Σάββατο, 29 Ιουλίου 2017

Τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα της αγάπης, από την Αλεξάνδρα Λάμπρου

Τα  7 θανάσιμα αμαρτήματα της αγάπης, από την Αλεξάνδρα Λάμπρου
Η ιστορία μιας χαμένης αγάπης προκαλεί συγκίνηση ακόμα και στους πιο κυνικούς.

Όλες οι μορφές τέχνης έχουν ποικιλοτρόπως υμνήσει το μετέωρο αίσθημα του
ανεκπλήρωτου, αφού εγείρει το πιο βασανιστικό πανανθρώπινο ερώτημα “ποιος είμαι αν δεν αγαπιέμαι”.
Οι περισσότερες σχέσεις αποτυγχάνουν αφήνοντας πολλά “γιατί” και πολλά “επειδή”.
Όποιος ομως τολμήσει να σκάψει πιο βαθιά, θα μπορέσει να αντικρύσει ότι όσο θέλει να αγαπηθεί, άλλο τόσο φοβάται να παραδοθεί σε αυτό. Και εδώ είναι που αρχίζουν να εκδηλώνονται οι άμυνες για αυτοπροστασία και αποφυγή του πόνου.  Αυτές οι άμυνες μάς δίνουν μια ψευδή αίσθηση ασφάλειας, αλλά μας εμποδίζουν να αφεθούμε στην οικειότητα και στο ψυχικό δέσιμο  που τόσο πολύ επιθυμούμε.
Ποιοι είναι λοιπόν οι λόγοι που μας οδηγούν στην αποφυγή της αυτοπαράδοσης και τελικά διαλέγουμε την άτακτη φυγή; Ή αλλιώς, ποια είναι τα «αμαρτήματα» που σκοτώνουν την υπαρξιακή μας ανάγκη να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε;
1.Η πραγματική αγάπη μάς κάνει να νιώθουμε ευάλωτοι.

Μια νέα σχέση είναι ένα ανεξερεύνητο έδαφος και οι περισσότεροι από μας έχουν τον φυσικό φόβο του αγνώστου. Το να αφεθείς στον έρωτα σημαίνει πραγματικό κίνδυνο.

Ζητάμε  να εμπιστευτούμε ένα άλλο πρόσωπο, κάτι όμως που μας καθιστάεκτεθιμένους και τρωτούς. Οι υπαρξιακές μας άμυνεςδιαταράσσονται. Όσες συνήθειες είχαμε στα πλαίσια της μοναχικότητάς μας για να νιώθουμε πλήρεις και ασφαλείς αρχίζουν να παραμερίζονται. Η καθημερινότητά μας αλλάζει και γίνεται ανοίκεια προς εμάς.
Αντιστεκόμαστε στην αλλαγή για να μην τη συνηθίσουμε. Τίνουμε να νιώθουμε ότι όσο πιο πολύ ενδιαφερθούμε για κάποιον άλλον πέρα από εμάς, όσο πιο πολύ χώρο παραδόσουμε στον “εισβολέα”, τόσο πιο πολύ θα πονέσουμε στην πιθανή εγκατάλειψηκαι το κενό θα είναι τελικά δυσβάσταχτο.
2. Η νέα αγάπη ανακινεί παρελθοντικές πληγές.
Όταν μπαίνουμε σε μια σχέση, σπάνια γνωρίζουμε το πόσο έχουμε επηρρεαστεί από το παρελθόν μας.
Το ότι πληγωθήκαμε σε προηγούμενες σχέσεις, αρχίζοντας  από την παιδική μας ηλικία, έχει μια ισχυρή επιρροή στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τους ανθρώπους, καθώς επίσης και στον τρόπο με τον οποίο ενεργούμε στις ερωτικέςμας σχέσεις.
Η παλιά, αρνητική δυναμική μπορεί να μας καταστήσει επιφυλακτικούς στο να ανοιχτούμε σε νέους ανθρώπους. Οδηγούμαστε μακρυά από την οικειότητα, επειδή εγείρει παλιά συναισθήματα πόνου, απώλειας, θυμού ή απόρριψης.
3. Η αγάπη αμφισβητεί την παλιά ταυτότητα.
Πολλοί από εμάς παλεύουμε με τα ελλοχεύοντα συναισθήματα αναξιότητας για αγάπη.Έχουμε πρόβλημα να αισθανθούμε την αξία μας και να πιστέψουμε ότι μπορεί πραγματικά κάποιος να ενδιαφερθεί για εμάς.Πολλοί έχουμε μια « εσωτερική φωνή” που μας κρίνει και μας λέει ότι δεν αξίζουμε την  ευτυχία.
Αυτή η φωνή διαμορφώνεται από την επίπονη εμπειρία της παιδικής ηλικίας και τις κρίσιμες πεποιθήσεις στις οποίες εκτεθήκαμε νωρίς στη ζωή μας, καθώς επίσης και από τα συναισθήματα που είχαν οι γονείς μας για τον ίδιο τους τον εαυτό.
Ενώ αυτές οι πεποιθήσεις προκαλουν πόνο , με την πάροδο του χρόνου, έχουν γίνει ένα με μας ως αυτοπεριοριστικές ιδέες. Ως ενηλίκες, ίσως να αποτυγχάνουμε  νατις αντιληφθούμε ως εμπόδιο στην προσωπική μας ωρίμανση και εξέλιξη.
Αντ' αυτού, υιοθετούμε την καταστροφική τους άποψη ως δική μας.Αυτές οι κρίσιμες σκέψεις ή «εσωτερικές φωνές» είναι συχνά επιβλαβείς και δυσάρεστες, αλλά δημιουργούν επίσης και ένα αίσθημα οικειότητας, αφού είναι αυτό που μόνο γνωρίζουμε.
Όταν ένα άλλο πρόσωπο που μας εκτιμά και μας αγαπά, μας βλέπει διαφορετικά από αυτές τις “φωνές”, ίσως πραγματικά να αρχίσουμε να αισθανόμαστε ανήσυχοι και αμυντικοί, δεδομένου ότι “ενοχλούν” το αίσθημα του οικείου που τόσο έχουμε ανάγκη.
4. Με την πραγματική χαρά έρχεται και ο πραγματικός πόνος.
Κάθε φορά πουβιώνουμε την αληθινή χαρά σε συναισθηματικό επίπεδο ως ένα πολύτιμο δώρο της ζωής, αναμένεται να αισθανθούμε και μεγάλη θλίψη.
Πολλοί από εμάς, προς αποφυγή της θλίψης, αρνούμαστε και αυτά που μας δημιουργούν αίσθημα ευτυχίας.Το αντίθετο ισχύει επίσης. Δεν μπορούμε επιλεκτικά να αναισθητοποιούμαστε μπροστά στον πόνο , ενώ ταυτόχρονα είμαστε ευαίσθητοι στη χαρά μας.
5. Η αγάπη είναι συχνά άνιση.
Πολλοί άνθρωποι  διστάζουν να αναμιχθούν με κάποιον που  «ενδιαφέρεται  πάρα πολύ». 
Ανησυχούν ότι εάν αναμιχθούν, τα δικά τους συναισθήματα δε θα εξελιχθούν και ο άλλος θα καταλήξει να πληγωθεί και θα νιώσει απόρριψη. Η αλήθεια είναι ότι η αγάπη είναι συχνά άνιση, με το ένα ή το άλλο άτομο να αισθάνεται λιγότερο ή περισσότερο, χρόνο με το χρόνο.
Τα συναισθήματά μας προς κάποιον είναι μια συνεχώς μεταβαλλόμενη δύναμη. Μέσα σε δευτερόλεπτα, μπορεί να αισθανθούμε το θυμό, την ενόχληση ή ακόμα και το μίσος για ένα πρόσωπο που αγαπάμε.Η ανησυχία  σχετικά με το πώς θα αισθανθούμε, μας αποτρέπει από το να δούμε την φυσική εξέλιξη των συναισθημάτων μας.
Είναι καλύτερο να είμαστε ανοιχτοί  στο πώς τα συναισθήματά μας αναπτύσσονται με την πάροδο του χρόνου. Η ενοχή επίσης καταστέλνει την επιθυμία να γνωρίσουμε καλύτερα αυτόν που εκφράζει ενδιαφέρον για μας και μπορεί να μας αποτρέψει από τη διαμόρφωση μιας σχέσης που θα μπορούσε πραγματικά να μας κάνει ευτυχισμένους.
6. Οι σχέσεις μπορούν να σπάσουν τη σύνδεσή μας με οικογένειά μας.
Οι σχέσεις μπορούν να είναι το τελευταίο σύμβολο ότι ενηλικιώμαστε. Αντιπροσωπεύουν την έναρξη της ζωής μας ωςανεξάρτητα, αυτόνομα άτομα. Αυτή η ανάπτυξη μπορεί επίσης να αντιπροσωπεύσει έναν “χωρισμό” από την οικογένειά μας.
Όπως και όταν σπάει η παλιά ταυτότητα, αυτός ο χωρισμός δεν έρχεται φυσικά.Αφήνοντας συναισθηματικά πίσω μας την οικογένεια καταγωγής, το παιδί μέσα μας ενηλικιώνεται, καθώς τολμά να διαφοροποιηθεί από τις αρνητικές δυναμικές που μάστισαν τις πρώτες μας σχέσεις και διαμόρφωσαν την ταυτότητά μας.
7. Η αγάπη ξυπνά τους υπαρξιακούς φόβους.
Όσα περισσότερα έχουμε, τόσα περισσότερα πρέπει να χάσουμε. Όσο περισσότερο νοιαζόμαστε για κάποιον, τόσο περισσότερο φοβόμαστε ότι θα μας εγκαταλείψει.
Όταν ερωτευόμαστε, όχι μόνο αντιμετωπίζουμε το φόβο απώλειας του συντρόφου μας, αλλά γινόμαστε πιο συνειδητοί απέναναντι στη θνησιμότητά μας. Η ζωή μας  αποκτά τώρα περισσότερο νόημα και αξία, και η σκέψη ότι θα τερματίσει μας προκαλεί υποσυνείδητα μεγάλο φόβο και παραλυσία. 
Στην προσπάθεια να αμυνθούμε απέναντι σε αυτόν τον φόβο, εστιάζουμε σε πιο επιφανειακές ανησυχίες, σε διαπληκτισμούς με το σύντροφό μας με την παραμικρή αφορμή, ή, σε ακραίες περιπτώσεις, να τερματίσουμε εντελώς τη σχέση.Σπάνια γνωρίζουμε πώς να αμυνθούμε ενάντια σε αυτούς τους υπαρξιακούς φόβους.
Αντ΄αυτού, προσπαθούμε να εκλογικεύσουμε  χιλιάδεςδικαιολογίες γιατί δεν πρέπει να είμαστε στη σχέση. Και ενώ  οι λόγοι που δίνουμε μπορούν να έχουν και  εφαρμόσιμες λύσεις, αυτό  που μας οδηγεί πραγματικά είναι αυτοί οι βαθύτεροι φόβοι της εγκατάλειψης.
Οι περισσότερες σχέσεις φέρνουν στην επιφάνεια έναν καταιγισμό προκλήσεων. Γνωρίζοντας τους φόβους μας για οικειότητα και πώς αυτοί διαμορφώνουν τη  συμπεριφορά μας είναι ένα σημαντικό βήμα στην πραγματοποίησης μιας γεμάτης και μακροπρόθεσμης σχέσης.
Αυτοί οι φόβοι μπορούν να κρυφτούν πίσω από τις διάφορες δικαιολογίες γιατί τα πράγματα δεν λειτουργούν -αλλά μπορεί και να εκπλαγούμε όταν συνειδητοποιήσουμε όλους  τους τρόπους με τους οποίους σαμποτάρουμε  την οικειότητα με κάποιον άλλον. 
Μέσω της γνωριμίας μας με τον εαυτό μας, έχουμε τη δυνατότητα να βιώσουμε και να διατηρήσουμε την αγάπη, και αντιστρόφως, στο πρόσφορο έδαφος της οικειότητας, του μοιράσματος και της αλήθειας μέσω της διάδρασης με τον άλλον, ολοκληρώνεται η ένωση με τον πραγματικό μας εαυτό.
Τι διαλέγουμε λοιπόν; Το φόβο ή την αγάπη;


Γράφει η Αλεξάνδρα Λάμπρου
Βιώνοντας την κάθε στιγμή ως  ένα καινούργιο μονοπάτι προς εξερεύνηση, ανακάλυψα πόσο λυτρωτικό είναι να δίνεις πνοή στις σκέψεις πάνω σ' ένα χαρτί και να αφήνεις το μολύβι να σε οδηγεί μακριά από εκεί που ξεκίνησες.

Thessaloniki Arts and Culture  http://www.thessalonikiartsandculture.gr