Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

Αντρέ Μωρουά, Σε εκείνη που δεν ξέρει να γράφει

Είστε μια θαυμάσια γυναίκα, Ζιζέλ. Η συνομιλία μαζί σας είναι το πιο ευχάριστο πράγμα στον κόσμο. Είστε πνευματώδης και διηγείστε ωραία. Κι όμως γράφετε άσχημα. Τα γράμματά σας είναι σπάνια, σύντομα και, τις περισσότερες φορές, χωρίς ενδιαφέρον. Το ξέρετε άλλωστε καλά, γι αυτό και γράφετε τόσο λίγο… θα μου πείτε

πως δεν είναι καθόλου έτσι, πως δεν έχετε, απλούστατα, καιρό. θα μου πείτε πώς τα πλάσματα που έχουν για σας ενδιαφέρον τα βλέπετε συχνά και τους λέτε προφορικά εκείνα που θέλετε να τους πείτε. Αν είναι μακριά, τους τηλεφωνείτε. Όσο για τους άλλους, γιατί να τούς γράφετε; Αυτές οι δικαιολογίες είναι πολύ φτωχές… Όχι, δεν πιστεύω πως ένα τηλεφώνημα μπορεί να αντικαταστήσει, όπως λέτε, ένα γράμμα. Το τηλεφώνημα επιτρέπει να αναγγείλει κάνεις ένα γεγονός, να δώσει ένα ραντεβού, να φλυαρήσει ίσως και λιγάκι – μα το τηλέφωνο δεν μπορεί να είναι το μέσο για να πείτε την αλήθεια σχετικά με ένα βαθύτερό σας συναίσθημα ή να εξουδετερώσετε τις αφορμές μιας παρεξηγήσεως… Κι έπειτα, η τηλεφωνική συζήτηση ξεχνιέται, ενώ το γράμμα μένει. Ο αλληλογράφος σας μπορεί να το ξαναδιαβάσει, κι αν είναι τρυφερό και λεπτό, να το απολαύσει. Ακόμα κι ο γραφικός χαρακτήρας λέει πολλά κι αποκαλύπτει τον άνθρωπο. Κοιτάξτε πόσο πολύτιμα μας είναι τα ερωτικά ή φιλικά γράμματα που άφησαν οι μεγάλες γυναίκες ή οι μεγάλοι άνδρες του παρελθόντος! Αν η αλληλογραφία των αδιάφορων και των νεκρών δίνει τέτοιες χαρές, φαντασθείτε τι ευχαριστήσεις μπορεί να δώσει το γράψιμο μιας ζωντανής κι αγαπημένης γυναίκας! Όσο για τον καιρό, θα τον βρείτε! Μήπως δεν χάνετε κάθε μέρα τόσον καιρό σε πράγματα πολύ μάταια; Η αλήθεια είναι, σας το επαναλαμβάνω, πως δεν γράφετε γιατί έχετε την εντύπωση πως τα γράμματά σας δεν θα ήταν αντάξιά σας. Γιατί; Γιατί το λεξιλόγιό σας είναι αόριστο και περιορισμένο. Στο τηλέφωνο μπορεί κανείς να πει: «Ήσουν χτες βράδυ στο Μαρινιύ; Ήταν θαυμάσια… Είδες την έκθεση Πικάσο; Είναι καταπληκτική». Θα ήταν ντροπή να γράψει κανείς τέτοιες κοινοτοπίες και το ξέρετε. Αλλά τίποτε δεν σας υποχρεώνει να τις γράψετε, θ” αρκούσε να συνηθίσετε, όταν είσθε καθισμένη μπροστά στο χαρτί σας, να «σφίγγετε» περισσότερο τις αναμνήσεις σας και τα αισθήματά σας. Μείνετε φυσική κι αληθινή, μα ψάξτε λίγο βαθύτερα μέσα σας… Ιδίως προσπαθήστε να βρίσκετε τις ακριβείς λέξεις, τις σωστές εικόνες, πού θα επιτρέψουν στον αλληλογράφο σας να δει ή να καταλάβει καλά αυτό που περιγράφετε. Δώστε του διασκεδαστικές ή ενδιαφέρουσες μικρολεπτομέρειες σχετικά με τη ζωή σας, μ” αυτά που είδατε. Δεν είναι καθόλου δύσκολο, παρόλο πού θα νομίζετε, ασφαλώς, το αντίθετο: Είναι μια απλή συνήθεια. Αποκτήστε τη συνήθεια αυτή. Θα δώσετε έτσι, χωρίς πολύν κόπο, μεγάλες ευτυχίες σε εκείνους που σας αγαπούν, θα δώσετε ευτυχία και στον εαυτό σας, γιατί το γράψιμο είναι διασκεδαστικό όταν γίνεται ωραία και γιατί θα λάβετε, αν οι φίλοι σας είναι αντάξιοί σας, απαντήσεις ποιότητος. Και τέλος δεν αποκλείεται να δώσετε ευτυχία και στους ανθρώπους που θα ζήσουν δυο ή τρεις αιώνες μετά από εσάς. Η Μαντάμ Ντε Σεβινιέ δεν ήταν παρά μια γυναίκα σαν κι εσάς που έγραφε στην κόρη της. Μόνο που έγραφε ωραία… Αντρέ Μωρουά

 www.ithaque.gr