Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2011

Ο ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ; ΠΑΡΤΑ ΠΑΡΤΑ ΠΑΡΤΑ.....




«Μικρές πατρίδες. Είκοσι συγγραφείς μάς αποκαλύπτουν τον τόπο τους»KATEΡΙΝΗ -ΠΙΕΡΙΑ


Η Κατερίνη, ανθούσα πόλη σήμερα παρά την κρίση—μέχρι τον Ιούνιο του 1949 πρωτεύουσα της επαρχίας Πιερίας του νομού Θεσσαλονίκης—διαθέτει μακρά σειρά ακτογραμμής, λίαν αγαπητής στους βαλκάνιους και εγχώριους φίλους εκ Κοζάνης και Ημαθίας συνήθως, καθώς επίσης και μια εξαιρετικά γοητευτική γειτνίαση με λαμπρούς επιχώριους προορισμούς αναψυχής.  Η πόλη αριθμεί 65000 κατοίκους (από τους 85000 του Δήμου Κατερίνης) και αποτελεί χαρισματικό προορισμό για ένα διήμερο αρκεί ο σύγχρονος περιηγητής να αφεθεί στη μυστική γοητεία του βλέπειν, αυτό σημαίνει να δει την πόλη και τον κόσμο της  με περισσότερη συγκατάβαση. Να μην απαιτήσει να φωτογραφηθεί σε δαιδαλώδη πολυκαταστήματα ούτε σε σύγχρονα μουσεία ή κέντρα βιομηχανικού πολιτισμού. Αρκεί δηλαδή να αντικρύσει την πόλη στη διάρκειά της, από την μικρή γεωργική περιφέρεια του περασμένου αιώνα στην οποία συνέρρευσαν χιλιάδες πόντιοι πρόσφυγες μέχρι τις ταχύτατες αλλαγές τουεξαστισμού της πόλεως—μεταποίηση, τουρισμός θαλάσσιος και ορεινός, μετανάστες, ταχυφαγεία, εστιατόρια για προχωρημένους, καφέ και υπηρεσίες πάσης φύσεως.
Ο περιηγητής είτε έρχεται με το τρένο στον ανανεωμένο σιδηροδρομικό σταθμό είτε έρχεται οδικώς μπορεί να διανυκτερεύσει σε κάποιο από τα ευάριθμα ξενοδοχεία του κέντρου ή τα πολυαριθμότερατης παρακείμενης Παραλίας. Θα πρότεινα τρεις διαδρομές κατά τα γούστα και τις προτιμήσεις των επισκεπτών.
Το κέντρο της πόλης με σημείο εκκίνησης την κεντρική πλατεία Ελευθερίας (όπου και το ομώνυμο άγαλμα, φιλοτεχνημένο από έναν άξιο της Πιερίας, τον γλύπτη Ευθύμη Καλεβρά, μαθητή του Θανάση Απάρτη) προσφέρεται για  χαλάρωση, περίπατο στον πεζόδρομο και ψώνια—αφού εννοείται σταθμεύσεις το αυτοκίνητό σου στον κεντρικό δημοτικό χώρο στάθμευσης.  Η διάσημη παλαιά οδός Μεγάλου Αλεξάνδρου που συνέδεε οδικώς την πόλη και επέτρεπε στον επισκέπτη την άνετη μετάβασή του προς τα ενδότερα ορεινά χωριά της Μηλιάς, της Πέτρας και του αγίου Δημητρίου έχει μετατραπεί σε πεζόδρομο, ιδεώδη δηλαδή χώρο στον οποίο μπορεί κανείς να ψωνίσει, να χαζέψει σε καταστήματα, να πιει τον καφέ του ή να ξεφυλλίσει τις σελίδες ενός καλογραμμένου ολιγοσέλιδου βιβλίου κοιτάζοντας κάπου κάπου τον Όλυμπο ή τα νεφοσκεπή Πιέρια. Η οδός Γεωργάκη Ολυμπίου, κάθετος στην κεντρική πλατεία και η παρακείμενη Αγίας Λαύρας προτείνονται για τους εραστές του θορύβου, των in γκλαμουράτων καφετεριών και της trendyνεολαίας.Βέβαιον είναι πως οι επιλογές για ξόδεμα του χρόνου είναι πολλές και η ζωντάνια της καθημερινής κίνησης ενισχύει την επιθυμία για βόλτες. 
Σε απόσταση μισού χιλιομέτρου ο φιλοπρόοδος επισκέπτης μπορεί να επισκεφθεί και το μοναδικό σωζόμενο αρχοντικό του 1905, ιδιοκτησία κάποτε του δικηγόρου και γερουσιαστή Δ. Τσαλόπουλου, ανακαινισμένο εδώ και λίγους μήνες μετά από προσπάθειες τριάντα ετών και το οποίο αποτελεί ένα ωραίο δείγμα εκλεκτικισμού, τάσης που κυριαρχούσε στα βαλκανικά πλουσιόσπιτα των αρχών του προηγούμενου αιώνα. Σε απόσταση αναπνοής από το κτίριο βρίσκεται, επί της κεντρικοτάτης οδού Ειρήνης, και το άλλο σπουδαίο δείγμα, η Αστική Σχολή Αικατερίνης (1905), ένα ευρύχωρο κτίσμα οκτώ αιθουσών το οποίο δεσπόζει με τη λιτότητά του και διαμαρτύρεται υποθέτω για την μεταπολεμική ασφυξία των πολυκατοικιών που το περιβάλλουν. Στον ίδιο χώρο, στην Πλατεία Ελευθερίας έχει και ο συλλέκτης Χρήστος Γιαννουλάκης τις πολύτιμες συλλογές του (με δύο ρεκόρ Γκίνες στο ενεργητικό του) από σπάνια χαρτονομίσματα, φωτογραφικές μηχανές και εσχάτως μία  συλλογή 240 εκλεκτών χειροποίητων σταυρών από την Αιθιοπία (η συλλογή εκτέθηκε και στα Δημήτρια της Θεσσαλονίκης το 2010 καθώς και στο Μουσείο της Ιεράς Μητροπόλεως Κατερίνης).
Στο τέλος του πεζόδρομου βρίσκεται και το δημοτικό πάρκο, το καμάρι της πόλης στη δεκαετία του 1960 μαζί με τον Πιερικό. Το πάρκο διαθέτει πολλά νερά και πανύψηλα δέντρα, είναι πηγή δροσιάς το καλοκαίρι, αποτελεί αγαπημένο πόλο έλξης όλων των ηλικιών και σφύζει από ζωή. Στον χώρο του πάρκου βρίσκεται το Πνευματικό Κέντρο της Κατερίνης και η Δημοτική Βιβλιοθήκη, χώροι ζωντανοί τους οποίους κάνει πνευματικότερους και το προ ολίγων ετών τοποθετηθέν γλυπτό από μάρμαρο του Κυριάκου Ρόκου. Η διαδρομή μπορεί να ολοκληρωθεί με την είσοδο στο Ανοιχτό Θέατρο, την βόρεια είσοδο του οποίου κοσμεί ένα εντυπωσιακό τρίμετρο γλυπτό από σίδερο (Ο Ορφέας), του γλύπτη Θόδωρου Παπαγιάννη. Για τους λάτρεις του καλού φαγητού υπάρχει, ακριβώς στη σκιά του Ορφέα, και ένα από τα πιο δροσερά στέκια για κουβέντα και τερψιλαρύγγια, αληθινή απόλαυση, το εστιατόριο της ελβετίδας Ρομπέρτας και του πόντιου Χαράλαμπου Αϊβάζογλου, στο βιβλίο επισκεπτών του οποίου θα βρείτε τα ονόματα του μπασκετμπολίστα Νίκου Γκάλη αλλά και του ακαδημαϊκού και πεζογράφου Θανάση Βαλτινού.
Η δεύτερη πρόταση απευθύνεται στους λάτρεις της θάλασσας και τους αγανακτισμένους με το κέντρο οικολογούντες αστούς. Από το κέντρο λοιπόν της Κατερίνης κατευθύνεστε προς τη θάλασσα* το επίνειο της πόλης ανέκαθεν υπήρξε η Παραλία Κατερίνης (επτά χιλιόμετρα από την πόλη) και η Κατερινόσκαλα(ή Ολυμπιακή Ακτή για τους επισκέπτες που ταξιδεύουν με έναν χάρτη ανά χείρας). Μαγαζιά, ουζερί, γουναράδικα, Lindl, κοσμηματοπωλεία και καφετερίες, ανθισμένη φύση με δέσμες ψυχρού αέρα το καλοκαίρι, υγρός χειμώνας και αγαπημένη κίνηση των δρόμων ακόμα και τις κρύες νύχτες, στα μάτια του ταξιδιώτη εκτυλίσσεταιμια πανέμορφη εκδοχή του Θερμαϊκού με τον κατέναντι θεσσαλονίκειο ορίζοντα να δεσπόζει, ενώ στις πλάτες σας λάμπει ο άπειρος και βαρύς όγκος του Ολύμπου. Τα καλοκαίρια τα ξενυχτάδικα της περιοχής (μπαρ, μουσικά στέκια και φίρμες λαϊκές της επικράτειας) όχι μόνο αποτελούν πόλο έλξης της νεολαίας μέχρι 50 ετών αλλά είναι γνωστά σε όλη τη Μακεδονία ενώ δεν λείπουν και τα φανταιζί λέιζερ που φτάνουν μέχρι τη Θεσσαλονίκη. Από την Παραλία Κατερίνης, πάντα με το αυτοκίνητο, οδηγείτε στον παραλιακό δρόμο και φτάνετε στον Κορινό και αν έχετε κέφι συνεχίζετε για λίγα ακόμη χιλιόμετρα μέχρι τις αλυκές Κίτρους και τον Μακρύγιαλο, ιδανικό τόπο για ψάρι και βεβαίως για μύδια σε όλες τους τις εκδοχές, παραγωγή του τόπου, για τα οποία οι ντόπιοι νιώθουν δικαιολογημένη περηφάνια.
Μια τρίτη εκδοχή της ομορφιάς της περιοχής συνιστά και η επίσκεψη με σημείο εκκίνησης την Πλατεία Ελευθερίας της ορεινής Κατερίνης—με τη νέα διάταξη ο καλλικρατικός δήμος φτάνει μέχρι και τον Άγιο Δημήτριο. Για να φτάσετε στον Άγιο Δημήτριο (απέχει 35 χιλιόμετρα από την Κατερίνη και η απόσταση με φιλική ταχύτητα διανύεται σε μία ώρα) θα περάσετε τη γέφυρα του Πέλεκα (κάπου εδώ γύρω λένε ότι έγινε η μάχη της Πύδνας το 146 π. Χ.) και σε περίπου επτά χιλιόμετρα στη Νεοκαισάρεια, το Πλατανόδασος της οποίας είναι τόπος αναψυχής, δεσπόζει επί του δρόμου και συνιστάται για έναν καφέ ή παιχνίδι για τα παιδιά. Σε είκοσι λεπτά θα έχετε πλησιάσει τη Μηλιά και αν δεν είστε βιαστικοί επισκεφθείτε την εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, εκκλησία του 17ου αιώνα στο χωριό Άνω Μηλιά, στο ύφος μιας Βασιλικής, χτισμένη από πέτρα και η οποία διαθέτει ένα θαυμάσιο καμπαναριό και ένα υπέροχα διακοσμημένο εσωτερικό. Συνεχίζοντας τη διαδρομή σας θα διασχίσετε τα Φωτεινά (ο λάτρης των παλαιών οικισμών μπορεί να κάνει μια παράκαμψη για να επισκεφθεί το παλιό χωριό Μόρνα το οποίο εσχάτως αναζωογονείται). Όλη η ανάβαση γίνεται στο απαλό και καταπράσινο τοπίο των Πιερίων με φυλλοβόλα δάση και σπάνια είδη αγριολούλουδων.  Στον Άγιο Δημήτριο θα ανταμειφθεί ο κόπος σας αφού τα μαγαζιά του χωριού σας περιμένουν και με τον περίφημο ξενώνα Δημάτη να κερδίζει τις εντυπώσεις με το δικό του κρασί, ψωμί φρεσκότατο στον σπιτικό φούρνο, το αγριογούρουνο και την καλή φιλοξενία του. Για όσους επιθυμούν περισσότερη ησυχία και απολαυστική θέα, δύο περίπου χιλιόμετρα έξω από τον Άγιο Δημήτριο ένας καλαίσθητος οικολογικός χώρος, το κτήμα Μπέλλου, διαθέτει καλή κουζίνα και καφέ, πισίνα, δωμάτια για διανυκτέρευση και μια πλούσια γκάμα μικρών διαδρομών για περίπατο, αποδράσεις και επισκέψεις (ο αρχαιολογικός χώρος Σπάθες, με ευρήματα προϊστορικά, απέχει δέκα λεπτά με τα πόδια).
Άφησα απέξω τις γνωστές σε μας τους Κατερινιώτες αλλά και στο Πανελλήνιο ομορφιές της παρολύμπιας Πιερίας. Φεύγοντας ωστόσο από την Κατερίνη για την Λάρισα ή την Αθήνα ας μη βιαστεί ο επισκέπτης και ας αφιερώσει λίγο χρόνο για το αρχαίο Δίον (μόλις πέντε χιλιόμετρα από τις πιερικές ακτές και δεκαπέντε από την Κατερίνη), τα Λείβηθρα (αρχαία πόλη με ακρόπολη, πατρίδα του μυθικού Ορφέα, κτισμένη ανάμεσα στην Παλιά Λεπτοκαρυά και την Σκοτίνα) ή τον πασίγνωστο Πλαταμώνα. Όποιος αντίθετα αναχωρεί για τη Θεσσαλονίκη μπορεί να σταματήσει στον Μακρύγιαλο, όπου, δυτικά της αρχαίας Πύδνας και νοτιοδυτικά του σημερινού χωριού, εκτείνεται ο νεολιθικός οικισμός του Μακρυγιάλου, ένας από τους μεγαλύτερους προϊστορικούς οικισμούς της Ελλάδας που ανέσυρε στο φως ο αρχαιολόγος Ματθαίος Μπέσιος (μας χάρισε εσχάτως και το βιβλίο Πιερίδων στέφανος). Οι αγαπώντες τις βυζαντινές αρχαιότητες δύνανται να περπατήσουν στο επισκοπικό συγκρότημα στις Λουλουδιές (στη δυτική ακτή του Θερμαϊκού, ένα χιλιόμετρο νοτίως του Μακρυγιάλου), όπου διατηρούνται τα ερείπια του κάστρου και της βυζαντινής επισκοπής Κίτρους και τα οποία μας έγιναν γνωστά από την ακαταπόνητη αρχαιολόγο Ευτέρπη Μαρκή.
(αναδημοσίευση από την εφημερίδα «τα Νέα», ειδικό ένθετο 80 σελίδων μεγάλου σχήματος με τίτλο «Μικρές πατρίδες. Είκοσι συγγραφείς μάς αποκαλύπτουν τον τόπο τους», 27 Αυγούστου 2011).

ΝΟΗΤΙΚΗ ΕΦΕΔΡΕΙΑ της ΕΛΕΝΑΣ ΑΚΡΙΤΑ. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ


Προς τους κ.κ. Ευάγγελο Βενιζέλο και Φίλιππο Σαχινίδη. (Στον κ. Παντελή Οικονόµου δεν απευθύνοµαι γιατί αυτός νοµίζει ότι τα βρήκαµε µε την τρόικα και δεν θέλω να ξυπνάω ξένους ανθρώπους όταν κοιµούνται).
Κύριοι,
Τελευταία, τελώ εν νοητική εφεδρεία. Κοινώς, δεν καταλαβαίνω τίποτα: Τα δύο τελευταία χρόνια παρουσιάζω σοβαρά συμπτώματα αδυναμίας κατανόησης της όλης κατάστασης. Ενδέχεται ανέκαθεν να ήμουν ηλίθια και να μη μου το λέγανε για να μη με πικράνουνε. Παίζει κι αυτό. Διότι ο βλαξ πιστεύει αυτό που του λένε. Γι' αυτό πίστεψα τον Καραμανλή όταν με φλόμωσε στο ψέμα λέγοντάς μου ότι έχουμε μια «θωρακισμένη οικονομία». Πίστεψα τον Παπανδρέου όταν μου είπε «λεφτά υπάρχουν». Πίστεψα τον Παπακωνσταντίνου που με διαβεβαίωσε ότι τα μέτρα που έπαιρνε τότε θα ήταν τα τελευταία. Πιστεύω, γενικώς. Και πληρώνω. Γενικώς. Και ειδικώς. Ειδικές εισφορές, κατά προτίμηση.
Κύριοι, διά στόματος Βενιζέλου βγήκατε και κάνατε έκκληση να πληρώνουμε τους φόρους μας για να βγούμε από την κρίση. Τους οποίους πληρώνουμε. Και ξαναπληρώνουμε. Και ξανά μανά πληρώνουμε. Μας έχετε δημεύσει τα σπίτια μας, έχετε κάνει πλιάτσικο στο βιος μας και στον βίο μας. Μας ζητάτε «θυσίες». Κι εμείς τις κάνουμε. Κι ας αναρωτιόμαστε σε ποιο λεξικό του πλανήτη Γη η λέξη «θυσία» είναι συνώνυμη με την «αυτοκτονία».
Ομως κύριοι Υπουργοί, η τελούσα εν νοητική εφεδρεία θα ήθελε να σας θέσει ένα απλό ερώτημα. Παρακολουθούσα αυτήν την εβδομάδα στην εκπομπή «Κοινωνία Ωρα Mega» των συναδέλφων Καμπουράκη - Οικονομέα τον προϊστάμενο της Διεύθυνσης Ελέγχου του ΣΔΟΕ κ. Νίκο Λέκκα. Ο οποίος έλεγε το εξής εκπληκτικό. Πριν από έναν χρόνο η υπηρεσία του ζήτησε από τις τράπεζες να ανοιχτούν οι λογαριασμοί 3.829 καταθετών. Πριν από έναν χρόνο. Υστερα από έναν χρόνο ανοίχτηκαν μόνο 120 λογαριασμοί. Επαναλαμβάνω - μια που η νοητική στέρηση εξαπλούται ως ιός: 3.829 ζητήσανε, 120 τους δώσανε. Γιατί; Απλούστατον! Γιατί δεν υπήρξε - και δεν υπάρχει - η πολιτική βούληση να ανοίξουν οι υπόλοιποι. Γιατί δεν υπήρξε - και δεν υπάρχει - η κυβερνητική εντολή να καθαρίσει το τοπίο.
Γιατρός στην Αχαΐα με 11.000.000 ευρώ καταθέσεις στην τράπεζα δήλωσε 700.000 εισόδημα μέσα σε μια 7ετία: δηλαδή, 100.000 τον χρόνο. Τα υπόλοιπα; Τα κρυμμένα, τα κλεμμένα του; Τα πληρώνω εγώ; Καλά κατάλαβα, η τελούσα εν νοητική εφεδρεία;
Πάμε παρακάτω. Πήρανε οι εφοριακοί αυτούς τους ρημαδιασμένους 120 λογαριασμούς, τους κάνανε φύλλο και φτερό και μαζέψαμε μόνο από αυτούς 100.000.000 ευρώ.
Και αναρωτιέμαι η μικρόνους: Αν δίνατε την εντολή να ανοίξουν και οι 3.829 πόσα θα μάζευε η Εφορία; Πόσα - όταν από μια χούφτα καταθέτες μπόρεσε να μπει στο ταμείο το 1/3 της εξοικονόμησης που θα κάνετε και καλά από την εργασιακή εφεδρεία; Που όλη κι όλη είναι 300.000.000 ευρώ - σιγά τα λάχανα δηλαδή;
Γιατί, κύριοι, δεν ανοίγουν αυτοί οι λογαριασμοί; Σε ποιους ανήκουν; Ποιοι προστατεύονται και ποιοι τους προστατεύουν; Ποιοι καλύπτονται και ποιοι τους καλύπτουν; Και γιατί το ΣΔΟΕ δεν έχει online σύνδεση με τις τράπεζες, ό,τι το αμερικάνικο IRS; Φτάσαμε στο χείλος αβύσσου και Αναβύσσου! Τι παραπάνω πια για να βγει και αυτή η κυβέρνηση από τη δική της νοητική εφεδρεία;
Είπατε, κύριε Υπουργέ, ότι θα «συζητήσετε» με τους εφοπλιστές μας. Θεωρώ ότι δεν θα «συζητούσατε» για τον καιρό αλλά για τον κακό μας τον καιρό. Μπας και βάλουν κι αυτοί το χέρι στην τσέπη. «Συζητήσατε»; Περιμένω ακόμα υπομονετικά να μας ανακοινώσετε το αποτέλεσμα αυτής της «συζήτησης». Με δικά σας λόγια...
Αν και τελώ εν νοητική εφεδρεία, θα εκτιμούσα (ελέγχεται το αν θα κατανοούσα) μια απάντηση. Ευχαριστώ για την προσοχή σας!
  • Της Ελενας Ακρίτα από ΤΑ ΝΕΑ της 8/10/2011

ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ ΝΥΧΤΕΣ, 2011, "ΑΒΑΤΟ" (ΘΕΟΧΑΡΗΣ ΜΠΙΚΗΡΟΠΟΥΛΟΣ)





Άβατο

Στης καρδιάς μου
το άβατο,
να μπεις πασχίζεις,
 με το κλειδί του πάθους
και τα θέλγητρά σου,
 της λαγνείας θηλυκό…
Μες τη  νύχτα
 στο βαθύ σκοτάδι
 κερκόπορτα
στις αδυναμίες μου ψάχνεις,
την ώρα που τα βλέφαρα βαραίνουν,
μετρώντας
τα’ άστρα που στον ορίζοντα «πέφτουν»,
στο άπειρο…
Δε θα αντισταθώ,
μη μαρμαρώσει
 η επικείμενη άλωσή μου
 τον αυτο-κράτορα της ψυχής μου.
Στα ερείπια
 της
πολιορκίας  σου
αναίμακτα θα παραδοθώ.



Γιάννης Σκαρίμπας, Τέσσερα ποιήματα



POLA_12674_12362803821_l
Φαντασία
Νάναι σά νά μάς σπρώχνει ένας αέρας μαζί
πρός έναν δρόμο φιδωτό πού σβεί στά χάη,
καί σένα τού καπέλου σου πλατειά καί φανταιζί
κάποια κορδέλα του, τρελά νά χαιρετάει.
Και νάν’ σάν κάτι νά μού λές, κάτι ωραίο κοντά
γι’ άστρα, τή ζώνη πού πηδάν των νύχτιων φόντων,
κι αύτός ο άνεμος τρελά-τρελά νά μάς σκουντά
όλο πρός τή γραμμή των οριζόντων.

Κι όλο νά λές, νά λές, στά βάθη τής νυκτός
γιά ένα – μέ γυάλινα πανιά – πλοίο πού πάει
Όλο βαθιά, όλο βαθιά, όσο πού πέφτει εκτός:
έξω απ’ τόν κύκλο των νερών – στά χάη.

Κι όλο νά πνέει, νά μάς ωθεί αύτός ο άνεμος μαζί
πέρ’ από τόπους καί καιρούς, έως ότου – φως μου –
(καθώς τρελά θά χαιρετάει κείν’ η κορδέλα η φανταιζί)
βγούμε απ’ τήν τρικυμία αύτού τού κόσμου . . .

————————————————————————————————-
Το βαπόρι
Θόλωνε το βράδυ και βαρύ επροχώρει
μπλάβο σαν ‘να σύγνεφο μελάνι
μέσα στην αχλύ του –όργιο- το βαπόρι
κι ήμπε σιγανά μες το λιμάνι.

Το βαπόρι, είπα με ψυχή σκιαγμένη,
νάτο το βαπόρι –όρνιο- νάτο,
τάχα ποιόν ν’αρπάξει έχει έρθει και προσμένει
μουχτερό και δόλιο, από δω κάτω;

Ήταν μου το θάρρος έντρομο και όμως
μαύρες υποψίες έχω εντός μου
-ξέρω- ένας κρύφιος θα με φέρει δρόμος
όξ’ από τα όρια του κόσμου.

Άχ δυστυχισμένος έκλαιγα όλη νύχτα
τις προετοιμασίες κάνοντας του Άδη
κι όλο το βαπόρι ρεύονταν κι αλύχτα
-ύαινα τυφλή- μες στο σκοτάδι.

Την αυγή δεν τόδα! Στα νερά επροχώρει
μιά γραμμή –που τα ουράνια σμίγει-
φιδωτή μου δείχνει πούθε το βαπόρι,
πούθε το βαπόρι –μου- είχε φύγει.

Τώρα, πιό θλιμμένος την ψυχή μου ανοίγω,
τραγουδεί πικρά η λύπη εντός μου:
Άχ τι ευκαιρία πούχασα να φύγω
όξ’ από τα όρια του κόσμου!…

————————————————————————————————-
Ουλαλούμ
Ήταν σα να σε πρόσμενα Κερά
απόψε που δεν έπνεε έξω ανάσα,
κι έλεγα: Θάρθει απόψε απ’ τα νερά
κι από τα δάσα.

Θάρθει, αφού φλετράει μου η ψυχή,
αφού σπαρά το μάτι μου σαν ψάρι
και θα μυρίζει ήλιο και βροχή
και νειό φεγγάρι . . .

Και να, το κάθισμά σου σιγυρνώ,
στολνώ την κάμαρά μας αγριομέντα,
και να, μαζί σου κιόλας αρχινώ
χρυσή κουβέντα:

. . . Πως -; να, θα μείνει ο κόσμος με το “μπά”
που μ’ έλεγε τρελόν πως είχες γίνει
καπνός και – τάχας – σύγνεφα θαμπά
προς τη Σελήνη . . .

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Νύχτωσε και δεν φάνηκες εσύ·
κίνησα να σε βρω στο δρόμο – ωιμένα -
μα σκούνταφτες (όπου εσκούνταφτα) χρυσή
κι εσύ με μένα.

Τόσο πολύ σ’ αγάπησα Κερά,
που άκουγα διπλά τα βήματα μου!
Πάταγα γω – στραβός – μεσ’ τα νερά;
κι εσύ κοντά μου . . .

————————————————————————————————-
Εαυτούληδες
Ως ωραία ήταν μου απόψε η λύπη,
ήρθαν όλα σιωπηλά χωρίς πάθη
και με ήβραν —χωρίς κανέν’ να μου λείπει—
τα λάθη.
Κι ως τα γνώρισα όλα-μου γύρω — μπραμ-πάφες
όλα κράταγαν, τρουμπέτες και βιόλες
—ΕΑΥΤΟΥΛΗΔΕΣ που με βλέπαν, oι γκάφες-
μου όλες.

A!… τι θίασος λίγον τι από αλήτες
μουζικάντες μεθυσμένους και φάλτσους,
έτσι ως έμοιαζαν — με πρισμένες τις μύτες—
παλιάτσους.

Και τι έμπνευση να μου δώσουν τη βέργα
μπρος σε τρίποδα με κάντα μυστήρια,
όπου γράφονταν τ’ αποτυχημένα-μου έργα
—εμβατήρια!

Α… τι έμπνευση!… Μαιτρ του φάλτσου ‘γώ πάντα,
με τη βέργα-μου τώρα ψηλά —λέω— με τρόμους
νά, με δαύτη-μου να παρελάσω τη μπάντα
στούς δρόμους.

Kι ως πισώκωλα θα παγαίνω πατώντας,
μες σε κόρνα θα τα βροντούν και σαντούρια
οι παλιάτσοί-μου — στον αέρα πηδώντας —
τα θούρια…

"Ερωτικός Λόγος" του Γιώργου Σεφέρη

"Ερωτικός Λόγος" του Γιώργου Σεφέρη
(από την έκδοση "Γιώργος Σεφέρης, Ποιήματα", Ίκαρος, 1989)

Έστι δε φύλον εν ανθρώποισι ματαιότατον,
όστις αισχύνων επιχώρια παπταίνει τα πόρσω,
μεταμώνια θηρεύων ακράντοις ελπίσιν.
ΠΙΝΔΑΡΟΣ

                                Α'
Ρόδο της μοίρας, γύρευες να βρεις να μας πληγώσεις
μα έσκυβες σαν το μυστικό που πάει να λυτρωθεί
κι ήταν ωραίο το πρόσταγμα που δέχτηκες να δώσεις
κι ήταν το χαμογέλιο σου σαν έτοιμο σπαθί.

Του κύκλου σου το ανέβασμα ζωντάνευε τη χτίση
από τ' αγκάθι σου έφευγε το δρόμου ο στοχασμός
η ορμή μας γλυκοχάραζε γυμνή να σ' αποχτήσει
ο κόσμος ήταν εύκολος. Ένας απλός παλμός.
 

                                Β'
Τα μυστικά της θάλασσας ξεχνιούνται στ' ακρογιάλια
η σκοτεινάγρα του βυθού ξεχνιέται στον αφρό.
Λάμπουνε ξάφνου πορφυρά της μνήμης τα κοράλλια...
Ω μην ταράξεις... πρόσεξε ν' ακούσεις τ' αλαφρό

ξεκίνημά της... τ' άγγιξες το δέντρο με τα μήλα
το χέρι απλώθη κι η κλωστή δείχνει και σε οδηγεί...
Ω σκοτεινό ανατρίχιασμα στη ρίζα και στα φύλλα
να 'σουν εσύ που θα 'φερνες την ξεχασμένη αυγή!

Στον κάμπο του αποχωρισμού να ξανανθίζουν κρίνα
μέρες ν' ανοίγουνται ώριμες, οι αγκάλες τ' ουρανού,
να φέγγουν στο αντηλάρισμα τα μάτια μόνο εκείνα
αγνή η ψυχή να γράφεται σαν το τραγούδια αυλού...

Η νύχτα να 'ταν που έκλεισε τα μάτια; Μένει αθάλη,
σαν από δοξαριού νευρά μένει πνιχτό βουητό,
μια στάχτη κι ένας ίλιγγος στο μαύρο γυρογιάλι
κι ένα πυκνό φτερούγισμα στην εικασία κλειστό.

Ρόδο του ανέμου, γνώριζες μα ανέγνωρους μας πήρες
την ώρα που θεμέλιωνε γιοφύρια ο λογισμός
να πλέξουνε τα δάχτυλα και να διαβούν δυο μοίρες
και να χυθούν στο χαμηλό κι αναπαμένο φως.
 

                                Γ'
Ω σκοτεινό ανατρίχιασμα στη ρίζα και στα φύλλα!
Πρόβαλε ανάστημα άγρυπνο στο πλήθος της σιωπής
σήκωσε το κεφάλι σου από τα χέρια τα καμπύλα
το θέλημά σου να γενεί και να μου ξαναπείς

τα λόγια που άγγιζαν και σμίγαν το αίμα σαν αγκάλη
κι ας γείρει ο πόθος σου βαθύς σαν ίσκιος καρυδιάς
και να μας πλημμυράει με των μαλλιών σου τη σπατάλη
από το χνούδι του φιλιού στα φύλλα της καρδιάς.

Χαμήλωναν τα μάτια σου κι είχες το χαμογέλιο
που ανιστορούσαν ταπεινά ζωγράφοι αλλοτινοί.
Λησμονημένο ανάγνωσμα σ' ένα παλιό ευαγγέλιο
το μίλημά σου ανάσαινε κι η ανάλαφρη φωνή:

"Είναι το πέρασμα του χρόνου σιγαλό κι απόκοσμο
κι ο πόνος απαλά μες στην ψυχή μου λάμνει
χαράζει η αυγή τον ουρανό, τ' όνειρο μένει απόντιστο
κι είναι σαν να διαβαίνουν μυρωμένοι θάμνοι.

Με του ματιού τ' αλάφιασμα, με του κορμιού το ρόδισμα
ξυπνούν και κατεβαίνουν σμάρι περιστέρια
με περιπλέκει χαμηλό το κυκλωτό φτερούγισμα
ανθρώπινο άγγιγμα στο κόρφο μου τ' αστέρια.

Την ακοή μου ως να 'σμιξε κοχύλι βουίζει ο αντίδικος
μακρινός κι αξεδιάλυτος του κόσμου ο θρήνος
μα είναι στιγμές και σβήνουνται και βασιλεύει δίκλωνος
ο λογισμός του πόθου μου, μόνος εκείνος.

Λες κι είχα αναστηθεί γυμνή σε μια παρμένη θύμηση
σαν ήρθες γνώριμος και ξένος, ακριβέ μου
να μου χαρίσεις γέρνοντας την απέραντη λύτρωση
που γύρευα από τα γοργά σείστρα του ανέμου..."

Το ραγισμένο ηλιόγερμα λιγόστεψε κι εχάθη
κι έμοιαζε πλάνη να ζητάς τα δώρα τ' ουρανού.
Χαμήλωναν τα μάτια σου. Του φεγγαριού τ' αγκάθι
βλάστησε και φοβήθηκες τους ίσκιους του βουνού.

...Μες στον καθρέφτη η αγάπη μας, πώς πάει και λιγοστεύει
μέσα στον ύπνο τα όνειρα, σκολειό της λησμονιάς
μέσα στα βάθη του καιρού, πώς η καρδιά στενεύει
και χάνεται στο λίκνισμα μιας ξένης αγκαλιάς...
 

                                Δ'
Δυο φίδια ωραία κι αλαργινά, του χωρισμού πλοκάμια
σέρνουνται και γυρεύουνται στη νύχτα των δεντρών,
για μιαν αγάπη μυστική σ' ανεύρετα θολάμια
ακοίμητα γυρεύουνται δεν πίνουν και δεν τρων.

Με γύρους και λυγίσματα κι η αχόρταγή τους γνώμη
κλώθει, πληθαίνει, στρίβει, απλώνει κρίκους στο κορμί
που κυβερνούν αμίλητοι του έναστρου θόλου οι νόμοι
και του αναδεύουν την πυρή κι ασίγαστη αφορμή.

Το δάσος στέκει ριγηλό της νύχτας αντιστύλι
κι είναι η σιγή τάσι αργυρό όπου πέφτουν οι στιγμές
αντίχτυποι ξεχωρισμένοι, ολόκληροι, μια σμίλη
προσεχτική που δέχουνται πελεκητές γραμμές...

Αυγάζει ξάφνου το άγαλμα. Μα τα κορμιά έχουν σβήσει
στη θάλασσα στον άνεμο στον ήλιο στη βροχή.
Έτσι γεννιούνται οι ομορφιές που μας χαρίζει η φύση
μα ποιος ξέρει αν πέθανε στον κόσμο μια ψυχή.

Στη φαντασία θα γύριζαν τα χωρισμένα φίδια
(Το δάσος λάμπει με πουλιά βλαστούς και ροδαμούς)
μένουν ακόμη τα σγουρά γυρέματά τους, ίδια
του κύκλου τα γυρίσματα που φέρνουν τους καημούς.
 

                                Ε'
Πού πήγε η μέρα η δίκοπη που είχε τα πάντα αλλάξει;
Δε θα βρεθεί ένας ποταμός να 'ναι για μας πλωτός;
Δε θα βρεθεί ένας ουρανός τη δρόσο να σταλάξει
για την ψυχή που νάρκωσε κι ανάθρεψε ο λωτός;

Στην πέτρα της υπομονής προσμένουμε το θάμα
που ανοίγει τα επουράνια κι είν' όλα βολετά
προσμένουμε τον άγγελο σαν το πανάρχαιο δράμα
την ώρα που του δειλινού χάνουνται τ' ανοιχτά

τριαντάφυλλα... Ρόδο άλικο του ανέμου και της μοίρας,
μόνο στη μνήμη απέμεινες, ένας βαρύς ρυθμός
ρόδο της νύχτας πέρασες, τρικύμισμα πορφύρας
τρίκυμισμα της θάλασσας... Ο κόσμος είναι απλός.

Αθήνα, Οχτώβρης '29 - Δεκέμβρης '30 

Το κόκκινο και οι αποχρώσεις του, είναι μια από τις πιο καυτές τάσεις του φετινού χειμώνα.



Το κόκκινο και οι αποχρώσεις του, είναι μια από τις πιο καυτές τάσεις του φετινού χειμώνα.
 Υπάρχει όμως ένα μεγάλο «Αλλά». 

Είναι ένα πολύ έντονο χρώμα, που προσελκύει τα βλέμματα. Άρα μπορεί να απογειώσει ή να χαλάσει την συνολική εικόνα της εμφάνισής μας.

Αφού όμως το κόκκινο αγαπήθηκε τόσο πολύ από τους αγαπημένους μας σχεδιαστές φέτος, ας δούμε πως θα αγκαλιάσουμε κι εμείς αυτή την τάση και θα την εντάξουμε στις εμφανίσεις μας.

Η σωστή απόχρωση
Όπως με το κραγιόν έτσι και με τα ρούχα, το μυστικό είναι να βρούμε την απόχρωση που μας ταιριάζει περισσότερο. Αυτό έχει να κάνει με το χρώμα της επιδερμίδας, των μαλλιών και των ματιών μας. Πειραματιστείτε με όσες περισσότερες αποχρώσεις του κόκκινου, του πορτοκαλί και του μπορντό μπορείτε μέχρι να βρείτε τους τόνους που σας πηγαίνουν πιο πολύ. Δεν είναι τόσο δύσκολο όσο ακούγεται.


Η αυτοπεποίθηση
Το κόκκινο είναι ένα χρώμα για όσες έχουν αυτοπεποίθηση και τους αρέσει να προσελκύουν τα βλέμματα.

Το πορτοκαλί είναι ένα χαρούμενο χρώμα με μια τεράστια γκάμα αποχρώσεων, από φλουό μέχρι «καμένα» εκάι.

Το μπορντό τέλος είναι ένα σχετικά διακριτικό χρώμα, που μπορεί να το επιλέξει ακόμα και η πιο… συντηρητική.

Και τα τρία θεωρούνται μέλη της οικογένειας του κόκκινου, και δεν πρέπει να λείπουν από καμία γκαρνταρόμπα.

Πριν φορέσετε λοιπόν οποιοδήποτε από αυτά τα χρώματα μην ξεχάσετε να «φορέσετε» την μεγαλύτερη αγάπη για τον εαυτό σας και την εμφάνισή σας. Η αυτοπεποίθηση είναι το κλειδί της επιτυχίας στο πως το κόκκινο χρώμα θα γίνει το αγαπημένο σας χρώμα.




Αν δεν αισθάνεστε πολύ σίγουρες, δοκιμάστε μερικές εμφανίσεις με κόκκινα αξεσουάρ. Ένα ζευγάρι κατακόκκινες γόβες με τζιν ή total black look είναι μια καλή αρχή. Ένα μπλουζάκι ή ένα πουκάμισο σε κόκκινο, πορτοκαλί ή μπορντό χρώμα συνδυασμένο με γκρι ή μαύρες φούστες και παντελόνια είναι το επόμενο βήμα. Μην φοβηθείτε και επιλέξετε συντηρητικά μαύρα ή γκρι κομμάτια επειδή θεωρείτε ότι την κάνατε την «υπέρβαση» φορώντας κάτι κόκκινο. Η φούστα, το παντελόνι και τα υπόλοιπα μαύρα ή γκρι αξεσουάρ μπορούν να είναι όσο extravagant αντέχει η αυτοπεποίθησή σας.

ΠΗΓΗ: fe-mail.gr

ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ


ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΑ ΜΜΕ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΙΩΝ ΗΓΕΤΩΝ

Δε φταίει η Ελλάδα, αλλά η Ευρώπη

Στην ευρωπαϊκή ηγεσία αποδίδεται μεγάλο μερίδιο ευθύνης για τη διαχείριση της ελληνικής κρίσης. Για "αρνητικό προηγούμενο" σε περίπτωση εξόδου από την Ευρωζώνη κάνουν λόγο αμερικανικά μέσα ενημέρωσης

ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ ΤΗΣ BILD ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΑΦΙΣΑ ΚΙΝΗΣΗΣ ΠΟΛΙΤΩΝ

Κατηγορούν τους Έλληνες για ρατσισμό

Αφίσα της Κίνησης Πολιτών "Πόρτα-Πόρτα" και σχόλια Ελλήνων δημοσιογράφων για την έλευση Φ. Ρέσλερ, έδωσαν αφορμή στην Bild να κάνει λόγο για "ρατσισμό". Διαβάστε στο NEWS 247 τι αναφέρεται στο δημοσίευμα.

ΟΙ ΟΙΚΟΙ ΧΤΥΠΟΥΝ ...


ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ 12 ΤΡΑΠΕΖΩΝ

Χαστούκι Moody's στη Βρετανία

Σε υποβάθμιση της αξιολόγησης του χρέους και των καταθέσεων δώδεκα βρετανικών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, προχώρησε η Moody's.

ΔΙΠΛΗ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΓΙΑ ΙΤΑΛΙΑ ΚΑΙ ΙΣΠΑΝΙΑ

Ο Fitch τρομοκρατεί την ευρωζώνη

Απανωτά χτυπήματα δέχεται η Ιταλία καθώς ο οίκος αξιολόγησης Fitch υποβάθμισε το αξιόχρεό της. Υποβάθμιση και για την Ισπανία. Αρνητικές οι προοπτικές των δύο χωρών. 

ΓΙΟΥΣΟΥΡΟΥΜ....









*** ΓΙΝΑΜΕ Γερμανικό ανέκδοτο

 Tι κοινό έχουν οι έλληνες με τις  γαλοπούλες; 
-Τη βγάζουν δεν τη βγάζουν μέχρι τα Χριστούγεννα…! (κρυάδες)…
ΤΟ ΑΛΛΟ ΜΕ ΤΟΝ ΓΕΡΜΑΝΟ ΤΟ ΞΕΡΕΤΕ;

Economist : Georgios no-mates...


Georgios no-mates... κάπως έτσι επιλέγει το περιοδικό Economist να αναφερθεί στις σχέσεις της Ελλάδας με τις γειτονικές χώρες.
Ενώ βρίσκεται σε μία τόσο δυσχερή θέση, όπως σημειώνεται, θα περίμενε κανείς να αναζητά "κοντινούς" συμμάχους.
Αρχικά επιλέγεται να γίνει αναφορά στα Σκόπια και στη διαμάχη που έχει ξεσπάσει από το 1991 αναφορικά με την ονομασία.
Οι Έλληνες, όπως σημειώνει ο συντάκτης, εκτιμούν ότι το όνομα "Μακεδονία", που επιθυμούν διακαώς κρύβει εδαφικές φιλοδοξίες προς μία βόρεια ελληνική περιοχή.
Χαρακτηρίζοντάς τους Μακεδόνες, σημειώνει ότι προχωρούν σε προκλητικές ενέργειες, όπως η τοποθέτηση αγάλματος του Μεγάλου Αλεξάνδρου στο κέντρο των Σκοπίων.
Εκτός από τα Σκόπια, γίνεται αναφορά και στις σχέσεις Ελλάδας και Τουρκίας, με αφορμή και τις πρόσφατες αντιδράσεις της Τουρκίας στις έρευνες στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της Κύπρου.
Επισημαίνεται μάλιστα ότι για τις δύο χώρες εξακολουθεί να αποτελεί αγκάθι το Αιγαίο και ορισμένα μικροσκοπικά νησιά.
Μπορεί βέβαια να υπάρχουν πιο φιλικοί δεσμοί της κυβέρνησης με την αλβανική κυβέρνηση, αλλά αυτό δεν φαίνεται να το ασπάζονται οι Έλληνες.
"Παρά το γεγονός ότι η κατάστασή τους έχει βελτιωθεί τα τελευταία χρόνια, πολλοί εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν διακρίσεις στους δρόμους και στους χώρους εργασίας.
Οι Έλληνες συχνά σηκώνουν το φρύδι όταν τα παιδιά των Αλβανών μεταναστών, γεννημένα και μεγαλωμένα στη χώρα, παίρνουν μέρος στους εορτασμούς για την ελληνική ανεξαρτησία'', τονίζεται.
Η Ελλάδα κατά το περιοδικό έχει μια σχετικά αρμονική σχέση με τη Βουλγαρία, αν και αυτό δεν είναι και πολύ χρήσιμο.
"Η πιο φτωχή χώρα της ΕΕ, που πρόσφατα ταρακουνήθηκε από διαμαρτυρίες, μάλλον δεν είναι ο πιο χρήσιμος φίλος. Όμως, οι Έλληνες δεν έχουν πολλές προσφορές'', καταλήγει το δημοσίευμα.

ΚΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ