανιδιοτελώς ερωτευμένες. Η γυνή φιλοδοξεί να αποβεί νεκροθάφτης του αγαπημένου της. Θάνατοι και θάνατοι θα διαβούν μα συ θα βαστάς μέσα μου. Εσύ, που απουσιάζεις κι ωστόσο νιώθω να με κοιτάς με χίλια μάτια. Εσύ, που ήσουνα εκείνη με τα πικρά δάκρυα και τα ολόγλυκα φιλιά. Η δεινή, εσύ, που μ' ανάγκασες ν' αγαπήσω τα λουλούδια περισσότερο απ' τους ανθρώπους. Εσύ, η λύκων βρώσις κι ο άγγελος των επιγείων λιβαδιών.
Έπραξαν το παν για να μαράνουν την ζωντανή καρδιά των ρεμπέτηδων. Οι μεγάλες ψυχές αντιφάσκουν. Ισχυρότερη μνήμη είναι η μνήμη της καρδιάς. Ο λυρισμός ήταν η μόνη επιτρεπτή στους ρεμπέτες πολυτέλεια. Τρυφερότης περιβάλλει, σαν δροσερό φύλλωμα, τα παλαιά αισθήματα. Για μιαν ακόμη φορά, στην άκρη τού γκρεμού, αλλάζω ψυχή κι ο νους μου ανθοφορεί. Καλβίνος του αγνού έρωτος, ελπίζω πως και η πλέον άσπλαχνη αγαπημένη δεν δύναται να σκοτώσει την ποίηση που κρύβει μέσα του ένας σιωπηλός άνδρας.
Βασικώς τα ρεμπέτικα τραγούδια είναι λαϊκά άσματα της αγάπης και, ειδικότερα, της ερωτικής εγκαταλείψεως. Τουλάχιστον τα μισά ρεμπέτικα έχουν τον έρωτα θέμα τους, και τα πιο πολλά απ' αυτά θρηνούν τον ερωτικό χωρισμό• την πικρότατη ορφάνια. Ο ρεμπέτης γνωρίζει ότι ο έρως είναι μεταθετό αίσθημα και ότι ο οίκτος των επικυρίαρχων η αγάπη είναι. Τόσο έδειραν τα πάθη τους ανθρώπους των ρεμπέτικων τραγουδιών ώστε απώλεσαν το δικαίωμα να εκπροσωπούν τον εαυτό τους. Στα δημώδη άσματα ο εραστής καταπλήσσει με την ανδρεία, ενώ ο εραστής των ρεμπέτικων τραγουδιών εκλιπαρεί, καθικετεύει, ελκύει διά του οίκτου. Σε λιτανεία μετήλλαξε τον πανδαμάτορα έρωτα το ρεμπέτικο τραγούδι, όπου οι περιπτύξεις είναι ψυχικές οι δε μνήμες δεσπόζουν. Τυγχάνω ορθόδοξος ερωτικός πρωθιερεύς αντιλαμβάνομαι σαφώς πως αν δεν χτίσεις μία ζωή σφαλμάτων και αμαρτιών δεν θα εξαρθείς εις υπήκοον τού θανάτου, πως οπωσδήποτε καλύτερα είναι να σε σκοτώσουν παρά να αυτοκτονήσεις αφού η ανίκητη τρομερή πλειοψηφία των μοχθηρών ούτε αιδημοσύνην ούτε χλωρόν φόβον ένιωσε ποτέ, και, πως η καρδιά οίκος της ψυχής εστίν. Η φιληδονία είναι αληθινή αρρώστια. Το γυμνό κορμί σου (ευφροσύνη της οράσεώς μου) οδηγεί στο φθινόπωρο, στο φθινόπωρο. Ουσιαστικώς τα ρεμπέτικα τραγούδια είναι ερωτικές επιστολές. Ο άνθρωπος είναι δύο. Δεν σε αναπολώ παρά σαν μιαν όμορφη κοπέλα (ώ, μεγαλείον των υψηλών γυναικών) να έρχεσαι με την αγκαλιά γεμάτη άνθη, και τότε σε φιλούσα και με αντιφιλούσες, πίστη μου κι ελπίδα μου. Αγάπησα κάποιαν κυπαρισσένια τέως άγνωστη που δεν ξεχνιέται. Εορτή των Νεκρών η μέρα του χωρισμού. Είπες παντού πως με μισείς, σαν όμως ξανανταμώσαμε, την ύστατη φορά, εδάκρυσες και με τρυφερότητα άπλωσες το πολύτιμο φιλντισένιο χέρι σου στο ιδρωμένο μέτωπό μου. Τώρα εδώ κοντά φτερουγίζεις — μακριά μου όσο ποτέ. Με θυμάσαι άραγε ακόμη, φευγάτη μου αγάπη;
Οι ερωτευμένοι χρησιμοποιούν ολόχρυσα λόγια, λόγια πού καίνε, αν και η αγάπη νιώθετε και δεν την αποδεικνύουν. Οι ερωτευμένοι εκφράζονται με υπερβολές γιατί διαβιούν εν υπερβολαίς. Όσο κι αν ο άνθρωπος έχει βουνό την καρδιά αδυνατεί να αγαπήσει πολλές φορές στη ζωή του. Ο έρως είναι ένας γλυκόπικρος εφιάλτης, σάβανο των ζωντανών, φονεύς, ψυχοβγάλτης, νεκροπομπός πουλιών, ελευθερωτής. Τέτοιους έρωτες ψάλλουν τ' αδέρφια μου, οι έσχατοι ρεμπέτες.

ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΖΟΡΜΠΑ-Ν. ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ

Προχωρούσαμε αμίλητοι μέσα από τα στενά δρομάκια του χωριού. Τα σπίτια μαυρολογούσαν ολοσκότεινα, κάπου ένα σκυλί γάβγιζε, κάποιο βόδι αναστέναζε. Κάποτε μας έρχουνταν στο φύσημα του αγέρα εύθυμα, αναβρυτά, σαν παιγνιδιάρικα νερά, τα κουδουνάκια της λύρας.
Βγήκαμε από το χωριό, πήραμε το δρόμο κατά το ακρογιάλι μας.

-Ζορμπά, είπα, για να κόψω τη βαριά σιωπή, τι αγέρας είναι ετούτος; Νοτιάς;

Μα ο Ζορμπάς πήγαινε μπροστά, κρατώντας σα φανάρι το κλουβί με το παπαγάλο και δεν αποκρίθηκε.
Όταν φτάσαμε στο ακρογιάλι μας, ο Ζορμπάς στράφηκε:

-Πεινάς, αφεντικό; ρώτησε.

-Όχι, δεν πεινώ, Ζορμπά.

-Νυστάζεις;

-Όχι.

-Μήτε εγώ. Ας καθίσουμε στα χοχλάδια, έχω κάτι να σε ρωτήσω.

Ήμασταν και οι δυο κουρασμένοι, μα δε θέλαμε να κοιμηθούμε. Δε θέλαμε να χάσουμε το φαρμάκι της μέρας ετούτης, ο ύπνος μας φαίνουνταν σα μια φυγή σε ώρα κιντύνου και ντρεπόμασταν να κοιμηθούμε.
Καθίσαμε στην άκρα της θάλασσας∙ έβαλε ο Ζορμπάς το κλουβί ανάμεσα στα γόνατά του και κάμποση ώρα σώπαινε. Ένας φοβερός αστερισμός ανέβηκε από το βουνό, πολυόματο τέρας με στρουφιχτήν ουρά, κάπου κάπου ένα αστέρι ξεκολλούσε κι έπεφτε.
Ο Ζορμπάς κοίταξε τ' αστέρια, με το στόμα ανοιχτό, σα να τά 'βλεπε για πρώτη φορά.

-Τι γίνεται εκεί απάνω! μουρμούρισε.

Και σε λίγο πήρε την απόφαση, μίλησε.

-Ξέρεις να μου πεις, αφεντικό, είπε κι η φωνή του ασκώθηκε επίσημη, συγκινημένη μέσα στη ζεστή νύχτα, ξέρεις να μου πεις τι πάει να πουν όλα αυτά; Ποιος τα έκαμε; Γιατί τα έκαμε; Και πάνω απ' όλα, ετούτο (η φωνή του Ζορμπά ήταν γεμάτη θυμό και τρόμο): Γιατί να πεθαίνουμε;

-Δεν ξέρω, Ζορμπά! αποκρίθηκα, και ντράπηκα σα να με ρωτούσαν το πιο απλό πράμα, το πιο απαραίτητο, και δεν μπορούσα να το εξηγήσω.

-Δεν ξέρεις! έκαμε ο Ζορμπάς και τα μάτια του γούρλωσαν.

Όμοια γούρλωσαν και μιαν άλλη νύχτα, όταν με ρώτησε αν χορεύω και του αποκρίθηκα πως δεν ξέρω χορό.
Σώπασε λίγο, άξαφνα ξέσπασε:

-Τότε τι ναι αυτά τα παλιόχαρτα που διαβάζεις; Γιατί τα διαβάζεις; Άμα δεν λένε αυτό τι λένε;

-Λένε τη στενοχώρια του ανθρώπου που δεν μπορεί ν' απαντήσει σε αυτά που ρωτάς, Ζορμπά, αποκρίθηκα.

-Να τη βράσω τη στενοχώρια τους! έκαμε ο Ζορμπάς χτυπώντας με αγανάχτηση το πόδι του στις πέτρες.

Ο παπαγάλος στις ξαφνικές φωνές τινάχτηκε απάνω:

-Καναβάρο ! Καναβάρο! έσκουζε σα να ζητούσε βοήθεια.

-Σκασμός και συ! έκαμε ο Ζορμπάς κι έδωκε μια γροθιά στο κλουβί.

Στράφηκε πάλι σε μένα

-Εγώ θέλω να μου πεις από που ερχόμαστε και που πάμε. Του λόγου σου τόσα χρόνια μαράζωσες απάνω στις Σολομωνικές. θα ‘χεις στύψει δυο τρεις χιλιάδες οκάδες χαρτί∙ τι ζουμί έβγαλες;

Τόση αγωνία είχε η φωνή του Ζορμπά, που η πνοή μου κόπηκε, αχ, να μπορούσα να του ‘δινα μια απόκριση!
Ένιωθα βαθιά πως το ανώτατο που μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος δεν είναι η Γνώση, μήτε η Αρετή, μήτε η Καλοσύνη, μήτε η Νίκη∙ μα κάτι άλλο πιο αψηλό, πιο ηρωικό κι απελπισμένο: Το Δέος, ο ιερός τρόμος. Τι ‘ναι πέρα από τον ιερό τρόμο; ο νους του ανθρώπου δεν μπορεί να προχωρέσει.

-Δεν απαντάς; έκαμε ο Ζορμπάς με αγωνία.

Δοκίμασα να δώσω στο σύντροφό μου να καταλάβει τι είναι ο ιερός τρόμος:

-Είμαστε σκουληκάκια μικρά μικρά, Ζορμπά, αποκρίθηκα, απάνω σ' ένα φυλλαράκι γιγάντιου δέντρου. Το φυλλαράκι αυτό είναι η γης μας∙ τ' άλλα φύλλα είναι τ' αστέρια που βλέπεις να κουνιούνται μέσα στη νύχτα. Σουρνόμαστε απάνω στο φυλλαράκι μας, και το ψαχουλεύουμε με λαχτάρα∙ τ' οσμιζόμαστε, μυρίζει, βρωμάει∙ το γευόμαστε, τρώγεται∙ το χτυπούμε, αντηχάει και φωνάζει σαν πράμα ζωντανό.
Μερικοί άνθρωποι, οι πιο ατρόμητοι, φτάνουν ως την άκρα του φύλλου∙ από την άκρα αυτή σκύβουμε, με τα μάτια ανοιχτά, τα αυτιά ανοιχτά, κάτω στο χάος. Ανατριχιάζουμε. Μαντεύουμε κάτω μας το φοβερό γκρεμό, ακούμε ανάρια ανάρια το θρο που κάνουν τα φύλλα του γιγάντιου δέντρου, νιώθουμε το χυμό ν’ ανεβαίνει από τις ρίζες του δέντρου και να φουσκώνει την καρδιά μας. Κι έτσι σκυμμένοι στην άβυσσο, νογούμε σύγκορμα, σύψυχα, να μας κυριεύει τρόμος. Από τη στιγμή εκείνη αρχίζει...
Σταμάτησα. Ήθελα να πω: «Από τη στιγμή εκείνη αρχίζει η ποίηση», μα ο Ζορμπάς δε θα καταλάβαινε και σώπασα.

-Τι αρχίζει; ρώτησε ο Ζορμπάς με λαχτάρα. Γιατί σταμάτησες;

-...Αρχίζει ο μεγάλος κίντυνος, Ζορμπά, είπα. Άλλοι ζαλίζουνται και παραμιλούν, άλλοι φοβούνται και μοχτούν να βρουν μιαν απάντηση, που να τους στυλώνει την καρδιά και λένε: "Θεός"∙ άλλοι κοιτάζουν από την άκρα του φύλλου το γκρεμό ήσυχα, παλικαρίσια και λένε: «Μου αρέσει».

Ο Ζορμπάς συλλογίστηκε κάμποση ώρα∙ βασανίζουνταν να καταλάβει.

-Εγώ, είπε τέλος, κοιτάζω κάθε στιγμή το θάνατο∙ τον κοιτάζω και δεν φοβούμαι. Όμως και ποτέ, ποτέ δε λέω: Μου αρέσει. Όχι, δε μου αρέσει καθόλου! Δεν είμαι λεύτερος; Δεν υπογράφω!

Σώπασε, μα γρήγορα φώναξε πάλι:

-Όχι, δε θ' απλώσω εγώ στο Χάρο το λαιμό μου σαν αρνί και να του πω: «σφάξε με, αγά μου, ν' αγιάσω!»

Δε μιλούσα∙ στράφηκε, με κοίταξε ο Ζορμπάς θυμωμένος.

-Δεν είμαι λεύτερος; ξαναφώναξε.

Δε μιλούσα. Να λες «Ναι!» στην ανάγκη, να μετουσιώνεις το αναπόφευγο σε δικιά σου λεύτερη βούληση -αυτός, ίσως, είναι ο μόνος ανθρώπινος δρόμος της λύτρωσης. Το 'ξερα, και γι αυτό δε μιλούσα.
Ο Ζορμπάς είδε πως δεν είχα πια τίποτα να πω, πήρε το κλουβί σιγά σιγά, να μην ξυπνήσει ο παπαγάλος, το τοποθέτησε δίπλα από το κεφάλι του και ξάπλωσε.

-Καληνύχτα, αφεντικό, είπε∙ φτάνει.

Ζεστός νοτιάς φυσούσε πέρα από το Μισίρι και μέστωνε τα τζερτζεβατικά και τα φρούτα και τα στήθια της Κρήτης. Τον δέχουμουν να περιχύνεται στο μέτωπο, στα χείλια μου και στο λαιμό, κι έτριζε και μεγάλωνε, σα να ‘ταν πωρικό, το μυαλό μου.
Δεν μπορούσα να κοιμηθώ, δεν ήθελα. Δε συλλογίζουμουν τίποτα∙ ένιωθα μονάχα, στη ζεστή ετούτη νυχτιά, κάτι μέσα μου, να μεστώνει. Έβλεπα, ζούσα καθαρά το καταπληχτικό ετούτο θέαμα: ν' αλλάζω. Ό,τι γίνεται πάντα στα πιο σκοτεινά υπόγεια του στήθους μας, γίνουνταν τώρα φανερά, ξέσκεπα, μπροστά μου. Κουκουβιστός στην άκρα της θάλασσας, παρακολουθούσα το θάμα.

Τ' αστέρια θάμπωσαν, ο ουρανός φωτίστηκε, κι απάνω στο φως χαράχτηκαν με ψιλό κοντύλι τα βουνά, τα δέντρα, οι γλάροι. Ξημέρωνε.



Τ. Μπουκόφσκι - Κλαμπ Κόλαση, 1942

Το επόμενο μπουκάλι ήταν το μόνο πράγμα που είχε σημασία. Στο διάολο και το φαγητό, στο διάολο και το νοίκι. Το επόμενο μπουκάλι ήταν η λύση για όλα κι αν μπορούσες να έχεις δύο ή τρία ή τέσσερα μπουκάλια καβάτζα, τότε η ζωή ήταν στ' αλήθεια ωραία.
Κατάντησε να μας γίνει συνήθεια, τρόπος ζωής.
Που θα μπορούσαμε να βρούμε άραγε το επόμενο μπουκάλι; Μας έκανε επινοητικούς, πονηρούς, τολμηρούς. Kάποτε κάναμε ακόμα και βλακείες και πιάναμε δουλειά για 3 ή 4 μέρες ή και για καμιά βδομάδα ακόμη.
Το μόνο που θέλαμε να κάνουμε ήταν να καθόμαστε ένα γύρο και να συζητάμε για βιβλία και λογοτεχνία και να βάζουμε στα ποτήρια μας κι άλλο κρασί. Ηταν το μόνο πράγμα που είχε κάποιο νόημα για μας. Είχαμε, βέβαια, και τις περιπέτειές μας: τρελές φιλενάδες, καβγάδες, τις απελπισμένες σπιτονοικοκυρές, την αστυνομία.
Προκόψαμε με το ποτό και με την τρέλα και με τη συζήτηση. Oταν άλλοι άνθρωποι χτύπαγαν κάρτα, εμείς συχνά δεν ξέραμε καν ποια μέρα ή ποια βδομάδα ήταν.
Είχαμε αυτή τη μικρή συμμορία, όλοι νέοι, και διαρκώς άλλαζε έτσι που κάποια μέλη απλώς εξαφανίζονταν, άλλοι επιστρατεύονταν, μερικοί σκοτώθηκαν στον πόλεμο μα συνεχώς νέοι οπαδοί κατέφθαναν.
Ηταν το Κλαμπ από την Κόλαση κι εγώ ήμουν ο Πρόεδρος τοu Συμβουλίου.
* * *
Τώρα πίνω μόνος,  μες στο ήσυχο δωμάτιό μου, στο δεύτερο πάτωμα που βλέπει το λιμάνι του San Pedro. Είμαι άραγε εγώ ο τελευταίος των τελευταίων; Αρχαία φαντάσματα αιωρούνται μέσα και έξω απ'αυτό το δωμάτιο. Μόλις που μισοθυμάμαι τα πρόσωπά τους. Με κοιτάζουν, οι γλώσσες του κρέμονται έξω.  Σηκώνω το ποτήρι μου προς το μέρος τους. Παίρνω ένα πούρο, το κολλάω στη φλόγα του αναπτήρα μου. Ρουφάω βαθιά και να μια λάμψη γαλάζιου καπνού καθώς στο λιμάνι ένα πλοίο βαράει τη σειρήνα του. Μοιάζουν όλα με μια καλή παράσταση, καθώς αναρωτιέμαι πάλι: Τι γυρεύω εγώ εδώ;

Ένοικοι της ματαιότητας- ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

Τελικά η επανάσταση πνίγηκε στο αίμα. Ακολούθησαν ταραγμένες μέρες. Σκιές απ’ το παρελθόν εμφανίστηκαν στους δρόμους. Κάποιοι ευφάνταστοι είδαν και τον τυφλό ραψωδό σε μια σκάλα υπηρεσίας — εξακολουθούσε ενοχλητικά να υμνεί την Τροία. Εμείς σερνόμαστε συντριμμένοι απ’ το μεγαλείο όλων αυτών που δεν πράξαμε. Ώσπου νύχτωνε και τ' άστρα φώτιζαν σιγά σιγά το ακατανόητο του κόσμου. Κι ο αδελφός μου πέθανε στο νοσοκομείο. Μόλις ξεψύχησε μάλιστα του 'βαλαν μπροστά ένα παραβάν για να μην μπορώ να ξεχάσω. Τα κυπαρίσσια αντίκρυ, ήσυχα και σιωπηλά, τη νύχτα κάνουν μυστηριώδη νοήματα στους επιλήσμονες ακόμα κι οι εποχές γερνάνε — θυμάσαι τον μικρόν αντεροβγάλτη του παλιού καναπέ τώρα ήρθε ο καιρός να ξεκοιλιάσει κι εσένα μια αστόχαστη λέξη

ήρθε ο καιρός ν' ακούσεις τις τρομερές ιστορίες που διηγούνται οι ώρες απ’ το βάθος των ρολογιών η νεότητα πέθανε, ας σκεπάσουμε τους καθρέφτες τα παιδικά φαντάσματα μας εγκατέλειψαν, ας φορέσουμε ένα σεντόνι κι ας πάρουμε τη θέση τους — οι γέφυρες τη νύχτα μοιάζουν με τα ηνία ενός μεγάλου αμαξιού, ποιος το οδηγεί; που μας πάει; στις γωνιές παραμονεύουν εκείνοι που ξεχάσαμε, το μέλλον είναι ένας κήπος που επιτέλους αναπαύονται οι νικημένοι κι υπάρχουν μερικοί που παραδόξως νομίσουν ότι είμαι εγώ — ας τους αφήσουμε στην πλάνη τους. Αλήθεια, θα μάθουμε ποτέ ποίοι είμαστε; Όνειρα, φιλοδοξίες, επιθυμίες, φόβοι μας κρύβουν απ’ τον εαυτό μας και μάλλον μοιάζουμε με ανώνυμα γράμματα που ξέρουν πολλά για μας εμείς όμως δεν ξέρουμε ποιος τα έγραψε και συχνά αποκοιμήθηκα το βράδυ νικητής και ξύπνησα μέσα στη νύχτα νικημένος, ή άλλοτε μ' έπιανε πανικός, «πρέπει να βρω μιαν απάντηση, σκεφτόμουν, αλλιώς είναι σα να μην έζησα» και κάθε πρωί ένας πετεινός φωνάζει σα να μας προειδοποιεί γιατί η απειλή είναι άγνωστη, μα πάντα από πολύ γνωστά πράγματα, όπως αυτοί που σε ταπείνωσαν σου προετοίμασαν ανύποπτοι έναν ανώδυνο θάνατο — ας καθίσουμε λοιπόν κοντά στο παράθυρο κι ας κοιταχτούμε στα μάτια, αφού είμαστε ένοικοι της ματαιότητας και θα μας διώξουν σε λίγο.

Και συχνά ακουμπισμένος σ' έναν τοίχο ή σ' ένα φανοστάτη είχα ορκιστεί να μη φύγω πριν μάθω τι θ' απογίνει ο κόσμος ή καθάριζα την αυλή απ’ τα φύλλα του φθινοπώρου σα να εξαφάνιζα τα ίχνη ενός πανάρχαιου εγκλήματος κι άλλοτε πάλι πέθαινα, για ένα τίποτα, έτσι γνώρισα την αβάσταχτη μοναξιά των άστρων και το ανεπίστρεπτο των γυρισμών. Θολά μεγαλοφάνταστα όνειρα όπως στα παιδικά μας χρόνια ή όταν είμαστε άρρωστοι και γυρίζουμε στο καλύτερο. «Κύριε, γιατί βασανίζομαι;» ρώτησα, κανείς δεν απάντησε και τότε κατάλαβα τον θείο προορισμό μου. Κι όταν ο πατέρας πτώχευσε, πριν μας πάρουν το εξοχικό σπίτι, έβγαινε στον κήπο και καθόταν κάτω απ’ τη μηλιά, ήσυχος, σα να μην είχε συμβεί τίποτα, και καμιά φορά χαμογελούσε κιόλας, όμοιος μ' ένα παιδί που ύστερα από ένα απόγευμα γεμάτο δάκρυα αποκοιμιέται το βράδυ αγκαλιά μ' ένα βασίλειο. Ενώ εγώ περιπλανιόμουν εδώ κι εκεί μαζεύοντας τα κρυφά νοήματα της μέρας που είχε φύγει για πάντα. Από τότε έχω κάθε μέρα μια σκοτεινή υπόθεση να ξεμπλέξω, γι' αυτό αποφεύγω τις βιοποριστικές εργασίες προτιμώ ν' αναπολώ ωραίους καιρούς που επέρασαν, ή να στενάζω στις δεντροστοιχίες Όμως η αυτοκτονία, έτσι το θέλησε ο Θεός, είναι άκρως επικίνδυνη και κάνει πιο αινιγματική την ύπαρξη σου

ενώ το πεπρωμένο παραμένει άγνωστο — θυμάσαι το γερο-παλαιοπώλη που φώναζε βραχνά τ' απογεύματα και τον λυπηθήκαμε τόσο που για λίγες δεκάρες του δώσαμε ό,τι ωραιότερο είχαμε. Δε θα πω τι. Από τότε ζούμε μια φανταστική ζωή. Τα βράδια κλαίμε, το πρωί ονειρευόμαστε ν' αλλάξουμε τον κόσμο. Το μεσημέρι πάντως κοιμόμαστε λίγο: απομεινάρι της παιδικής υπακοής όταν ο μεσημεριάτικος ύπνος ήταν η τιμωρία μας. Άλλα και ποιος δεν έκλεισε μια πόρτα χωρίς να προφτάσει ν' ακούσει την απάντηση; Ή ποιος μπορεί ν' αποδείξει ότι είναι αθώος; Κι αγάπησα με πάθος κάτι που δε γνώρισα ποτέ. Τι ήταν; Τέλος, μια νύχτα έρχεται και κάθεται πάνω στο στήθος σου η φριχτή υποψία — και τότε τι κάνεις; Τακτοποιούσα λοιπόν το ανάστατο παρελθόν μου βέβαιος ότι μου 'κλεψαν το άπειρο, που φυσικά δε μου χρησίμευε σε τίποτα κι όμως αυτό με βοηθούσε να ζω — γιατί κάθε στιγμή κάτι απερίγραπτο συμβαίνει που δε θα το μάθουμε ποτέ. Και μόνον οι νεκροί κοιμούνται του καλού καιρού στα παλιά κοιμητήρια γιατί αυτοί το έμαθαν. Θυμάσαι, Άννα, που έπλεκες τα χειμωνιάτικα βράδια και κάθε τόσο σήκωνες τα μάτια και με κοίταζες σα να μ' αποχαιρετούσες; Που θα πήγαινες; Όπου κι αν πάμε τώρα, Άννα, δεν προλαβαίνουμε. Έφυγε ο καιρός! Κι όταν υστέρα από πολλά τέλειωσε κι αύτη η περιπέτεια είδαμε με τρόμο πόσο γυμνοί είμαστε κι ότι κάπου άλλου βρισκόταν το μεγάλο σφάλμα μας κι αν με βλέπετε πάντα μ' ένα παλιό νυχτικό είναι που προσπαθώ να κοιμηθώ αλλά το χέρι τού δήμιου φτάνει ως μέσα στον ύπνο μου — λόγια απλά που τ' ακούς έντρομος λαθραία βήματα σ' όλο το μάκρος μιας ζωής φοβισμένης όμως καμιά φορά ο Θεός βοηθάει τους λυπημένους (μόνο που δεν ξέρουμε πως) — πράγματα ασήμαντα που τα ξεχάσαμε, αλλά θα τα θυμηθούμε κάποτε ένα βράδυ και θα κλάψουμε, ενώ έξω θ' ακούγεται το σφύριγμα ενός τραίνου για ποια αναχώρηση ή ποια επιστροφή; Ζήσαμε πάντα μέσα στ' όνειρο και δε θα βγούμε παρά μόνο για να πεθάνουμε στην άκρη ενός κόσμου που δε γνωρίσαμε. Όμως συχνά κάποια υπενθύμιση μ' άγγιζε και στεκόμουν τρομαγμένος κάποια υπενθύμιση για κάτι πολύ μακρινό και ξεχασμένο — ώσπου οι αναμνήσεις σκεπάζουν σιγά-σιγά το παρελθόν έτσι που σε λίγο δε θυμόμαστε παρά κάτι άλλο — η πολιτεία στο βάθος γκρίζα ανερμήνευτη σαν όνειρο

«γιατί ήρθαμε;» ρώτησε κάποιος, αλλά πέρασαν αιώνες και δεν τού απάντησαν ακόμα και τις νύχτες συναντάμε στη σκάλα πρόσωπα για τα όποια δε θα μάθουμε ποτέ κι άλλα πράγματα σκοτεινά και αιώνια — λοιπόν, τι σημασία έχει ποιο δρόμο θα πάρεις; Μόνο, Θεέ μου, να μην ξεχάσουμε εκείνον τον παιδικό θρύλο κι ώ φτωχά μας αισθήματα, που σας προδίνουν οι λέξεις — φριχτό πανάρχαιο έγκλημα που το πρωτόειδαν οι τυφλοί. Και κάθε μέρα όλο και μεγάλωνε αυτή η υποψία, ότι το πιο σπουδαίο το είχα αφήσει να μου ξεφύγει χρονολογίες που στοίχειωσαν με τα χρόνια — και καμιά φορά η ομίχλη είναι το άλλο πρόσωπο μας λέξεις θριάμβου ειπωμένες χαμηλόφωνα σε νικημένα βράδια ή τη νύχτα όταν όλοι κοιμούνται αναδύεται το άλλο σπίτι, εκεί που ζήσαμε παιδιά χωρίς κανείς να το ξέρει κι η θεία Ρόζα είχε χάσει τώρα τη μνήμη της κι έψαχνε μες στους υάκινθους. Ζήσαμε πάντοτε άλλου και μόνον όταν κάποιος μας αγαπήσει ερχόμαστε για λίγο.

ΑΠΟ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΔΩΡΟ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ΤΟΥ ΟΑΕΔ

Από σήμερα καταβάλλεται στους επιδοτούμενους άνεργους του ΟΑΕΔ τα δώρα Χριστουγέννων 2010, ενώ προπληρώνονται και τα επιδόματα ανεργίας που θα καταβάλλονταν κανονικά από 14-12-2010 μέχρι και 02-01-2011.
Επίσης, από σήμερα προπληρώνονται τα επιδόματα μακροχρονίως ανέργων, που θα καταβάλλονται κανονικά μέχρι και 02-01-2011.
Τέλος, καταβάλλονται και τα δώρα Χριστουγέννων των δικαιούχων της ειδικής παροχής προστασίας μητρότητας.

ΠΙΕΡΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ, ΤΟ ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ ΣΗΜΕΡΑ

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΣΗΜΕΡΑ Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ & ΑΓΓΕΛΙΕΣ"

ΕΓΚΥΡΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΚΑΙ ΔΕΚΑΔΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ...

Αντιμετώπιση των προβλημάτων από τη χιονόπτωση

Από τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Πιερίας σε συνεργασία με τους Δήμους του Νομού
Άμεση ήταν η ανταπόκριση της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Πιερίας σε συνεργασία με τους Δήμους του Νομού για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που προκλήθηκαν από την χιονόπτωση που έπληξε τις περιοχές της ορεινής και βόρειας Πιερίας, τη Δευτέρα 13 Δεκεμβρίου 2010.

Όλος ο στόλος των μηχανημάτων της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Πιερίας από νωρίς το πρωί πραγματοποίησε αποχιονισμό και έκανε ρίψεις αλατιού στο οδικό δίκτυο της αρμοδιότητάς της Νομαρχίας, για την αποφυγή της ολισθηρότητας του οδοστρώματος εξαιτίας του παγετού.

Γκρέιντερ και εκχιονιστικά μηχανήματα πραγματοποίησαν παρεμβάσεις στις περιοχές του Δήμου Κολινδρού (στον δρόμο Παλιάμπελων - Λιβαδίου - Κολινδρού) στο Δήμο Πιερίων (στο δρόμο προς το Ελατοχώρι - Χιονοδρομικό Κέντρο Ελατοχωρίου έως τα όρια του Νομού και στο δρόμο Μοσχοπόταμου - Μελιαδίου), καθώς στο οδικό δίκτυο του Δήμου Ελαφίνας (Παλαιό Κεραμίδι - Εξοχή - Τόξο - Καταλώνια - Έλαφος - Ρυάκια - Παλαιόστανη - Κούκος).

Με απόφαση του Νομάρχη Πιερίας, λόγω εκτάκτων συνθηκών που προκλήθηκαν από την έντονη χιονόπτωση που επικρατεί στους Δήμους Κολινδρού, Αιγινίου, Μεθώνης, Πύδνας, Πέτρας και Πιερίων και των προβλημάτων που δημιουργούνται στη μετακίνηση των μαθητών διακόπηκαν χθες τα μαθήματα των σχολείων του Δήμου Κολινδρού Αιγινίου, Μεθώνης καθώς επίσης το Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο Παλιόστανης, Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο Αλωνίων, Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο Σφενδάμης, το Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο Αγίου Δημητρίου και το Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο Ελατοχωρίου.

ΠΙΕΡΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ,Τα βραβεία του 51ου Φεστιβάλ

«Παρυφές» της ζωής, πυρήνες αλήθειας
Τα βραβεία του 51ου Φεστιβάλ απέσπασαν ταινίες που ασχολούνται με χειροπιαστά προβλήματα της κοινωνίας
Της Μαριας Kατσουνακη
ΦΕΣΤΙΒΑΛ. Κάθε νέο βραβείο σε διεθνή διαγωνισμό που αποσπά ρουμανική ταινία επιβεβαιώνει και θεσμικά αυτό που είναι ήδη διαπιστωμένο στις αίθουσες: ότι η ρουμανική κινηματογραφία βρίσκεται σε διαρκή άνθηση εδώ και μια πενταετία. Ο Χρυσός Αλέξανδρος στο «Periferic» («Στις παρυφές») του Μπογκντάν Τζόρτζε Απέτρι ήταν αναμενόμενος αλλά όχι και αυτονόητος. Το διαγωνιστικό πρόγραμμα του οικονομικά ασθενέστερου, αλλά ποιοτικά ισχυρότερου από τα προηγούμενα, 51ου Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, φιλοξένησε ταινίες πρωτοεμφανιζόμενων σκηνοθετών που δυσκόλεψαν τη δουλειά της κριτικής επιτροπής. Δεν είναι μόνο το σχόλιο του προέδρου της Μιχάλη Δημόπουλου για το «υψηλό επίπεδο» των 16 παραγωγών, αλλά και η ανταπόκριση και τα σχόλια των θεατών.
Ο τίτλος «Στις παρυφές» θα μπορούσε να εκφράζει όλα σχεδόν τα βραβεία. Μέσα από τις παρυφές της κοινωνίας οι τέσσερις από τους βραβευμένους (ο Ρουμάνος Απέτρι, η Ελληνίδα Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη, η Λάουρα Αμέλια Γουσμάν από τη Δομινικανή Δημοκρατία μαζί με τον Μεξικανό Ισραέλ Κάρδενας και ο Ρουμάνος Μαριάν Κρισάν) εμπνεύστηκαν τις ιστορίες τους. Διαφορετικές μεταξύ τους, με τον ίδιο στόχο: πυρήνες ζωής, πυρήνες αλήθειας. Η απελπισία βρίσκει ανακούφιση στην αλληλεγγύη, ο ένας άνθρωπος ακουμπάει στον άλλο, σε σχέσεις συγγενικές ή τυχαίες αναζητάει, μερικές φορές σιωπηλά, βοήθεια, ανάσα, μια νέα αρχή. Είτε πρόκειται για κρατούμενη φυλακών που στην 24ωρη άδειά της συναντάει τον μικρό της γιο στο αναμορφωτήριο («Periferic») και προσπαθεί να συνυπάρξει μαζί του είτε για τη μονογονεϊκή οικογένεια, πατέρα - κόρης, σε ειδικές συνθήκες («Attenberg») είτε για τον άνεργο καθηγητή αυτοεξόριστο στη φύση του Αγιου Δομήνικου («Ζαν Ζαντί, ένας καλός άνθρωπος») ή για τον Τούρκο λαθρομετανάστη και τον Ρουμάνο φύλακα σούπερ μάρκετ που τον περιθάλπει («Morgen»), όλοι οι ήρωες προσβλέπουν στο αύριο. Στο διαφορετικό, αν όχι καλύτερο, αύριο. Ο Πολωνός πρωταγωνιστής στο «Erratum» («Το παρόραμα») είναι ο μόνος που κατορθώνει εμφανώς να γυρίσει σελίδα, στέλνοντας μήνυμα ελπίδας. Ψάχνοντας να βρει στοιχεία για τη ζωή του άστεγου που τραυματίζει θανάσιμα με το αυτοκίνητό του, βάζει σε τάξη και διορθώνει σιγά σιγά τις δικές του συνθήκες και σχέσεις.
Τι είναι χειρότερο, η πείνα ή η μοναξιά; Οχι τα υπαρξιακά αδιέξοδα και η αδυναμία επικοινωνίας που περιέγραφε το κεντροευρωπαϊκό σινεμά πριν από λίγα ακόμη χρόνια ή οι ταινίες γύρω από την ιστορική μνήμη και τη μετάβαση από τον σοσιαλισμό στο νέο οικονομικό περιβάλλον που απασχολούσαν τις κινηματογραφίες των Βαλκανίων. Τα σημερινά χειροπιαστά προβλήματα στρέφουν το βλέμμα των νέων δημιουργών στις πάσχουσες ζώνες της κοινωνίας. «Πώς ζεις;», ρωτάει ένας νυχτερινός φύλακας τον άνεργο καθηγητή ξένων γλωσσών Ζαν Ζαντί, που μεταναστεύει από την Αϊτή, αναζητώντας τροφή και στέγη. «Δεν ζω. Βλέπω τους άλλους να ζουν», η αποστομωτική απάντησή του, σπαρακτική στην αλήθεια και στην απλότητά της. Η ταινία που απέσπασε τον Χάλκινο Αλέξανδρο είναι πραγματική ιστορία. Ο Ζαν Ζαντί είναι υπαρκτό πρόσωπο και ο φακός τον ακολουθεί, όχι όμως με ντοκιμαντερίστικη ακρίβεια, αλλά με μυθοπλαστική ελευθερία. Ο συνδυασμός των δύο, δημιουργεί ένα μείγμα εκρηκτικό εν σιωπή, με χρόνους κενούς όπου ο φακός συναντάει απλώς το γεμάτο απόγνωση βλέμμα του Ζαν Ζαντί. Οπως και ο Ρουμάνος δημιουργός του «Morgen», που μέσα από δύο ανθρώπους που δεν μιλούν την ίδια γλώσσα, συνθέτει ένα πλήρες τοπίο: πολιτικό, οικογενειακό, κοινωνικό. Με τον ίδιο δεξιοτεχνικό και ευαίσθητο χειρισμό ο Ρουμάνος του Χρυσού Αλέξανδρου («Periferic») προσφέρει μέσα από μια ιστορία περιθωρίου μια ανάγνωση της σημερινής κοινωνίας της χώρας του.
Από το επιμέρους, στο όλον. Σε όσες ταινίες παρακολουθήσαμε στη φετινή διοργάνωση (κυρίως του διεθνούς προγράμματος και του τμήματος «Ματιές στα Βαλκάνια»), οι προθέσεις διασταυρώνονται: οι σκηνοθέτες στρέφονται στους αδύναμους, στους χωρίς φωνή και γίνονται η φωνή τους. Αποτυπώνουν τα αισθήματα ενός κόσμου που, από τις παρυφές, ορίζει τη μοίρα μας όπως ορίζουμε κι εμείς τη δική του.
ΑπολογισμόςΗ 51η διοργάνωση, με διευθυντή τον Δημήτρη Εϊπίδη, ήταν αφιερωμένη στον «σκληρό πυρήνα» της κινηματογραφικής τέχνης. Χωρίς περιττές φιέστες και πολυέξοδες προσκλήσεις. Εστω κι αν έφυγαν δυσαρεστημένοι ορισμένοι Ελληνες σκηνοθέτες που δεν είδαν τις ταινίες τους να προβάλλονται στο «Ολύμπιον» (προτίμησαν να μην τις φέρουν καθόλου, προκειμένου να «εξοριστούν» στις αίθουσες του λιμανιού), έστω κι αν οι εκδόσεις ήταν ισχνές, έστω κι αν η τελετή λήξης είχε ένα (μουσικό) μέρος άστοχο, μακροσκελές και εκτός της αισθητικής των προηγούμενων ημερών. Το Φεστιβάλ λειτούργησε με πληρότητα όχι μόνο στις αίθουσες αλλά και στις οθόνες.
http://news.kathimerini.gr

FACEBOOK: Harris Bikiropoulos B

Harris Bikiropoulos B

bikiropoulos.blogspot.com 
Πολλα και διάφορα αλλά ΟΧΙ Αδιάφορα

ΛΙΤΗ , ΜΙΝΙΜΑΛ ΑΛΛΑ ΑΡΚΕΤΗ

Ο ΦΕΤΙΝΟΣ  ΣΤΟΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΑΠΟ  ΤΟ ΔΗΜΟ ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ....
ΧΩΡΙΣ ΥΠΕΡΒΟΛΕΣ, ΜΙΝΙΜΑΛ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
ΜΕ ΑΠΟΨΗ ΚΑΙ ΣΤΥΛ, ΔΙΝΟΥΝ ΝΟΤΕΣ ΧΑΡΑΣ
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΜΑΣ
ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ ΤΟΥ ΔΥΝΑΤΟΥ....
ΕΝΑΡΜΟΝΙΖΟΜΕΝΟ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ...

ΧΡΩΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ 

ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΠΟΥ ΠΛΗΣΙΑΖΟΥΝ....


ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΣΗΜΕΡΑ Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ & ΑΓΓΕΛΙΕΣ"

http://triantafyllidispanagiotis.blogspot.com/2010/12/blog-post_12.html

ΘΕΜΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΝ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ ΜΕ ΤΗ ΦΟΡΟΚΑΡΤΑ


Νομικά προβλήματα φαίνεται να υπάρχουν από τη χρήση της φοροκάρτας του υπουργείου Οικονομικών ενώ η αρμόδια Αρχή βλέπει και ζητήματα παραβίασης των προσωπικών δεδομένων των πολιτών. Η Αρχή κρίνει ότι η πρόβλεψη και εφαρμογή της ηλεκτρονικής κάρτας συναλλαγών έπρεπε να γίνει με νόμο και όχι με υπουργική απόφαση.

Η ΚΑΛΛΑΣ ΠΕΘΑΝΕ ΑΠΟ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΤΩΝ ΦΩΝΗΤΙΚΩΝ ΧΟΡΔΩΝ

  ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΥΝ ΙΤΑΛΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ

Η διάσημη σοπράνο Μαρία Κάλλας, που θεωρείται μια από τις μεγαλύτερες τραγουδίστριες της όπερας του εικοστού αιώνα, πέθανε από μια εκφυλιστική ασθένεια που έπληξε τις φωνητικές της χορδές, υποστηρίζουν δυο Ιταλοί γιατροί ειδικοί στην ορθοφωνία.

ΠΑΤΥ ΓΙΑ ..ΠΑΡΤΥ ΜΑΣ...!!!




«Αυτόνομη Παρέμβαση» Κατερίνης

vasiko



Κάλεσμα για αντίσταση στην πολιτική της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ μέχρις εσχάτων, μέχρι την ανατροπή της «επικίνδυνης»-όπως τη χαρακτήρισαν-«για τα συμφέροντα των εργαζομένων κυβέρνησης», απηύθυναν χθες, με αφορμή την αυριανή Γενική Απεργία, τα μέλη της Γραμματείας Κατερίνης της συνδικαλιστικής παράταξης «Αυτόνομη Παρέμβαση».
ΠΟΛΙΤΕΙΑ