Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2011

Εξυπνα συνθήματα σε τοίχους .



Φονιάδες των δοντιών ζαχαροπλάστες
Μη σκοτώνεται τα κουνούπια άλλοι σας πίνουν το αίμα
Ήρθαν τα αύρια να διώξουν τα σήμερα
σύνταξη στα 18 στράτευση στα 100
Δόξα τα λεφτά έχουμε Θεό

ΑΠΟΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ ΣΕ ΚΑΤΕΡΙΝΗ, ΒΕΡΟΙΑ, ΤΡΙΚΑΛΑ.







Η μοίρα της σύγχρονης Ελλάδας


Η μοίρα της σύγχρονης Ελλάδας : Ένα σπουδαίο -απολύτως, σημερινής δραματικής επικαιρότητας- δοκίμιο του μεγάλου Έλληνα φιλοσόφου Κώστα Αξελού

please wait 2 seconds for an uncompressed image, or press Ctrl+F5 for original quality pageΚώστας Αξελός / Εκδόσεις Νεφέλη 2010
Η ΜΟΙΡΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
Μετάφραση ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗ
Εξώφυλλο «Το Κόκκινο» Μυρτώς Ψυχάκη
Ένα σπουδαίο -απολύτως, σημερινής δραματικής επικαιρότητας- δοκίμιο του μεγάλου Έλληνα φιλοσόφου Κώστα Αξελού που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή, αφήνοντας πίσω μια ισχυρή πνευματική κληρονομιά. Το ενορατικό αυτό δοκίμιο το έγραψε στην ηλικία των 30 χρόνων στη Γαλλία, ως αυτοεξόριστος, και πρωτοδημοσιεύθηκε στο ιστορικό περιοδικό ESPRIT το 1954 του SARTR. Σ’ αυτό το πυρηνικής ισχύος δοκίμιο, ο Κ. Αξελός δείχνει με πνευματική ευθύνη το δρόμο που έπρεπε (από τότε) να ακολουθήσει η Ελλάδα. Ένα δρόμο που πρέπει να τον ακολουθήσει και σήμερα (μέσα από τη βαριά κρίση που αντιμετωπίζει) για να έχει ένα καλύτερο αύριο. Γιατί, όπως λέει σ’ αυτό το δοκίμιο: «Ακόμα κι αν ο κόσμος διευθύνεται όλο και περισσότερο από τις μεγάλες δυνάμεις, όσοι δεν είναι μεγάλοι δεν έχουν παρά να μείνουν πιστοί στον εαυτό τους για να μην καταλήξουν εντελώς χωρίς ουσία. Οι σημαίες της ιστορίας μας που γίνεται πλανητική θα έχουν αλλιώτικα χρώματα… Πρέπει όμως όλα αυτά τα χρώματα να αντανακλούν το οικονομικό ΦΩΣ».
«Η ΜΟΙΡΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ» είναι ένα κείμενο του Κώστα Αξελού, για τα προγενόμενα, τα διαγενόμενα και τα επιγενόμενα από τότε που αυτό το σημαντικό κείμενο είδε το φως της δημοσιότητας τον Ιούλιο του 1954. Τότε, δημοσιεύθηκε στο ονομαστό Γαλλικό περιοδικό, το ESPRIT, όταν ο Κ. Αξελός μόλις είχε συμπληρώσει τα 30 χρόνια ζωής. Ήταν στη Γαλλία αυτοεξόριστος μετά τα τραγικά γεγονότα των εμφυλίων πολέμων, που τόσο ρήμαξαν την ψυχή και το σώμα της Ελλάδας, στην οποία (το 1954) δεν μπορούσε ακόμη να επιστρέψει ο Κώστας Αξελός.
Σ’ αυτή τη σκοτεινή και τόσο επικίνδυνη περίοδο των μαύρων συνεπειών του εμφυλίου πολέμου ο Κ. Αξελός εργαζόταν στο CNRS (Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών της Γαλλίας). Ετοίμαζε παράλληλα τις δύο διδακτορικές του διατριβές: 1) Ο Μαρξ στοχαστής της τεχνικής και 2) Ο Ηράκλειτος και η φιλοσοφία.
ΕΝΟΡΑΤΙΚΟ ΔΟΚΙΜΙΟ
«Η ΜΟΙΡΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ» είναι ένα ενορατικό δοκίμιο 48 σελίδων, που κυκλοφόρησε πρόσφατα (Φθινόπωρο 2010) από τις Εκδόσεις Νεφέλη, με την ευθύνη, την επιμέλεια και τη διευκρίνιση (αντί προλόγου) της συγγραφέως, δημοσιογράφου, πολιτικού και μεταφράστριας Κατερίνας Δασκαλάκη, η οποία στάθηκε χρόνια πολύτιμη πνευματική συμπαραστάτης στο μεγάλο Έλληνα φιλόσοφο, έχοντας τη μεγάλη ευθύνη για το έργο του, τώρα που εκείνος «έφυγε».
Με αυτή τη βαριά πνευματική ευθύνη πήρε την πρωτοβουλία να δημοσιευθεί αυτό το δοκίμιο σε μια εποχή που η μοίρα της σύγχρονης Ελλάδας βρίσκεται σε εξαιρετικά κρίσιμη καμπή. Όπως, στην περίοδο και τη μεταπερίοδο του εμφυλίου που χώρισε την Ελλάδα σε «κακούς» και «καλούς» της ελληνικής διχοστασίας, η οποία είχε εξυφανθεί εκατέρωθεν των πλευρών των δύο υπερδυνάμεων. Κυρίως, όμως, της «σύμμαχης-ασύμμαχης» Μεγάλης Βρετανίας. Μιας χώρας μοιραίας για τη μοίρα της σύγχρονης Ελλάδας από την πρώτη περίοδο της Ελληνικής ανεξαρτησίας… Χωρίς ακόμα και τώρα να έχει αποστασιοποιηθεί από τον «ασύμμαχο» ρόλο της. Ακόμα και στη σημερινή περίοδο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και συνεργασίας, αλλά και της αμερικανικής υπερκυριαρχίας. Φθάνει να θυμηθούμε και τον τελικό της αγγλικής «σκοτεινής» πάντα διπλωματίας, στην τελική φάση της ελληνικής τραγωδίας της Μικράς Ασίας το 1922. Καθώς και το ρόλο της στην επανενθρόνιση του Βασιλιά Γεωργίού Β΄ το 1935, που, βασικά, τον στήριξε η Αγγλία για να «σπρώξει» τον Μεταξά στην κήρυξη της δικτατορίας τον Αύγουστο του 1936, αλλά και στην προβολή της στο εσωτερικό…
ΣΥΓΧΡΟΝΗ Η «ΝΕΩΤΕΡΙΚΗ» ΕΛΛΑΔΑ;
Πάντως, όπως αναφέρει η Κατερίνα Δασκαλάκη στην προλογική της διευκρίνιση, γράφει: «Το δοκίμιο του Κώστα Αξελού «Η ΜΟΙΡΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ» δημοσιεύθηκε Ελληνικά, με τον τίτλο «Ο ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ» στο τεύχος 23 του Ιουνίου 1978 του περιοδικού ΕΠΟΠΤΕΙΑ, σε πολύ προσεκτική μετάφραση της Λίλας Σκούμη. Αλλά τότε λίγοι προσπάθησαν να εμβαθύνουν στο νόημά του. Ακόμα, όμως, εκτενή αποσπάσματα δημοσιεύθηκαν στο αφιέρωμα για την Ελλάδα του γαλλικού περιοδικού Autrement, τεύχος 39, Μάιος 1989. Η παρούσα μετάφραση σκοπεύει κυρίως σε μια εναρμόνιση του κειμένου με ορισμένους νέους όρους που έχουν καθιερωθεί τα τελευταία χρόνια και που αποδίδουν, ίσως, σαφέστερα κάποιες έννοιες, όπως π.χ. είναι οι λέξεις «νεωτερικός» (Νεωτερικότητα) κ.ά. Ας σημειωθεί ότι εδώ η γαλλική λέξη “moderne” (ο τίτλος του πρωτοτύπου είναι Le destin de la Grece moderne, αποδίδεται αναλόγως του νοήματος πότε με το επίθετο «σύγχρονη» (Ελλάδα) και πότε με το επίθετο «νεωτερική».
Το γεγονός ότι η τραγική επικαιρότητα των παρατηρήσεων και των διαπιστώσεων που περιλαμβάνονται στις σελίδες του δοκιμίου δεν οφείλεται μόνον στην ενορατική ματιά του στοχαστή, αποτελεί ασφαλώς και το μέγα ερώτημα των καιρών. Αλλά, η απάντηση δεν ανήκει, φυσικά, σ’ αυτό το σύντομο διευκρινιστικό σημείωμα. Το μόνο που θα μπορούσε, ίσως, να προστεθεί εδώ είναι ότι ακριβώς αυτή η επικαιρότητα οδήγησε στη νέα μετάφραση και δημοσίευση του κειμένου, όχι χωρίς αγωνία και δισταγμούς αλλά και με τη βαθιά πεποίθηση, ότι έστω και μετά από τόσα χρόνια το ελληνικό κοινό μπορεί κάτι να κερδίσει από τούτη την ανάγνωση κι ότι, έτσι, και ο ίδιος θα το ενέκρινε».
ΜΟΙΡΑΙΑ Ή ΓΕΝΝΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ;
Αλλά, ποια είναι η μοίρα και ποια είναι η σύγχρονη Ελλάδα; Μοίρα, σημασιολογικά, εκφράζεται και νοείται ως το πεπρωμένο κάθε ανθρώπου (ή τόπου;) στη ζωή, το οποίο είναι προδιαγεγραμμένο από ανώτερες δυνάμεις… Με το πεπρωμένο και μοιραίο να συμβεί, όπως το γραφτό και γραμμένο, αλλά και το ριζικό.
Όμως, η μοίρα κάθε ανθρώπου ή λαού-χώρας, δεν είναι γνωστή εκ των προτέρων. Εκτός κι αν διαρκείς κακοτυχίες ή χτυπήματα δημιουργήσουν την αντίληψη-πεποίθηση του δεν μας θέλει η μοίρα μας. Για να παραιτηθούμε από κάθε προσπάθεια για να αγωνιστούμε, για να ξεπεράσουμε καταστάσεις δυσκολιών και ατυχιών. Οπότε αφηνόμαστε στην αποδοχή του μοιραίου. Δηλαδή, στην ανελευθερία. Αυτή όμως την ανελευθερία δεν την δέχτηκαν οι αγωνιστές του ’21. Αυτοί προχώρησαν στον παράλογο ξεσηκωμό, που τελικά οδήγησε στην ελευθερία.
Σ’ αυτή την αγωνιστική εναντίωση στους προκαθορισμένους καταναγκασμούς, στη μοίρα, προβάλλει ο μεγάλος έλληνας στοχαστής της πλανητικής σκέψης και του κάλους του απόλυτου, ο φιλόσοφος Κώστας Αξελός. Ένας στοχαστής ο οποίος στην ηλικία των 30 ετών έγραψε ένα δοκίμιο υψηλής ευθύνης απέναντι στο έλλειμμα της νεοελληνικής μας διαρκούς κρίσης, που οδηγεί στην αποδοχή του μοιραίου που επιβάλλεται από υπέρτερες δυνάμεις, οι οποίες είναι κυρίαρχες στη ζωή των νεοελλήνων.
Δραματικές οι κριτικές σκέψεις -πλην, εξόχως, δημιουργικές θέσεις- μέσα σε όλο το δοκίμιο του Αξελού, επαληθεύτηκαν από τότε που γράφτηκαν ως σήμερα. Με το σήμερα, όμως, να αποτελεί μια κορύφωση καταστροφής της Νεοελληνικής μας ζωής και της προοπτικής της.
Η ΧΑΜΕΝΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΤΗ ΒΡΟΥΜΕ
Σ’ αυτό το δοκίμιο ο Κώστας Αξελός διαλαμβάνει όλη την μοιραία εξέλιξη της χαμένης ελληνικής, πραγματικής, ουσίας των νεοελλήνων, οι οποίοι σταδιακά-εξελικτικά, βούλιαξαν στον κυματώδη ωκεανό, ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση. Σ’ έναν ωκεανό μέσα στον οποίο βούλιαξε η ελληνική αρχαιότητα, την οποία δεν μπορέσαμε ποτέ να τη διαχειριστούμε ως κληρονομιά.
Επίσης, βούλιαξε ο βυζαντινός χριστιανισμός, που δεν είναι πια βυζαντινός, ενώ εξακολουθούν να λατρεύονται οι εικόνες. Για να φθάσουμε να βουλιάξει σ’ αυτόν τον ωκεανό και η (κατ’ όνομα) νεωτερική Ελλάδα. Η οποία, όμως, δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα μουσείο και κάτι παραπάνω από μια χώρα απλώς γραφική. Αφού, η Ελλάδα, δεν αποτελεί μια όντως νεωτερική πραγματικότητα.
Το δοκίμιο αυτό του Κ.Α. είναι τόσο πυκνό στη σκέψη, τόσο ευρύ στην τόλμη και τόσο αληθινό στην ουσία που θα ήταν σκόπιμο να διαβαστεί από νέους και παλιότερους της σημερινής, πιστεύω, και της αυριανούς Ελλάδας, γιατί ρίχνει άπλετο φως στα λάθη του παρελθόντος, ξεκαθαρίζει τα της κρίσης του παρόντος και σηματοδοτεί τους ανοιχτούς δρόμους που πρέπει να πορευτεί η Ελλάδα, μιας ουσιαστικής ελληνικότητας, για να συνθλίβει μέσα στις μεγάλες και ισχυρές κρατικές οντότητες που ανατέλλουν.
ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΗΜΑΔΕΜΕΝΗ ΑΠΟ ΜΝΗΜΗ!
Το μικρό αυτό δοκίμιο δεν έχει πίνακα περιεχομένων αλλά αντιμετωπίζει ως ενιαίο κείμενο-ποταμός, το μέγα θέμα και πρόβλημα: «Η ΜΟΙΡΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ».
Από αυτή την αγωνιώδη ενότητα υψηλής πνευματικής ευθύνης αναφέρουμε μερικά ενδεικτικά αποσπάσματα:
1) … ότι η νεωτερική Ελλάδα είναι νεωτερική, μοιάζει ταυτολογία. … Μήπως σημαίνει ότι ο λόγος ύπαρξης της σύγχρονης Ελλάδας συγχέεται (από κοντά ή μακριά) με το λόγο ύπαρξης του δυτικού κόσμου; Το ερώτημα προκαλεί αμηχανία.
Η σύγχρονη Ελλάδα συγκροτείται -κάπως καθυστερημένα- σε κράτος το οποίο ουδέποτε πήρε τη μορφή κατάστασης και σε σύγχρονο έθνος, απελευθερώνεται από τους θυλάκους της μουσουλμανικής και χριστιανικής φεουδαρχίας και δείχνει ότι επιθυμεί να καταστεί ελεύθερη.
Αποκτά νεωτερική αυτοσυνείδηση και προσφέρει το θέματα μιας σχεδόν «πραγματικής» κοινωνίας. Κατευθύνεται προς -και κατευθύνεται από- τις μεγάλες δυνάμεις και διατηρεί πολύ ταραγμένες σχέσεις με τη δική της θέληση για δύναμη. Το πρόσωπο αυτής της νεωτερικής Ελλάδας είναι εξίσου κατακερματισμένο όσο και ο γεωγραφικός της κορμός…
2) Η διάνοια της Ελλάδας συνίσταται στην εναρμόνιση της σκιάς και του φωτός. Αλλά ο διάλογος των Ελλήνων με την αυτό-συνείδηση είναι δύσκολο να επιχειρηθεί. Και μήπως αυτός ο διάλογος για να είναι διάλογος χρειάζεται να έχει μια συνέχεια σημαδεμένη από τη μνήμης
3) Θα μπαίναμε επίσης στον πειρασμό ν’ απαντήσουμε αρνητικά στο ερώτημα αν η (σύγχρονη) Ελλάδα διαθέτει μια σκέψη, μια επιστήμη και μια πολιτική. Συμμετέχει στην Ευρωπαϊκή -και οσονούπω πλανητική- σκέψη, επιστήμη και πολιτική, αλλά συμμετέχω δεν σημαίνει καθόλου και κατέχω. Τα δέντρα αυτά δεν φυτρώνουν στο δικό τους έδαφος. Η ευρωπαϊκή σκέψη διατηρεί τον κατά πολύ ζωηρότερο διάλογο με την αρχαία σκέψη απ’ ότι η νεοελληνική σκέψη. Και η ευρωπαϊκή σκέψη είναι, επίσης, σκέψη του επίκαιρου. Έτσι, η σύγχρονη Ελλάδα τρέφεται με τη δυτική σκέψη αλλά προσπαθεί απεγνωσμένα να χωνέψει τις ξένες επιστημονικές επιτεύξεις…
4) … Ο ελληνοκεντρισμός είναι η μοναδική «ιδέα» την οποία μπόρεσε να προβάλλει η Ελλάδα. Και η ιδέα αυτή γύρω στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου πήρε το μεγαλειώδες όνομα της Μεγάλης Ιδέας. Δηλαδή ότι η (νεωτερική) Ελλάδα θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον τόσο μεγάλη και σημαντική όσο υπήρξαν και οι άλλες δύο. Όμως, η «μεγάλη ιδέα» δεν οδήγησε στη «Μεγάλη Ελλάδα». Επειδή δεν ήταν ούτε μεγάλη, ούτε ιδέα. Γιατί, αυτή δεν παρουσίαζε ένα καινούργιο άνοιγμα στον κόσμο, δεν αποκάλυπτε το νόημά της. Δεν υποστηριζότανε από τη φλογερή πίστη που κάνει τις αυτοκρατορίες να γεννώνται και να χάνονται…
ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΗ ΜΟΙΡΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΗΣ Η ΕΛΛΑΔΑ
5) Στο τέλος αυτού του τόσο σημαντικού κειμένου πνευματικής τόλμης και μαρτυρίας, ο Κώστας Αξελός γράφει: «Η σύγχρονη Ελλάδα, όπως κι αν αντιμετωπίζεται, εθνικά ή κοινωνικά, φυλετικά ή πολιτισμικά, δεν μπορεί να είναι δίχως μοίρα στους κόλπους του σύγχρονου κόσμου.
Στους κόλπους του νεωτερικού κόσμου που κυριαρχείται από τις μεγάλες δυνάμεις, με ποιον τρόπο θα εδραιώσει η Ελλάδα την αρμονία ανάμεσα στη δύναμη και στην αδυναμία της; Και για να ιδιοποιηθεί το είναι της, μήπως πουλήσει τη ψυχή της στο διάβολο;…
«Ο άναξ, ου το μαντείον εστι το εν Δελφοίς», στον ομφαλό της Γης, ρωτήθηκε για τη μοίρα της σύγχρονης Ελλάδας. Δεν εξορκίσθηκε, αλλά ρωτήθηκε. Η απάντησή του θ’ ανοίξει ορίζοντες ή θα κλείσει μια εποχή;»
Κώστας Αξελός, «Η Μοίρα της Σύγχρονης Ελλάδας» ένα δοκίμιο προφητικό με λόγο υψηλής ιστορικής ευθύνης. Απευθύνεται, κυρίως, στους σημερινούς Έλληνες και ιδιαίτερα στους πνευματικούς και ακαδημαϊκούς ανθρώπους της χώρας, οι οποίοι όμως σε μια τόσο δύσκολη και κρίσιμη ώρα ΣΩΠΑΙΝΟΥΝ!

jΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ, 99 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ 16/10/1912

ANDYINDY 



Το έργο της απελευθέρωσης της Κατερίνης ανατέθηκε στην 7η Μεραρχία του Στρατού Θεσσαλονίκης, που είχε διοικητή το Συνταγματάρχη (ΠΒ) Κλεομένη Κλεομένους. Στις.. 15 Οκτωβρίου 1912 εκδόθηκε η Διαταγή των Επιχειρήσεων. Η 7η Μεραρχία, συνολικά 7.000 άτομα αντιμετώπισε μια μικρή σχετικά δύναμη του τουρκικού στρατού, της τάξης των 4.000 ανδρών, οι οποίοι είχαν έδρα τους την περιοχή του Γιδά (σημερινή Αλεξάνδρεια Ημαθίας).Οδηγός των Ελλήνων Ευζώνων τάχθηκε εθελοντικά ο Γαλλίας Λάππας, από το Λιβάδι.

Στις 16 Οκτωβρίου 1912, ο ελληνικός στρατός απελευθέρωσε την Κατερίνη και η τελευταία μάχη που δόθηκε ήταν στο Κολοκούρι (σημερινός Σβορώνος). Εκεί δέχτηκε αιφνιδιαστική επίθεση μια μονάδα του 20ου Συντάγματος. Σκοτώθηκαν ηρωικά ο Αντισυνταγματάρχης Δημήτριος Σβορώνος, Διοικητής του 20ου Συντάγματος, ο Υπολοχαγός (ΠΖ) Δημήτριος Νίκας και ο 17χρονος εθελοντής από την Κρήτη Κονταξάκης, ο οποίος μάλιστα είχε καταταγεί με ψευδή στοιχεία ονοματεπωνύμου και ηλικίας . Στις συγκρούσεις που προηγήθηκαν τις απελευθέρωσης σκοτώθηκαν πολεμώντας ηρωικά και περίπου 20 ακόμα άτομα, σύμφωνα με κάποιες πηγές. Στον τόπο που έπεσαν ο Σβορώνος και οι υπόλοιποι πολεμιστές ανεγέρθηκε μνημείο. Την ημέρα της σύγκρουσης του ελληνικού στρατού με τον τουρκικό στο Κουλουκούρι, ο κάτοικος της Κατερίνης Χρήστος Ξηρομερίτης μαζί με φίλους του αγωνιστές εξουδετέρωσε την τουρκική φρουρά , η οποία στεγαζόταν στην Περιοχή του Αγίου Φωτίου.

Η απελευθέρωση έγινε δεκτή με ενθουσιασμό στην Αικατερίνη. Ο τουρκικός στρατός ήδη από τη νύχτα της 15 προς 16 Οκτωβρίου είχε εγκαταλείψει την Κατερίνη. Την Τρίτη, στις επτά και μισή το πρωί της 16ης Οκτωβρίου, τα ελληνικά στρατεύματα εισήλθαν στην πόλη. Ο τουρκικός στρατός υποχώρησε προς το Κίτρος και η καταδίωξή του συνεχίστηκε από τις ελληνικές δυνάμεις. Η διοίκηση της Κατερίνης παραδόθηκε από το στρατό στο Γεώργιο Λαναρίδη, από το Λιβάδι Ολύμπου. Αμέσως μετά την απελευθέρωση τελέστηκε δοξολογία από το Μητροπολίτη Παρθένιο, στο Ναό της Θείας Αναλήψεως. Πολλοί από τους αγωνιστές του Ολύμπου έλαβαν μέρος αργότερα στο Μακεδονικό Αγώνα (1902-1908) και έζησαν ως λησταντάρτες στα ορεινά της Πιερίας. Ένας τέτοιος οπλαρχηγός ήταν ο Θεόδωρος Γκούτας, ο οποίος σκοτώθηκε σε μάχη στις 7 Ιανουαρίου 1913 στο χωριό Λάζαινα, κοντά στο Μπιζάνι.

Η υποδοχή των ελευθερωτών της Κατερίνης έγινε στο Κολοκούρι από τον Παρθένιο Βαρδάκα και μια αντιπροσωπεία, αποτελούμενη από τους Δημήτριο Τσάμη, Λαναρίδη, Τσαλόπουλο (δικηγόρος), Δ. Παρασκευά (φαρμακοποιό) και τον έμπορο Κάλφα από το Καταφύγι. Ο Παρθένιος έψαλε στη Θεία Ανάληψη ευχαριστήρια δέηση και αναφέρεται το εξής περιστατικό.
Όταν οι αξιωματικοί του Στρατού πρότειναν στο Γαλλία Λάππα να πάρει ό, τι ήθελε από τα λάφυρα των Τούρκων, εκείνος φόρτωσε ένα άλογο με όπλα και γύρισε στο Λιβάδι, ώστε αν χρειαζόταν, να πολεμούσε ξανά στα βουνά.
Η εφημερίδα «Εμπρός» της 19 Οκτωβρίου 1912, γράφει για το γεγονός της κατάληψης της Κατερίνης από τους Έλληνες και αναφέρει το τηλεγράφημα του Παναγιώτη Δαγκλή, Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Στρατού.
«Κοζάνη, 17 ώρα 6 μ.μ. Κατελήφθη την 16ην μετά τρίωρον μάχην η Αικατερίνη. Στρατός εξακολουθεί προελαύνων προς βορράν».
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή (1922) περίπου 20.000 πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν στην Πιερία. Από τα βορειοανατολικά του Πλαταμώνα, οι Έλληνες της Διασποράς κατάφεραν να ξαναχτίσουν μια νέα ζωή, με πολλές δυσκολίες. Τα ονόματα των πατρίδων τους δόθηκαν στους οικισμούς στους οποίους εγκαταστάθηκαν, όπως η Νέα Αγαθούπολη, Νέα Έφεσος, Νεοκαισάρεια κλπ.

Υστερόγραφο στην ασημαντότητα (Κορνήλιος Καστοριάδης)


Κορνήλιος ΚαστοριάδηςΑπ ‘ όλα τα χαρακτηριστικά του σύγχρονου κόσμου -κρίσεις, αντιφάσεις, αντιθέσεις, τομές-, εκείνο που με εντυπωσιάζει περισσότερο είναι η ασημαντότητα.
Ας πάρουμε τη διαμάχη ανάμεσα στη Δεξιά και την Αριστερά. Στις ημέρες μας έχει χάσει το νόημα της. Όχι επειδή δεν υπάρχει υλικό, για να τροφοδοτηθεί μια πολιτική διαμάχη, και μάλιστα μια πολύ σοβαρή διαμάχη. Αλλά επειδή τόσο η Δεξιά όσο και η Αριστερά, λίγο έως πολύ, λένε τα ίδια πράγματα. [...]
Οι πολιτικοί είναι ανίσχυροι. Αυτό είναι βέβαιο. Το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να «πηγαίνουν με το ρεύμα», δηλαδή να εφαρμόζουν μια υπερ-φιλελεύθερη πολιτική, η οποία είναι της μόδας. Κατά τη γνώμη μου, δεν πρόκειται για πολιτικούς αλλά για μικροπολιτικούς που επιδίδονται σε ψηφοθηρία με οποιοδήποτε μέσον, με το marketing, κ.λπ. Ουσιαστικά, αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν κανένα πρόγραμμα. Στόχος τους είναι: είτε η παραμονή τους στην εξουσία, είτε η επιστροφή τους σ’ αυτήν. Και για να τον πετύχουν, είναι ικανοί για όλα. [...]
Οπωσδήποτε, υπάρχει ενδογενής σχέση ανάμεσα στη μηδαμινή πολιτική αυτού του είδους -ουσιαστικά, πρόκειται για το μη γίγνεσθαι της πολιτικής- και στην ασημαντότητα που χαρακτηρίζει τους άλλους τομείς· την ασημαντότητα στις τέχνες, στη φιλοσοφία, στη λογοτεχνία. Είναι το πνεύμα του καιρού μας. Όλα συνεργούν προς αυτήν την κατεύθυνση, προς τα ίδια αποτελέσματα. Όλα οδηγούν στην ασημαντότητα.
Περίεργο επάγγελμα η πολιτική, ακόμη κι αυτή εδώ η μηδαμινή πολιτική. Γιατί; Διότι προϋποθέτει δύο ικανότητες που δεν συνδυάζονται μεταξύ τους.
Η πρώτη ικανότητα είναι η κατάκτηση της εξουσίας (μπορεί να έχει κανείς τις καλύτερες ιδέες, αλλά αυτό δεν χρησιμεύει, εάν δεν έχει κατακτήσει την εξουσία).
Η δεύτερη είναι, μετά την κατάκτηση της εξουσίας, να την αξιοποιήσει κανείς, δηλαδή να κυβερνήσει.
Τίποτα όμως δεν εγγυάται ότι κάποιος που είναι ικανός να κυβερνήσει, είναι επίσης ικανός να ανέβει στην εξουσία. Στο παρελθόν, στις απόλυτες μοναρχίες, η άνοδος στην εξουσία προϋπέθετε να κολακεύει κανείς τον βασιλιά ή να είναι ευνοούμενος της Μαντάμ Πομπαντούρ. Σήμερα, στις ψευδο-δημοκρατίες μας, η άνοδος στην εξουσία προϋποθέτει να κολακεύει κανείς την κοινή γνώμη ή να έχει τηλεοπτική φωτογένεια. Χρησιμοποίησα τον όρο «ψευδο-δημοκρατία», διότι ανέκαθεν πίστευα και πιστεύω ότι η λεγόμενη «αντιπροσωπευτική δημοκρατία» δεν είναι αληθινή δημοκρατία. Οι αντιπρόσωποι της ελάχιστα αντιπροσωπεύουν τους εκλογείς. Κατά κύριο λόγο, αντιπροσωπεύουν τον εαυτό τους, ιδιαίτερα συμφέροντα, λόμπι, κ.λπ.
Όταν λέμε ότι κάποιος με αντιπροσωπεύει για τέσσερα χρόνια, χωρίς να έχω τη δυνατότητα ανάκλησης του, αυτό σημαίνει ότι απεκδύομαι της κυριαρχίας μου. (Ο Ζαν Ζακ Ρουσό το έχει πολύ καλά διατυπώσει: «Οι Άγγλοι νομίζουν ότι είναι ελεύθεροι, επειδή εκλέγουν τους αντιπροσώπους τους κάθε πέντε χρόνια, πλην όμως είναι ελεύθεροι μόνον μία ημέρα κάθε πέντε χρόνια· την ημέρα των εκλογών».) Το πρόβλημα δεν είναι μήπως στις εκλογές γίνει νοθεία και αλλοιωθούν τα αποτελέσματα. Αλλού έγκειται το πρόβλημα. Οι εκλογές είναι υπονομευμένες, διότι οι επιλογές των ψηφοφόρων έχουν καθοριστεί εκ των προτέρων.
Θα σας θυμήσω μια φράση του Αριστοτέλη: «Ποιος είναι πολίτης; Πολίτης είναι ο ικανός να κυβερνήσει και να κυβερνηθεί». Στη Γαλλία, υπάρχουν τριάντα εκατομμύρια πολίτες. Γιατί δεν είναι ικανοί να κυβερνήσουν; Διότι όλη η πολιτική ζωή στοχεύει ακριβώς στο να μη μαθαίνουν οι πολίτες πώς να κυβερνούν και, τελικά, να εμπιστεύονται στους ειδικούς το έργο της διακυβέρνησης. Υπάρχει δηλαδή μια αντι-πολιτική εκπαίδευση. Ενώ οι άνθρωποι έπρεπε να αναλαμβάνουν όλων των ειδών τις πολιτικές ευθύνες και να παίρνουν ανάλογες πρωτοβουλίες, τελικά, εθίζονται στο να ακολουθούν και να ψηφίζουν τις πολιτικές επιλογές που άλλοι τους παρουσιάζουν έτοιμες. Στις νεωτερικές κοινωνίες -ας πούμε από την εποχή της Αμερικανικής και της Γαλλικής Επανάστασης έως περίπου τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο· υπήρχαν φλέγουσες κοινωνικές και πολιτικές συγκρούσεις. Αυτούς τους δύο αιώνες τους σημάδεψαν σημαντικοί αγώνες. Τότε, οι άνθρωποι έκαναν διαδηλώσεις. Όμως δεν διαδήλωναν απλώς για μια σιδηροδρομική γραμμή (χωρίς αυτό να είναι περιφρονητέο), αλλά για μεγάλα πολιτικά ιδεώδη. Τότε, οι άνθρωποι έκαναν απεργίες. Όμως δεν απεργούσαν απλώς για τα μικρά συντεχνιακά συμφέροντα τους, αλλά για μεγάλα ζητήματα που αφορούσαν όλους τους μισθωτούς.
Σήμερα, παρατηρείται σαφής υποχώρηση της πολιτικής δραστηριότητας. Όσο οι άνθρωποι εγκαταλείπουν την πολιτική δραστηριότητα και αποσύρονται στην ιδιωτική τους σφαίρα, τόσο οι γραφειοκράτες και οι μικροπολιτικοί προελαύνουν. Και οι τελευταίοι έχουν για δικαιολογία ότι «ο κόσμος δεν κάνει τίποτα… γι’ αυτόν τον λόγο αναλαμβάνουμε εμείς πρωτοβουλίες…». Με τη σειρά του ο κόσμος λέει ότι «δεν αξίζει τον κόπο να ανακατευόμαστε… φθάνουν τόσοι που ασχολούνται, στο κάτω κάτω τι μπορούμε να κάνουμε εμείς;…». Και έτσι δημιουργείται φαύλος κύκλος. Η υποχώρηση της πολιτικής δραστηριότητας συνδέεται και με την κατάρρευση των μεγάλοι πολιτικών ιδεολογιών, είτε επαναστατικών είτε ρεφορμιστικών, οι οποίες ήθελαν πραγματικά να αλλάξουν την κοινωνία. Για χίλιους δυο λόγους, αυτές οι ιδεολογίες έχασαν το κύρος τους· έπαψαν να ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις των καιρών, στις προσδοκίες των ανθρώπων, στην κατάσταση της κοινωνίας, στην ιστορική εμπειρία.
Η κατάρρευση του Κομμουνισμού και η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης είναι ένα κεφαλαιώδες γεγονός. Κατονομάστε μου όμως έστω έναν πολιτικό -για να μην πω πολιτικάντη- της Αριστεράς, ο οποίος πράγματι να συλλογίστηκε τι συνέβη και γιατί. Ποιος πολιτικός της Αριστεράς αποκόμισε κάποια διδάγματα από τα γεγονότα αυτά; Κι όμως η πορεία του Κομμουνισμού -η πορεία προς τη θηριωδία, τον ολοκληρωτισμό, τα Γκουλάγκ έως την κατάρρευση- απαιτεί οπωσδήποτε πολύ βαθύ στοχασμό και συναγωγή συμπερασμάτων. Στοχασμό, για το τι ένα κίνημα -που θέλει να αλλάξει την κοινωνία- μπορεί ή δεν μπορεί, πρέπει ή δεν πρέπει, οφείλει ή δεν οφείλει να κάνει. Στην προκειμένη περίπτωση οι κύριοι της Αριστεράς παίρνουν ένα ολοστρόγγυλο μηδέν.
Πώς δημιουργείται, λοιπόν, ο καλός πολίτης; Ποιες ιδιότητες πρέπει να διαθέτει; Πρέπει να έχει γενικές ή ειδικές γνώσεις; Και τελικά, ποιοι πολίτες πρέπει να κυβερνούν; Αυτό το δίλημμα έχει τεθεί από τον Πλάτωνα. Ο Πλάτων έλεγε ότι οι φιλόσοφοι -αυτοί που έχουν γενική θεώρηση των πραγμάτων και είναι πάνω από τους ειδικούς- πρέπει να βασιλεύουν, δηλαδή να κυβερνούν. Η εναλλακτική λύση στις θέσεις του Πλάτωνος είναι η αθηναϊκή δημοκρατία.
Ας πάμε στην Αθήνα του 5ου και 4ου π.Χ. αιώνα. Για τους Αθηναίους εκείνης της εποχής κάθε πολίτης, ανεξαιρέτως κάθε πολίτης, είναι ικανός να κυβερνήσει (θυμίζω ξανά τη διατύπωση του Αριστοτέλη: «Πολίτης είναι ο ικανός να κυβερνήσει και να κυβερνηθεί»). Και πώς γίνεται αυτό; Με κλήρωση! Ρίχνουν κλήρο! Γιατί; Διότι πιστεύουν έμπρακτα ότι η πολιτική δεν είναι υπόθεση των ειδικών. Διότι πιστεύουν ότι δεν υπάρχει πολιτική επιστήμη. Υπάρχει μόνον γνώμη -«δόξα» στα αρχαία ελληνικά- περί της πολιτικής. Και θέλω να υπογραμμίσω ότι η ιδέα πως η πολιτική δεν αποτελεί υπόθεση των ειδικών και πως όλες οι γνώμες έχουν ίσην αξία, είναι η μόνη λογική δικαιολόγηση της αρχής της πλειοψηφίας.
Στην αρχαία Αθήνα, λοιπόν, τις πολιτικές αποφάσεις τις παίρνει ο λαός και όχι οι ειδικοί. Υπάρχουν όμως και εξειδικευμένες δραστηριότητες. Οι Αθηναίοι ασφαλώς δεν ήταν τρελοί να νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα… Τι έκαναν, τότε, οι πολίτες της αρχαίας Αθήνας σε σχέση με αυτό το θέμα; Πώς το αντιμετώπισαν; Έκαναν κάτι πάρα πολύ ενδιαφέρον. Δημιούργησαν τις εκλογές. Σωστά ή λάθος, πάντως τις δημιούργησαν. Και αυτό είναι γεγονός ιστορικά τεκμηριωμένο. Για τις εξειδικευμένες δραστηριότητες και μόνον γι’ αυτές -για την κατασκευή ναυπηγείων, για την ανέγερση ναών, για τη διεξαγωγή του πολέμου- χρειάζονται οι ειδικοί! Και αυτούς, τους ειδικούς, οι Αθηναίοι πολίτες τους εκλέγουν! Να ποιο είναι το νόημα των εκλογών. Διότι εκλογές σημαίνει εκλογή των καλυτέρων. Αλλά πώς μπορεί να επιτευχθεί κάτι τέτοιο; Πώς επιτυγχάνεται η εκλογή των καλυτέρων; Εδώ υπεισέρχεται ο όρος «εκπαίδευση του λαού». Ο λαός καλείται να επιλέξει, να εκλέξει. Οι Αθηναίοι, λοιπόν, εκλέγουν κάποιον για πρώτη φορά. Έστω ότι κάνουν λάθος. Έστω, ότι διαπιστώνουν, για παράδειγμα, πως ο Περικλής είναι ένας θλιβερός στρατηγός. Τι κάνουν σε μιαν τέτοια περίπτωση; Απλούστατα, δεν τον ξαναεκλέγουν ή τον ανακαλούν. Όμως, προκειμένου να έχει ουσία η γνώμη -η «δόξα»- των πολιτών για τα κοινά, θα πρέπει να έχει καλλιεργηθεί. Αλλά με ποιον τρόπο καλλιεργούν τη «δόξα» τους τη σχετική με τη διακυβέρνηση οι Αθηναίοι πολίτες; Μα βέβαια κυβερνώντας! Ως εκ τούτου, η αθηναϊκή δημοκρατία -και αυτό είναι το σημαντικό αποτελεί μια υπόθεση εκπαίδευσης και αγωγής των πολιτών. (Αυτή η καίριας σημασίας διάσταση, καθώς όλοι γνωρίζουμε, λείπει εντελώς σήμερα).
Ένα γαλλικό περιοδικό είχε δημοσιεύσει τα αποτελέσματα μιας έρευνας, σύμφωνα με την οποία το 60% των βουλευτών στη Γαλλία ομολογούν ότι δεν έχουν ιδέα από οικονομία! Πρόκειται για τους βουλευτές, που αποφασίζουν να αυξηθούν ή να μειωθούν οι φόροι, που αποφασίζουν συνεχώς, ενώ δεν έχουν ιδέα από οικονομία… Τελικά, οι βουλευτές, όπως και οι υπουργοί, είναι υπόδουλοι των τεχνικών συμβούλων τους. Συμβουλεύονται τους δικούς τους ειδικούς, πλην όμως έχουν και οι ίδιοι προκαταλήψεις ή προτιμήσεις. Εάν παρακολουθήσετε από κοντά τη λειτουργία μιας κυβέρνησης ή ενός μεγάλου γραφειοκρατικού μηχανισμού, θα διαπιστώσετε ότι οι κυβερνώντες και οι υπεύθυνοι εμπιστεύονται τους ειδικούς. Ωστόσο, επιλέγουν πάντα εκείνους τους ειδικούς που συμμερίζονται τις δικές τους απόψεις. Πάντα βρίσκεται ένας οικονομολόγος που θα πει «ναι, κύριε υπουργέ, όπως το λέτε πρέπει να γίνει». Πάντα βρίσκεται ένας ειδικός για θέματα στρατιωτικά που θα πει «ναι, χρειάζεται πυρηνικός εξοπλισμός» ή «όχι, δεν χρειάζεται πυρηνικός εξοπλισμός» και ούτω καθ’ εξής… Πρόκειται για ένα εντελώς ανόητο παιχνίδι, πλην όμως έτσι κυβερνόμαστε σήμερα.
Επανέρχομαι στο δίλημμα: «Ο πολίτης πρέπει να έχει γενικές ή ειδικές γνώσεις;». Η δική μου απάντηση: Πρώτον, οι ειδικοί στην υπηρεσία των πολιτών και όχι στην υπηρεσία κάποιων πολιτικών δεύτερον, οι πολίτες κυβερνώντας μαθαίνουν να κυβερνούν… Αλλά, για να είναι σε θέση οι άνθρωποι να ασχοληθούν με τα κοινά, θα πρέπει να έχουν λάβει την ανάλογη παιδεία. Όμως, η σύγχρονη παιδεία δεν έχει απολύτως καμία σχέση με αυτό το αίτημα. Στο σχολείο, ουσιαστικά, παίρνουμε εξειδικευμένες γνώσεις. Το σχολείο θα έπρεπε να είναι ιδιαιτέρως στραμμένο στα κοινά. Στο σχολείο θα έπρεπε να αναλύεται σε βάθος κάθε τι που αφορά τους οικονομικούς, τους κοινωνικούς και τους πολιτικούς μηχανισμούς. Θα έπρεπε να υπάρχουν μαθήματα πραγματικής ανατομίας της σύγχρονης κοινωνίας. Αλλά τι λέω τώρα… Εδώ τα σχολεία είναι ανίκανα να διδάξουν ακόμη και Ιστορία. Τα παιδιά βαριούνται στο μάθημα της Ιστορίας, ένα μάθημα που θα έπρεπε να είναι συναρπαστικό.
Πολλά πράγματα πρέπει να αλλάξουν, εάν θέλουμε να μιλήσουμε για αληθινή εκπαιδευτική δραστηριότητα στο πολιτικό πεδίο. Κάτι τέτοιο, προϋποθέτει αλλαγή των θεσμών. Προϋποθέτει νέους θεσμούς που να επιτρέπουν -και όχι να αποτρέπουν, όπως οι σήμερον ισχύοντες- την ενεργό συμμετοχή των πολιτών στα κοινά.
Ας εξετάσουμε, τώρα, για λίγο, τη σχέση του ανθρώπου με τη γνώση και με την πίστη. Στον 20ό αιώνα γνωρίσαμε την άκρατη κυριαρχία της ιδεολογίας -της ιδεολογικής πίστης- με την αυστηρή έννοια και, θα έλεγα, με την κακή έννοια του όρου. Ας πάρουμε ένα παράδειγμα από τη δεκαετία του ’70. Ας πάρουμε τις μαοϊκές ομάδες. Το πρόβλημα με τους μαοϊκούς δεν έγκειται στην άγνοια τους για το τι πραγματικά συνέβαινε στην Κίνα. Οι μαοϊκοί, είτε είχαν μυηθεί στο δόγμα από τους καθοδηγητές τους, είτε το είχαν δεχτεί από μόνοι τους χωρίς την παρεμβολή τρίτων. Το πρόβλημα λοιπόν βρίσκεται στο ότι οι ίδιοι -με τον ένα ή τον άλλο τρόπο- αποδέχτηκαν μιαν τέτοιου τύπου χειραγώγηση. Γιατί; Για ποιον λόγο; Διότι ήταν ανάγκη να είναι χειραγωγημένοι. Διότι είχαν ανάγκη να πιστεύουν. Και αυτό ακριβώς το θέμα ήταν ανέκαθεν η μεγάλη πληγή του επαναστατικού κινήματος. Η γνώση και η πίστη.
Ο Αριστοτέλης, στον οποίο συνεχώς αναφέρομαι και για τον οποίο έχω απέραντο σεβασμό, έχει πει κάτι – δεν μπορώ να πω ότι είναι ανοησία, δεδομένου ότι πρόκειται για τον Αριστοτέλη, που δεν είναι σωστό: «Ο άνθρωπος είναι ζώον, το οποίο επιθυμεί τη γνώση». Δεν συμφωνώ. Από την πλευρά μου υποστηρίζω ότι ο άνθρωπος δεν είναι ζώον, το οποίο επιθυμεί τη γνώση, αλλά ζώον το οποίο επιθυμεί την πίστη και, ακριβέστερα, τη βεβαιότητα μιας πίστης· εξ ου η μεγάλη δύναμη των θρησκειών, εξ ου η μεγάλη δύναμη των πολιτικών ιδεολογιών. Στο ξεκίνημα του, το εργατικό κίνημα χαρακτηριζόταν από έντονα κριτική στάση. Θυμηθείτε τους δύο πρώτους στίχους από το δεύτερο κουπλέ της Διεθνούς, που εξ άλλου είναι ο ύμνος της Κομμούνας: «Δεν υπάρχει υπέρτατος Σωτήρας ούτε Θεός» (άρα, εξοβελίζεται η θρησκεία), «Δεν υπάρχει Καίσαρ ούτε Αρχηγός» (άρα, έξω κι ο Λένιν)! Είδαμε όμως τι επακολούθησε… Είδαμε πού οδήγησε η ανάγκη για πίστη…
Άραγε, μετά από όλα όσα έχουν συμβεί, γίναμε σήμερα τουλάχιστον λίγο πιο σοφοί; Νομίζω ότι η εξέλιξη στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης καθώς και η εξέλιξη γενικώς της κοινωνίας έχουν συμβάλει, ώστε να αποκτήσουν οι άνθρωποι κάπως πιο κριτική διάθεση. Βέβαια, η ανάγκη για πίστη παραμένει. Υπάρχει πάντα ένα ποσοστό που διακαώς αναζητεί την πίστη· μιαν πίστη. Έτσι, βλέπουμε σε άλλες χώρες -όχι τόσο στη Γαλλία- φαινόμενα και, κινήματα, όπως η σαϊεντολογία, οι διάφορες σέχτες, ο φονταμενταλισμός. Χωρίς αμφιβολία, σήμερα, η στάση των ανθρώπων είναι πιο κριτική και πιο σκεπτικιστική από ό,τι ήταν στο παρελθόν. Είναι όμως μια στάση που αναστέλλει τη δράση.
Στο σημείο αυτό θα θυμίσω ότι ο Περικλής στον Επιτάφιο λέει στους Αθηναίους πως μόνον αυτοί έχουν κατορθώσει, ώστε η σκέψη τους να μην αναστέλλει τη δράση τους! Καταπληκτικό! Και προσθέτει: «εις τους άλλους, αντιθέτως, η μεν αμάθεια γεννά θράσος, η δε σκέψις ενδοιασμόν». Τις τελευταίες δεκαετίες διανύουμε μιαν περίοδο κατάργησης των φραγμών και των ορίων σε όλους τους τομείς. Αυτό συνεπάγεται την επιθυμία του απεριόριστου. Πρόκειται για μια μορφή απελευθέρωσης, που υπό μιαν έννοια αποτελεί μεγάλη κατάκτηση. Πρέπει όμως επίσης να μάθουμε -και αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία- να αυτοπεριοριζόμαστε, τόσο ως άτομα όσο και ως σύνολο. Η καπιταλιστική κοινωνία σήμερα είναι μια κοινωνία που από κάθε άποψη οδεύει προς την καταστροφή της’ μια κοινωνία ανίκανη να αυτοπεριοριστεί. Όμως μια πραγματικά ελεύθερη κοινωνία, μια κοινωνία αυτόνομη, πρέπει να ξέρει να αυτοπεριορίζεται. Ο αυτοπεριορισμός ισοδυναμεί με απαγόρευση, θα υποστηρίξουν ορισμένοι. Όχι. Δεν εννοώ απαγόρευση με την έννοια της καταστολής. Εννοώ, να ξέρουμε ότι υπάρχουν πράγματα που δεν πρέπει να τα επιθυμούμε ή που δεν πρέπει να τα κάνουμε. Παράδειγμα, το περιβάλλον. Καταστρέφουμε τον πλανήτη, στον οποίο ζούμε. Σκέφτομαι τα θαύματα: το Αιγαίο Πέλαγος, τις χιονισμένες οροσειρές, την «όψη» του Ειρηνικού ωκεανού από μια γωνιά της Αυστραλίας, το Μπαλί, τις Ινδίες, την επαρχία της Γαλλίας που την ερημώνουμε. Όσα θαύματα, τόσες καταστροφές. Καταστρέφουμε τον πλανήτη, ενώ θα έπρεπε να είμαστε οι κηπουροί του. Θα έπρεπε να τον θεραπεύουμε, δηλαδή να τον καλλιεργούμε και να τον φροντίζουμε έτσι όπως είναι. Μια τέτοια δραστηριότητα θα έπρεπε να αποτελεί βάση και προσανατολισμό της ζωής μας. Αλλά αυτή είναι πολύ δύσκολη αποστολή.
Προφανώς όμως όλα τα παραπάνω δεν έχουν σχέση ούτε με το σημερινό σύστημα, ούτε με το σημερινό κυρίαρχο φαντασιακό. Το φαντασιακό της εποχής μας είναι το φαντασιακό της απεριόριστης επέκτασης και της συσσώρευσης άχρηστων πραγμάτων… Δηλαδή; Δηλαδή, μια τηλεόραση σε κάθε δωμάτιο, ένας ηλεκτρονικός υπολογιστής σε κάθε δωμάτιο και ούτω καθεξής. Σ’ αυτό το φαντασιακό στηρίζεται το σύστημα. Και είναι αυτό ακριβώς που πρέπει να καταστραφεί. Τι θα μπορούσε λοιπόν να προτείνει κανείς για τη σημερινή κατάσταση, δεδομένου ότι είναι πολύ εύκολο να παρασυρθούμε, να αφεθούμε; (Ως γνωστόν, ο άνθρωπος είναι ζώον οκνηρόν). θα καταφύγω και πάλι στους αρχαίους. Υπάρχει μια υπέροχη φράση του Θουκυδίδη: «Πρέπει να διαλέξουμε ανάμεσα στην οκνηρία και την ελευθερία»! Αλλά και ο Περικλής, εάν δεν κάνω λάθος, έλεγε στους Αθηναίους: «Εάν θέλετε να είστε ελεύθεροι, πρέπει να εργάζεστε»!
Η ελευθερία είναι δραστηριότητα. Μια δραστηριότητα, η οποία ξέρει τα όρια της, ξέρει να αυτοπεριορίζεται. Η ελευθερία γνωρίζει ότι όλα μπορεί να τα κάνει, αλλά επίσης γνωρίζει ότι δεν πρέπει να τα κάνει όλα. Αυτό είναι, για μένα, το μεγάλο πρόβλημα της δημοκρατίας και του ατομικισμού.
Πηγή: «Είμαστε υπεύθυνοι για την ιστορία μας» (Ελευθεροτυπία – Επιμέλεια Τέτα Παπαδοπούλου)

ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΓΙΑ ΠΕΤΥΧΗΜΕΝΟ ΦΛΕΡΤ...


Συμβουλές για να ρίξεις στο κρεβάτι την 20άρα, 30άρα, 40άρα
Τι είναι αυτό που θέλουν οι γυναίκες; Αυτό είναι το αιώνιο ερώτημα που μας βασανίζει και θα μας βασανίζει..
Εάν βρεθείς σε μια παρέα γυναικών και τους κάνεις την παραπάνω ερώτηση θα αρχίσει ένα βουητό από φωνές. Εμπιστοσύνη. Ανεξαρτησία. Χιούμορ. Ευγένεια. Εμφάνιση. Και πολλά πολλά ακόμα.

Ωστόσο οι ειδικοί επισημαίνουν ότι αυτό που ψάχνει κάθε γυναίκα στον άντρα εξαρτάται από

ΜΗΝ ΠΕΤΑΤΕ ΤΟ ΚΡΑΣΙ....

Περίσσεψε κρασί;


- Κλείστε το με τον φελλό του και βάλτε το στο ψυγείο. Εκεί θα διατηρηθεί για 3-4 μέρες
- Αν πάλι έχετε τα ειδικά πώματα, στο ψυγείο θα διατηρηθεί για μία εβδομάδα

Και μην ξεχνάτε: Δεν χρειάζεται να πετάτε το κρασί που περισσεύει. Το βάζετε σε παγοθήκες στην κατάψυξη και κάθε φορά που θα χρειαστείτε στη μαγειρική ή αλλού, δεν θα υπάρχει λόγος ν' ανοίγετε ολόκληρο μπουκάλι με κρασί.


Διαβάστε περισσότερα: 24ωρο: Περίσσεψε κρασί; http://24wro.blogspot.com/2011/10/blog-post_4298.html#ixzz1ax6suthB

Οι τέσσερις σέξι χοροί που καίνε τις θερμίδες






Αν επιθυμείτε να αποκτήσετε ένα σέξι, καλλίγραμμο κορμί της τάξης μιας Shakira, η λύση είναι απλή: λάτιν χοροί. Χοροί όπως η salsa και η samba μπορούν να γίνουν το κλειδί για να κάψετε πολλές θερμίδες και να αποκτήσετε ένα γραμμωμένο σώμα.

Το κούνημα των γοφών στους λάτιν χορούς είναι το ίδιο αποτελεσματικό στην εξαφάνιση των θερμίδων με οποιαδήποτε άλλη άσκηση, καθώς έχει αποδειχθεί πως ενήλικες που ζυγίζουν γύρω στα 64 κιλά, μπορούν να κάψουν 340 θερμίδες αν χορεύουν για μία ώρα. Τον ίδιο ακριβώς αριθμό θερμίδων, δηλαδή, που θα έκαιγαν αν κολυμπούσαν ή περπατούσαν για μια ώρα.

Σύμφωνα με τον οργανισμό Livestrong, οι κινήσεις των λάτιν χορών κάνουν όλα τα μέλη του σώματος να κινούνται, αυξάνοντας τον καρδιακό παλμό και καίγοντας θερμίδες για αρκετή ώρα μετά το τέλος του χορού. Επιπροσθέτως, η ρυθμική και γρήγορη μουσική των χορών αυτών κάνει την άσκηση διασκεδαστική και ευχάριστη.

Αν δυσκολεύεστε να διαλέξετε μεταξύ των λάτιν χορών, η παρακάτω λίστα με τους τέσσερις πιο δημοφιλείς και αποτελεσματικού χορούς μπορεί να σας βοηθήσει στην επιλογή σας.

1. Samba: Ένας τυπικός βραζιλιάνικος χορός που αποτελεί το «πλήρες πακέτο» στο κάψιμο των θερμίδων. Αν φτάσετε σε ικανοποιητικό επίπεδο, μπορείτε να καίτε μέχρι και 432 θερμίδες την ώρα.

2. Salsa: Ο χορός αυτός έχει ρίζες στην Κούβα και το Puerto Rico και μπορεί να «σμιλέψει» τους δικέφαλους και τους τετρακέφαλούς σας, τις γάμπες και τους μηρούς. Μπορείτε να χορέψετε solo ή σε ζευγάρια. Σε κάθε περίπτωση, οι κινήσεις του έχουν την επίδραση ήπιας αεροβικής άσκησης και μπορούν να κάψουν μέχρι και 410 θερμίδες την ώρα.

3. Merenque: Αν βαριέστε να περπατάτε για μία ώρα, προτιμήστε να μάθετε Merengue. Πρόκειται για τον επίσημο χορό της Δομινικανής Δημοκρατίας και μπορεί να σας κάνει να κάψετε μέχρι και 372 θερμίδες την ώρα. Οι μηροί και οι γάμπες σας θα τονιστούν εντυπωσιακά και θα αποκτήσετε ακαταμάχητα πόδια.

4. Cumbia: Η Cumbia είναι ο χορός στον οποίο επιδίδονταν οι νέοι που ήταν σκλάβοι στη Κολομβία. Οι χορογραφίες του γίνονται με τη συνοδεία ενός τυμπάνου και μπορούν να σας κάνουν να χάσετε μέχρι και 396 θερμίδες την ώρα, όσο δηλαδή θα καίγατε παίζοντας πόλο για 30 λεπτά.

ΠΗΓΗ: queen.gr

NEA ΤΡΟΙΚΑ ΣΤΟ ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ.


Διαμαντοπούλου-Λοβέρδος-Ραγκούσης: «Η θα βουλιάξουμε όλοι μαζί ή θα σωθούμε όλοι μαζί»
Κοινό άρθρο υπογράφουν οι τρεις κορυφαίοι υπουργοί: Αννα Διαμαντοπούλου, Ανδρέας Λοβέρδος και Γιάννης Ραγκούσης. Πρόκειται για πολιτική πλατφόρμα, που καταθέτουν πρώτη φορά υπουργοί της κυβέρνησης. «Το Έθνος και η Πατρίδα αυτή τη στιγμή έχουν ανάγκη από Πολιτική και Κοινωνική Συμφιλίωση, ταχύτατη υλοποίηση των δεσμεύσεων και των μεταρρυθμίσεων και προστασία της Δημοκρατίας. Ή θα τα κάνουμε όλα μαζί ή μας περιμένει συμφορά», υπογραμμίζουν μεταξύ άλλων.

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΑΚΟΠΗ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΔΡΟΜΟΥ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ



Σοβαρότατοι κίνδυνοι για το περιβάλλον και την ασφάλεια του έργου και των μετακινήσεων, προκαλούνται από την ουσιαστική διακοπή, εδώ και αρκετούς μήνες, των εργασιών κατασκευής του νέου αυτοκινητοδρόμου στην Κοιλάδα των Τεμπών. Σύμφωνα με...
την Καθημερινή της Κυριακής, τα προβλήματα στη χρηματοδότηση έχουν οδηγήσει στην παύση των εργασιών στα περισσότερα μέτωπα του έργου. Πέρα από τις κοινωνικές επιπτώσεις (ανεργία εργαζομένων), υπάρχουν κίνδυνοι σοβαρών ζημιών στο περιβάλλον και στο ίδιο το έργο.
«Η παράκαμψη της κοιλάδας των Τεμπών έχει ολοκληρωθεί σε ποσοστό περίπου 70% σε ότι αφορά το τεχνικό μέρος. Υπάρχουν όμως μια σειρά ανοιχτές πληγές όπως εκσκαφές, τεράστιοι σωροί υλικών εκσκαφής, σήραγγες χωρίς ολοκληρωμένη επένδυση και φρεάτια εξαερισμού. Όλα αυτά ενέχουν τον κίνδυνο μη αναστρέψιμης οικολογικής βλάβης» δηλώνει ο κ. Ζήσης Αργυρόπουλος, μηχανικός περιβάλλοντος για το έργο.
Η συνεχιζόμενη χρήση της παλιά εθνικής οδού μέσα στην Κοιλάδα των Τεμπών, από τα οχήματα και κυρίως τα βαριά, ανεξάρτητα από το επίπεδο ασφάλειας που έχει επιτευχθεί, διατηρεί τους κινδύνους πτώσης μικρών βράχων και άλλων υλικών στην άσφαλτο με απρόβλεπτες συνέπειες. Ήδη η εταιρεία «Αυτοκινητόδρομος Αιγαίου» ανακοίνωσε ότι θα διακόψει την κυκλοφορία από 7- 10 μέρες μέσα στον Νοέμβριο για την καθιερωμένο εξαμηνιαίο προληπτικό έλεγχο.
Η ανάδοχος εταιρεία «Αυτοκινητόδρομος Αιγαίου Α.Ε.» δηλώνει ότι οι εργασίες σταμάτησαν στις αρχές του Ιουνίου 2011, εξαιτίας της παύσης της χρηματοδότησης από τις τράπεζες από τον Οκτώβριο του 2010. Οι τράπεζες θεωρούν ότι το έργο δεν είναι βιώσιμο.

Κοινή ερώτηση 30 βουλευτών της Ν.Δ. μεταξύ των οποίων και ο βουλευτής Πιερίας Κ.Κουκοδήμος προς τον υπουργό Οικονομικών κ.Ευάγγελο Βενιζέο




ΘΕΜΑ:      Γιατί δεν εφαρμόζεται η νομοθεσία για τη διαφυγή του μαύρου χρήματος σε λογαριασμούς του εξωτερικού;


Με βάση τα στοιχεία που παρατίθενται στο νέο προϋπολογισμό του 2012, που πρόσφατα κατατέθηκε στη Βουλή, δεν υπάρχει καμία εγγραφή για προβλεπόμενα έσοδα για το 2012 από την πάταξη της φοροδιαφυγής. Με βάση το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2011-2015, δεν υπάρχουν αναφορές για συγκεκριμένα έσοδα για την περίοδο 2010-2012, ενώ υπάρχουν συγκεκριμένες προβλέψεις μόνο για την περίοδο 2013-2015 (€880 εκ., €970 εκ. και €1,15 αντιστοίχως). Στο δε αρχικό Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης του Ιανουαρίου 2010, υπήρχε πρόβλεψη για αύξηση των εσόδων του προϋπολογισμού κατά 0,5% του ΑΕΠ από την μείωση της φοροδιαφυγής, η οποίο στη συνέχεια εξαφανίστηκε, στις μεταγενέστερες μορφές των σχετικών προγραμμάτων (Μνημόνιο, Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2011-2015 και τα παρελκόμενα τους).  

Ευθαρσώς πλέον καταγράφονται οι πηγές των εσόδων του προϋπολογισμού, που εξαιρούν παντελώς έσοδα από την καταπολέμηση της παραοικονομίας και της φοροδιαφυγής. Μάλιστα, με βάση τα αναφερόμενα στο δημοσίευμα της εφημερίδας «Κέρδος» στο φύλλο της 4 Οκτωβρίου, 2011, το μεγαλύτερο μέρος των εσόδων του νέου προϋπολογισμού προέρχεται από το φόρο εισοδήματος φυσικών προσώπων και από την φορολόγηση της ακίνητης περιουσίας. Έτσι, ακόμα και στο νέο σχέδιο προϋπολογισμού, όχι μόνο συνεχίζεται η δυσανάλογη και άδικη  φορολογική κατανομή των βαρών στους φορολογούμενους, αλλά ενισχύεται ακόμα περαιτέρω, εις βάρος των αδύναμων, η διπλοπροσωπία της κυβέρνησης, που εξαντλεί όλη την αυστηρότητα του ΜΟΝΟΝ στους αδύναμους πολλούς και δείχνει επιείκεια στους λίγους ισχυρούς.

Παράλληλα, παραμένει ουσιαστικά παγωμένος ο πολυδιαφημισμένος από την κυβέρνηση έλεγχος σε αυτούς που έστειλαν χρήματα από τους λογαριασμούς τους στις ελληνικές Τράπεζες σε Τράπεζες του εξωτερικού. Με βάση καταγγελίες της εφημερίδας «Παρόν», στο φύλλο της 2 Οκτωβρίου, 2011, αποκαλύπτονται στοιχεία για την απελπιστική καθυστέρηση στην παροχή στοιχείων για λογαριασμούς, αν και με πρωτοβουλία της ίδιας της κυβέρνησης έχουν ψηφιστεί διατάξεις σε δύο φορολογικά νομοθετήματα (του 2010 και πρόσφατα του καλοκαιριού του 2011) που δεν νομιμοποιούν καμία καθυστέρηση πλέον από πλευράς τραπεζών. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε ότι το ΣΔΟΕ έχει υποβάλει πάνω από 3800 αιτήματα σε τράπεζες για παροχή στοιχείων, αλλά μόνο 130 από αυτά έχουν οδηγήσει σε άνοιγμα λογαριασμών. Αυτές δε οι περιπτώσεις απέδωσαν σημαντικά, με μεγάλα ποσά νέων φορολογικών εσόδων και έσοδα από πρόστιμα της τάξης των €100 εκατ. Είναι, συνεπώς, εμφανές το συμπέρασμα ότι μία ενίσχυση τέτοιων ελέγχων θα αύξανε σημαντικά τα έσοδα του κράτους, δημιουργώντας δημοσιονομικά ισοδύναμα που θα αναπλήρωναν κοινωνικά ανάλγητες εισπρακτικές μεθοδεύσεις.

Όλα τα παραπάνω συμβαίνουν τη στιγμή που το κράτος έχει στηρίξει το τραπεζικό σύστημα με την παροχή εγγυήσεων, χωρίς, απ’ ότι φαίνεται τουλάχιστον, να λαμβάνει κάποιο ανάλογο όφελος για την προστασία των συμφερόντων των φορολογούμενων ελλήνων πολιτών.

Με βάση τα παραπάνω δεδομένα,

Ερωτάται ο κ. Υπουργός

1.      Έχει δοθεί συγκεκριμένη εντολή στους Επιτρόπους που έχει διορίσει το κράτος και συμμετέχουν στα διοικητικά Συμβούλια των Τραπεζών, να θέσουν ζήτημα τήρησης του νόμου και να επισπευστούν οι διαδικασίες παροχής των στοιχείων στις αρμόδιες φορολογικές αρχές;

2.      Τι δεσμεύσεις έχει λάβει η κυβέρνηση από τις τράπεζες έναντι της παροχής εγγυήσεων σε αυτές; Με ποιο τρόπο εκφράζεται το όφελος που προσδοκά ο μέσος πολίτης από αυτή τη διαδικασία;

3.      Τι τελικά προτίθεται να κάνει η κυβέρνηση για την αναζήτηση του παράνομου χρήματος που αδιαμφισβήτητα πλέον κυκλοφορεί σε τραπεζικούς λογαριασμούς;  


Οι ερωτώντες Βουλευτές

ΑΔΑΜΑΝΤΙΟΣ ΠΕΠΕΛΑΣΗΣ: ΜΕ 3 ΑΤΑΚΕΣ ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ "ΚΟΛΑΣΗ"




ΑΕΚ -ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ 1-1


Χωρίς νικητή έληξε το πρώτο μεγάλο ντέρμπι της φετινής σεζόν. ΑΕΚ και Ολυμπιακός μοιράστηκαν βαθμούς και εντυπώσεις στο μεταξύ τους 1-1 στο ΟΑΚΑ.
please wait 2 seconds for an uncompressed image, or press Ctrl+F5 for original quality page

Καλλιτεχνική "έκρηξη" στην Ελλάδα παρά την οικονομική κρίση διαπιστώνουν οι New York Times.


Όσο η χώρα μας βυθίζεται όλο και περισσότερο στην κρίση, τόσο το καλλιτεχνικό κίνημα κερδίζει έδαφος. Η φτώχεια θέλει καλοπέραση και η κρίση καλλιτεχνική αναγέννηση παρατηρούν ρεπόρτερ από τους New York Times.
"Η κρίση του χρέους έχει δημιουργήσει ένα ενδιαφέρον φωτεινό σημείο: μία έκρηξη καλλιτεχνικής δραστηριότητας ως απάντηση στην εθνική κρίση ταυτότητας που έχει προκαλέσει.", γράφει για τους Times ο Rachel Donadio.
"Οι γκαλερί έχουν αναπτυχθεί. Οι καλλιτέχνες του δρόμου ζωγραφίζουν μικροσκοπικά διαμάντια εν μέσω της εξαθλίωσης στο κέντρο της πόλης. Μία νέα γενιά κινηματογραφιστών έχει συλλάβει τον αέρα της αβεβαιότητας, κάνοντας το γνωστό παράξενο"
Οι New York Times χαρακτηρίζουν την οικονομική κρίση ως μούσα των τεχνών και απεικονίζουν σε φωτογραφικό τους υλικό το ακατάπαυστο ταλέντο των Ελλήνων καλλιτεχνών.
Ο Αλέξανδρος Τζάννης κάθεται εν μέσω του έργου του που αποτελεί κομμάτι μίας έκθεσης στο Μεταξουργείο, ενώ λίγο παραπέρα ένα ακόμα κομμάτι της έκθεσης με τίτλο "Καλοκαίρι στη μέση του Χειμώνα" βρίσκεται στην Αθήνα για τα μάτια σας μόνο.
news247.gr
Στο χώρο της μεγάλης οθόνης νέοι καλλιτέχνες δημιουργούν ταινίες που αντικατοπτρίζουν το αβέβαιο μέλλον της χώρας. Η ταινία "Attenberg" της Αθηνάς Ραχή Τσαγγάρη και ο "Κυνόδοντας" του Γιώργου Λάνθιμου, που διεκδίκησε Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας την περασμένη χρονιά βρίσκονται ανάμεσά τους.
Σε τοίχους της πόλης βλέπουμε, πρώτα μία γυναίκα να κρατά στα χέρια της ένα τσουβάλι με ευρώ και γύρω από το κεφάλι της να έχει ένα φωτοστέφανο που γράφει "40 χρόνια+ Χρεοκρατία" και έπειτα ένα έργο που απεικονίζει χέρια που προσεύχονται προς τα κάτω στο κέντρο της Αθήνας.
Ενώ το φωτογραφικό οδοιπορικό κλείνουν η γκαλερί της Ρεβέκκας Κάμχη στο Μεταξουργείο που όπως δηλώνει η ίδια την επισκέπτονται για αγορές όλο και λιγότερα άτομα και τα έργα της Λυδίας Δαμπασίνα και του Γάλλου Matthieu Laurette αντίστοιχα στην προσωρινή έκθεση Kunsthalle Athena.