Σάββατο, 29 Απριλίου 2017

Μη μ’αφήνεις να γδέρνομαι άλλο σε ξύλινα χάδια…

Της Σοφίας Ισμήνης
Έλα γρήγορα. Χέρια αδέξια 
ψάχνουν επίμονα να βρουν τον έρωτά μου.
Στο έλεος τους με άφησες.
Να εκλιπαρώ, να πάψουν να ζητούν,

κάτι που σου ανήκει.

Ρούχα να μη φορέσεις φανταχτερά,
έλα ντυμένος αποφάσεις.
Θα ζήσουμε σε ένα μικρό τετράγωνο,
θα τρως από το στόμα μου
κι από τη χούφτα σου θα πίνω νερό.
Μη σπαταλάς τα νιάτα μας 
ποιο δρόμο να διαλέξεις,
σαν όλους εκείνους που οδηγούν
στα μεγάλα, δύσκολος θα ‘ναι.
Πάρε όποιον θέλεις, θα τον περπατήσω. 
Μόνο συντόμευε, γδέρνομαι στα ξύλινα χάδια.
Τί απέγιναν τα μάτια μου, τα χείλη,
η φωνή μου, γιατί τα αρνούμαι.
Κουράστηκα να δίνω εξηγήσεις 
για λογαριασμό σου.
Έλα και πες τους πως δεν τα ορίζω,
πως όλα δικά σου είναι.
Τα χέρια μου πως χέρια δεν ήταν,
προτού να τα κρατήσεις.
Όνομα πως δεν είχα,
προτού να με φωνάξεις,
πως ζω με τις ανάσες που μου άφησες.
Έλα γρήγορα γιατί θα ανθίσουν
οι αμυγδαλιές όπου να ‘ναι
κι η Άνοιξη δεν θα ‘ρθει.
Έλα και πες τους, 
πως θα με πάρεις μαζί σου.