Σάββατο, 1 Οκτωβρίου 2011

ΟΙ ΑΠΟΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ....

ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ ΝΥΧΤΕΣ, 2011.

ΜΠΙΚΗΡΟΠΟΥΛΟΥ ΘΕΟΧΑΡΗ: ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ ΝΥΧΤΕΣ, 2011.

Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΠΑΖΗΣΗ

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΠΟΥΚΟΦΣΚΙ

"Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΘΑ ΠΛΗΣΙΑΣΕΙ ΑΘΟΡΥΒΑ
ΚΑΙ ΘΑ 'ΧΕΙ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΟΥ"



Για τον Μπουκόφσκι η ποίηση, μαζί με το ποτό και τον ιππόδρομο, ήταν ο δικός του ιδιότυπος τρόπος να τα βγάζει πέρα με την τρέλα και τον εφιάλτη, με τις παλαβές φιλενάδες και τις απελπισμένες σπιτονοικοκυρές, με τους ρημαγμένους κολλητούς και με την ενοχλητική αστυνομία, με την ασχήμια της Αμερικής και την οδύνη του ανθρώπου. Ήταν ο τρόπος του να συνεχίζει να ζει: ύστερα από μια μέρα εξαντλητικής εργασίας (για όσο καιρό αυτό συνέβαινε), ύστερα από μια μέρα (ή μια εβδομάδα) εξαντλητικής μέθης, ύστερα από έναν άγριο καβγά στον δρόμο ή στο διπλανό μπαρ γύριζε στο σπίτι, καθόταν στο τραπέζι του μ' ένα τσιγάρο ή ένα φτηνό πούρο να καίγεται στο τασάκι, έβρισκε στο ραδιόφωνο έναν σταθμό με κλασική μουσική, άνοιγε ένα κουτάκι μπύρα κι άρχιζε, για δυο τρεις τέσσερις ώρες, να βαράει τα πλήκτρα της γραφομηχανής του. Έγραφε καμιά δεκαριά ποιήματα κάθε βράδυ, σαν να έγραφε το καθημερινό του ημερολόγιο, σαν να έκανε τη βραδινή του προσευχή στον διάβολο, σαν να έγραφε τη διαθήκη του ή τη διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου, τα παράχωνε ύστερα στο συρτάρι ή σ' ένα χαρτόκουτο και συνέχιζε να πίνει και να καπνίζει ώσπου να κοιμηθεί.

Όταν ο John Martin , που επρόκειτο να γίνει ο δια βίου εκδότης του, τον επισκέφτηκε για πρώτη φορά στο σπίτι του και τον ρώτησε αν έχει τίποτα έτοιμα γραπτά για να του δείξει, ο Μπουκόφσκι έγειρε πίσω στην καρέκλα του, άνοιξε άλλη μια μπύρα και του είπε να κοιτάξει σ' ένα συρτάρι και να πάρει ό,τι θέλει από κει μέσα: υπήρχαν εκεί ένα σωρό ποιήματα και διηγήματα που είχε γράψει τους τελευταίους μήνες και από τα οποία διάλεξε κάμποσα ο Martin και τα 'βγαλε λίγο καιρό αργότερα σ' έναν τόμο ο Μπουκόφσκι έμαθε ποια από αυτά δημοσιεύτηκαν και με ποια σειρά μόνο όταν πήρε στα χέρια του το τυπωμένο βιβλίο. Η ίδια περίπου διαδικασία συνεχίστηκε μέχρι τον θάνατο του Μπουκόφσκι, με αποτέλεσμα να βρίσκεται στα χέρια του εκδότη ένας πολύ μεγάλος αριθμός ανέκδοτων ποιημάτων, που τώρα πια άρχισαν να δημοσιεύονται. Πρόκειται, σύμφωνα με τον μέχρι τώρα εκδοτικό σχεδιασμό, να εκδοθούν πέντε τόμοι με ποιήματα, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται βέβαια και τα τελευταία ποιήματα που έγραψε ο Μπουκόφσκι ως λίγο πριν από τον θάνατό του, στις 9 Μαρτίου του 1994.

Δύο ογκώδεις τόμοι έχουν κυκλοφορήσει ως σήμερα: ο πρώτος, Sifting through the madness for the word , the line , the way , που εμφανίστηκε το 2003, είναι ποιοτικά μάλλον άνισος, καθώς περιέχει πολλά αδύνατα και προχειρογραμμένα ποιήματα, μαζί με ορισμένα πραγματικά καλά· ο δεύτερος όμως τόμος, The flash of lighting behind the mountain , που κυκλοφόρησε μόλις προ λίγων μηνών και περιλαμβάνει και μια ενότητα με τα τελευταία ποιήματα που έγραψε ο Μπουκόφσκι, άρρωστος πια αλλά θεωρώντας τον εαυτό του τυχερό για τη ζωή που έζησε, μπαινοβγαίνοντας στο νοσοκομείο και περιμένοντας το τέλος του, είναι εξαιρετικός και επιβεβαιώνει πανηγυρικά την αξία του βραχνού αμερικανού ποιητή.

 

Κλαμπ Κόλαση, 1942

το επόμενο μπουκάλι ήταν το μόνο πράγμα
που είχε σημασία.
στο διάολο και το φαγητό, στο διάολο και
το νοίκι
το επόμενο μπουκάλι ήταν η λύση
για όλα
κι αν μπορούσες να έχεις δύο ή
τρία ή τέσσερα μπουκάλια καβάτζα
τότε η ζωή ήταν στ' αλήθεια ωραία.

κατάντησε να μας γίνει συνήθεια,
τρόπος ζωής.
πού θα μπορούσαμε να βρούμε άραγε το επόμενο
μπουκάλι;
μας έκανε επινοητικούς, πονηρούς,
τολμηρούς.
κάποτε κάναμε ακόμα και βλακείες
και πιάναμε δουλειά για 3 ή 4 μέρες
ή και για καμιά βδομάδα ακόμη.

το μόνο που θέλαμε να κάνουμε ήταν να καθόμαστε
ένα γύρο και να συζητάμε για
βιβλία και λογοτεχνία
και να βάζουμε στα ποτήρια μας
κι άλλο κρασί.
ήταν το μόνο πράγμα που είχε κάποιο
νόημα για μας.
είχαμε, βέβαια, και
τις περιπέτειές μας:
τρελές φιλενάδες, καβγάδες, τις
απελπισμένες σπιτονοικοκυρές, την
αστυνομία.

προκόψαμε με το ποτό και
με την τρέλα και με τη
συζήτηση.
όταν άλλοι άνθρωποι χτύπαγαν
κάρτα
εμείς συχνά δεν ξέραμε καν
ποια μέρα ή ποια βδομάδα ήταν.

είχαμε αυτή τη μικρή συμμορία,
όλοι νέοι, και διαρκώς άλλαζε
έτσι που κάποια μέλη απλώς
εξαφανίζονταν, άλλοι επιστρατεύονταν,
μερικοί σκοτώθηκαν στον πόλεμο
μα συνεχώς νέοι οπαδοί
κατέφθαναν.

ήταν το Κλαμπ από την Κόλαση
κι εγώ ήμουν ο Πρόεδρος τού
Συμβουλίου.
* * *
 
τώρα πίνω μόνος μες στο ήσυχο
δωμάτιό μου στο
δεύτερο πάτωμα που βλέπει το λιμάνι
του San Pedro .
είμαι άραγε εγώ ο τελευταίος των
τελευταίων;
αρχαία φαντάσματα αιωρούνται μέσα και έξω απ'
αυτό το δωμάτιο.
μόλις που μισοθυμάμαι τα πρόσωπά τους.
με κοιτάζουν, οι γλώσσες τους
κρέμονται έξω.
σηκώνω το ποτήρι μου προς το μέρος τους.
παίρνω ένα πούρο, το κολλάω στη
φλόγα του αναπτήρα
μου.
ρουφάω βαθιά
και να μια λάμψη γαλάζιου
καπνού καθώς
στο λιμάνι
ένα πλοίο βαράει τη
σειρήνα του.
μοιάζουν όλα με μια καλή παράσταση, καθώς αναρωτιέμαι πάλι:
τι γυρεύω εγώ
εδώ;
πώς είναι η κατάσταση
πρώτα δοκιμάζουν να σε τσακίσουν με την ανυπόφορη
φτώχεια
κι ύστερα δοκιμάζουν να σε τσακίσουν με τη μάταιη
φήμη.
κι αν δεν σπάσεις
με κανένα από τα δύο
υπάρχουν οι φυσιολογικές μέθοδοι
όπως οι κοινές ασθένειες
που ακολουθούνται από έναν ανεπιθύμητο
θάνατο.
οι περισσότεροι από μας ωστόσο σπάμε πολύ πριν
απ' αυτό
όπως ήταν
κανονισμένο εξάλλου

από σεισμό
κατακλυσμό
πείνα
οργή
αυτοκτονία
απελπισία
ή απλά
από σοβαρό έγκαυμα
στη μύτη
την ώρα που ανάβεις
το τσιγάρο σου.
 
ώστε θέλεις να γίνεις συγγραφέας;
αν δεν ξεχύνεται από μέσα σου
ενάντια σ' όλα τ' άλλα,
μην το κάνεις.
αν δεν έρχεται, χωρίς καν να το 'χεις ζητήσει, από την
καρδιά σου και το μυαλό σου και το στόμα σου
και τα σπλάχνα σου,
μην το κάνεις.
αν χρειάζεται να κάτσεις για ώρες
κοιτάζοντας την οθόνη του υπολογιστή σου
ή να καμπουριάζεις πάνω από τη
γραφομηχανή σου
ψάχνοντας για τις λέξεις,
μην το κάνεις.
αν το κάνεις   για τα λεφτά ή
τη δόξα,
μην το κάνεις.
αν το κάνεις γιατί θέλεις
γυναίκες στο κρεβάτι σου,
μην το κάνεις.
αν χρειάζεται να κάθεσαι και
να γράφεις ξανά και ξανά τα ίδια,
μην το κάνεις.
αν σου είναι δύσκολο και μόνο να σκέφτεσαι ότι θα το κάνεις,
μην το κάνεις.
αν προσπαθείς να γράψεις σαν κάποιον
άλλο,
καλύτερα ξέχνα το.
αν χρειάζεται να περιμένεις μέχρι να ουρλιάξει από
μέσα σου,
τότε περίμενε υπομονετικά.
κι αν δεν ουρλιάξει ποτέ από μέσα σου,
κάνε κάτι άλλο.
αν πρέπει πρώτα να το διαβάσεις στη γυναίκα σου
ή στη φιλενάδα ή στον φίλο σου
ή στους γονείς σου ή σε οποιονδήποτε,
τότε δεν είσαι έτοιμος.
μην είσαι σαν τόσους άλλους συγγραφείς,
μην είσαι σαν τόσες άλλες χιλιάδες
ανθρώπους που αυτοαποκαλούνται συγγραφείς,
μην είσαι πληκτικός και βαρετός και
ξιπασμένος, μην κατατρώγεσαι από την αυτο-
λατρεία σου.
οι βιβλιοθήκες του κόσμου
χασμουριούνται
από τη νύστα
μπροστά στο είδος σου.
μην προσθέτεις σε αυτό.
μην το κάνεις.
αν δεν βγαίνει από
την ψυχή σου σαν ρουκέτα,
αν το να μείνεις ήσυχος δεν
σε φέρνει στην τρέλα ή
την αυτοκτονία ή τον φόνο,
μην το κάνεις.
αν ο μέσα σου ήλιος
δεν σου καίει τα σπλάχνα,
μην το κάνεις.
όταν θα 'ναι στ' αλήθεια η ώρα,
και αν είσαι ο εκλεκτός,
θα συμβεί από
μόνο του και θα συνεχίσει να συμβαίνει
μέχρι που θα πεθάνεις ή που θα πεθάνει μέσα σου
αυτό.
δεν υπάρχει άλλο τρόπος.
και ποτέ δεν υπήρξε.
 
  
η μοίρα μου μού χαμογελάει
δεν υπάρχει άλλος τρόπος:
8 ή δέκα ποιήματα κάθε
νύχτα.
στον νεροχύτη
πίσω μου υπάρχουν πιάτα
που δεν έχουνε
πλυθεί εδώ και 2
εβδομάδες.
τα σεντόνια χρειάζονται
άλλαγμα
και το κρεβάτι είναι
άστρωτο.
τα μισά φώτα είναι
καμένα εδώ μέσα.
είναι σκοτεινά
και σκοτεινιάζει όλο και περισσότερο
(έχω λάμπες για να τις
αντικαταστήσω μα δεν μπορώ να τις
βγάλω από το χαρτονένιο
περιτύλιγμά τους.) Παρόλα τα
βρόμικα μου σορτσάκια στην
μπανιέρα
και την υπόλοιπη βρόμικη
μπουγάδα μου στο
πάτωμα του υπνοδωματίου μου,
δεν έχουν
έρθει ακόμα για μένα
με τα σήματά τους και
τους κανονισμούς τους και τα
μουδιασμένα τους αφτιά. ωχ, αυτοί
και τα καπρίτσια τους!
όπως η αλεπού
τρέχω με τον κυνηγημένο και
αν δεν είμαι ο πιο ευτυχισμένος
άνθρωπος στη γη είμαι στα σίγουρα ο
πιο τυχερός άνθρωπος
που ζει.
και γαμώ τα ζευγάρια
ήμασταν μονίμως άφραγκοι, μαζεύοντας τις εφημερίδες της Κυριακής από τους
σκουπιδοτενεκέδες της Δευτέρας (και μαζί τα επιστρεφόμενα μπουκάλια
από τ' αναψυκτικά).
μονίμως μάς έκαναν έξωση απ' το παλιό μας σπίτι
μα σε κάθε νέο διαμέρισμα θα ξεκινούσαμε μια καινούρια ζωή,
μονίμως τραγικά καθυστερημένοι στο νοίκι, το ραδιόφωνο
να παίζει θαρραλέα στο σπαραγμένο ηλιοβασίλεμα, ζούσαμε σαν εκατομμυριούχοι, σαν να 'τανε ευλογημένες οι ζωές μας, και αγαπούσα τα ψηλοτάκουνα παπούτσια της
και τα σέξι φορέματά της, κι ακόμη τον τρόπο της να γελάει μαζί μου
έτσι που καθόμουνα με τη σχισμένη μου φανέλα στολισμένη με
τρύπες απ' τα τσιγάρα: ήμασταν φοβερό ζευγάρι, η Τζέην κι εγώ, αστράφταμε μες
στην τραγωδία της φτώχιας μας σαν να ήταν αστείο, σαν να μη
μας ένοιαζε και δεν μας ένοιαζε μας έπνιγε μες στον λαιμό κι εμείς
πεθαίναμε στα γέλια.
λέγανε αργότερα πως
ποτέ δεν είχαν ακούσει να τραγουδάνε τόσο άγρια, να τραγουδάνε τόσο χαρούμενα
τα παλιά τραγούδια
και ποτέ
να ουρλιάζουνε τόσο και να βλαστημάνε
να σπάνε τα γυαλικά
τρέλα
οχυρωμένοι για τη σπιτονοικοκυρά και την αστυνομία (ήμασταν εξάλλου έμπειροι επαγγελματίες) να ξυπνάμε το πρωί με τον καναπέ, τις καρέκλες και την τουαλέτα
                  σπρωγμένα μπροστά στην
πόρτα.
μόλις ξυπνάγαμε
έλεγα πάντοτε: προηγούνται οι κυρίες
κι η Τζέην θα έτρεχε στο μπάνιο για λίγα λεπτά κι ύστερα
θα ήταν η σειρά μου και
ύστερα, πίσω στο κρεβάτι, ν' αναπνέουμε κι οι δύο ήρεμα, ν' αναρωτιόμαστε
                  ποια
καταστροφή θα μας φέρει η νέα μέρα, να αισθανόμαστε παγιδευμένοι, πεθαμένοι,
ηλίθιοι, απελπισμένοι, να αισθανόμαστε ότι έχουμε ξοδέψει και την έσχατη τύχη μας,
                  βέβαιοι ότι τελικά δεν έχουμε
ούτε την ελάχιστη τύχη με το μέρος μας.
μπορεί να πιάσει βαθιές ρίζες η μελαγχολία όταν κάθε πρωί βρίσκεσαι αμέσως με την πλάτη στον τοίχο μα πάντα καταφέρναμε να βρούμε τρόπο και να τα βγάλουμε πέρα με όλα αυτά.
συνήθως μετά από 10 ή 15 λεπτά η Τζέην θα έλεγε
σκατά! κι εγώ θα έλεγα
ναι!
κι ύστερα, άφραγκοι και χωρίς καμία ελπίδα θα βρίσκαμε έναν τρόπο για να
συνεχίσουμε, κι ύστερα με κάποιον τρόπο θα τα καταφέρναμε.
η αγάπη έχει τους πολλούς παράξενους δρόμους της.      
 
barfly
η Τζέην, που είναι πεθαμένη εδώ και 31 χρόνια,
δεν θα μπορούσε ποτέ
να φανταστεί ότι θα έγραφα ένα σενάριο για τις μέρες
που πίναμε μαζί
και
ότι θα γινότανε ταινία
και
ότι μια όμορφη ηθοποιός θα έπαιζε τον δικό της
ρόλο.
μπορώ ν΄ ακούσω την Τζέην τώρα: ?Μια όμορφη ηθοποιός; μα,
για όνομα του Θεού!?
Τζέην, έτσι είναι οι σώου μπίζνες, γι' αυτό πήγαινε,
αγαπημένη μου, πάλι να κοιμηθείς, γιατί
όσο σκληρά κι αν προσπαθήσουνε
δεν θα μπορέσουνε
να βρουν καμία ακριβώς σαν
εσένα
κι ούτε κι εγώ
θα μπορέσω.
 
ο γέρο - αναρχικός
ο γείτονάς μου μού δίνει το κλειδί του σπιτιού του
όταν φεύγει για διακοπές.
ταΐζω τις γάτες του
ποτίζω τα λουλούδια και το
γρασίδι του.
βάζω την αλληλογραφία του σε μια τακτοποιημένη στοίβα
πάνω στην τραπεζαρία του.
είμαι ο ίδιος άνθρωπος άραγε που
πριν από 15 χρόνια
σχεδίαζε ν' ανατινάξει την πόλη του Λος Άντζελες;
κλειδώνω την πόρτα του.
βαδίζω στην είσοδο
στέκομαι
χασομεράω μια στιγμή
στο ηλιοβασίλεμα και σκέφτομαι,
υπάρχει ακόμα καιρός,
υπάρχει ακόμα καιρός για μια
επιστροφή.
ποτέ δεν ταίριαξα εξάλλου
μ' αυτούς τους άλλους.
βαδίζω στο πεζοδρόμιο
προς το σπίτι μου
προσέχοντας
να μην πατήσω
καμιά λακκούβα.
απόψε
πόσα από τα κύτταρα του εγκεφάλου μου δεν έχουν καταστραφεί από
το αλκοόλ
κι εγώ κάθομαι τώρα εδώ και πίνω
όλοι οι σύντροφοί μου στο ποτό πεθαμένοι,
ξύνω την κοιλιά μου και ονειρεύομαι το
άλμπατρος.
πίνω μόνος τώρα.
πίνω με τον εαυτό μου και για τον εαυτό μου.
πίνω για τη ζωή μου και για τον θάνατό μου.
η δίψα μου ακόμα δεν ικανοποιήθηκε.
ανάβω ένα τσιγάρο ακόμη, γυρίζω αργά
το μπουκάλι, το
θαυμάζω.
όμορφη παρέα.
χρόνια έτσι.
τι άλλο θα μπορούσα να είχα κάνει
και να το κάνω τόσο καλά;
έχω πιει περισσότερο από τους πρώτους
εκατό ανθρώπους που θα συναντήσεις
στον δρόμο
ή θα δεις στο τρελάδικο.
ξύνω την κοιλιά μου και ονειρεύομαι το
άλμπατρος.
ανήκω πια στους μεγαλύτερους πότες
των αιώνων.
με έχουν επιλέξει.
σταματάω τώρα, σηκώνω το μπουκάλι, καταπίνω μια
μεγάλη γουλιά.
μου είναι αδύνατον να σκεφτώ ότι
κάποιοι έχουν στ' αλήθεια σταματήσει και
γίνανε νηφάλιοι
πολίτες.
με στεναχωρεί.
είναι στεγνοί, βαρετοί, ασφαλείς.
ξύνω την κοιλιά μου και ονειρεύομαι το
άλμπατρος.
το δωμάτιο αυτό είναι γεμάτο από μένα κι εγώ είμαι
γεμάτος.
πίνω αυτό εδώ για όλους εσάς
και για μένα.
είναι περασμένα μεσάνυχτα τώρα κι ένας μοναχικός
σκύλος ουρλιάζει μες στη
νύχτα.
κι είμαι τόσο νέος όσο κι η φωτιά που ακόμα
καίει
τώρα.
ψυχρό καλοκαίρι
όχι όσο άσχημα θα μπορούσε
αρκετά άσχημα πάντως: μία μέσα μία έξω
απ' το νοσοκομείο, μία μέσα μία έξω από
το γραφείο του γιατρού, να κρέμομαι
από μια κλωστή: είναι σε ύφεση
τώρα, όχι, περίμενε, 2 καινούρια
κύτταρα εδώ, και τα αιμοπετάλιά
σου είναι πολύ χαμηλά.
μήπως έπινες πάλι;
θα πρέπει μάλλον να πάρουμε
άλλο ένα δείγμα νωτιαίου μυελού
αύριο.
ο γιατρός είναι απασχολημένος, η
αίθουσα αναμονής στο τμήμα
καρκίνου είναι φίσκα στον κόσμο.
οι νοσοκόμες είναι ευχάριστες,
αστειεύονται μαζί μου.
σκέφτομαι ότι αυτό είναι ωραίο, ν' αστειεύεσαι την ώρα
που βρίσκεσαι στη σκοτεινή
κοιλάδα του θανάτου.
η γυναίκα μου είναι μαζί μου.
λυπάμαι για τη γυναίκα μου, λυπάμαι
για όλες τις
γυναίκες.
ύστερα είμαστε κάτω
στο πάρκινγκ.
μερικές φορές οδηγεί αυτή.
μερικές φορές οδηγώ εγώ.
τώρα οδηγώ εγώ.
είναι ένα ψυχρό καλοκαίρι.
ίσως να πρέπει να κολυμπήσεις
λίγο όταν φτάσουμε στο σπίτι,
λέει
η γυναίκα μου.
η μέρα σήμερα είναι πιο ζεστή
απ' ό,τι συνήθως.
αμέ, λέω και κατευθύνομαι έξω
από το πάρκινγκ.
είναι γενναία γυναίκα, κάνει
σαν όλα να είναι
όπως συνήθως.
μα τώρα πρέπει να πληρώσω για όλα εκείνα
τα άσωτα χρόνια·
κι ήταν τόσα πολλά
από δαύτα.
ο λογαριασμός πρέπει πια να εξοφληθεί
και θα δεχθούν μόνο
μια τελική
πληρωμή.
έτσι κι αλλιώς πάντως μάλλον
θα κολυμπήσω λίγο.
           
  
το πρώτο ποίημα πάλι

64 μέρες και νύχτες σε αυτό
το μέρος, χημειοθεραπεία,
αντιβιοτικά, αίμα να τρέχει μες
στον καθετήρα.
λευχαιμία.
ποιος, εγώ;
στην ηλικία των 72 είχα αυτή την ηλίθια εντύπωση πως
απλώς θα πέθαινα γαλήνια στον ύπνο μου
αλλά
οι θεοί το θέλουν διαφορετικά.
κάθομαι μπροστά σ' αυτή τη μηχανή, διαλυμένος,
μισοπεθαμένος,
τη Μούσα γυρεύοντας ακόμη,
μα μόνο προσωρινά έχω επιστρέψει·
και τίποτα δεν μοιάζει να είναι ίδιο.
δεν ξαναγεννήθηκα, γυρεύω
μόνο
λίγες ακόμη μέρες, λίγες ακόμη νύχτες,
σαν
αυτήν
εδώ.
  
 
παρακαλώ
μες στη νύχτα τώρα να σκεφτόμαστε τα χρόνια και τις
γυναίκες που έφυγαν και χάθηκαν για πάντα
και να μη μας νοιάζει για τις γυναίκες που έφυγαν, και να μη μας νοιάζει καν για τα χρόνια
που χάθηκαν για πάντα
να μπορούσαμε
μόνο να βρούμε λίγη γαλήνη τώρα ένα χρόνο γαλήνης, ένα μήνα
γαλήνης, μια βδομάδα γαλήνης
όχι γαλήνη για τον κόσμο μόνο λίγη εγωιστική γαλήνη
για μένα
για να ξαπλώσω μέσα της σαν σε πράσινο ζεστό
νερό, μόνο λίγη, μόνο μια ώρα, λίγη
γαλήνη, ναι, μες στη νύχτα μες στη νύχτα καθώς σκεφτόμαστε
τα χρόνια που χάθηκαν και τις γυναίκες που έφυγαν μέσα σ' αυτή τη νύχτα
μέσα σ' αυτή την πολύ μακριά
σκοτεινή και μοναχική
νύχτα.

“Εναλλακτικές Καλλιέργειες στην Πιερία: Το Ιπποφαές”

ημερίδα με τίτλο:

“Εναλλακτικές Καλλιέργειες στην Πιερία: Το Ιπποφαές”

που διοργανώνει η Δ/νση Αγροτικής Οικονομίας & Κτηνιατρικής της Π.Ε. Πιερίας σε συνεργασία με το Κέντρο Δήμητρα Πιερίας και την Ένωση Νέων Αγροτών Πιερίας,


και θα πραγματοποιηθεί στις 3 Οκτωβρίου 2011 και ώρα 11.00 π.μ. στην αίθουσα συνεδριάσεων της Περιφερειακής Ενότητας Πιερίας (4ος όροφος).

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΗΜΕΡΙΔΑΣ

10.30 Προσέλευση
10.45 Έναρξη – Χαιρετισμοί
11.00 Νέες καλλιέργειες - Ιπποφαές
Γεώργιος Δαουτόπουλος, Καθηγητής Γεωπονικής Σχολής Α.Π.Θ.
11.45 Η καλλιέργεια του Ιπποφαούς στην Πιερία
Γεώργιος Αλεξίου, Αγρότης – καλλιεργητής ιπποφαούς
12.00 Παρεμβάσεις – Συζήτηση - Συμπεράσματα

ΔΕΥΤΕΡΑ 3 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2011 ΩΡΑ 17:00 ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΓΥΜΝΑΣΤΗΡΙΟ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΑ

http://4.bp.blogspot.com/-9lGVu84X0tI/ToNuAzCrR8I/AAAAAAAAZBo/L4W3mR_EwXg/s1600/%25CE%2591%25CE%25A6%25CE%2599%25CE%25A3%25CE%2591.jpg

Ο ΔΗΜΟΣ ΠΥΔΝΑΣ - ΚΟΛΙΝΔΡΟΥ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΗΛΙΚΙΑ.



Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα των Ηλικιωμένων, γνωστή και ως « Παγκόσμια
Ημέρα για την Τρίτη Ηλικία », γιορτάζουμε κάθε 1η Οκτωβρίου, ως ένδειξη σεβασμού
προς τους ηλικιωμένους.
Στη σύγχρονη εποχή διαδραματίζουν σπουδαίο ρόλο οι ηλικιωμένοι μέσω του
εθελοντικού τους έργου, της μετάδοσης των εμπειριών τους και της συμμετοχής τους
στην αγορά εργασίας υποστηρίζοντας τις οικογενειακές επιχειρήσεις και συμβάλλοντας
στην οικονομική καταξίωση και εγκατάσταση των παιδιών τους.
Οφείλουμε να προσφέρουμε στο μέτρο του δυνατού ανεξαρτησία,
αυτοεκτίμηση και τις δυνατότητες για μία αξιοπρεπή διαβίωση και ενεργή συμμετοχή
στην κοινωνία παρέχοντας υψηλές υπηρεσίες υγείας και φροντίδας. Πιστεύουμε ότι
είναι ενεργά μέλη της κοινωνίας μας με ανεκτίμητη προσφορά, που αξίζουν ιδιαίτερης
φροντίδας και σεβασμού κάθε μέρα.
Ο Πρόεδρος κ. Καλύβας Γεώργιος μεταφέρει τις ευχές του Δημάρχου κ.
Πολύζου Ευάγγελου εν όψει της γιορτής των ηλικιωμένων με ένα εγκάρδιο χαιρετισμό
για υγεία και μακροημέρευση, δίχως να μένει στα πλαίσια ενός τυπικού χαιρετισμού,
αλλά προσεγγίζοντας ουσιαστικά και βαθιά τις ανάγκες των ηλικιωμένων ως ελάχιστη
τιμή για την ανεκτίμητη προσφορά τους στη ζωή μας.
Ενδεικτικά σας ενημερώνουμε για τις παροχές και δράσεις που έχουν
προγραμματιστεί για το προσεχές διάστημα στα ΚΑΠΗ του ΔΗ.ΦΟ.Π.ΑΠ.Ο.Υ του
Δήμου Πύδνας - Κολινδρού :
Α ) Την έναρξη παροχής υπηρεσιών από φυσιοθεραπεύτρια την 3η Οκτωβρίου 2011
για διάρκεια 8 μηνών.
Β ) Την δωρεάν εξέταση για πρόληψη της χρόνιας αποφρακτικής πνευμονοπάθειας με
δωρεάν σπιρομέτρηση και επίβλεψη πνευμονολόγου εντός του επόμενου
εικοσαήμερου.

ΤΥΠΟΣ, ΕΠΙΛΟΓΕΣ...



Τα παιδιά "πληρώνουν" την κρίση


Όπως αναφέρεται σε έγγραφο του υπουργού Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης Γιώργου Κουτρουμάνη το οποίο διαβιβάστηκε στη Βουλή, τα παιδιά είναι πιο εκτεθειμένα στους κινδύνους της φτώχειας.
Ειδικότερα, ο κίνδυνος φτώχειας για παιδιά ηλικίας 0-17 ετών (παιδική φτώχεια) το 2009 ανήλθε σε 23,7%, ποσοστό υψηλότερο από το αντίστοιχο ποσοστό του συνολικού πληθυσμού που σύμφωνα με την Ελληνική Στατιστική Αρχή και έρευνα της για το Εισόδημα και τις Συνθήκες Διαβίωσης των Νοικοκυριών, ανήλθε στο 19,7% (με περίοδο αναφοράς το εισόδημα του 2008).
Το έγγραφο του υπουργού Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης διαβιβάστηκε στη Βουλή προς απάντηση ερώτησης του βουλευτή της ΝΔ Θεόδωρου Καράογλου για την φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό για τις ελληνικές οικογένειες.

Ελεφαντάκι στα πρώτα του βήματα


Η ΜΑΣΚΟΤ ΤΟΥ ΖΩΟΛΟΓΙΚΟΥ ΚΗΠΟΥ ΤΟΥ ΣΑΝ ΝΤΙΕΓΚΟ


Ένα πολύ τρυφερό βίντεο έδωσε στη δημοσιότητα ο ζωολογικός κήπος του Σαν Ντιέγκο. Ελεφαντάκι κάνει τα πρώτα του βήματα υπό το βλέμμα της μητέρας του

Το Twitter «μαρτυρά» τις εναλλαγές στη διάθεση

Ο δημοφιλής ιστότοπος κοινωνικής δικτύωσης Twitter βοήθησε Αμερικανούς ερευνητές να μελετήσουν τις μεταβολές στη διάθεση των ανθρώπων κατά τη διάρκεια της μέρας.
Αναλύοντας πάνω από μισό εκατομμύριο μηνύματα 2,4 εκατ. ατόμων σε 84 χώρες, οι επιστήμονες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι σε όλο τον κόσμο οι άνθρωποι ξυπνούν γενικά με καλή διάθεση, αλλά σιγά-σιγά, όσο η μέρα προχωρά, όλο και «πέφτουν» ψυχολογικά. Μετά το απόγευμα αρχίζουν να «ανεβαίνουν», ώσπου τα μεσάνυχτα (αν είναι ξύπνιοι) είναι πάλι μια χαρά.
Σύμφωνα με τις διαπιστώσεις των ερευνητών, η δουλειά και ο ύπνος παίζουν σημαντικό ρόλο στις συναισθηματικές εναλλαγές των ανθρώπων, από τη χαρά στη λύπη και από τον ενθουσιασμό στο φόβο, το άγχος και την οργή.
Οι επιστήμονες γνώριζαν εδώ και καιρό για αυτές τις μεταβολές στη διάθεση των ανθρώπων, όμως δεν είχαν έως τώρα τη δυνατότητα να συγκρίνουν μεγάλες και πολιτισμικά διαφοροποιημένες ομάδες του πληθυσμού και μάλιστα σε ωριαία βάση και σε βάθος χρόνου. Η λειτουργία των κοινωνικών δικτύων έχει πλέον καταστήσει εφικτή αυτού του είδους της μελέτη, που έγινε για πρώτη φορά σε τόσο μαζική κλίμακα. Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή κοινωνιολογίας Μάικλ Μέισι, χρησιμοποίησαν το Twitter σε συνδυασμό με ειδικό λογισμικό γλωσσικής ανάλυσης που αξιολογεί το συναισθηματικό «φορτίο» των λέξεων (θετικές ή αρνητικές).
Έτσι, ανακάλυψαν ότι τα μηνύματα (tweets) αποκαλύπτουν δύο χρονικά σημεία «θετικής» κορύφωσης μέσα στην μέρα: σχετικά νωρίς το πρωί και κοντά στα μεσάνυχτα. Οι ερευνητές υποθέτουν ότι αυτό συμβαίνει, επειδή η διάθεση των ανθρώπων κατά βάση επηρεάζεται από τη δουλειά τους. Πριν πάνε στην εργασία τους και ξανά αργά το βράδυ, όταν την έχουν πια ξεχάσει, οι άνθρωποι είναι «ανεβασμένοι», ενώ ενδιάμεσα τους χαλάει το κέφι λιγότερο ή περισσότερο.
Επίσης, αναλογικά περισσότερα μηνύματα εμφανίζονται τα Σαββατοκύριακα, μόνο που αυτή τη φορά, τα δύο αυτά πρωινά, οι στιγμές θετικής κορύφωσης είναι κατά μέσο όρο δύο ώρες πιο αργά (λίγο μετά τις 9 το πρωί), προφανώς επειδή οι άνθρωποι αυτές τις μέρες ξυπνάνε αργότερα.
Όμως το ρυθμικό μοτίβο της εναλλαγής των συναισθημάτων τα Σαββατοκύριακα (όταν οι άνθρωποι δεν εργάζονται), είναι παρόμοιο με αυτό των καθημερινών, δηλαδή και στις αργίες οι άνθρωποι ξυπνάνε με καλύτερη διάθεση, αυτή χαλάει σταδιακά και ξαναφτιάχνει μετά το απόγευμα.
Έτσι, οι ερευνητές δεν αποκλείουν για αυτά τα «σκαμπανεβάσματα», εκτός από την εργασία, να υπάρχει και μια βιολογική εξήγηση, που έχει να κάνει με το 24ωρο βιολογικό «ρολόι» του ανθρώπου (το οποίο καθορίζει τον λεγόμενο κιρκαδιανό ρυθμό, που είναι όμοιος σε όλους τους πολιτισμούς), καθώς και τον κύκλο του ύπνου (που φαίνεται γενικά να «καθαρίζει» τα αρνητικά συναισθήματα).
Σύμφωνα με την έρευνα, σε ποσοστό 7% οι άνθρωποι παγκοσμίως είναι κυρίως νυχτερινοί τύποι, γιατί νιώθουν καλύτερα από κάθε άλλη στιγμή της μέρας γύρω στα μεσάνυχτα. Πρωινοί τύποι είναι περισσότεροι (16%) και βρίσκονται κατ' εξοχήν «στα πάνω τους» με το ξημέρωμα.
Πάντως για το μέσο χρήστη, η πρώτη θετική συναισθηματική κορύφωση συμβαίνει μεταξύ 6 και 9 το πρωί, το συναισθηματικό ναδίρ λαμβάνει χώρα μεταξύ 3 και 4 το απόγευμα, ενώ μετά το βραδινό δείπνο η διάθεση συνεχώς ανεβαίνει.
Όπως είναι μάλλον αναμενόμενο, σε εβδομαδιαία βάση, η χειρότερη ψυχική διάθεση υπάρχει στην αρχή της εβδομάδας και αυξάνει σταδιακά, μέρα-μέρα, με αποκορύφωμα το Σαββατοκύριακο.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Νέος κύκλος μαθημάτων στο «Ελεύθερο Πανεπιστήμιο της Στοάς του Βιβλίου»

Επίλεκτα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας, αλλά και γνωστοί και καταξιωμένοι λογοτέχνες και καλλιτέχνες θα διδάξουν στον 15ο κύκλο μαθημάτων του Ελεύθερου Πανεπιστημίου της Στοάς του Βιβλίου.
Τα μαθήματα θα διαρκέσουν από τον Οκτώβριο έως και τον Δεκέμβριο του 2011 και τα θέματα θα αναφέρονται στην ιστορία της τέχνης, την ελληνική μυθολογία, την ψυχολογία, τη νεοελληνική λογοτεχνία, τη σύγχρονη αρχιτεκτονική, την ελληνική ιστορία, τις ψηφιακές τεχνολογίες.
Το πρόγραμμα αναλυτικά:
5 ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ
Ιταλική Αναγέννηση. Εισαγωγή
(Τα μαθήματα θα πραγματοποιούνται κάθε Δευτέρα και
ώρα 19.30-21.00)
Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα
10 ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑΣ
Ο μυθικός κόσμος των αρχαίων Ελλήνων
(Τα μαθήματα θα πραγματοποιούνται κάθε Τρίτη και
ώρα 17.00-18.30)
Βασίλης Λαμπρινουδάκης (Συντονιστής)Ανδρέας Μαρκαντωνάτος, Μενέλαος Χριστόπουλος
5 ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ
Μαθήματα ζωής μέσα από την ψυχολογία
(Τα μαθήματα θα πραγματοποιούνται κάθε Τετάρτη
και ώρα 17.00-18.30)
Φωτεινή Τσαλίκογλου
10 ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ
Η νεοελληνική ποίηση στην ιστορική της πορεία
(Τα μαθήματα θα πραγματοποιούνται κάθε Τετάρτη και
ώρα 19.30-21.00)
Νάσος Βαγενάς
5 ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ
Σύγχρονη Αρχιτεκτονική. Λειτουργικό περιεχόμενο, υλική υπόσταση, ένταξη στην πόλη
(Τα μαθήματα θα πραγματοποιούνται κάθε Τετάρτη και
ώρα 17.00-18.30)
Δημήτρης Ησαΐας, Τάσσης Παπαϊωάννου
10 ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
Οι μεγάλες ώρες τού '21
(Τα μαθήματα θα πραγματοποιούνται κάθε Πέμπτη και ώρα
17.00-18.30. Το μάθημα τής Πέμπτης 17 Νοεμβρίου θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 19 Νοεμβρίου και ώρα 11.00-12.30)
Σαράντος Καργάκος
5 ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΨΗΦΙΑΚΕΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ ΤΟΥΣ
Οι Νέες Τεχνολογίες στην επικοινωνία, στον πολιτισμό, στην αφήγηση και στο παιχνίδι
(Τα μαθήματα θα πραγματοποιούνται κάθε Τρίτη και
ώρα 19.30-21.00)
Μιχάλης Μεϊμάρης (Συντονιστής)
Νίκος Αβούρης, Δημήτρης Γκούσκος

Απονεμήθηκαν τα Βραβεία Λογοτεχνικής Μετάφρασης

Τα Βραβεία Λογοτεχνικής Μετάφρασης 2011 σε μεταφραστές της αγγλόφωνης, γαλλόφωνης, ισπανόφωνης, γερμανόφωνης και ιταλικής λογοτεχνίας απονεμήθηκαν χθες από το Ευρωπαϊκό Κέντρο Μετάφρασης Λογοτεχνίας και Επιστημών του Ανθρώπου (ΕΚΕΜΕΛ) και τα Ινστιτούτα της Αθήνας, Ελληνοαμερικανική Ένωση, Ινστιτούτο Γκαίτε, Ινστιτούτο Θερβάντες και Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο.
Τα βραβεία απονεμήθηκαν κατά τη διάρκεια εκδήλωσης στην Ελληνοαμερικανική Ένωση, με αφορμή τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Μετάφρασης.
Τα βραβεία Λογοτεχνικής Μετάφρασης 2011 έλαβαν οι:
Μαργαρίτα Ζαχαριάδου, Βραβείο λογοτεχνικής μετάφρασης αγγλόφωνης λογοτεχνίας για το βιβλίο Χαμένοι του Daniel Mendelsohn των εκδόσεων Πόλις.
Γιάννης Χάρης, Βραβείο λογοτεχνικής μετάφρασης γαλλόφωνης λογοτεχνίας για το βιβλίο Συνάντηση του Milan Kundera από τις εκδόσεις Βιβλιοπωλείον της Εστίας.
Αλέξανδρος Ίσαρης, Βραβείο λογοτεχνικής μετάφρασης γερμανικής λογοτεχνίας για το βιβλίο Επιστολές σε έναν νεαρό ποιητή του Rainer Maria Rilke των εκδόσεων Αρμός.
Βασιλική Κνήτου, Βραβείο λογοτεχνικής μετάφρασης ισπανόφωνης λογοτεχνίας για το βιβλίο Η χρονιά της ερήμου του Pedro Mairal από τις εκδόσεις Πόλις.
Κούλα Καφετζή, Βραβείο λογοτεχνικής μετάφρασης ιταλικής λογοτεχνίας για το βιβλίο Δελφοί του Sandro Dell' Orco από τις εκδόσεις Μελάνι.

Ο Ozzy Osbourne έγινε... ταινία

H ζωή του πρώην frontman των Black Sabbath Ozzy Osbourne έχει αποτελέσει πόλο έλξης για τα media για δεκαετίες. Ο εκκεντρικός rock star μπορεί να καυχιέται ότι όλα αυτά τα χρόνια έχει επιβιώσει από τις πιο τρελές καταστάσεις, δίνοντας άφθονη τροφή στον Τύπο με τα καμώματά του. Το αποκορύφωμα ήταν φυσικά, το reality με τη ζωή της οικογένειας του, που προβαλλόταν από τη συχνότητα του Mtv πριν μερικά χρόνια.
Μπορεί λοιπόν, οι fans να πιστεύουν ότι γνωρίζουν τα πάντα για τον θείο Ozzy, όμως μια ταινία της οποίας την σύλληψη και την παραγωγή ανέλαβε ο γιος του Jack, ήρθε να τους διαψεύσει. Η ταινία με τον τίτλο «God Bless Ozzy Osbourne» σκιαγραφεί την προσωπικότητα του τραγουδιστή, πέρα από την εικόνα του ως είδωλο της μουσικής και χρόνιος χρήστης ουσιών και ταραχοποιός, αλλά εξερευνά μια άλλη του πλευρά, αυτή ενός ανθρώπου με πολύ χαμηλή αυτοεκτίμηση.
Όπως δήλωσε ο Jack «Πολλοί θα αναρωτηθούν τι έχει μείνει να ειπωθεί για τον Ozzy; Αυτό ακριβώς είναι το νόημα. Κανένας δεν έχει πει τίποτα στην πραγματικότητα για αυτόν, όλα ήταν βασισμένα στην persona που καλλιεργούσε. Αυτό που ήθελα να κάνω ήταν να φτάσω στον πυρήνα και να δείξω την πραγματική ζωή που είχε».
Η ταινία ακολουθεί τη ζωή του Osbourne από τα πρώτα του χρόνια ως μέλος μιας οικογένειας της εργατικής τάξης στο Aston και την καριέρα του με τους Sabbath. Οι αυτοκαταστροφικές τάσεις που ο ίδιος εκδήλωνε πάντα με χιούμορ, ήταν σύμφωνα με τον γιο του, ένας τρόπος να καλύψει την ανασφάλεια του.
Φυσικά, η βιογραφία αυτή δε θα μπορούσε να αφήσει απ’έξω τις περιβότες εξαρτήσεις του Osbourne. Από την εξάρτηση του στην κοκαΐνη που ήταν η αιτία που έφυγε από τους Sabbath, τα προβλήματα του με το αλκοόλ και την σταδιακή του κάθοδο σε ένα σκοτεινό δρόμο εθισμών. Υπάρχουν επίσης, μαρτυρίες της γυναίκας του Ozzy, Sharon και των παιδιών του Kelly και Aimee, καθώς και των δύο παιδιών του από τον πρώτο του γάμο, Jessica και Louis. Σύμφωνα με τα παιδιά του, ο Osbourne δεν ήταν ένας καλός πατέρας όταν αυτά μεγάλωναν, καθώς τον θυμούνται συνεχώς υπό την επήρεια ουσιών ή απόμακρο.
Το φιλμ καταλήγει στο ότι ο 60χρονος Ozzy είναι πλέον πλήρως απεξαρτημένος. Ο Jack Osbourne διευκρινίζει πως το γεγονός ότι δεν ήταν καλός πατέρας στο παρελθόν δε σημαίνει ότι το ίδιο ισχύει και σήμερα, και μάλιστα, έχει μετανιώσει για τα χρόνια που έχασε, κάτι που ο ίδιος ήθελε να τονίσει σκηνοθετώντας την ταινία.

Ειδικό τέλος: Διακοπή ρεύματος σε όσους δεν πληρώσουν


Το ειδικό τέλος ηλεκτροδοτούμενων δομημένων επιφανειών (ΕΕΤΗΔΕ) συνεισπράττεται, μέσω των λογαριασμών ρεύματος, από τη ΔΕΗ και τους εναλλακτικούς προμηθευτές ηλεκτρικού ρεύματος, για το έτος 2011, σε δύο ισόποσες δόσεις που εκδίδονται από αυτούς από αυτόν το μήνα, μέχρι τον Ιανουάριο του 2012.

Η εφεδρεία στο Δημόσιο καθυστερεί τη νέα δόση

Ενδέχεται να καθυστερήσει η σύνταξη της έκθεσης των ελεγκτών 2-3 εβδομάδες, σύμφωνα με αξιωματούχο της Ευρωζώνης



Σε «αγκάθι» των διαπραγματεύσεων με την τρόικα εξελίσσεται η «εργασιακή εφεδρεία», που ίσως καθυστερήσει επικίνδυνα την ολοκλήρωση του ελέγχου και την καταβολή της 6ης δόσης, αφού οι ξένοι ελεγκτές ζητούν την άμεση προώθηση της εφεδρείας 30.000 ατόμων μέχρι το Δεκέμβριο, ενώ βλέπουν με δυσφορία τις προσπάθειες αναδίπλωσης της κυβέρνησης.

ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΜΙΑΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΒΛΑΣΗ ΑΓΤΖΙΔΗ


Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ, Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ Η ΑΝΤΑΛΛΑΞΙΜΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ:
ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΜΙΑΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
ΚΑΙ Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ
ΒΛΑΣΗ ΑΓΤΖΙΔΗ
 
Αρχή φόρμας
Τέλος φόρμας





Η ανταλλάξιμη περιουσία (20.000 έως 40.000 οικόπεδα) πρέπει να χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για την αποκατάσταση των Ελλήνων προσφύγων από Μικρά Ασία, Πόντο, Αν. Θράκη και Καππαδοκία. Αυτό τουλάχιστον ορίζουν οι συνθήκες της Λωζάννης και της Άγκυρας. Το Μνημόνιο συμφωνεί;
Θυσία στον βωμό του Μεσοπρόθεσμου κινδυνεύει να γίνει η ανταλλάξιμη περιουσία για την αποκατάσταση προσφύγων από το 1922, όπως ανέφεραν πριν λίγο καιρό οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ σε ερώτησή τους. (Το λέω αυτό διότι η ανανεωτική αριστερά ουδέποτε σχεδόν ασχολήθηκε με προσφυγικά ζητήματα, το γιατί είναι μια άλλη ιστορία και όχι του παρόντος). Την ερώτηση υπογράφει πρώτος ο Αλέξης Τσίπρας και ακολουθούν οι Ευαγγελία Αμμανατίδου, Θοδωρής Δρίτσας, Τάσος Κουράκης, Μιχάλης Κριτσωτάκης, Παναγιώτης Λαφαζάνης και Βασίλης Μουλόπουλος.
Η ανταλλάξιμη περιουσία, που προστατεύεται από τη συνθήκη της Λωζάννης και της Άγκυρας, είναι η ακίνητη περιουσία των μουσουλμάνων που προσέφυγαν στην Τουρκία στο πλαίσιο της ανταλλαγής πληθυσμών ως απόρροια της Συνθήκης της Λωζάννης, ο αριθμός κυμαίνεται από 20.000 έως 41.000, η αξία τους δεν έχει υπολογιστεί, ενώ τα διαχειρίζονται η Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου και το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης. Τα οικόπεδα αυτά έχουν τεθεί στη διάθεση της ελληνικής κυβέρνησης για να χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για την αποκατάσταση των Ελλήνων προσφύγων από τη Μικρά Ασία, τον Πόντο, την Ανατολική Θράκη και την Καππαδοκία.
Ερωτάται λοιπόν η κυβέρνηση αν θα "αξιοποιηθεί" και η ανταλλάξιμη περιουσία προκειμένου να βρεθούν τα 50 δισ. ευρώ, ποιο μέρος της έχει καταπατηθεί, πόσοι είναι οι αναποκατάστατοι πρόσφυγες του 1922 και γιατί δεν αποζημιώνονται οι πρόσφυγες που κατέφυγαν στην τότε Σοβιετική Ένωση.
Στο κατατοπιστικό και τεκμηριωμένο κείμενο που ακολουθεί (συντομευμένο για τις ανάγκες της εφημερίδας) ο γνωστός ιστορικός του μικρασιατικού ελληνισμού Βλάσης Αγτζίδης—διαθέτει ένα από τα πιο σοβαρά ιστολόγια γύρω από το ποντιακό ζήτημα με τον εύγλωττο τίτλο «Πόντος και Αριστερά»-- μιλά για τις «πρόσφατες εξελίξεις που συνδέονται με την ουσιαστική οικονομική κατάρρευση του ελληνικού κράτους και την επιτακτική ανάγκη εξεύρεσης πόρων για να καλυφθούν οι δυσβάστακτες δανειακές υποχρεώσεις» ενώ φέρνει και πάλι στην επιφάνεια το ζήτημα της Ανταλλάξιμης Περιουσίας. Δηλαδή της περιουσίας που προέκυψε από τα μουσουλμανικής ιδιοκτησίας ακίνητα που υπήρχαν στην Ελλάδα μετά την ολοκλήρωση της Ανταλλαγής των Πληθυσμών, ως απόρροια της Συνθήκης της Λωζάννης. Μιας περιουσίας που υποχρεωτικά, με βάση το νομικό πλαίσιο που ορίζει τη χρήση της, θα έπρεπε να χρησιμοποιηθεί για την αποκατάσταση των προσφύγων του ’22. Ο Βλάσης Αγτζίδης ζητά από τις προσφυγικές οργανώσεις και τα σωματεία να ζητήσουν συλλογικά  (Πόντιοι, Μικρασιάτες, Καππαδόκες, Κωσταντινουπολίτες, Ανατολικοθρακιώτες) εκπόνηση μιας αναλογιστικής μελέτης, ώστε να αποκτηθεί πλήρης εικόνα για την παρούσα κατάσταση αλλά και για τον τρόπο διαχείρισης. Τέλος, προτείνει να απαιτηθεί η διαμόρφωση ενός νέου νόμου, με τον οποίο θα επιλύονται οι αδικίες του παρελθόντος και θα αποκαθίστανται οι αναποκατάστατοι πρόσφυγες.

Κοιταχτείτε στο μεγάλο καθρέφτη του μπάνιου και αναρωτηθείτε: «Τι είμαι»;


Κοιταχτείτε στο μεγάλο καθρέφτη του μπάνιου και αναρωτηθείτε: «Τι είμαι»;


Του Δημήτρη Κωνσταντάρα

Υπάρχουν πολλοί λόγοι που ο πρόεδρος του Λαικού Ορθόδοξου Συναγερμού, οι βουλευτές και τα στελέχη του κόμματος, τα μέλη της Νεολαίας αλλά και οι οπαδοί του Καρατζαφέρη και της πολιτικής του παρουσίας  θεωρούνται αλλά και απροκάλυπτα αποκαλούνται από μεγάλη μερίδα του κόσμου – κυρίως στην Αθήνα- «ρατσιστές».

Αποκαλούνται υποτιμητικά και υβριστικά «ρατσιστές» ή ο, τιδήποτε άλλο παρεμφερές  γιατί υπερασπίζονται την ελληνικότητα της Ελλάδας και το επίπεδο ζωής των Ελλήνων – των Αθηναίων κατά μείζονα λόγο-  , το σεβασμό στον Ελληνορθόδοξο χαρακτήρα της μέσης Ελληνικής οικογένειας, τα ήθη και τα έθιμα των νεοελλήνων που έχουν συγκεκριμένα εθνικά χαρακτηριστικά , την πανάρχαια  Ιστορία της φυλής και του Έθνους μας, την ελληνικότητα των «τόπων» μας που τους «πάτησαν» βίαια ξένοι εισβολείς, τους σφετεριστές του Ελληνικού Πολιτισμού, των συμβόλων και των αγώνων μας για την ελευθερία και την ανεξαρτησία, την παράδοσή μας, τη μουσική μας, τη λογοτεχνία μας, τους  ήρωές  μας.

Θεωρούν ότι όλοι οι άνθρωποι του Λαικού Ορθόδοξου Συναγερμού, από τον πρόεδρό του ως τον τελευταίο ψηφοφόρο του, είναι άνθρωποι παράλογοι, βίαιοι, που μισούν τους ξένους, που είναι έτοιμοι να πάρουν τα όπλα και να τους σκοτώσουν, που δεν νοιώθουν τη δυστυχία και το πρόβλημα των μεταναστών, που είναι ανάλγητοι και αδιάφοροι απέναντι στην κακή μοίρα κάποιων ανθρώπων, που δεν έχουν ανθρωπιά και δεν συναισθάνονται τον πόνο του διπλανού τους.

Αν τα διαβάσατε προσεκτικά όλα όσα σας αναφέρω, σας παρακαλώ να πάτε στο μεγάλο καθρέφτη του μπάνιου, να κοιταχτείτε καλά και να απαντήσετε στον εαυτό σας, σ΄ όλα αυτά τα κρίσιμα, διαδεδομένα, χρησιμοποιούμενα μέχρι και ΜΕΣΑ στη Βουλή των Ελλήνων επιχειρήματα, στους απαξιωτικούς, σκληρούς και προσβλητικούς χαρακτηρισμούς και να μου πείτε: « Είστε εσείς ένα τέτοιο άτομο»;

Αυτή η καραμέλα πρέπει να λιώσει κάποια στιγμή. Αυτή η αναλήθεια να ξεπεραστεί. Αυτή η απαξιωτική εκστρατεία, σε τούτο το κρίσιμο σημείο της σύγχρονης ιστορίας μας, πρέπει να διαλυθεί.

Αρνούμαι να δεχτώ από τον οποιοδήποτε αδιάβαστο, επιπόλαιο, αλαζόνα «χαβαλέ» να σας αποκαλεί όλους, συλλήβδην, μ αυτούς τους χαρακτηρισμούς και σας εξορκίζω να αρχίσετε – από τώρα έστω- να τους αποδεικνύετε ότι ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ. Και ότι ο κάθε δυστυχισμένος λαθραιοεισελθών στην Ελλάδα  δεν είναι «προαιώνιος εχθρός μας». Ότι όλοι ΔΕΝ είναι ίδιοι. Ότι υπάρχουν νόμιμοι, «κανονικοί», σκληρά εργαζόμενοι ξένοι που έχουν δικαίωμα στη ζωή και στην εργασία. Κι ότι «εχθροί μας» είναι μόνο  οι κλέφτες, οι ληστές, οι διακινητές ναρκωτικών και όπλων, οι κάθε λογής «νταβατζήδες»  των δύστυχων και εκβιαζόμενων εκδιδομένων γυναικών, οι κάθε λογής παράνομοι «έμποροι» του δρόμου που καταστρέφουν τα μαγαζιά και το νόμιμο εμπόριο κι όλοι αυτοί που τους φέρνουν εδώ, τους εκμεταλλεύονται, τους  εκβιάζουν, τους στοιβάζουν σαν ποντίκια είκοσι – είκοσι σε φρικτά, λερά και μολυσμένα δυάρια και στη συνέχεια, τους βάζουν να στέλνουν και το  τελευταίο ευρώ που «βγάζουν» έξω απ΄ την Ελλάδα, ίσως στην πατρίδα τους, ίσως και όχι, καταστρέφοντας την οικονομία και την ισορροπία μιας χώρας.

ΕΚΕΙ βρίσκεται η αντίρρησή μας. Κι εκεί, συμφωνούν μαζί μας ΟΛΟΙ. Μόνο που δεν κάνουν τίποτα γι αυτό.

Τελευταίο επεισόδιο στη «ρατσιστική» μας συμπεριφορά, που ελάχιστης προβολής έτυχε : Η επανεμφάνιση της ελονοσίας στην Ελλάδα και κατ’ επέκταση στην Αθήνα. Το κατέθεσε επίσημα ο πρ. Δήμαρχος κ. Κακλαμάνης, λέγοντας ότι « Με ανοιχτή επιστολή μου προς τον υπουργό Υγείας, Ανδρέα Λοβέρδο (28/02/2011) είχα επισημάνει, σε κάθε τόνο, τον μεγάλο κίνδυνο για τη δημόσια υγεία, εξαιτίας της απεργίας πείνας, εκείνη την περίοδο, των μη νόμιμων μεταναστών, στο κτίριο «ΥΠΑΤΙΑ». Τότε, είχα τονίσει το σοβαρό ενδεχόμενο εμφάνισης ηπατίτιδας, φυματίωσης και σεξουαλικών μεταδιδόμενων νοσημάτων, καθώς δεν είχε γίνει καμία ενημέρωση, από τους αρμοδίους, για την επανεμφάνιση της ελονοσίας στην Ελλάδα, μετά από δεκαετίες εξάλειψής της. Σήμερα, κρούω τον κώδωνα του κινδύνου, γιατί ήδη έχουν καταγραφεί 38 κρούσματα της νόσου, εντός του 2011, τόσο στην περιφέρεια, όσο και στην Αττική και την Αθήνα, σε μη Έλληνες, προς το παρόν, έχει μάλιστα  εκδοθεί και σχετική ανακοίνωση από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Σύμφωνα με πληροφορίες, αιτία για την εξάπλωση της νόσου αποτελούν οι νόμιμοι και κυρίως οι μη νόμιμοι μετανάστες από το Πακιστάν, το Αφγανιστάν και την υποσαχάρια Αφρική. Ο εύκολος τρόπος μετάδοσης της νόσου, μέσω κωνώπων, με κάνει ιδιαίτερα ανήσυχο. Όσον αφορά τον κ. Καμίνη, ο οποίος σιωπά για ακόμη μία φορά, καλό θα ήταν να μας πει πως έχει σκοπό να αντιμετωπίσει ο δήμος αυτή την απειλή για  την υγεία των πολιτών της Αθήνας», καταλήγει ο κ. Κακλαμάνης.

Είναι «ρατσιστής» ; 
Λέτε να ανησυχεί –γιατρός είναι ο άνθρωπος- τυχαία; Λέτε να ξέρει να διαλέγει «στόχους» η ελονοσία; Και είναι άραγε «ρατσιστής» αυτός που δεν θέλει να πάθει ελονοσία;