Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

Αφιερωμένο στην Αρχοντιά των Γυναικών…

Αγαπώ αυτές τις κυρίες, τις ηλικιωμένες, που φορούν με καταδεχτική αξιοπρέπεια τα χρόνια τους. Τις συναντώ συχνά στους πολυκαιρισμένους δρόμους του Παγκρατίου, της Κυψέλης, των Αμπελοκήπων, που σκόρπισαν
τη μνήμη τους πίσω από αμέτρητες ανοικοδομήσεις. Τις συναντώ να βηματίζουν, αλαργινές μα πάντα οικείες, με το μενεξεδί σαν δειλινό κοντό μαλλί τους, όπως το χρώμα που ενδύεται κάποιες ωραίες ώρες ο Υμηττός. Με τα πρεσβυωπικά γυαλιά και το καλοραμμένο μπλε ταγεράκι, απ΄όπου μόλις διακρίνεται το κέντημα της λευκής ολοκάθαρης μπλούζας. Με την καρφιτσούλα - κειμήλιο ημερών αδαμάντινων, να στηρίζονται στη φιλντισένια λαβή του ήρεμου χρόνου που κυλά χωρίς να αιφνιδιάζει.
Αγαπώ αυτές τις κυρίες των σταθερών διαδρομών, που σιωπούν με αδιόρατο χαμόγελο ευγένειας προς όλους, και όταν μιλούν, μιλούν αργά, συλλαβιστά γιατί κάθε φθόγγος τους είναι και στάση για αναπόληση. Αυτές τις Αρχόντισσες που συμπυκνώνουν τόμους ζωής σε μία «Καλησπέρα», ένα «Πώς είστε;» με δόξα ταπεινή και καρτερία περίσσια. Πάντα περιποιημένες, στην ελάχιστη λεπτομέρεια∙ αχνό κραγιόν, απαλό ρουζ, διακριτικό άρωμα. Φέρουν κόσμο στον κόσμο∙ στην πόλη την πολύβουη, τη βιαστική, τη μοδάτη του κοινού παρονομαστή και της αθροιστικής επιληψίας.
Αγαπώ πιο πολύ, αυτές τις κυρίες, γιατί ήταν και είναι. Αεί χαρίεσσες. Καρυάτιδες που βαστάζουν ναούς. Στη λάμψη της νιότης, στο αχνοφέγγισμα του γέρματος. Διαφανείς. Αϋλες. Η τύρβη δεν αγγίζει του ήθους το αιώνιο κάλλος. Προχωρούν αργά και καλησπερίζουν∙ στο Παγκράτι, την Κυψέλη, τους Αμπελόκηπους∙ στο Κυδαθήναιον, το Δίπυλον, την Ακαδήμειαν∙ στο βυζαντινό ημίφως και στο οθωμανικό σκότος. Διαπερνούν τους αιώνες ανθιστάμενες∙ στη βία της ασχήμιας, στη βλασφημία της ατημέλειας. Της καλαισθησίας διαχρονικές ιέρειες. Του κομψού και του ωραίου θεραπαινίδες. Πρέσβειρες της γαλήνιας ρέμβης, της αδιατάρακτης ευπρέπειας. Γυναίκες! Υπέροχες. Τις συναντάμε συχνά στις ανέκλητα βιαστικές διελεύσεις μας και τις προσπερνάμε, απορώντας με το διάχυτο ασώματο άρωμα…

• Του Πέτρου Μανταίου, από την «Εφημερίδα των Συντακτών», αναδημοσίευση, 15/09/2016