Κυριακή, 26 Δεκεμβρίου 2010

Από το μυθιστόρημα Ο Μέγας Ανατολικός (1990-2), Μέρος Α΄ Κεφ. 3.

Πράγματι, ο καιρός ήτο θαυμάσιος. Ένας καιρός ηδονικός και, όπως λέγουν, θείος. Ο ήλιος έλαμπε καταυγάζων και θερμαίνων τα πάντα – τον ουρανόν, την θάλασσαν, το υπερωκεάνειον, τους επιβάτας. Όλοι σχεδόν ήσαν χαρούμενοι. Ελάχιστοι μόνον εκ των ταξιδιωτών έμεναν αμέτοχοι της γενικής αγαλλιάσεως. Μεταξύ αυτών, συγκατελέγετο και ο τρίτος εκ των Ελλήνων επιβατών, ένας άνδρας τεσσαράκοντα περίπου ετών, ο Ανδρέας Σπερχής. Ο άνδρας αυτός ίστατο την ώραν εκείνην επί της γεφύρας, και με την κόμην του ανάστατον από τον άνεμον, παρετήρει, μελαγχολικός και σύννους, τον μακρινόν ορίζοντα. Γόνος γνωστής Ελληνικής εν Βλαχία εγκατεστημένης, άλλοτε, οικογενείας πλοιοκτητών και μεγαλεμπόρων, ο Ανδρέας Σπερχής είχε γνωρίσει τον πλοίαρχον Άντερσον εν Λονδίνω, όπου αργότερον εγκατεστάθη η οικογένειά του, και, όπου, επί πολλά έτη, έζησε, σπουδάζων και εργαζόμενος, εις τα εκεί γραφεία του πατρός του, και χάρις εις αυτήν την γνωριμίαν, ευθύς ως την εζήτησε, έλαβε παρά του πλοιάρχου την άδεια να ανέρχεται, οσάκις το επιθυμούσε, εις την γέφυραν του γιγαντιαίου πλοίου.

Αλλά, ενώ εις πάσαν άλλην εποχήν, ο Ανδρέας Σπερχής θα ησχολείτο με τας απολαύσεις της ζωής και ιδίως με τας ηδονάς του έρωτος, επιδιώκων να έλθη και ερχόμενος εις αμέσους επαφάς με πολλάς ωραίας νεάνιδας και κυρίας, ο Έλλην αυτός απέφευγε τώρα συστηματικώς τον κόσμον και, παραδόξως, δεν εκοίταζε καμμίαν γυναίκα. Ωρισμέναι σκέψεις έμμονοι και πεπυρακτωμέναι του εφλόγιζαν τον νουν, και ένα όνομα γλυκύτερον παντός άλλου συνετάρασσε την σφαδάζουσαν συναισθηματικότητά του. Το όνομα τούτο ήτο – Βεατρίκη. Αι σκέψεις – παν ό,τι είχε σχέσιν με την φέρουσαν το όνομα αυτό κόρην, και ιδίως, η απόκρουσις εκ μέρους της του έρωτος που της είχε προσφέρει.

Ο Ανδρέας Σπερχής είχε αγαπήσει εμμανώς την Βεατρίκην εις τας Αθήνας, όπου είχε διαμείνει πλέον των τριών μηνών, κατά την επιστροφήν του εκ μακρυνού ταξιδίου εις την Τουρκίαν, τον Καύκασον και την Ρωσσίαν, πριν επανέλθη εις το Λονδίνον, όπου, από εικοσαετίας ήδη ήτο εγκατεστημένος. Η νεάνις, όμως, ηγάπα άλλον άνδρα, και κληθείσα, εν τέλει, κατόπιν μακράς προσπαθείας του εκ Βλαχίας Έλληνος θαυμαστού της να την κατακτήση, να εκλέξη οριστικώς, μεταξύ αυτού και του άλλου, επροτίμησε να μείνη πιστή εις τον πρώτον της έρωτα. Ο Σπερχής, τρωθείς βαθύτατα εις την καρδίαν, απεφάσισε να εγκαταλείψη την Ελλάδα ενωρίτερα απ’ ό,τι υπελόγιζε αρχικώς, και να ζητήση, εις μακρυνά ταξίδια, μίαν λήθην που εφαίνετο προβληματική, διότι το πάθος του διά την ωραίαν και σεμνήν Αθηναίαν ήτο μέγα και η θλίψις, που προεκάλεσε εις αυτόν ο χωρισμός, αβυσσαλέα.
Και ενώ, άλλοτε, η ισχυρά του ιδιοσυγκρασία και η εντόνως αισθησιακή του φύσις, εγέμιζαν την ψυχήν του Ανδρέου με εξαισίας ηδονάς και με ακαταπόνητον δραστηριότητα, τώρα, μετά την ατυχή έκβασιν του προσφάτου ερωτός του, ο Έλλην αυτός δεν ημπορούσε να αντιδράση λυσιτελώς, και παρέμενε δέσμιος της στυγνής μελαγχολίας που τον κατέτρυχε και αιχμάλωτος, όχι μόνον των θλιβερών του σκέψεων, αλλά και των αγχωδών φαντασιώσεών του , αίτινες έφεραν άπασαι την σφραγίδα της και εν τη θλίψη ακόμη ισχυράς του φαντασίας, ην συνεχώς έτρεφε και υπεδαύλιζε, τόσον εν τη λύπη, όσον και εν τη ψυχική ευφορία, η πλουσιωτάτη συναισθηματικότης του.
Oύτω, και κατά την παρούσαν στιγμήν, συλλογιζόμενος διά πολλοστήν φοράν τα γεγονότα της εν Αθήναις διαμονής του, εν τοιούτον όραμα της φαντασίας εξετόπισε τας ιστορικώς συγκεκριμένας σκέψεις του, και ο Ανδρέας Σπερχής έβλεπε, τώρα, εν τω ερωτικώ του σπαραγμώ, τον εαυτόν του ως Θεόδωρον Κολοκοτρώνην, καθημαγμένον και γεγηρακότα, καθήμενον επί δρυός πεσούσης, με την περικεφαλαίαν του, δίπλα του, επί της γης, να οδύρεται και να θρηνή, ουχί μακράν από την με φλόγας ζωσμένην ηρωικήν Τροπολιτσάν, ενώ η Βεατρίκη εκθύμως υπανδρεύετο τον Ιμπραήμ, και οι πέριξ ιστάμενοι αγωνισταί, περίλυποι, σιωπούσαν.
Αίφνης τα χείλη του Σπερχή εσάλευσαν και ενώ, ακουμβών εις την κουπαστήν, εξύφαινε ακόμη την φαντασίωσίν του, ο Έλλην αυτός, καίτοι κατήγετο εξ Άνδρου των Κυκλάδων, και είδε το φως εν Βλαχία και ουχί εν Πελοποννήσω, ταυτιζόμενος, προς στιγμήν, με τον βαρέως δεινοπαθείσαντα Μωρέαν, εψιθύρισε με τραγικόν καϋμόν:
«Μωρηά! Μωρηά κατακαϋμένε!»
Μόλις ωλοκληρώθη εις τον νουν του αυτή η εικών, και εγεύθη ο Σπερχής την οξυτάτην πικρίαν με την οποία τον εγέμισε το όραμά του, καθώς και η φράσις που είχε εκστομίσει, νέα εικών, εξ ίσου εναργής και αγχοβαρής, κατέλαβε την θέσιν της προηγουμένης. Και ιδού που ο Έλλην έβλεπε τώρα τον εαυτόν του ως Αθανάσιον Διάκον, θνήσκοντα εν μέσω φρικτών αλγηδόνων εις χείρας των Τουρκαλβανών, ουχί κατά διαταγήν του Αλή, αλλά κατά διαταγήν της Βεατρίκης, ήτις, βασιλεύουσα ως μπας-χανούμ εις το σεράϊ των Ιωαννίνων, και περιστοιχιζομένη εις τον εξώστην από Έλληνας και Τούρκους εραστάς και ευνοουμένους, παρετήρει τερπομένη το οικτρόν του τέλος.
Και ενώ η λίμνη εφρικία από τας κραυγάς των απεριγράπτων αλγηδόνων του, και τα πέριξ όρη και αι φάραγγες αντιλαλούσαν τας τρομεράς του οιμωγάς, η Βεατρίκη, μειδιώσα, εφαίνετο να ηδονίζεται ολονέν περισσότερον, και οι χυδαίοι ευνοούμενοι εκάγχαζαν πιο δυνατά, μυκτηρίζοντες και υβρίζοντες τον εν βασάνοις θνήσκοντα μάρτυρα της αγάπης.
Ο Ανδρέας Σπερχής επέρασε εμπρός από τα μάτια του την χείρα του, ωσάν να ήθελε να εκδιώξη το αποτρόπαιον τούτο όραμα. Και ενώ, μετά μικράν ανάπαυλαν, ητένιζε πάλιν τον ορίζοντα, μία άλλη φαντασίωσις εγεννήθη εις τον νουν του. Εις την φαντασίωσιν ταύτην, ωσάν να ήθελε να εκδικηθή την νεάνιδα των Αθηνών, ο Σπερχής έβλεπε τώρα τον εαυτόν του ως Τούρκον γενίτσαρον, να φονεύη διά φασγάνου τον εκλεκτόν της Βεατρίκης και, ακολούθως, να μαστιγώνη την ωραίαν κόρην, την οποίαν έβλεπε γονυπετή, επί παχέος τάπητος, με την κεφαλήν της εγγίζουσαν το δάπεδον, με το φόρεμά της υψωμένον μέχρι της οσφύος, με τον κώλον της γυμνόν και τουρλωμένον, ενώ οι ακάλυπτοι γλουτοί της καθίσταντο ρόδινοι και εν τέλει πορφυροί, υπό τα δηκτικά και συρίζοντα πλήγματα του καμτσικίου του, έως που από την ερυθράν πλέον σφαιρικήν επιφάνειαν των φλεγομένων οπισθίων της, ήρχισε να αναβλύζη το αίμα. Ο Ανδρέας Σπερχής ερρίγησε. Τώρα έβλεπε τον εαυτόν του να ανατρέπη την Αθηναίαν κόρην επί του τάπητος, και ενώ εκείνη εκραύγαζε, ζητούσα βοήθειαν ματαίως, έβλεπε τον εαυτόν του ο Σπερχής να ανέρχεται επ’ αυτής και με πριαπικήν φρενίτιδα θηριώδη να την βιάζη.
Επί τινα δευτερόλεπτα η εικών αυτή ανεκούφισε την τρωθείσαν φιλαυτίαν του Έλληνος, αλλά, εντός ολίγου, το γεγονός ότι εστάθη δυνατόν να δοκιμάση τοιαύτα συναισθήματα, και η διαπίστωσις ότι, έστω και εν τη φαντασία του, είχε τηρήσει τόσον ανοικτίρμονα και αγρίαν στάσιν, έναντι του πλάσματος που ελάτρευε, τον έρριψε εις βάραθρον απογνώσεως μεγαλυτέρας. Μετανοών δε και σχεδόν δακρύων, έσφυξε σπασμωδικώς την κουπαστήν της γεφύρας και εψιθύρισε:
«Βεατρίκη!…Βεατρίκη!…Συγχώρησέ με.»
Καίτοι ο Ανδρέας Σπερχής ήτο υιός πλουσιωτάτου εφοπλιστού και μεγαλεμπόρου, εν τούτοις, ουδέποτε ενδιεφέρθη ουσιαστικώς διά τας εργασίας του πατρός του, μολονότι αγαπούσε πολύ τον άνδρα αυτόν και τον εθαύμαζε. Εν τέλει –προ έξη περίπου ετών – παρητήθη από τας επιχειρήσεις της οικογενείας του, και έκτοτε ησχολείτο με την λογοτεχνίαν και ιδίως με την ποίησιν, γράφων ο ίδιος κατά τρόπον πρωτότυπον και εντελώς προσωπικόν.
Τα πράγματα που ο Ανδρέας ηγάπα υπεράνω όλων των άλλων, ήσαν κατά σειράν, αι ηδοναί του έρωτος, η ποίησις και τα μεγάλα ταξίδια – όμως, όχι εκείνα που επιτρέπουν, απλώς, την μουσειακήν, τρόπον τινά, διαπίστωσιν και ταξινόμησιν του λεγομένου «εντοπίου χρώματος», αλλά τα επιτρέποντα την προέκτασιν, την προβολήν και την συμμετοχήν εκάστου «Ενός», εκάστου «Εγώ», εκάστου Ατόμου, διά της βιουμένης προσωπικής κατανοήσεως της ολοκληρωτικής ουσίας και της οικουμενικής εννοίας, εις την καθολικότητα και τον πλήρη ρυθμόν του Κόσμου.
Ούτω, με πρώτον μέλημα τον έρωτα και με σύντροφον την ποίησιν – ήτις, εις την βαθυτέραν της υπόστασιν, δεν διαφέρει πολύ από τον ίμερον – ο Ανδρέας Σπερχής, είχε πραγματοποιήσει πολλά ταξίδια εις την Δύσιν και την Ανατολήν, εξ ων, το ανωτέρω ρηθέν, υπήρξε το μεγαλύτερον. Μετά την ατυχή έκβασιν της ερωτικής του περιπετείας εις τας Αθήνας, επιστρέψας εις το Λονδίνον, απεφάσισε να επιβιβασθή επί του «Μεγάλου Ανατολικού», και άμα τη αφίξει του εις τον Νέον Κόσμον, να διασχίση απ’ άκρου εις άκρον τας Ηνωμένας Πολιτείας, τας οποίας δεν είχε ακόμη επισκεφθεί, και, θέτων άλλην μίαν φοράν εις ενέργειαν την περί ταξιδίων θεωρίαν του, να προσπαθήση να λησμονήση την νεάνιδα που έκαμνε την καρδίαν του να αιμάσση.
Ο Έλλην ποιητής, εξερχόμενος από την τελευταίαν φαντασίωσίν του, ησθάνθη προς στιγμήν, αλλά μόνον προς στιγμήν, μίαν παρόρμησιν να μεταβή πάραυτα εις τον θάλαμόν του, διά να δοκιμάση να συνεχίση εκεί ένα ποιητικόν γραπτόν εις πρόζαν, εν κείμενον εντόνως ερωτικόν, αλλ’ άσχετον με την Βεατρίκην, το οποίον είχε αρχίσει εις τας Αθήνας, προτού γνωρίση την ωραίαν κόρην, και του οποίου την τελείωσιν είχε διακόψει η αποτυχούσα περιπέτειά του. Υπακούων εις την στιγμιαίαν εσωτερικήν αυτήν παρώθησιν, ο Σπερχής κατηυθύνθη προς την κλίμακα της γέφυρας διά να κατέλθη. Όμως, πριν θέση τον πόδα του εις την πρώτην βαθμίδα, ενθυμηθείς πόσον μάταιαι υπήρξαν πολλαί παρόμοιαι πρόσφατοι απόπειραί του, εγκατέλειψε την κλίμακα και επανερχόμενος εις την γέφυραν, εξηκολούθησε εκεί τας μελαγχολικάς και αλγολαγνικάς του σκέψεις.

"... Εις την μεγάλην και απλέτως φωτισμένην αίθουσαν των εορτών του υπερωκεανείου, η ορχήστρα έπαιζε και αναρίθμητα ζεύγη εστροβιλίζοντο επί του στιλπνού δαπέδου.
Απαντες σχεδόν οι άνδρες και πάντως όλοι οι Βρεταννοί έφερον φράκα, πλην ολίγων αξιωματικών, των οποίων τα ερυθρά χιτώνια και αι χρυσαί επωμίδες εξεχώριζαν κατά τρόπον όχι μόνον αρειμάνιον αλλά και πανηγυρικόν, εις την ομοιομορφίαν και την μονοτονίαν των άλλων ανδρικών ενδυμάτων.
Αι κυρίαι έφεραν πολυτελείς και όλων των χρωμάτων εξώμους εσθήτας, που άφηναν να φαίνωνται προκλητικώς και εις μέγαν βαθμόν αι άνω στρογγυλότητες των περιπαθώς συνθλιβομένων υπό την πίεσιν των κορσέδων ωραίων των μαστών (...)
Γαλάζια, πράσινα, λευκά, και, πού και πού, μερικά κατάμαυρα ή ζινζολινόχρωμα, τα κρινολίνα και τα άλλα φορέματα διέγραφαν τόξα και εκυμάτιζαν, διογκούμενα και κολπούμενα εις τα πτυχάς και τας πτυχώσεις των, και ανασηκωνόμενα από την φυγόκεντρον ζωηρότητα των στροβίλων του βαλλισμού, αποκαλύπτοντα δια της ούτω προκαλουμένης συχνά σημαντικής ανυψώσεως των ποδογύρων, τους αστραγάλους, και ενίοτε και μέρος των κνημών των χορευτριών, των οποίων τα αστράπτοντα μάτια έδειχναν, άλλα μεν τον βαθμόν της ρομαντικής των νοσταλγίας, άλλα δε, την γεννωμένην ή προκεχωρημένην αισθησιακήν διέγερσιν, ενώ άλλα πάλιν, βελούδινα και δύοντα ηδυπαθώς υπό τα βλέφαρα, έδειχναν έντονον έξαρσιν ιμερικήν, προδίδοντα ραγδαίως προσεγγίζουσαν ή επικειμένην, ή εν τω γίγνεσθαι ήδη ευρισκομένην, υγράν οργαστικήν έκβασιν εις τας αγκάλας των ανδρών.
Και ενώ εξηκολούθει ο βαλλισμός, άλλοι μεν άνδρες εκοίταζαν με περιπάθειαν, ή με βλέμμα οξύ τας ντάμας των εις τα μάτια, άλλοι κάτι ψιθυρίζοντες και άλλοι σιωπηλοί. Τινές εξ αυτών είχαν μερικάς ή πλήρεις στύσεις, αι οποίαι έκαμναν τας περισκελίδας των να εξογκούνται εις ποικίλους βαθμούς και τας οποίας, άλλοι μεν προσεπάθουν να δαμάσουν, ή, τουλάχιστον, να αποκρύψουν, άλλοι δε - οι πλέον φιλήδονοι ή θαρραλέοι - προσεπάθουν, αντιθέτως, να τας καταστήσουν όσον το δυνατόν πλέον εκδήλους και πλέον αισθητάς, εις τα ωραίας ντάμας των.
Η Φλώσσυ, ισταμένη από ημισείας περίπου ώρας προ της παραφωτίδος που είχε εκλέξει, εις το κατάστρωμα, επί μιας μικράς βαθμίδος που εσχημάτιζαν εις την βάσιν του ξυλίνου τοιχώματος, καθ' όλον το μήκος της αιθούσης δύο κεκαλυμμένοι σωλήνες ατμού, παρετήρει έκθαμβος τον μεγάλον χορόν, από τον οποίον την εχώριζαν το τοίχωμα, το παχύ κρύσταλλον του φινιστρινίου και αι σκληραί απαγορεύσεις των προνομιούχων ενηλίκων.Ω, τι ωραία που ήτο η μαμά της! Τι ωραία που ήσαν τα αναδυόμενα από την σύνθλιψιν του σφικτού κορσέ της, μέσα από το ευρύ άνοιγμα του ντεκολτέ της μαύρης εσθήτος της, λευκά, λευκότατα βυζιά της! Παρά τα 35 χρόνια της, τι ευκαμψίαν και τι σβελτέτσαν που είχε το σώμα της! Τι ωραία που εχόρευε με τον Σκώτον κύριον, εις τον οποίον την είχε συστήσει, το απόγευμα, εις το κατάστρωμα. Και τι συμπαθής που ήτο αυτός ο κύριος Μακ Γκρέγκορ! Και πώς, ως πώς, εκοίταζε την μητέρα της συνεχώς, καθώς εστροβιλίζετο μαζύ της! Θα ήτο άνδρας περίπου 48 ετών ο κύριος Μακ Γκρέγκορ, και έμοιαζε αρκετά με τον πατέρα της. Τί ήθελε αυτός ο στιβαρός και δυνατός άνδρας από την μαμά της; Διότι ήτο βεβαία η Φλώσσυ, ότι κάτι ήθελε ο Σκώτος συγγραφεύς από την Γερτρούδην...
Κάτι που της το έλεγε, όχι μόνον με τα χείλη του, που εφαίνοντο να σαλεύουν, αλλά και με τα μάτια του, και με το ύφος του και, προ πάντων, με την μεγάλην πούτσαν του, που, εις ωρισμένας στιγμάς του βαλλισμού, εφαίνετο καθαρά πόσο είχε μακρύνει και φουσκώσει...
Αλήθεια, τί ήθελε ο κύριος Μακ Γκρέγκορ από την μητέρα της; Μήπως ήθελε να της το κάμη; Μήπως ήθελε να την γαμήση, να την πλακώση; Τί θα έλεγε άραγε ο κύριος Μακ Γκρέγκορ, εάν εμάνθανε ότι προ μιάς και ημισείας ώρας, η μαμά της, αυτή η σοβαρή και ευγενική κυρία, είχε κάμει και αυτή μαλακίαν, όπως τα μικρά καυλιάρικα κορίτσια;
Τοιουτοτρόπως σκεπτομένη, η Φλώσσυ ερρίγησε από την ζωηράν συγκίνησίν της. Όμως, παρ' όλον ότι ησθάνετο σφοδράν ζηλοτυπίαν, παρ' όλον ότι θα ήθελε αυτήν να ποθή ο κύριος Μακ Γκρέγκορ και όχι την Γερτρούδην, δεν κακοήθελε πλέον καθόλου την μητέρα της. Τώρα πλέον τα καταλάβαινε όλα, όλα τα εννοούσε, και παρά την ζήλειαν της, ησθάνετο αλληλέγγυος με την ωραίαν γυναίκα, με την οποία εχόρευε ο Σκώτος.
Αλλωστε ο κύριος Μακ Γκρέγκορ θα ημπορούσε κάλλιστα, ωσαύτως, να γαμήση πρώτα την μάνα της και έπειτα και αυτήν..."





ANTONIO MACHADO

"ΔΙΑΒΑΤΗ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΡΟΜΟΣ.
ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΟΝ ΦΤΙΑΧΝΕΙΣ ΠΡΟΧΩΡΩΝΤΑΣ".

Το '89 της Ελλάδας στα Wikileaks

Τα γεγονότα που φέρνουν στην επιφάνεια τηλεγραφήματα που αποκάλυψαν τα Wikileaks για την περίοδο '89 - '93 στην Ελλάδα. Με τον Πόλεμο του Κόλπου να έχει ξεσπάσει και τις υπόγειες διαδρομές της αμερικανικής διπλωματίας να δρουν με κέντρο την πρεσβεία, οι αναφορές περνούν μέσα από τους κοριούς σε πολιτικούς, το ρόλο κλειδί ενός εκδότη και τα παζάρια για τη στάθμευση αμερικανικών αεροσκαφών στο Ελληνικό. Με όρο την είσοδο Ελλάδας και Τουρκίας στη Δυτικοευρωπαϊκή Ένωση


Τα πάθη και τις συγκρούσεις της περιόδου '89-'93 οπότε και την Οικουμενική Κυβέρνηση διαδέχθηκε αυτή του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, για να ακολουθήσει και πάλι κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με τον Ανδρέα Παπανδρέου, φέρνουν στην επιφάνεια τηλεγραφήματα των Wikileaks που είχαν αποσταλεί από την αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα στο αμερικανικό ΥΠΕΞ.
Σε κάποια από αυτά, γίνεται αναφορά στην περίφημη υπόθεση των τηλεφωνικών υποκλοπών και την πρόταση παραπομπής της Ντόρας Μπακογιάννη την οποία είχαν υπογράψει 59 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ.
Το τηλεγράφημα, που αποτελεί ενημέρωση της κεντρικής υπηρεσίας από την πρεσβεία της Αθήνας, αναπαράγει τα δημοσιεύματα του τύπου της εποχής, μερίδα του οποίου υποστήριζε ότι η Ντόρα Μπακογιάννη γνώριζε για την υποκλοπή των τηλεφωνικών συνδιαλέξεων του προέδρου του ΠΑΣΟΚ Α.Παπανδρέου.
Η ενημέρωση που γίνεται για να έχει η κεντρική υπηρεσία του State Department σφαιρική εικόνα για το πολιτικό κλίμα στην Ελλάδα αναφέρει τα δημοσιεύματα των εδημερίδων όπως τα σταχυολογούν οι διπλωματικοί υπάλληλοι.
Δύο στοιχεία είναι σημαντικά: Την περίοδο εκείνη είχε ξεσπάσει ο Πόλεμος του Κόλπου (1990) και οι Αμερικανοί επεδίωκαν να εξασφαλίσουν τη συγκατάθεση της ελληνικής κυβέρνησης για την εγκατάσταση σε ελληνικό αεροδρόμιο ιπτάμενων τάνκερ (αεροσκαφών εναέριου ανεφοδιασμού). Και ότι ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είχε δώσει το πράσινο φως, με τον όρο να μπουν Ελλάδα και Τουρκία στην Δυτικοευρωπαϊκή Ένωση. Ο Κ.Καραμανλής φαίνεται ότι αρνήθηκε, παίζοντας καταλυτικό ρόλο στις εξελίξεις. Ακολούθησε το σκάνδαλο των υποκλοπών

Τα ιπτάμενα τάνκερ και η άρνηση Καραμανλή
Στα τηλεγραφήματα του 1990 αναφέρονται οι διεργασίες μέσω του τότε πρέσβη Μάϊκλ Σωτήρχου, αμερικανών διπλωματών και στελεχών (δύο υπουργών) της κυβέρνησης Μητσοτάκη προκειμένου να εγκριθεί η στάθμευση των ιπτάμενων τάνκερ και ως αντάλλαγμα να οι ΗΠΑ να προωθήσουν την πλήρη ένταξη στη Δυτικοευρωπαϊκή Ένωση της Ελλάδας και της Τουρκίας.
Το αποτέλεσμα, σύμφωνα με τα όσα αναφέρουν οι Αμερικανοί διπλωμάτες ήταν ο μεν πρωθυπουργός τότε Κ.Μητσοτάκης να δεχθεί με όρο την ένταξη, ο δε πρόεδρος της Δημοκρατίας Κ.Καραμανλής ενώ φερόταν να έχει συγκατατεθεί, τελικά να αρνηθεί την έκδοση προεδρικού διατάγματος για σύγκληση της Βουλής, η οποία έπρεπε να επικυρώσει τη στάθμευση των αεροσκαφών.
Ο λόγος, ήταν σύμφωνα με τους συντάκτες των τηλεγραφημάτων που επικαλολούνται πηγή η οποία είχε συνομιλήσει με την Ντόρα Μπακοιάννη, ήταν ότι ο τότε σύμβουλος του Κ.Καραμανλή Πέτρος Μολυβιάτης, τον είχε πείσει να αρνηθεί.
Οι υποκλοπές και η στοχοποίηση της Ντ.Μπακογιάννη
Εδώ η υπόθεση έχει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον, καθώς αναφέρεται σε γεγονότα που ανατίναξαν το ήδη οξυμένο πολιτικό σκηνικό - τις τηλεφωνικές υποκλοπές
Εδώ η αξία των αποκαλύψεων των τηλεγραφημάτων είναι δύσκολο να εκτιμηθεί, καθώς αυτό της 8ης Μαΐου 1993 είναι η εβδομαδιαία επισκόπηση του τύπου.
Σύμφωνα με την εφημερίδα "Το Πρώτο Θέμα" που το δημοσιεύει, το τηλεγράφημα, αναφέρει:
"....ο Τύπος εστίασε συγκεκριμένα στις αποκαλύψεις του κατηγορούμενου υποκλοπέα Μαυρίκη ότι είχε αποδείξεις πως συναντήθηκε με την κόρη του πρωθυπουργού και υπουργό Πολιτισμού Ντόρα Μπακογιάννη.
Ο Μαυρίκης υποστηρίζει ότι είχε μακρά συνομιλία με την Μπακογιάννη στο γραφείο της και πως μαγνητοφώνησε τη συζήτησή τους, γεγονός που, όπως είπε, αποδείκνυε ότι η Μπακογιάννη γνώριζε για τη δραστηριότητά του στις υποκλοπές, και μάλιστα την ενέκρινε.
Η υποτιθέμενη κασέτα με τη συνομιλία τους μεταδόθηκε από τον ραδιοφωνικό σταθμό ΣΚΑΪ και έπειτα από την εκπομπή η Μπακογιάννη παραδέχτηκε ότι η φωνή στην κασέτα ήταν δική της, αλλά υποστήριξε ότι το ηχητικό απόσπασμα ήταν παραποιημένο.
Οι περισσότερες ημερήσιες αθηναϊκές εφημερίδες έκριναν την εξήγησή της ως μη ικανοποιητική.
Οι ημερήσιες “Τα Νέα” και “Ελευθεροτυπία” φιλοξένησαν δηλώσεις ενός υπαλλήλου του ΟΤΕ, του Μπάμπη Μπουρνιά, ο οποίος επιβεβαίωσε δηλώσεις του Μαυρίκη ότι το τηλέφωνο του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ Ανδρέα Παπανδρέου παρακολουθείτο. Ο Μπουρνιάς είπε ότι βοήθησε τον Μαυρίκη" αναφέρει το τηλεγράφημα της πρεσβείας των ΗΠΑ.
Κοριοί, πρόταση παραπομπής και αποκαλύψεις
Για την υπόθεση των υποκλοπών, ο τελευταίος από τους ηγέτες της περιόδου που βρίσκεται εν ζωή είναι ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης και μάλιστα ζήτησε να καταθέσει στην Επιτροπή της Βουλής για τη Siemens, σχετικά με τα γεγονότα της περιόδου '89 - '93, κάτι το οποίο τελικά δεν έγινε.
Πράγματι ΝΔ και ΠΑΣΟΚ αλληλοκατηγορούνται για οργανωμένες τηλεφωνικές υποκλοπές στελεχών τους. Την υπόθεση του Θεοφάνη Τόμπρα (στέλεχος του ΟΤΕ και πρώην αξιωματικός διαβιβάσεων του στρατού) που είχε κατηγορηθεί τόσο από την Αριστερά (ΚΚΕ - ΕΑΡ), όσο και από τη ΝΔ για υποκλοπές αλλά αθωώνεται, ακολουθεί η υπόθεση Μαυρίκη.
Ο Χρήστος Μαυρίκης εμφανίζεται με πλήθος κασέτες τηλεφωνικών υποκλοπών και ισχυρίζεται ότι τις πραγματοποίησε κατ'εντολήν της Ν.Δ.. Δώδεκα βουλευτές του ΠΑΣΟΚ υποβάλλουν μηνυτήρια αναφορά καθώς φέρονταν να παρακολουθούνταν και ακολουθεί η κατάθεση στη Βουλή, αυτή τη φορά από 59 μέλη της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ -τον Ιανουάριο του 1994- πρότασης κατηγορίας για εμπλοκή της Ντόρας Μπακογιάννη στην υπόθεση.
Είχε προηγηθεί η δημοσίευση στον τύπο, των συνομιλιών που αναφέρουν στο τηλεγράφημά τους οι Αμερικανοί διπλωμάτες...
Από την τότε ομιλία της Ντόρας Μπακογιάννη στη Βουλή, κατά τη συζήτηση για την παραπομπή της ή όχι σε ειδική επιτροπή ενδιαφέρον έχουν δύο αποσπάσματα:
"Καρτέλες παρακολούθησης πολιτικών για τις οποίες η επίσημη γραφολογική εξέταση που έγινε επί των ημερών σας (σ.σ. αναφέρεται στην έρευνα για τον Θ.Τόμπρα) από τη δικαιοσύνη­ από την ειδική γραφολόγο κ. Τούση, απέδειξε ότι ήταν γνήσιες. Από την πρώτη μέχρι την τελευταία. Όπως επίλέξει σημειώνει στο πόρισμα της : "Δεν φέρουν ίχνη απόσβεσης ή διαγραφές". Και αναφέρεται στις καρτέλες πολιτικών τους οποίους η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δια της ΕΥΠ και του ΟΤΕ παρακολουθούσε: Πολιτικοί όπως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο Γιώργος Γεννηματάς, ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος, ο Μίμης Ανδρουλάκης, ο Παύλος Μπακογιάννης και πολλοί άλλοι. Αυτά γινόντουσαν επί κυβερνήσεως ΠΑΣΟΚ".
Αφού παραθέτει απόσπασμα κατάθεσης του δημοσιογράφου Γ.Βότση, ο οποίος επιβεβαιώνει ότι και η ίδια ήταν θύμα τηλεφωνικής παρακολούθησης και μάλιστα είχε αναγκαστεί να χρησιμοποιεί ειδική συσκευή, αποκαλύπτει ότι αποδέκτες δεκάδων κασετών με συνομιλίες πολιτικών όλων των πολιτικών παρατάξεων είχαν φθάσει σε όλους τους εκδότες του αθηναϊκού τύπου - είχε δηλαδή στηθεί ένα κέντρο που με ρυθμό βιομηχανίας και άγνωστο τελικά για λογαριασμό ποιων παρακολουθούσε αδιάκριτα πολιτικούς:
"Ο έκδοτης των "Νέων" κ.Χρήστος Λαμπράκης είχε την ευαισθησία να τις βάλει σ΄ ένα φάκελο και να μου τις στείλει - αυτές είναι που έχω εδώ κύριοι συνάδελφοι. Και επειδή ο ίδιος (σ.σ. Μαυρίκης στην κατάθεσή του) δηλώνει ότι άρχισε το '91 οι δε κασέτες τουλάχιστον αυτές που ξέρω εγώ είναι του '92, υποθέτω ότι συστηματικά με παρακολουθούσε στην προσπάθεια του να βρει κάποιο στοιχείο για να εκβιάσει" είχε αναφέρει στην ομιλία της η Ντ.Μπακογιάννη.
Τα τηλεγραφήματα - δεκάδες τον αριθμό- των Wikileaks είναι σίγουρο πως προκάλεσαν τριγμούς σε πολλές χώρες του κόσμου - ο Ταγίπ Ερντογάν για παράδειγμα προχώρησε στην αντεπίθεση χαρακτηρίζοντάς τα κατευθυνόμενο υλικό καθώς αποκάλυπταν τις προσπάθειες να μεσολαβήσει στο Ιράν- ωστόσο άλλο τόσο σίγουρο είναι, πως προσθέτουν άγνωστες ψηφίδες στην ιστορία, την αξία των οποίων, μικρή ή μεγάλη, ο χρόνος και η επεξεργασία θα δείξουν...

NEWS247.GR

2011 τα ζώδια που θα ευνοηθούν είναι:

Το Α΄ Εξάμηνο: Οι Κριοί, οι Δίδυμοι, τα Λιοντάρια,οι Ζυγοί, οι Τοξότες και οι Υδροχόοι.

Το Β΄ Εξάμηνο (και για έναν ολόκληρο χρόνο): οι Ταύροι, λίγο καλύτερα θα είναι οι Καρκίνοι, οι Παρθένοι θα είναι πολύ καλά, οι Σκορπιοί θα παντρευτούν και καλύτερα θα είναι και οι Ιχθείς.


Διαβάστε περισσότερα: 24ωρο: Ζώδια 2011: Ποιά ζώδια ευνοούνται; http://24wro.blogspot.com/2010/12/2011_7947.html#ixzz19FOOdyJP

ΓΙΑ ΔΩΡΑ ΣΤΙΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ...ΒΙΒΛΙΑ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΑΠΟ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ- ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ;;;;

http://pieria-gr.blogspot.com/2010/12/blog-post_4730.html

ΜΑΙΜΟΥ ΠΡΟΙΟΝΤΑ 12 ΕΚΑΤ. ΕΥΡΩ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑΝ ΟΙ ΡΑΜΠΟ ΤΟΥ ΣΔΟΕ



Ελέγχους σε αποθήκες με μαϊμού προϊόντα ανακάλυψαν οι ράμπο του ΣΔΟΕ σε ελέγχους που έκαναν σήμερα στο κέντρο της Αθήνας. Τα προϊόντα τα οποία ήταν έτοιμα να διατεθούν από Δευτέρα στην αγορά είχαν αξία πάνω από 12 εκατ. ευρώ...
Συνελλήφθησαν οκτώ άτομα τα οποία θα οδηγηθούν αύριο στον εισαγγελέα.
FIMOTRO

DPGR.GR ΦΟΒΕΡΟ SITE



















Το πνεύμα των Χριστουγέννων

Ο διάσημος συγγραφέας Bernard Hare βίωσε μία περίεργη ιστορία το 1982. Μία γνωριμία τον έκανε να κατανοήσει διαφορετικά τη ζωή και να αντιμετωπίζει με κατανόηση τους συνανθρώπους και τους συναδέλφους του. Μία ιστορία - μάθημα ζωής για χιλιάδες νέους. Η ιστορία δημοσιεύεται σήμερα, ανήμερα Χριστουγέννων στο BBC


Μια πράξη καλοσύνης και ευγένειας που συνέβη στη ζωή του διάσημου γνωστού συγγραφέα Bernard Hare το 1982 έμελλε να αλλάξει συθέμελα τη ζωή του και τον τρόπο αντίληψης της καθημερινότητάς του.




Λίγα χρόνια αργότερα, ο τότε φοιτητής που ζούσε βόρεια του Λονδίνου στην Αγγλία, αποφασίζει να διηγηθεί με λεπτομέρεια την ιστορία, προκειμένου να εμπνεύσει δεκάδες νέους, που ζουν σε μία ιδιαίτερα δύσκολη εποχή.



Η ιστορία που ακολουθεί αποτελεί την κατάθεση ψυχής του συγγραφέα και ένα μάθημα για τις επόμενες γενιές:



Λονδίνο 1982



Νωρίς το απόγευμα σήμερα, η αστυνομία κάλεσε στο σπίτι μου, αλλά δεν απάντησα. Είχα μέρες να πληρώσω το ενοίκιο και ήμουν σίγουρος ότι το τηλεφώνημα, θα σήμανε και την έξωσή μου από το σπίτι.



Μετά από κάποια λεπτά βέβαια, σκέφτηκα: «Και αν πρόκειται για τη μητέρα μου; Αν έπαθε τίποτα κακό;». Τον τελευταίο καιρό άλλωστε, δεν αισθάνονταν και πολύ καλά.



Τα κινητά τηλέφωνα δεν είχαν ακόμα εφευρεθεί και στο σπίτι που έμενα σαν νεαρός φοιτητής, δεν υπήρχε καν σταθερό τηλέφωνο.



Έτρεξα αμέσως στον πλησιέστερο τηλεφωνικό θάλαμο. Σχημάτισα το νούμερο του πατρικού μου σπιτιού στο Leeds και λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, στην άλλη άκρη του τηλεφώνου, η φωνή του πατέρα μου, που έβγαινε μετά δυσκολίας, ακούστηκε να λέει: «Γύρνα σπίτι γιε μου. Η μητέρα σου δεν είναι και πολύ καλά. Τη μεταφέραμε στο νοσοκομείο και οι γιατροί αμφιβάλλουν αν θα τα καταφέρει να ζήσει για πολύ ακόμα».



Έκλεισα το τηλέφωνο σχεδόν σοκαρισμένος από τη δυσάρεστη είδηση. Έτρεξα στο σιδηροδρομικό σταθμό. Δεν κατάφερα όμως να προλάβω το τελευταίο τρένο για Leeds. Έκλεισα εισιτήριο για το επόμενο, που θα με οδηγούσε στην περιοχή του Peterborough και από εκεί θα έπαιρνα άλλο τρένο για τον τελικό προορισμό μου.



Η απόγνωση και η αγωνία μου να φτάσω σπίτι ξεπερνούσε κάθε φαντασία. Ωστόσο, τα ελάχιστα χρήματά μου δεν έφταναν για να πάρω ταξί από το Peterborough μέχρι το σπίτι των γονιών μου και την αγκαλιά της μητέρας μου. Θα μπορούσα να κάνω auto stop, μέχρι και να κλέψω χρήματα, προκειμένου να φτάσω στο σπίτι και να δω την μητέρα μου για τελευταίο φορά.



Επιβιβάστηκα στο τρένο και την ώρα του ελέγχου των εισιτηρίων, ο υπεύθυνος κοντοστάθηκε δίπλα μου και με ρώτησε: «Μήπως δεν αισθάνεστε καλά; Σας συμβαίνει τίποτα;». Τα μάτια μου ήταν κόκκινα, φαινόμουν κουρασμένος και η αγωνία σίγουρα με είχε καταβάλλει. «Μπορώ να βοηθήσω σε κάτι;».



«Ναι θέλω κάτι. Να κοιτάξετε τη δουλειά σας και μην ασχολείστε με άλλους», ήταν η απάντησή μου, καθώς δεν είχα όρεξη να ανοίξω κουβέντα.



«Εάν μπορώ να βοηθήσω σε κάτι πάντως, θα το κάνω με προθυμία. Αυτή είναι η δουλειά μου και γι’ αυτό άλλωστε, αμείβομαι», συνέχισε επίμονα ο εισπράκτορας.



Αν και στην αρχή σκέφτηκα να του μιλήσω σκληρά, προκειμένου να καταλάβει ότι δεν έχω διάθεση να μιλήσω σε κανέναν, αργότερα κατάλαβα ότι δεν είχε και πολύ άδικο. Περνούσα όλα τα στάδια της θλίψης ταυτόχρονα: άρνηση, θυμό, ενοχή, απογοήτευση, τα πάντα… εκτός από αποδοχή και κατανόηση για τους άλλους.



Ωστόσο, λίγα λεπτά αργότερα, αποφάσισα να του πω όλη την αλήθεια και να του διηγηθώ την προσωπική μου ιστορία, προκειμένου να καταλάβει τι ακριβώς συνέβαινε μαζί μου.



«Κοιτάξτε, η μαμά μου νοσηλεύεται στο νοσοκομείο. Οι γιατροί δεν της έδωσαν πολλά περιθώρια ζωής και είπαν πως μπορεί να μην βγάλει την βραδιά. Δεν είμαι σίγουρος ότι θα προλάβω τη σύνδεση από το Peterborough στο Leeds. Και η ανάγκη να φτάσω σπίτι απόψε κιόλας το βράδυ είναι μεγάλη. Ή σήμερα ή ποτέ. Και είναι πολύ ευγενικό εκ μέρους σας που δεν με αφήνετε μόνο, αλλά δεν έχω καμία όρεξη να το συζητήσω άλλο. Είμαι αρκετά αναστατωμένος», του εξήγησα ευγενικά.



«Θα σε αφήσω μόνο σου, αγόρι μου. Οι στιγμές που περνάς είναι πραγματικά δύσκολες. Εύχομαι να προλάβεις την ανταπόκριση των τρένων και να φτάσεις έγκαιρα στον προορισμό σου», μου απάντησε ανήσυχα ο ίδιος.



Έμεινα μόνος και εξακολουθούσα να κοιτάζω έξω από το παράθυρο το σκοτάδι που γίνονταν ανυπόφορο. Όμως η ηρεμία κράτησε για λίγο.



Την αναζήτηση της προσωπικής μου γαλήνης διέκοψε και πάλι η φωνή του ελεγκτή. Δέκα μόλις λεπτά αργότερα, ο ελεγκτής επέστρεψε, μού άγγιξε το χέρι και ψιθυριστά μου είπε: «Ακούστε με προσεχτικά. Όταν φτάσουμε στο Peterborough, κατευθυνθείτε άμεσα στην πλατφόρμα 1. Το τρένο για το Leeds θα σας περιμένει εκεί».



Έμεινα άναυδος από την πρόταση του ελεγκτή. Με αφέλεια τον ξαναρώτησα: «Έχει κάποια καθυστέρηση το τρένο; Τι ακριβώς έχει συμβεί;».



«Δεν υπάρχει καμία καθυστέρηση στα δρομολόγια. Απλά επικοινώνησα με τον οδηγό της αμαξοστοιχίας. Τού εξήγησα τι ακριβώς συμβαίνει και προθυμοποιήθηκαν να σταματήσουν το τρένο για εσάς. Θα σας περιμένουν. Η αναχώρηση θα πραγματοποιηθεί μονάχα μετά την επιβίβασή σας σε αυτό», τόνισε ο υπάλληλος.



Και συνέχισε: «Αν και είμαι σίγουρος ότι οι λοιποί επιβάτες θα παραπονιούνται για την καθυστέρηση της αναχώρησης, αυτό που έχει πρώτιστη σημασία είναι να φτάσετε στον προορισμό σας. Αυτό μετράει τώρα», είπε ο ελεγκτής και συνέχισε τη δουλειά του. Λίγα βαγόνια παρακάτω η φωνή του ακούγονταν καθαρά: «Τα εισιτήριά σας παρακαλώ!».



Δεν είχα πραγματικά λόγια να τον ευχαριστήσω. Έτρεξα να τον προλάβω. Να τον βρω και να του δώσω ό, τι αξίας αντικείμενο είχα πάνω μου. Τα κλειδιά του σπιτιού μου, το δίπλωμα οδήγησης, τα ελάχιστα χρήματα μου… αλλά ήξερα ότι με την κίνησή μου αυτή, θα προσβάλλονταν. Η γνώμη μου για τον γνωστό – άγνωστο είχε αλλάξει ριζικά.



Συνέλαβα τον εαυτό μου να τρέχει στους διαδρόμους του σιδηρόδρομου σαν τρελός. Μόλις τον εντόπισα, ανάμεσα σε δεκάδες ανθρώπους, τον άρπαξα από το χέρι και ψέλλισα μερικές λέξεις: «Εμ… ήθελα μόνο να σας πω ότι...».



«Δεν είναι ανάγκη να μου πεις τίποτε άλλο. Καταλαβαίνω πόσο υπόχρεος νιώθεις», είπε, με το ζεστό χαμόγελό του και γεμάτος κατανόηση.



Πριν γυρίσει την πλάτη του και απομακρυνθεί, μου είπε μόνο μία φράση: «Για να με ευχαριστήσεις, υπάρχει τρόπος. Την επόμενη φορά που θα δεις κάποιον συνάνθρωπό σου να έχει πρόβλημα, θέλω να μου υποσχεθείς ότι θα κάνεις τα πάντα για να τον βοηθήσεις και ότι δεν θα τον εγκαταλείψεις. Και αν αναζητήσουν και εκείνοι τρόπο να σε ευχαριστήσουν, απάντησέ τους με τον ίδιο τρόπο. Και τότε θα δεις πόσο καλύτερος θα γίνει ο κόσμος μας».



Έφτασα στο σπίτι νωρίς το πρωί της επόμενης μέρας. Ήμουν στο πλευρό της μητέρας μου, όταν άφησε την τελευταία της πνοή και ξεκίνησε το μακρινό της ταξίδι για τον άλλο κόσμο.



Ακόμα και σήμερα, δεν μπορώ να μην θυμάμαι τον άνθρωπο εκείνης της βραδιάς, που ούτε το όνομά του δεν κατάφερα να μάθω και με τη βοήθεια του οποίου κατάφερα να φτάσω έγκαιρα στον προορισμό μου.



Η συνάντησή μου με τον καλό Σαμαρείτη, με μετέτρεψε από έναν εγωιστή, σε ένα αξιοπρεπές και ταπεινό ανθρώπινο ον, αλλά χρειάστηκε χρόνος. Και μάλιστα αρκετός.



«Τον έχω ξεπληρώσει για την εξυπηρέτησή του χιλιάδες φορές από τότε. Καθημερινά λέω στους νέους ανθρώπους, με τους οποίους συνεργάζομαι και θα συνεχίσω να το κάνω μέχρι την ημέρα που θα πεθάνω, ότι, δεν μου χρωστούν τίποτα. Τίποτα απολύτως. Αλλά αν νομίζετε ότι μου οφείλετε πολλά, θα σας δώσω το συμβουλή που ο καλός εισπράκτορας έδωσε και σε εμένα:



«Μεταφέρετε το μήνυμα της αλληλοκατανόησης και της αλληλοβοήθειας παντού».

Γκέμμα, το κύκνειο άσμα του Δημήτρη Λιαντίνη

Επιλεγμένα αποσπάσματα




(Η επιλογή των αποσπασμάτων είναι από το τελευταίο του βιβλίο, τη Γκέμμα. Η μελέτη τους θα βοηθήσει τον «αμύητο» χρήστη να κατανοήσει τη σκέψη του Δημήτρη Λιαντίνη.)


Πικρά λόγια για την Ελλάδα


Είμαστε ένας λαός χωρίς ταυτότητα. Με μια ιστορία που ο ίδιος τη νομίζει λαμπρή. Και απορεί, πως και δεν πέφτουν οι ξένοι ξεροί μπροστά στο μεγαλείο της.Οι ξένοι όμως σαν συλλογιούνται την ελληνική ιστορία, την αρχαία εννοώ, γιατί για τη νέα δεν έχουν ακούσει, και βάλουν απέναντι της εμάς τους νεοέλληνες, φέρνουν στο μυαλό τους άλλες παραστάσεις. Φέρνουν στο μυαλό τους κάποιους καμηλιέρηδες που περπατούν στο Καρνάκ και στη Γκίζα. Τι σχέση ημπορεί να 'χουν, συλλογιούνται, ετούτοι οι φελλάχοι του Μισιριού σήμερα με τους αρχαίους Φαραώ, και το βασιλικό ήθος των πυραμίδων τους;


Την ίδια σχέση βρίσκουν οι ξένοι, στους σημερινούς έλληνες με τους αρχαίους. Οι θεωρίες των διάφορων Φαλμεράυερ έχουν περάσει στους Φράγκους. Εμείς θέλουμε να πι¬στεύουμε ότι τους αποσβολώσαμε με τους ιστορικούς, τούς γλωσσολόγους, και τους λαογράφους μας. Λάθος. Κρύβου¬με το κεφάλι με το λιανό μας δάχτυλο.
Και βέβαια. Πώς μπορούσε να γίνει αλλιώς, αφού ο μέγας γλωσσολόγος Γ. Χατζιδάκις έλεγε αυτά που έλεγε, -ορθά- κι από την άλλη έβριζε το Σολωμό μας αγράμματο, και τη γλώσσα του σκύβαλα και μαλλιαρά μαλλιά;
Σχέση με τους αρχαίους έλληνες έχουμε εμείς, λένε οι γάλλοι, οι εγγλέζοι και οι γερμανοί. Εμείς, που τους ανα¬καλύψαμε, τους αναστυλώσαμε, τους εξηγήσαμε.
Για τους ευρωπαίους οι νεοέλληνες είμαστε μια δράκα ανθρώπων απρόσωπη, ανάμεσα σε βαλκανιλίκι', τουρκολογιά και αράπηδες. Είμαστε οι ορτοντόξ. Με το ρούσικο τυπικό στη γραφή, με τους κουμπέδες και τους τρούλλους πάνω από τα σπίτια των χωριών μας, με ακτινογραφίες σωμάτων και σκουληκόμορφες φιγούρες αγίων στους τοί¬χους των εκκλησιών.


Οι ευρωπαίοι βλέπουνε τους πολιτικούς μας να ψηφίζουν στη Βουλή να μπει το «ορθόδοξος» στην ευρωπαϊκή μας ταυτότητα, κατά τη διαταγή των παπάδων, και κοιτά¬νε ανακατωμένοι και ναυτιάζοντας κατά το θεοκρατικό Ιράν και τους Αγιατολάχους.
Τέτοιοι οι δουλευτές μας, ακόμη και της Αριστεράς. «Αυτοί οι πολιτικοί, αυτοί οι βουλεπταί (sic) εκατάστρεψαν το έθνος». Έτσι γράφει ο Παπαδιαμάντης2.
θέλεις να χεις πιστή την εικόνα του νεοέλληνα; Λάβε το ράσο του γύπα και του κόρακα. Λάβε τις ασπιδωτές κοιλιές των ιερέων, το καλυμμαύκι του Μακαρίου Β’ της Κύπρου. Και τα γένεια τα καλογερικά, που κρύβουν το πρόσωπο, καθώς άκοσμοι αγκαθεροί φράχτες τους αγρούς. Και τις κουκουλωμένες καλόγριες, την άλλη έκδοση του φερετζέ της τούρκισσας. και έχεις το νεοέλληνα φωτογραφία στον τοίχο.


Απέναντι σε τούτη τη μελανή και γανιασμένη φοβέρα, φέρε την εικόνα του αρχαίου έλληνα, για να μετρήσεις τη διαφορά.


Φέρε τις μορφές των νέων σωμάτων, τις ευσταλείς και τις διακριτές. Να ανεβαίνουν από την Ολυμπία και τους Δελφούς, καθώς λευκοί αργυρόηχοι κρότοι κυμβάλων. Τους ωραίους χιτώνες τους χειριδωτούς, και τα λευκά ιμάτια τα πτυχωτά και τα ποδήρη. Τα πέδιλα από δέρματα μαροκινά, αρμοσμένα στις δυνατές φτέρνες.


Φέρε την εικόνα που μας αφήσανε οι γυναίκες της αρχαίας Ελλάδας. Οι κοντυλογραμμένες, με τις λεπτές ζώνες, τον κυανό κεφαλόδεσμο, και το ζαρκαδένιο τόνο του κορμιού. Οι ελληνίδες του Αργούς και της Ιωνίας, οι λινές και οι φαινομηρίδες. Τρέχουνε στα όρη μαζί με την Αταλάντη. Και κοιμούνται στα κοιμητήρια σαν την Κόρη του Ευθυδίκου.


Όλες και όλοι στηριγμένοι χαρούμενα σε κάποια μαρμάρινη στήλη, σ' ένα λιτό κιονόκρανο, σε μια κρήνη λευκή της Αγοράς. Με περίγυρα τους ωραίους γεωμετρημένους ναούς, αναπαμένους στο φως και στην αιθρία. Άνθρωποι, και θεοί, και αγάλματα ένα.


Όλα ετούτα, για να συγκρίνεις την παλαιή και τη νέα Ελλάδα, να τα βάλεις και να τα παραβάλεις. Και στήσε το φράγκο από δίπλα, να τα κοιτάει και να τα αποτιμά. Με το δίκιο του θα 'χει να σου ειπεί: άλλο πράμα η μέρα και το φως, και άλλο η νύχτα και οι μαύροι βρυκολάκοι. Δε γίνεται να βάλεις στο ίδιο βάζο υάκινθους και βάτα.


Και κάπου θα αποσώσουν επιτιμητικά την κρίση τους:


- Ακούς αναίδεια; Να μας ζητούν κι από πάνω τα ελγίνεια μάρμαρα. Ποιοι μωρέ; Οι χριστιανοχομεΐνηδες.
Είναι καιρός από τις ασκήσεις επί χάρτου να περάσουμε στα πεδία των επιχειρήσεων. Να κοιτάξουμε την πυρκαγιά που αποτεφρώνει το σπιτάκι μας.
Γιατί είμαστε σβησμένοι από τον κατάλογο των εθνών; Γιατί η Μακεδονία γίνεται Σκόπια, η Κύπρος γίνεται τουρκιά, το Αιγαίο διεκδικιέται ως το mare nostrum των Οθωμανών; Γιατί ο πρόεδρος της Τουρκίας είπε πρόσφατα στην Αθήνα, ότι είμαστε μια επαρχία του παλιού οθωμανικού κράτους, που αποσχίσθηκε και πρέπει να μας ξανά προσαρτήσουν; Γιατί ο Μπερίσα της Αλβανίας έχει να λέει πως οι έλληνες κάνουν διπλωματία που έρχεται από το Μεσαίωνα και τους παπάδες; Γιατί ο Αλέξανδρος βαφτίζεται Ισκεντέρ, και ο Όμηρος Ομέρ Βρυώνης; Γιατί οι διακόσιες χιλιάδες έλληνες της Πόλης γίνανε χίλιοι, και οι τούρκοι της Δυτικής Θράκης θρασομανούν, και γίνου-νται όγκος κακοήθης που 'τοιμάζει μεταστάσεις;
Γιατί δύο από τους πιο σημαντικούς ποιητές μας, ο μέτριος Σεφέρης κι ο μεγάλος Καβάφης, καταγράφουνται στις διεθνείς ανθολογίες και τους ποιητικούς καταλόγους μισό έλληνες μισό τούρκοι;
Γιατί όλα τα αυτονόητα εθνικά μας δίκαια ευρωπαίοι και αλβανοί, βούλγαροι και εβραίοι, ορθόδοξοι και ρούσοι, τούρκοι και βουσμανοαμερικανοί τα βλέπουν σαν ανόητες και μίζερες προκλήσεις, σαν υλακές και κλεφτοεπαιτείες; Ποια τύφλωση μας φέρνει να μη βλέπουμε ότι στα μάτια των ξένων εκαταντήσαμε πάλι οι παλαιοί εκείνοι γραικολιγούρηδες; Οι esurientes graeculi του Γιουβενάλη και του Κικέρωνα;


Το πράγμα έχει και περιγραφή και ερμηνεία.
Μέσα στη χώρα, μέσα στην παιδεία δηλαδή και την παράδοση μας, εμείς περνάμε τους εαυτούς μας λιοντάρια, εκεί που οι έξω από τη χώρα μας βλέπουνε ποντίκια. θαρρούμε πως είμαστε τα παιδόγγονα του Αριστοτέλη και του Αλέξανδρου. Οι ξένοι όμως σε μας βλέπουνε τις μούμιες που βρεθήκανε σε κάποια ασήμαντα Μασταδά. Γιατί;


Τα διότι είναι πολλά. Όλα όμως συρρέουν σε μια κοίτη. Σε μια απλή εξίσωση με δύο όρους και ένα ίσον. Είναι αυτή:νεοέλληνες ίσον ελληνοεβραίοι.


Αν εφαρμόσουμε αυτή την εξίσωση στα πράγματα, θα μας δώσει δύο γινόμενα. Το πρώτο είναι ότι ζούμε σε εθνική πόλωση. Το δεύτερο, ακολουθία του πρώτου, ότι ζούμε χωρίς εθνική ταυτότητα


Οι νεοέλληνες είμαστε ένα γέννημα μπασταρδεμένο και νόθο. Ούτε ίπποι, ούτε όνοι, ούτε όνισσες ούτε φοράδες. Είμαστε μούλοι. Δηλαδή μουλάρια. Και τα μουλάρια δεν γεννούν.


Ότι οι νεοέλληνες είμαστε ελληνοεβραίοι σημαίνει το εξής:ενώ λέμε και φωνάζουμε και κηρύχνουμε ότι είμαστε έλληνες, στην ουσία κινιόμαστε και υπάρχουμε και μιλάμε σαν να είμαστε εβραίοι.


Αυτή είναι η αντίφαση. Είναι η σύγκρουση και η αντινομία που παράγει την πόλωση. Και η πόλωση στην πράξη γίνεται απώλεια της εθνικής ταυτότητας. Και το τελευταίο τούτο σημαίνει πολλά.










Τους ξέρει κανείς;


...Να μας πούνε δηλαδή, αν έχουνε ακουστά τα ονόματα:Εμπεδοκλής, Αναξίμανδρος, Αριστόξενος ο Ταραντινός, Διογένης ο Λαέρτιος, Αγελάδας, Λεύκιππος, Πυθαγόρας ο Ρηγίνος, Πυθέας που στον καιρό μας σημαίνουν αντίστοιχα Αϊνστάιν, Δαρβίνος, Μπετόβεν, Έγελος, Μιχαήλ Άγγελος, Μαξ Πλάνκ, Ροντέν, Κολόμβος.


Να μας μιλήσουν για κάποιους όρους σειράς και βάσης, όπως σφαίρος στον Εμπεδοκλή, κενό στο Δημόκριτο, εκπύρωση στον Ηράκλειτο, μηδέν στον Παρμενίδη, κατηγορία στον Αριστοτέλη, τόνος στους Στωικούς.


Να μας ειπούν οι κάθε λογής έλληνες επιστήμονες τι λέει η λέξη ψυχρά φλογί στον Πίνδαρο, μεταβάλλον αναπαύεται στον Ηράκλειτο, δακρυόεν γελάσασα στον Όμηρο, χαλεπώς μετεχείρισαν στο Θουκυδίδη…


Αυτούς;
Από το ελληνικό ερχόμαστε στο Εβραίικο. Ερωτάμε το ίδιο στατιστικό δείγμα, το ευρύ και το πλήρες αν έχουν ακουστά τα ονόματα Μωυσής, Αβραάμ, Ησαΐας, Ηλίας με το άρμα, Νώε, Βαφτιστής, Εύα η πρωτόπλαστη, Ιώβ, ο Δαναήλ στο λάκκο, η Σάρρα που γέννησε με εξωσωματική. Και όχι μόνο τα ονόματα άλλα και τις πράξεις ή τις αξίες που εκφράζουν αυτά τα όνόματα….
Υπάρχει γριά στην επικράτεια που να μην τους ξέρει αυτούς τους Εβραίους; δεν υπάρχει ούτε γριά, ούτε ορνιθοκλόπος στις Σποράδες , ούτε κλεφτογιδάς στην Κρήτη.


Υπάρχουν Έλληνες;
Οι εβραίοι εκαλλιέργησαν τη γη της πίστης. Οι έλληνες εκαλλιέργησαν τη γη της γνώσης. Οι εβραίοι ήσαν δήμιοι, οι έλληνες ήταν οι δικαστές. Οι εβραίοι ήσαν αδίσταχτοι, οι έλληνες ήσαν ευγενικοί.
Για αυτό και νίκησαν οι εβραίοι τους έλληνες.
Εχρησιμοποίησαν σαν όπλο τους βέβαια το χριστιανισμό, ένα νόθο και μυσαρό παρασάρκωμα του σώματος τους, από τους ίδιους απόβλητο, και αφάνισαν την ωραία Ελλάδα. Ότι δεν εκατάφερε η ανδρεία, το κατάφερε ο δόλος. Η κλασική περίπτωση του έλληνα Διγενή. Ζηλεύγει ο Χάρος, με χωσιά μακρά τονε βιγλίζει, και λάβωσέ του την καρδιά και την ψυχή του επήρε.


…Αλλά πέστε να πάψουν επάνω οι φωνές των γυναικών.


Και σταματήστε τα δάκρυα για τον Ορέστη. Γιατί κάπου βαθιά στον καθένα μας υπάρχουν κρυμμένοι οι έλληνες. Και περιμένουν.


Πιστεύεις στο θεό;
Ποιος τολμάει να ειπεί πιστεύω στο θεό; Ποιος τολμάει να ειπεί δεν πιστεύω στο θεό;
Έτσι αποκρίθηκε ο Φάουστ στη ερώτηση της Μαργαρίτας.


Η θέση αυτή ανθρώπινα συνιστά τη μόνη δυνατή απόκριση που μπορεί να δοθεί στο ερώτημα. Είναι η απόκριση, σύμφωνα με τη Λογική επιστήμη, που καταργώντας την αρχή της αντίφασης δέχεται το τρίτο, καθώς αλληλλοαναιρεί το πρώτο και το δεύτερο. Όπως έδειξε και στη Φυσική εντελώς πρόσφατα η αρχή της Απροσδιοριστίας. Στο tertium non datur ο Φάουστ θα απαντήσει:tertium datur, τρίτον χωρεί. Κάπου ανάμεσα Τρίτη και Τετάρτη πρέπει να παράπεσε η αληθινή σου μέρα, που είπε ο Ελύτης προτού γεράσει. Και τα χάσει.


Εάν είμαι άνθρωπος, κατά την έννοια ότι έχω συνείδηση των ορίων μου και επίγνωση του πόσο βαθύ είναι το πρόβλημα του όντος, δεν είναι δυνατό να δώσω άλλη απόκριση στην ερώτηση της Μαργαρίτας.


Όταν στην ερώτηση αποκριθώ, ναι! Πιστεύω στο θεό, γίνομαι αυτοστιγμεί μωρός. Γιατί δέχομαι στενόκαρδα και στενόμυαλα, κάτι που δεν το ξέρω, σαν αληθινό. Καταντώ δογματικός. Και η επιστήμη θα με πετάξει αυτόματα έξω από τα όρια της με την παρατήρηση:διότι λες ανοησίες.


Όταν στην ερώτηση αποκριθώ, όχι! Δεν πιστεύω στο θεό, γίνομαι αυτοστιγμεί μωρός. Γιατί δέχομαι στενόκαρδα και στενόμυαλα, κάτι που δεν το ξέρω, σαν αληθινό. Καταντώ δογματικός. Και η επιστήμη θα με πετάξει αυτόματα έξω από τα όριά της με την παρατήρηση:διότι λες ανοησίες.

Ο θεός είναι ζητούμεν

Όποιος πιστεύει στο θεό, έχει μέσα του ένα νεκρό θεό. Όποιος δεν πιστεύει στο θεό, έχει μέσα του ένα νεκρό άνθρωπο.

Όποιος πιστεύει αλλά και δεν πιστεύει στο θεό, έχει μέσα του ζωντανό το νόμο της φύσης. Απλά, καταληπτά, και στα μέτρα του ανθρώπου ζει το θαύμα του κόσμου.

Το κρίνω απλό και αυτονόητο, πως εκείνος ο θεός, στην αναζήτηση του οποίου μας προάγει η Ερώτηση της Μαργαρίτας, δεν έχει καμία σχέση με τους θεούς φαντάσματα, που κατά καιρούς έπλασαν οι ποικίλες ιστορικές θρησκείες. Οι πολυώνυμοι, δηλαδή, όπως ο Δίας στους έλληνες και ο διάβολος στους ινδούς, εκείνοι Μωυσής, και Μωάμεθ, και Βούδας και Κομφούκιος, και Μαρδούκ και Κυβέλη και Μίθρας, και Βάαλ και Αστάρτη και Λούθηρος. Οι βραχμάνες, οι ραβίνοι, οι μουφτήδες, οι μουλάδες, ο πατριάρχης κι ο πάπας. Ο Πετράκης κι ο Παυλάρας, μ΄ένα λόγο. Εκείνοι οι γυρολόγοι με τη λατέρνα.


Το άρωμα του ζητούμενου θεού, που αναδίνεται από το λουλούδι της Μαργαρίτας, απευθύνεται στο δίκαιο άνθρωπο. Στο φρόνιμο, δηλαδή, το λογικό και τον πάσχοντα.










Με κρασί και τραγούδι

Έλληνας θα πει δύο και δύο τέσσερα στη γη. Όχι δύο και δύο είκοσι δύο στον ουρανό.

Έλληνας θα πει να τελείς στους νεκρούς τις χοές της Ηλέκτρας. Όχι κεριά στους νεκρόλακκους και δηνάρια στο σακούλι του τουρκόπαπα.

Έλληνας θα πει να προσκυνάς τακτικά στους Δελφούς το γνώθι σαυτόν. Όχι να κάνεις εξομολόγηση στους αγράμματους πνευματικούς και στους μαύρους ψυχοσώστες.

Έλληνας θα πει να σταθείς μπροστά στη στήλη του Κεραμεικού και να διαβάσεις το επιτύμβιο:


στάθι και οίκτιρον


Σταμάτα και δάκρυσε, γιατί δεν ζω πια. Και όχι να σκαλίζεις πάνω σε σταυρούς κορακίστικα λόγια και νοήματα:προσδοκώ ανάσταση νεκρών.


Έλληνας θα πει το πρωί να γελάς σαν παιδί. Το μεσημέρι να κουβεντιάζεις φρόνιμα. Και το δείλι να δακρύζεις περήφανα. Και όχι το πρωί να κάνεις μετάνοιες στα τούβλα. Το μεσημέρι να γίνεσαι φοροφυγάς στο κράτος και επίτροπος στην ενορία σου. Και το βράδυ να κρύβεσαι στην κόχη του φόβου σου, και να ολολύζεις σαν βερέμης.


Ακόμη και ο Ελύτης, καθώς εγέρασε το ρίξε στους αγγέλους και στα σουδάρια. Τι απογοήτεψη…


Έλληνας θα πει όσο ζεις, να δοξάζεις με τους γείτονες τον ήλιο και τον άνθρωπο. Και να παλεύεις με τους συντρόφους τη γη κα τη θάλασσα. Και σαν πεθαίνεις, να μαζεύονται οι φίλοι γύρω από τη μνήμη σου, να πίνουνε παλιό κρασί και να σε τραγουδάνε…










Κανείς δεν θα δει…


Ο Σοφοκλής με τον Οιδίποδα στον Κολωνό τραγούδησε το πήδημα του Εμπεδοκλή στην Αίτνα, ύστερα από είκοσι πέντε χρόνους.
Το σημείο που τους φέρνει σιμά είναι η σύμφωνη γνώμη τους για την στιγμή του θανάτου. Την ώρα που θα ζήσει ο άνθρωπος την απόλυτα προσωπική βίωση του θανάτου του, μας λένε, θα είναι απόλυτα μόνος, και θα αφανίσει το σώμα του σε άφαντο τόπο.
Το σώμα του νεκρού δε θα το δει ανθρώπου μάτι* (Ο γνήσια στοχαζόμενος αποστρέφεται όχι μόνο την τελετή της ταφής του, αλλά και την ιδέα του νεκρού του σώματος. Αφ΄ης θα νοήσει, τον συνοδεύει η έγνοια του πως θα γίνει ο τρόπος, όταν πεθάνει να εξαφανιστεί το γρηγορότερο το άψυχο κουφάρι του. Διότι είναι ο προάγγελος της επερχόμενης σήψης και της ανυπόφερτης δυσωδίας, που ετοιμάζει τη μεγάλη γιορτή στους σκουλήκους). Γιατί ο θάνατος δεν είναι τσερεμόνια, και χυδαία περιέργεια, και ανακουφιστική χαιρεκακία. Ο θάνατος είναι κεραυνός που σκάζει από τον ουρανό στη γη, και την καταπληρεί με έκταση και τρόμο.




Ο θάνατος του Οιδίποδα
O Σοφοκλής την απόλυτη μοναδικότητα της ύπαρξης στην ώρα του θανάτου την εζωγράφισε με το θάνατο του Οιδίποδα στο σκοτεινό φαράγγι του φωτερού Κολωνού.
Το πιο ωραίο χορικό της αττικής τραγωδίας που σώθηκε περιγράφει το τοπίο της ώρας του θανάτου για τον κάθε άνθρωπο.


Είναι ο τόπος με τους κήπους και τ΄ αηδόνια στη κοιλάδα του Κολωνού, που κατεβαίνει στη θάλασσα ψηλά από την Κηφισιά. Με τις χλωρασιές, τους καρπούς, τα νερά και τα θροΐσματα. Μέσα στις τροφούς και τις βυζάστρες του θεού έρωτα Διόνυσου. Μέσα σε λαμπερά και ξεκάπουλα άλογα, που σαν τα κύματα τρέχουν λίμπερδα στους αγρούς. Μέσα σε κισσούς, τους νάρκισσους, τους χρυσαυγείς κρόκους και τη χρυσοχάλκινη Αφροδίτη. Όλα τελούνται εδώ, στη συμβασιλεία του ελληνικού φωτός.


Στην παντοτινή και άπεφθη γαλήνη της διαύγειας:


Ευίππου, ξένε, τάσδε χώρας


ίκου τα κράτιστα γης έπαυλα


τον αργήτα Κολωνόν,


ενθ΄α λίγεια μινύρεται


θαμίζουσα μαλιστ΄ αηδών


χλωραίς υπό βάσσαις.


Αυτός είναι ο τόπος, όπου ο Σοφοκλής καλεί τον άνθρωπο, ξένο του και μαθητή στο μέγιστο μάθημα, για να’ ρθει να πεθάνει.


Να πεθάνει. Να αναγνωρίσει, δηλαδή, να παραδεχτεί και να χαιρετήσει τον περίγυρο της ώρας του θανάτου του. Μέσα στα επίλοιπα αληθινά, το πιο αληθινό τοπίο του βίου μας.


Εκεί. Κάπου στη μενεξεδένια και ξανθιά χώρα της κοιλάδας του Κηφισού. Δίπλα στα ιερά θεμέλια της δικαιοσύνης, στο βωμό των Ερινύων και των Ευμενίδων, ο Οιδίποδας θα πεθάνει μόνος. Κανείς δε θα μάθει το πως και το τι ετούτης της ακραίας του ώρας.


Σύμφωνα με τη σύλληψη και το σχεδιασμό του Σοφοκλή η αόρατη πράξη θανάτου και το αόρατο ταξίδι θανάτου του Οιδίποδα είναι η στιγμή της Ανάληψής του στην ίδια την ζωή.


Η ανάληψη του Οιδίποδα δεν γίνεται ούτε στον ουρανό της έντρομης και της βλακώδους φαντασίας του ανθρώπου, ούτε στον άδη του ωμού και σκουληκοφόρου εξευτελισμού του.


Ο θάνατος του Οιδίποδα είναι η ώρα της Ανάληψης του ανθρώπου, που έσωσε να γίνει άνθρωπος μέσα στο χρόνο και μέσα στο φως. Είναι η κατάθεση μνήμης του βασανισμένου, που έζησε και έδειξε, και έμαθε και έπαθε, και πέρασε.


Η ανάληψη του Οιδίποδα δηλώνει τη χαρούμενη αγγελία της δικαίωσης του δικαίου. Είναι το ουλτιμάτο σήμα, που στερεώνει ασφαλές το μέλλον της ανθρωπότητας απάνου στην πέτρα της δοκιμασίας του ανθρώπου, που γίνεται στο τέλος νικητήρια, γιατί στη διαδρομή εστάθηκε ηρωική.


Η ανάληψη του Οιδίποδα είναι το απολυτήριο μάθημα για την αλήθεια και το νόημα της ζωής μας, μαζί με τα πριν και μαζί με τα μετά της. Είναι ένα νεύμα κατανόησης, και μια χειρονομία αποδοχής του αλάλητου πόνου και του αλάλητου λυτρωμού.


Προσοχή όμως! όλα γίνονται και τελούνται εδώ. Καμία μεταφυσική, κανένα επέκεινα και εκείθεν και υπερβατικό και υπερουράνιο. Όχι ανοησίες. Όχι δειλία, πανουργία και αθλιότητα τη φριχτή στιγμή του θανάτου σου..


Με την τραγωδία του Κολωνού η διαθήκη που άφησε ο Σοφοκλής στους ανθρώπους έχει μία μόνο πρόταση:


Μάθε έτσι να ζεις και συ, και είπε έτσι να ζουν και οι μετά από σένα:γήινα μέτρια και εξαγνισμένα.


Γήινα, μέτρια και προπαντός εξαγνισμένα για τα λάθη που έκαμες όταν ζούσες. Γιατί άνθρωπος στη βάση του σημαίνει λάθος και στην κορυφή του εξαγνισμός. Οι Καθαρμοί ήταν ο ένας από τους δύο τίτλους των βιβλίων που έγραψε ο Εμπεδοκλής.


Ο θάνατος στον Κολωνό, ο ανείδωτος και ο αφανής, είναι η ανάληψη της δικαιωμένης μνήμης στον τόπο και στο χρόνο της αιώνιας δοκιμασίας του κάθε ερχόμενου ανθρώπου.










Ο άταφος νεκρός


Εκείνη η παράδοξη αντίληψη που είχαν οι έλληνες, πως ο νεκρός πρέπει να καίγεται ή να ταφιάζεται χωρίς χρονοτριβή, λαβαίνει νόημα μόνον όταν αντικρισθεί σαν αλληγορία.


Η εξήγηση που έδιναν φαινομενικά, με την έννοια της ποιητικής αδείας δηλαδή, ήταν πως η ψυχή του άθαφτου βασανίζεται, γιατί βρίσκεται έξω από τον οικείο της τόπο. Πράγμα κατανοητό. Γιατί ή είσαι ζωντανός και περπατάς στο φως του ήλιου, ή είσαι θαμμένος και ακινητείς στο σκοτάδι του τάφου.


Ο άθαφτος νεκρός όμως , όντας ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι, κρέμεται σε σημείο μεταίχμιο. Βρίσκεται στη διαχωριστική γραμμή του δυνατού αδύνατου. Σ΄ ένα τόπο άτοπο, σ΄ ένα αξεπέραστο πέρασμα στο επίπονο πουθενά. Επομένως, για να ξεφύγει την αγωνία του άτοπου και της ουτοπίας, είναι χρεία να θαφτεί το γρηγορότερο. Ο νεκρός που μένει άθαφτος στο φως είναι το ανάποδο του ζωντανού που τον έχουν θαμμένο στο φέρετρο….


Η ιδέα μου είναι πως εκείνο που ήθελαν να σημάνουν οι έλληνες με την πίστη τους στο περιεχόμενο τούτο της ταφής του άταφου είναι η έγνοια τους για τους ζωντανούς, και όχι για τους πεθαμένους. Οι έλληνες δεν ήταν αφελείς. Ούτε πρωτόγονοι και σπηλαιολόγοι. Οι έλληνες ήταν άφταστοι καλλιτέχνες γιατί ήσαν φτασμένοι ρεαλιστές.


Δεν είναι ο άταφος νεκρός, δηλαδή που τους πονεί και τους σφάζει. Αλλά ο ετοιμοθάνατος. Ο ανήμπορος ζωντανός που μπαίνει στην τελική ευθεία του θανάτου του.


Αυτοθέλητα
Θα πεθάνω, Θάνατε, όχι όταν θελήσεις εσύ, αλλά όταν εγώ θα θελήσω. Σε τούτη την έσχατη ολική πράξη , δεν θα γίνει το δικό σου, αλλά το δικό μου. Παλεύω τη θέλησή σου. Παλεύω τη δύναμή σου. Σε καταπαλεύω ολόκληρον. Μπαίνω μέσα στη γη, όταν εγώ αποφασίσω, όχι όταν αποφασίσεις εσύ. Και σένα σε αφήνω ρέστο και ταπί. Με βλέπεις κατεβασμένο στον Άδη αφεαυτού μου και αυτοθέλητα. Και ανατριχιάζεις εσύ και το βασίλειό σου. Ο τάφος, η ταφόπλακα, το σκοτάδι, το ποτέ πια και όλα σου τα υπάρχοντα μπροστά στην πράξη μου και στην επιλογή μου μένουν εμβρόντητα και χάσκουν.




Πάντα και ποτέ
Μια είναι η αιτία που κάνει το θάνατο την πικρότερη πίκρα μας .Είναι η γνώση πως το ασώματο ταξίδι μας δεν έχει πηγαιμό. Αλλά ούτε και γυρισμό. Με το θάνατο για στερνή φορά και πρώτη ο άνθρωπος περνά στην πατρίδα του πάντα και του πότε.
Το τι θα σε καλωσορίσει εκεί που θα πας είναι ιδέα μηδενική, μπροστά στην άπειρη ιδέα του τι αποχαιρετάς εδώ που φεύγεις. Στο αναποδογύρισμα αυτού του διαλεκτικού σχήματος οι θρησκείες στηρίξανε την πανουργία της κυριαρχίας τους.




Το αιώνιο κυνηγητό!
Το για πάντα! Και το ποτέ πια! Είναι δυο φράσεις που το εκτόπισμά τους έχει τιμή απόλυτη και προορίστηκαν να τις μεταχειρίζεται ο άνθρωπος μόνο για το οριστικό γεγονός του θανάτου.
Αυτόν τον πανικό φόβο μπροστά στο θάνατο είναι που δεν άντεξε ο άνθρωπος. Δε βρήκε τη βούληση να τον νικήσει. Να τον παραδεχτεί, να τον αναγνωρίσει. Να υποταχθεί ευγενικά και περήφανα στο αδυσώπητο φυσικό κα στο αδυσώπητο δίκιο του. Ελύγισε.


Και ελύγισε επάνω ακριβώς στο σημείο της τροπής. Έτσι το τρόπαιο το επήρε ο θάνατος. Έβαλε πια τον άνθρωπο μπροστά και τον κυνηγά προτροπάδην. Και τούτος ο βερέμης τρέχει να του ξεφύγει. Αλλόφρονας, τυφλός, ανεμοπόδαρος. Σπεύδει, με τα φυσικά του σημάδια χαμένα, να κρυφτεί στα καταφύγια.


Και τα καταφύγια του είναι τα σπήλαια και οι κατάγειες οικήσεις. Είναι οι οπές και τα πέτρινα ρήγματα, οι βαραθρωμοί και οι καταβυθίσεις στα υπόγεια του συναισθήματος και της εμπύρετης φαντασίας του.


Όλοι ετούτοι είναι τόποι κρυμμένοι στο ζόφο της ύπαρξης, χιλιάδες λεύγες βαθιά και μακριά από τη φωτερή τροπόσφαιρα της λογικής μας. Για να μην ακούμε τον κεραυνό του Άβελ. Εκείνο το εκκωφαντικό ποτέ πια!






Μύθοι και απάτες
Οι μύθοι για τη μεταθανάτια ζωή είναι το ύπατο ψέμα του ανθρώπου από την άποψη του απόλυτου και του καθολικού.....Εκείνος από τους ιδρυτές θρησκειών που θα άντεχε να στηρίξει τη θεϊκή ιδέα του σε οποιοδήποτε άλλο έξω από αυτό το αρχιμήδειο σημείο, το μοναδικό οπαδό που θα αποχτούσε θα τον έβρισκε στον εαυτό του…


Ο φόβος και ο πόνος μπροστά στο θάνατο είναι η αιτία που έπλασε ο άνθρωπος τον κάτω κόσμο και τον Αδη. Και πάντα μέσα στη σφαίρα της ποίησης. Στη σφαίρα της θρησκείας όμως η αιτία αυτής της επινόησης, πέρα από το φόβο και τον πόνο, εκπορεύτηκε κυρίαρχα από το χυδαίο στοιχείο της ανθρώπινης φύσης. Και τέτοιο ονομάζω την ημιμάθεια, τον εγωισμό, και την ανανδρία…


Αν έξαφνα συναντήσεις στο δρόμο σου άνθρωπο, κι είναι ανάγκη να καρατάρεις το μέταλλο της ανθρωπιάς του, έχεις ασφαλή μέθοδο να το κάμεις. Είναι η λύδια λίθος που δοκιμάζει το ποιό του μυαλού και της «ύπαρξης» των ανθρώπων.


- Πες μου ξένε, θα τον ρωτήσεις, πιστεύεις στη ζωή μετά θάνατο;


Αν σου αποκριθεί «Ναι πιστεύω!», τότε το πιο φρόνιμο που έχεις να κάμεις είναι να του δώσεις ένα τάλληρο να του πεις «Καλημέρα», και να φύγεις. Να πάρεις εκείνο το δρόμο που δε θα ξαναβγεί ποτέ μπροστά σου.


Γιατί η απάντηση που σου έδωσε δηλώνει ότι αναζητούσες άνθρωπο και σύντυχες πίθηκο. Πίθηκο κολομπίνο και μακάκο…










Στο μεγάλο τίποτα






Το γεγονός του θανάτου είναι για τον καθένα από μας το ατομικό όριο του απόλυτου. Είναι ο βαθμό μείον 273 όχι στην κλίμακα της θερμότητας, αλλά στην κλίμακα του ανθρωπολογικού Μηδέν. Από τη στιγμή που θα πεθάνω περιέρχομαι αστραπιαία στην ίδια κατάσταση, που βρίσκεται εκείνος που δεν εγεννήθηκε ποτές.




Νέκυια
Νέκυια σημαίνει να ζήσεις ζωντανός σε όλη τη ζωή σου τη γνώση και τη λύπη του θανάτου σου εδώ στον απάνω κόσμο.
Νέκυια σημαίνει να στοχαστείς και να ζήσεις τη ζωή σου όχι μισή αλλά ολόκληρη. Με την απλή, δηλαδή και τη βέβαιη γνώση ότι ενώ υπάρχεις ταυτόχρονα δεν υπάρχεις. Ότι ενώ ζεις αυτό που είσαι, δηλαδή ζωντανός του σήμερα, ταυτόχρονα ζείς κι αυτό που δεν είσαι δηλαδή το νεκρός του αύριο. Η ζωή σου στην ουσία της είναι η δυνατότητα και η δικαιοδοσία της φαντασίας σου. Όχι άλλο.










«Έρωτας είναι η τέχνη του να φεύγεις»
Να φεύγεις, αλλά πώς να φεύγεις! Το πράμα θέλει μεγάλη προσοχή. Γιατί ο ορισμός είναι τορπίλη που το παίζει στα χέρια του μικρό παιδί. Το παίζει στα χέρια του και δεν ξέρει τι είναι….
Έρωτας είναι η τέχνη του να φεύγεις έτσι, που η σφαγή που θα νιώθεις να είναι πιο σφαγερή από τη σφαγή που νιώθει ο σύντροφος που αφήνεις. Αν εκείνος πονάει τρείς, εσύ να πονέσεις εννιά.
Εδώ σε θέλω κάβουρα, που λένε, να περπατάς στα κάρβουνα. Χόρεψες ποτέ σου το χορό του αναστενάρη , χωρίς να σαι αναστενάρης;




Όλα για το θηλυκό
Ο έρωτας είναι γνώση. Ο έρωτας είναι ευγένεια και αρχοντιά. Είναι το μειδίαμα της σπατάλης ενός φρόνιμου Άσωτου. Πως η φύση ορίζει το αρσενικό να γίνεται ατέλειωτη προσφορά και θεία στέρηση για το θηλυκό. Το θηλυκό να κυνηγάει τις τύψεις του. Στον έρωτα όλα γίνονται για το θηλυκό. Η μάχη και η σφαγή του έρωτα έχει το νόημα να πεθάνεις το θηλυκό, και να το αναστήσεις μέσα στα λαμπρά ερείπια των ημερών σου. Πάντα σου μελαγχολικός και ακατάδεχτος…
Στη σωστή ερωτική ομιλία το θηλυκό δίνει το ύφος της σάρκας και το αρσενικό τη σύνεση της δύναμης. Μιλώ για τα καράτια κοντά στα εικοσιτέσσερα. Για στήσιμο πολύ μεταξωτό. Και το μετάξι μόνο ζωικό παρακαλώ. …
Το πρώτο λοιπόν είναι πως όταν το θηλυκό είναι θηλυκό, την ευθύνη για να γίνει και να μείνει ως το τέλος σωστή η ερωτική σμίξη την έχει ο άντρας. Πάντα όταν φεύγει η γυναίκα, θα φταίει ο άντρας. Να το γράψετε να μείνει στον αστικό κώδικα.




Έρωτας και θάνατος
Κάθε φορά που ερωτεύονται δύο άνθρωποι, γεννιέται το σύμπαν. Η, για να μικρύνω το βεληνεκές, κάθε φορά που ερωτεύουνται δύο άνθρωποι γεννιέται ένας αστέρας με όλους τους πρωτοπλανήτες του.


Και κάθε φορά που πεθαίνει ένας άνθρωπος, πεθαίνει το σύμπαν. Η, για να μικρύνω το βεληνεκές, κάθε φορά που πεθαίνει ένας άνθρωπος στη γη, στον ουρανό εκρήγνυται ένας αστέρας supernova.


Έτσι , από την άποψη της ουσίας ο έρωτας και ο θάνατος δεν είναι απλώς στοιχεία υποβάθρου. Δεν είναι δύο απλές καταθέσεις της ενόργανης ζωής.


Πιο πλατιά, και πιο μακρυά, και πιο βαθιά, ο έρωτας και ο θάνατος είναι δύο πανεπίσκοποι νόμοι ανάμεσα στους οποίους ξεδιπλώνεται η διαλεκτική του σύμπαντος. Το δραστικό προτσές δηλαδή ολόκληρης της ανόργανης και της ενόργανης ύλης. Είναι το Α και το ω του σύμπαντος κόσμου και του σύμπαντος θεού. Είναι το είναι και το μηδέν του όντος. Τα δύο μισά και αδελφά συστατικά του.


Έξω από τον έρωτα και το θάνατο πρωταρχικό δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Αλλά ούτε είναι και νοητό να υπάρχει. Τα ενενήντα δύο στοιχεία της ύλης εγίνανε, για να υπηρετήσουν τον έρωτα και το θάνατο. Και οι τέσσερες θεμελιώδεις δυνάμεις της φύσης, ηλεκτρομαγνητική, ασθενής, ισχυρή, βαρυτική, λειτουργούν για να υπηρετήσουν τον έρωτα και το θάνατο.


Όλα τα όντα, τα φαινόμενα, και οι δράσεις του κόσμου είναι εκφράσεις, σαρκώσεις, μερικότητες, συντελεσμοί, εντελέχειες του έρωτα και του θανάτου.


Γι αυτό ο έρωτας και ο θάνατος είναι αδελφοί κα ομοιότητες, είναι συμπληρώματα, και οι δύο όψεις του ιδίου προσώπου.










Αλήθεια: η τελευταία λέξη


Γιατί η διαφορά η τρομερή εστάθηκε ότι οι ποιητές, που μοιάζαν την αλήθεια, είπανε ψέματα. Εγώ όμως, που μοιάζει με τα ψέματα, έζησα την αλήθεια.

ΚΑΝΟΝΗΣΕ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΣΟΥ...!!!

Mερική έκλειψη ηλίου στις 4 Ιανουαρίου ορατή από την Ελλάδα!





Από τις 09:00 θα ξεκινήσει το φαινόμενο, αλλά στην Ελλάδα θα δούμε μόνο τα δύο τρίτα του ηλιακού δίσκου να καλύπτονται από τη Σελήνη και αυτό θα συμβεί στη μέγιστη φάση της έκλειψης, 10:23 π.μ. Προϋπόθεση, φυσικά, να μην υπάρχουν σύννεφα! Εφόσον οι καιρικές συνθήκες το επιτρέψουν, στην είσοδο του Ψηφιακού Πλανηταρίου του Ιδρύματος Ευγενίδου (οδός Πεντέλης 11, Π. Φάληρο), θα εγκατασταθούν τηλεσκόπια της Ελληνικής Αστρονομικής Ένωσης, ενώ ερασιτέχνες αστρονόμοι θα βοηθούν τους ενδιαφερόμενους να δουν την μερική έκλειψη του Ήλιου μέσα από το τηλεσκόπιο. Σχεδόν 12 ώρες νωρίτερα, η Γη θα βρίσκεται στο περιήλιο της, δηλαδή…στη πλησιέστερη απόστασή της από τον Ήλιο (147.105.721 χλμ.). Η έκλειψη θα αρχίσει στη 8:40 π.μ. στη Βόρεια Αλγερία και θα είναι ορατή από τη Βόρεια Αφρική, το μεγαλύτερο τμήμα της Ευρώπης και την Κεντρική Ασία.

Οι ηλιακές εκλείψεις συμβαίνουν όταν η Σελήνη περνάει μπροστά από τον δίσκο του Ήλιου και τον καλύπτει είτε μερικώς είτε ολικώς με τη σκιά που αφήνει πάνω στον πλανήτη μας. Η σκιά αυτή αποτελείται από δύο διαφορετικές περιοχές: έναν εσωτερικό κώνο πλήρους σκιάς που λέγεται κύρια σκιά και μια περιοχή μερικής σκιάς που λέγεται παρασκιά. Όταν παρατηρούμε μια έκλειψη του Ήλιου από μια περιοχή της Γης στην οποία πέφτει η παρασκιά, η Σελήνη καλύπτει ένα μόνο τμήμα του Ήλιου και τότε πρόκειται για μερική έκλειψη του Ήλιου. Όταν κοιτάζουμε τον Ήλιο από μια περιοχή που καλύπτει η πλήρης σκιά της Σελήνης, ο Ήλιος είναι τελείως αθέατος και τότε η έκλειψη του Ήλιου είναι ολική. Ο μεγαλύτερος αριθμός σεληνιακών και ηλιακών εκλείψεων που μπορεί να παρατηρηθούν στη διάρκεια ενός έτους, είναι επτά και ο μικρότερος δύο (οπότε και οι δύο θα είναι οπωσδήποτε ηλιακές). Ο μεγαλύτερος αριθμός σεληνιακών εκλείψεων στη διάρκεια ενός ημερολογιακού έτους δεν υπερβαίνει τις τρεις, ενώ ο μέγιστος αριθμός των ηλιακών εκλείψεων μπορεί να φτάσει τις πέντε.



Υπολογίζεται ότι κάθε αιώνα συμβαίνουν κατά μέσο όρο 238 ηλιακές εκλείψεις, από τις οποίες οι 84 (35%) είναι μερικές, οι 77 (32%) είναι δακτυλιοειδείς, οι 11 (5%) είναι μικτές δακτυλιοειδείς και ολικές και οι 66 (28%) είναι ολικές. Από την Ελλάδα κατά την διάρκεια του 20ου αιώνα παρατηρήθηκε μία μόνο ολική ηλιακή έκλειψη στις 19 Ιουνίου του 1936 και δύο δακτυλιοειδείς στις 21 Μαΐου του 1966 και στις 29 Απριλίου του 1976. Στη διάρκεια του 21ου αιώνα στην Ελλάδα θα υπάρξουν δύο ολικές εκλείψεις (στις 29 Μαρτίου του 2006 ορατή μόνο στο Καστελόριζο και στις 21 Απριλίου του 2088 σε περισσότερες περιοχές) και μία δακτυλιοειδής (την 1 Ιουνίου του 2030). Συνολικά σε όλες τις περιοχές της Γης στον 21ο αιώνα θα συμβούν 226 ηλιακές εκλείψεις, από τις οποίες οι 74 θα είναι (για τμήμα τουλάχιστον της διάρκειάς τους) ολικές, ενώ την ίδια περίοδο, από τις 144 σεληνιακές εκλείψεις, οι 86 θα είναι ολικές.

olympia

T ' ανέκδοτα κάνουν τις ξανθιές ή οι ξανθιές τ' ανέκδοτα;

Σύμφωνα με τους επιστήμονες δε φταίει το χρώμα των μαλλιών που κάνει μια γυναίκα λιγότερο έξυπνη, αλλά τα ίδια τα ανέκδοτα που επηρεάζουν την ευστροφία της!
Μια ξανθιά επιστρέφει στο σπίτι και ρωτάει τον άντρα της: -"Γιώργο που είναι τα παιδιά"; - "Στ ' αγγλικά". -George, where are the kids"?
Μετριέται ο δείκτης νοημοσύνης από τα μαλλιά; Τρίχες! Κι αν τα μαλλιά είναι βρώμικα; Κι αν είναι βαμμένα; Ποιoς λέει ότι στις ανοιχτόχρωμες "κόβει" λιγότερο; Και με τους Πόντιους - εντελώς καλοπροαίρετα - γελάμε και οι 'Αγγλοι με τους Σκωτσέζους, αλλά δεν το κάναμε θέμα! Οι Γερμανοί πάντως -ως ξανθοί- φαίνεται να πήραν το χρώμα στο μαλλί πολύ σοβαρά και άρχισαν τα πειράματα και τις μελέτες.
Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου της Βρέμης λοιπόν πήραν ως δείγμα 20 μελαχρινούς και 20 ξανθούς φοιτητές και τους έδωσαν ένα τεστ ακριβείας και ταχύτητας. Αφού στην ομάδα των ξανθών επεσήμαναν μερικές φορές το αρνητικό στερεότυπο που έχει σχέση με την ευφυΐα τους, τους άφησαν "να κάνουν παιχνίδι".
Οι ξανθοί τα πήγαν χάλια, άφησαν τις περισσότερες ερωτήσεις αναπάντητες και σε πολλές απάντησαν λάθος. Οι Γερμανοί δεν πείστηκαν ότι για όλα φταίνε οι τρίχες και προχώρησαν παρακάτω. Ζήτησαν επίσης από μία ομάδα κοριτσιών και μια αγοριών να λύσουν ένα τεστ μαθηματικών. Στα μισά κορίτσια είπαν ότι οι κοπέλες δεν είναι τόσο καλές στα μαθηματικά όσο τ' αγόρια, ότι τα κορίτσια σκέφτονται διαφορετικά από εκείνους κι έχουν άλλες ικανότητες. Οι κοπέλες αυτές τα έκαναν θάλασσα!
Επιστημονικό συμπέρασμα; Οταν κάποιος έχει να αντιμετωπίσει ένα στερεότυπο είναι πιο προσεκτικός και πιο αργός στις κινήσεις του, (γεγονός πάντως που θα μπορούσε να έχει ενίοτε και θετικά αποτελέσματα, έτσι δεν είναι;), ενώ όσοι δείχνουν αυτοπεποίθηση είναι πιο γρήγοροι, αλλά συχνά πιο απρόσεχτοι. 'Αρα σύμφωνα με τους Γερμανούς οι ξανθιές επηρεάζονται από τα ανέκδοτα.
Δηλαδή όταν μια ξανθιά ακούει το "γιατί οι ξανθιές γράφουν στο ταβάνι αχ"; -"για να μην ξεχνάνε τα λόγια", αρχίζουν πράγματι ν' αναρωτιούνται;
Μήπως τα δεκάδες ανέκδοτα που βγήκαν για τις ξανθιές (και όχι για τους ξανθούς) τουλάχιστον στην Ελλάδα, δεν είναι ένας αθώος κοινωνικός ρατσισμός αλλά ένα σεξιστικό παιχνίδι; Όταν οι άντρες δεν μπορούν να τα βάλουν με τις γυναίκες αναγκάζονται να τις υποτιμούν! Όπως και να' χει, οι επιστήμονες αποφάνθηκαν. Οι ξανθιές δεν είναι χαζές. Και δεν είναι ανέκδοτο!

http://www.newsbomb.gr/episthmh/story/mhn-pyroboleite-tis-xanthies