Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2016

50 Αποχρώσεις του γκρι της Ε.Λ.Τζέιμς ή η Μεγαλύτερη Πατάτα του Αιώνα

Πραγματικά δεν έχω διαβάσει κάτι χειρότερο. Μέχρι πρόσφατα θεωρούσα ότι τη θέση αυτή κατείχε ένα άσημο ψευτοβιβλίο που είχα διαβάσει ένα φεγγάρι ("Οι Επίλεκτοι"), του οποίου ούτε το συγγραφέα δε θυμάμαι, που καταπιανόταν με παράνομα πειράματα και μυστηριώδη φουτουριστικά σενάρια. Χάλια "οι Επίλεκτοι". Μετά τις 50 αποχρώσεις του γκρι (αλίμονο, πόσες φορές διάβασα τη λέξη γκρι), θεωρώ ότι η φουτουριστική μπουρδολογία των Επίλεκτων αξίζει ΝΟΜΠΕΛ.
Σε τούτο το ιστολόγιο συνηθίζω να περιγράφω το στόρι του βιβλίου. Δεν θα το κάνω. Πρώτον, γιατί είναι πασίγνωστο (Τζίζας) και δεύτερον, γιατί μπορεί να αναλυθεί στην ουσία σε δύο σειρές: μία τελειόφοιτη ντροπιάρα Παρθενόπη γνωρίζει έναν υπεργκόμενο, με λεφτά, μυστήριο, στρωμένη δουλειά που την ερωτεύεται (!), αλλά είναι και λίγο σαδομαζό και θέλει να της επιβάλει τα βίτσια του. Το τέλος ευτυχές: ο έρωτας υπερνικά το βίτσιο παρόλο που η πρώην Παρθενόπη είναι πρόθυμο δουλάκι. 
Ομολογώ ότι το βιβλίο το διάβασα για δύο λόγους: 1. από περιέργεια, γιατί πολύς ντόρος για να το προσπεράσεις, αν διαβάζεις βιβλία γενικώς και 2. γιατί ως γυναίκα, ήθελα να καταλάβω τι έχουν πάθει όλες οι γυναίκες ανα την υφήλιο και διαβάζουν το βιβλίο στο μαγείρεμα , το άπλωμα και τον καμπινέ.
Και αυτό βέβαια είναι ωραιότατη πάσα για τη συνέχεια....Διότι το βιβλιαράκι αυτό είναι για τον καμπινέ. Στερείται κάθε τέχνης του λόγου: Η συγγραφέας είναι φανερά α-παίδευτη και α - καλλιέργητη (χωρίς να εννοώ ότι δεν πήγε σχολείο απαραίτητα). Ο λόγος της είναι κενός, αδιάφορος και το λεξιλόγιό της πενιχρότατο (η 17 μηνών κόρη μου γνωρίζει περισσότερες λέξεις). Στερείται πλοκής: Το θέμα θα μπορούσε στα χέρια ενός Χένρι Μίλερ να απογειωθεί. Εδώ τα πράγματα είναι τόσο παιδιαρώδη και γελοία που μου θυμίζουν το λιγότερο "Χτυποκάρδια στο Μπέβερλι Χιλς". Επαναλήψεις: Λέξεις, φράσεις και σκηνές επαναλαμβάνονται και αναμασώνται με απώτερο σκοπό να φτάσει η συγγραφέας σε σκηνή σεξ. Φτηνιάρικο πορνό: Κάθε τόσο ο νεαρός Κρίστιαν Γκρέι μαθαίνει κάτι καινούριο στη δεσποινία Στιλ. Οι περιγραφές μοιάζουν τόσο πολύ με τολμηρά άρλεκιν που είμαι πεπεισμένη ότι η συγγραφέας τις ξεσήκωσε από εκεί.
Και ερχόμαστε στο ζητούμενο: Ποια πλεκτάνη μας στήνουν οι εκδοτικοί οίκοι και πουλάνε, ωσάν τρελοί, ένα ταπεινό άρλεκιν στη μορφή της "βιβλιάρας"; Ή πόσο ηλίθιοι είναι οι άνθρωποι (ή μήπως οι γυναίκες;) που πέφτουν στην παγίδα αυτής της πλεκτάνης; ή μήπως αυτό το βιβλίο, καλύτερα αυτή η συγγραφέας πέτυχε τις απαιτήσεις ενός διευρυμένου αναγνωστικού κοινού; Η αλήθεια είναι κρυμμένη σε όλες αυτές τις σκέψεις και ίσως σε περισσότερες. Σημασία έχει ότι παγκοσμίως δεν έχουμε καμία δικλίδα ασφαλείας - κριτικής σκέψης -  απέναντι στη συσσωρευμένη μαλακία, και όταν "σκάσει" κάτι σοβαρό θα ακολουθήσουμε σαν τα ανδρείκελα. Για να μην παρεξηγηθώ: δεν είμαι κατά του να δοκιμάζεις πράγματα, π.χ. να διαβάσεις τις 50 αποχρώσεις του γκρι, άλλωστε μισώ τους ψευτοκουλτουριάρηδες που απέχουν χωρίς δοκιμή, αλλά κατόπιν εορτής κρίνε σωστά.

Καυστική αλλά απολαυστικότατη η κριτική του Γεωργακόπουλου http://www.georgakopoulos.org/