Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

ΣΥΝΕΡΓΟΣ … ΚΑΚΙΑ ΠΑΥΛΙΔΟΥ

ΕΚΕΙΝΗ, η γυναίκα που ακροβατεί στην άκρη του γκρεμού… διαμοιρασμένη σε ρόλους, διαμελισμένη αποσυντίθεται και συναρμολογείται σε ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο. ΕΚΕΙΝΗ Η ΚΑΛΗ ΚΑΙ Η ΚΑΚΙΑ… ΕΚΕΙΝΗ μετεωρίζεται προσπαθώντας να ισορροπήσει ανάμεσα στον «δίποδο εαυτό της» 


«Εγώ, η καλή και η κακιά εναντίον μου, σε ώρες που εκδικούμαι την τόση μου ευτυχία με βανδαλισμό και αυταπάρνηση, με λεηλασία και ξεριζωμό…
Με κλείσανε στο κελί μου, μα όταν βγω ετοιμάσου… για ‘σένα θα ‘ρθω ξανά… Εγώ η κακιά… Εγώ η καλή… με τις σάρκες μου θρέφομαι, τις σάρκες μου μεγαλώνω κι ας το κελί μου χρόνια τώρα επιμένει στις ίδιες διαστάσεις του μυαλού μου…»
Αυτόχειρας αρχάριος εαυτός που ουρλιάζει… δεν σώζομαι… δεν σώζομαι… κρατώ την εμμονική της φράση
Παιδί Η ίδια λέει πως …

«Όταν σκοτεινιάΖει στα μάτια του παιδιού
Οι μέρες ξημερώνονται θολές…»
Το σκοτάδι οριοθετείται ως μια προέκταση της ζωής.
«Η ζωή εκμαυλίζεται κι αρρωσταίνει …»¨
Μικρά διηγήματα-ποίηση, καταβάλλει κόπο να τα κάνει να μοιάζουν πεζά… παραμένουν ποίηση…
«Πήρα το σώμα μου μαζί μου αυτή τη φορά. Θα το μάθω να περπατά το Καβαφικό μου μονοπάτι κι ας ξεψυχήσει από ποίηση…»
Το παίγνιο με τις λέξεις η αναμόχλευση τους δημιουργεί άλλες που οριοθετούν «σπασμένες έννοιες» προκαλώντας συναισθηματικές οδύνες κι ηδονές
Οι φράσεις σηματοδοτούν τον ρυθμό….
Υποτονικός με μια σταθερότητα υποταγής, -στις προθέσεις της, μοιάΖει να επιθυμεί να ανασύρει και να αφυπνίσει μεθοδικά και αργά ελλείψει ηχηρών τυμπανοκρουσιών… Δυο κόσμοι, εκείνος των ενηλίκων που βαδίζουν στα μάτια του παιδιού που γίνεται έφηβος, τον άδοξο δρόμο των συνθηκολογήσεων πάνω στους στίβους των αμαρτιών… οι ήρωες της άφυλοι, άνευ ηλικίας.
Ήρωες που καταντούν “συνθηματικές αλληγορίες”
Κάκια Παυλίδου-άρνηση
«Ολόκληρη γίνομαι μία Άρνηση που ποτέ δεν συνεργάστηκε με τη μουσική. Με παραφωνία αγγίγματος και φάλτσο εαυτό, χαϊδεύω τις φλέβες στον καρπό μου…»