Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2016

Σαββίδης Παναγιώτης: ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΦΙΝΤΕΛ ΚΑΣΤΡΟ

KΡΕΣΕΝΤΟ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΑΣ ΨΕΥΔΟΥΣ ΚΑΙ ΣΠΙΛΩΣΗΣ ΖΗΣΑΜΕ ΤΗΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΕΣ ΗΜΕΡΕΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΦΙΝΤΕΛ ΚΑΣΤΡΟ...
ΑΣ ΑΝΑΡΩΤΗΘΕΙ Ο ΛΑΟΣ ΓΙΑΤΙ



Χαρακτήρα ορυμαγδού πήρε, μετά τον θάνατο του Φιντέλ Κάστρο, η συκοφάντηση και η σπίλωση από τους απολογητές, θεματοφύλακες της καπιταλιστικής οργάνωσης της οικονομίας, η προσπάθεια του Κουβανέζικου λαού, να παλέψει για την σοσιαλιστική – κομμουνιστική προοπτική του.

Σε αυτό το εγχώριο και διεθνές κρεσέντο ψεύδους και συκοφάντησης για την κατάσταση στην Κούβα με αφορμή τον θάνατο του Φιντέλ Κάστρο, πήραν μέρος γνωστά παπαγαλάκια κα γιουσουφάκια του καπιταλιστικού συστήματος, για να συκοφαντήσουν, να μειώσουν, την προσπάθεια του Κουβανέζικου λαού, κάτω από δύσκολες συνθήκες, να πάλεψει για την σοσιαλιστική – κομμουνιστική προοπτική του.

Ποτέ δεν συγχώρεσαν οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ, αλλά γενικότερα ο παγκόσμιος καπιταλισμός, ότι 90 μίλια από την χώρα τους, 90 μίλια από της ακτές της Φλόριντας, ένας λαός, μια χώρα, με αποκλεισμούς, με 50 χρονιά εμπορικό εμπάργκο, χωρίς καμιά εξωτερική βοήθεια από το 1991, μετά της ανατροπές των σοσιαλιστικών χωρών στην ΕΣΣΔ και σε χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, άντεξε και πάλεψε για τον δρόμο που ήθελε να χαράξει ο λαός της, μαζί με την σοσιαλιστική εξουσία της Κούβας

Μονό η πάλη για τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό σε κάνει αποφασισμένο, πεισμένο, μαχητικό, αγωνιστή, περήφανο και μόνο μαζί με τον οργανωμένο λαό σε διαλεκτική σχέση με την εξουσία της εργατικής τάξης μπορεί να γίνει αυτό. Κάτι που στην Κούβα, αυτή η σχέση αναπτύχτηκε, καλλιεργήθηκε ως ένα βαθμό και παίζει καθοριστικό ρόλο στην στήριξη του λαού της Κούβας, στην προσπάθεια η χώρα να είναι κυρίαρχη από τον λαό της, με αυτόν να αποφασίζει, τι , πως, γιατί και για πιο σκοπό, με την σοσιαλιστική εξουσία, την εξουσία της εργατικής τάξης, να συγχρονίζει το εποικοδόμημα, με την βάση της σοσιαλιστικής οικονομίας ( ανώριμος κομμουνισμός ).

Αυτήν την λαϊκή στήριξη και προσπάθεια θέλησαν να σπιλώσουν, να προβοκάρουν, να προπαγανδίσουν οι γυμνοσάλιαγκες του ψευδούς, που έβγαλαν όλη την χολή τους, με τον θάνατο του Φιντέλ Κάστρο.

ΜΜΕ, εκπομπές , ειδήσεις, δημοσιολόγοι σε διατεταγμένη υπηρεσία, με πρώτο εδώ στην χώρα μας, να δίνει τον ρυθμό της συκοφαντίας για τον Φιντέλ Κάστρο και την Κούβα, ο γκουρού της αστικής προπαγάνδας, ο Πορτοσάλτε και όλο το δημοσιογραφικό επιτελείο του ΣΚΑΙ, να ακλουθούν τα υπόλοιπα αστικά ΜΜΕ, των βιομηχάνων, εφοπλιστών και μεγαλοεργολάβων ( ΣΤΑΡ, ΑΝΤΕΝΝΑ, ΑLFA, ΕΤ1 ), εφημερίδες κ.α.

Με έωλους συνειρμούς, ψέματα, αναπόδεικτα στοιχεία και πράγματα, ήθελαν να παρουσιάσουν τον Φιντέλ Κάστρο ως δικτάτορα, τύρρανο εις βάρος του λαού του, να τον μειώσουν, να το απαξιώσουν, κάνοντας λόγο για δήθεν κατοχή προσωπικής περιουσίας, μετά είπαν όταν ήταν του γιου του, που έφτανε στα 900 εκατομμύρια δολάρια κ.α.

Η σπορά ψευδών ειδήσεων στο διαδίκτυο, στον ηλεκτρονικό τύπο, για τον Φιντέλ Κάστρο και γενικά για την Κουβά, είχε έδρα το Μαϊάμι, που οργάνωσε η Κουβανέζικη μαφία εκεί, σε αγαστή συνεργασία με υπηρεσίες του κράτους των ΗΠΑ.

Το δίκτυο που εξειδικεύεται στην προπαγάνδα ενάντια στην Κούβα είναι το <>, που έχει έδρα στο Μαϊάμι. Αυτό πρώτο διέδωσε ότι η περιουσία του Φιντέλ Κάστρο φτάνει στα 900.000.000 δολάρια και για τον πλούσιο βίο, που δήθεν έκανε ο γιος του Φιντέλ.

Αυτές οι ειδήσεις αναπαράχθηκαν κατά κόρον από όλα τα Ευρωπαϊκά αστικά ΜΜΕ. Οι ειδήσεις αυτές που αποδείχτηκαν ψέματα, δεν είναι πρώτη φορά που διαδίδονται, με στόχο να πλήξουν την προσπάθεια οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην Κούβα και να απαξιώσουν αυτήν την διαδικασία.

Πρώτη φορά διαδόθηκε από το περιοδικό <> το 2006, το οποίο έκανε το εξής τέχνασμα, τρυκ. Υπολόγισε όλες της κρατικές υποδομές της Κούβας, σαν να ήταν ιδιοκτησία του Φιντέλ Κάστρο και από εκεί ο Κάστρο φαίνονταν σαν πολυεκατομμυριούχος. Το ψέμα αυτό γρήγορα αποκαλύφθηκε και επειδή έβγαζε μάτια, δεν το αξιοποίησε ούτε η κυβέρνηση Μπους εκείνη την εποχή, ούτε η CIA.

Ο οχετός της λάσπης και της συκοφαντίας συνεχίστηκε με το δήθεν αντιδημοκρατικό και ανελεύθερο καθεστώς της Κούβας, αφού η ταύτιση της << δημοκρατίας >> και << ελευθέριας >> με τον αστικό κοινοβουλευτικό σύστημα διακυβέρνησης, είναι η μεγαλύτερη απάτη που κάνουν οι αστοί με τους πολιτικούς τους εκπροσώπους.

Η συμμετοχή του λαού εξαντλείται, εξασφαλίζεται, αφού πρώτα ο ψηφοφόρος, λαός, χειραγωγηθεί με ψέματα. Να θυμίσουμε το <<λεφτά υπάρχουν >>του Γεωργίου Παπανδρέου το 2009 και αντί αυτού, έφερε το πρώτο μνημόνιο. Η Ν.Δ. παρουσίαζε τα <<Ζάππεια>> σαν εναλλακτική στην πολιτική του πρώτου μνημονίου του Γεωργίου Παπανδρέου και συνέχισε την πολιτική των μνημονίων όταν ήρθε στην κυβέρνηση. Και ο Αλέξης Τσίπρας θα έσκιζε τα μνημόνια και εφάρμοσε το τρίτο μνημόνιο.

Η αποθέωση της αστικής δημοκρατίας και ελευθερίας, περνάει μέσα από εκβιασμούς, πιέσεις, ψεύτικα διλλήματα, με στόχο την αποδοχή του λαού και εν τέλει στην υποταγή του, ότι η βαρβαρότητα της φτώχειας, της ανέχειας , της ανασφάλειας, της αβεβαιότητας, είναι μονόδρομος και δεδομένος που πρέπει να υποστεί ο λαός, για να σωθούν τα κέρδη των λίγων.

Αυτό εννοούν << δημοκρατία >> και << ελευθερία >> οι θεματοφύλακες του αστικού πολιτικού συστήματος, του καπιταλιστικού συστήματος. Την δυνατότητα , μια κοινωνική μειοψηφία, οι κεφαλαιοκράτες, να μπορούν ανεμπόδιστα να εκμεταλλεύονταν και να καταπιέζουν τους λαούς, με στόχο την συσσώρευση των κερδών τους και σε αυτή την στρατηγική, νομοθετεί το αστικό κοινοβούλιο, που το ονομάσουν υποκριτικά και <<ναό της Δημοκρατίας >>.

Στην Κούβα οι εκλογές δεν είναι μια τυπική διαδικασία, χωρίς ουσία και περιεχόμενο. Ο λαός συμμετάσχει μαζικά σε αυτές και οι εκλογές ανταποκρίνονται στο εποικοδόμημα της Σοσιαλιστικής οικονομίας, που στην βάση αυτή αναπτύσσεται το σύστημα εκεί.

Οι τοπικές εκλογές στην Κούβα είναι μια σοβαρή διαδικασία, καθώς τα τοπικά Λαϊκά Συμβούλια θεωρούνται και είναι, το κύτταρο της Λαϊκής Εξουσίας. Το Λαϊκό Συμβούλιο (της Λαϊκής Εξουσίας), είναι υποδιαίρεση του Δήμου με βάση τον αριθμό των κατοίκων. Ένας Δήμος έχει πολλά Λαϊκά Συμβούλια, ένα σε κάθε γειτονιά, και το αντίστοιχο Δημοτικό Συμβούλιο της Λαϊκής Εξουσίας, που εκλέγεται με την ίδια διαδικασία.

Ο κάθε ψηφοφόρος έχει το δικαίωμα να προτείνει υποψήφιο στη λαϊκή συνέλευση, η οποία αποφασίζει τις υποψηφιότητες που θα συγκροτήσουν το ψηφοδέλτιο. Η ψηφοφορία είναι μυστική, η καταμέτρηση των ψηφοδελτίων γίνεται δημόσια, και η συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία είναι ισότιμη και δωρεάν. Την εποπτεία της εκλογικής διαδικασίας έχει η Εθνική Εκλογική Επιτροπή, με αντίστοιχα όργανα σε όλα τα επίπεδα. Την ευθύνη της (στη δική μας γλώσσα) “ισότιμης προβολής”, δηλαδή, της γνωστοποίησης των υποψηφίων την έχουν οι αντίστοιχες εφορευτικές επιτροπές.

Και όταν λέμε συμμετοχή των μαζικών και λαϊκών οργανώσεων στις εκλογικές διαδικασίες , δεν μιλάμε για συνεδριάσεις κάποιων Διοικητικών Συμβουλίων. Μιλάμε για μαζικές διαδικασίες, που συμμετέχουν τα εκατομμύρια μέλη αυτών των οργανώσεων, που προτείνουν, φτιάχνουν νομοσχέδια ύστερα από συζητήσεις και τα προωθών στα ανώτατα λαϊκά όργανα διακυβέρνησης, για να καταχωρηθούν μετά στους νόμους τους κράτους.

Ας γίνει η σύγκριση με της αστικές κοινοβουλευτικές διαδικασίες και ας μιλήσουμε μετά, τι σημαίνει πραγματική δημοκρατία και ελευθερία για τον λαό.

Και επειδή η άθλια προπαγάνδα των αστικών ΜΜΕ, δικτάτορα και τύρρανο ανέβαζε και κατέβαζε τον Φιντέλ Κάστρο, δεν ξέρω στην ιστορία κανέναν δικτάτορα η τύρρανο που ο λαός του, μετά τον θάνατο του, να σχημάτιζε ουρά 10 χιλιομέτρων για να τον χαιρετίσει και εκατομμύρια να βγαίνουν στους δρόμους όλης της χώρας και να τον επευφημούν με συνθήματα του τύπου << είμαστε όλοι Φιντέλ >>, << λαός ενωμένος ποτέ νικημένος>>.

Αντίθετα είδαμε ηγέτες στις λεγόμενες χώρες της << ελεύθερης >> οικονομίας και αστικής δημοκρατίας. Και εννοούμε ελεύθερη οικονομία, το σύστημα όπου το κεφάλαιο, οι καπιταλιστές, μπορούν να εκμεταλλεύονται εργατική δύναμη, μέσα από την αγορά εργασίας και ο πιο μεγάλος, να τρώει τον πιο μικρό, μέσα από τον αδυσώπητο ανταγωνισμό. Αυτή είναι η <<ελευθερία>> που επικαλούνται οι θεματοφύλακες της καπιταλιστικής οικονομίας και οι ταγοί του αστικού πολιτικού συστήματος. Είδαμε ηγέτες της << ελεύθερης >> οικονομίας, όπως η Μάργκαρετ Θάτσερ, με τον βιολογικό της θάνατο, χιλιάδες κόσμου στην Βρετανία, με διάφορες εκδηλώσεις και διαδηλώσεις, να δηλώνουν την χαρά τους. Και βέβαια τέτοιες κινήσεις και συμπεριφορές δεν επικροτούμε.

Παρόλα που η οικοδόμηση του σοσιαλισμού στην Κούβα, μετά την ανατροπή του Αμερικανοκίνητου δικτάτορα Μπατίστα, ξεκίνησε με καθυστερημένες παραγωγικές δυνάμεις, με αποκλεισμούς και εμπάργκο, ο σοσιαλισμός έδειξε της τεράστιες δυνατότητες που έχει για να αναπτυχθεί ένας λαός, για αυτό και η Κούβα άντεξε μέχρι σήμερα, με έναν λαό να παλεύει για αυτό, μέσα από αντίξοες υποκειμενικές δυσκολίες.

Η Κούβα σήμερα είναι από της χώρες που έχει καταπολεμήσει τον αναλφαβητισμό και η μόρφωση που παρέχεται είναι υψηλού επιπέδου από ένα σύστημα δημόσιο καθολικό δωρεάν σύστημα παιδείας.

Η Κούβα φιλοξένει ξένους φτωχούς φοιτητές από όλη την λατινική Αμερική και αναλαμβάνει εντελώς δωρεάν να τους σπουδάσει.

Το επίπεδο παροχής υγείας είναι υψηλό και όλος ο κόσμος ανά πάσα στιγμή μπορεί να πάει σε οποιοδήποτε γιατρό, νοσοκομείο και να εξεταστεί εντελώς δωρεάν στην Κούβα. Η Κούβα ίσως είναι η μοναδική χώρα που κάνει εξαγωγή ιατρών, για να δίνουν της υπηρεσίες τους εντελώς δωρεάν, σε λαούς και χώρες που υποφέρουν.

Υψηλό επίπεδο είναι και η ιατρική έρευνα που το σοσιαλιστικό κράτος δίνει μεγάλη βαρύτητα και παράλληλα κονδύλια για αυτό. Στην Κούβα ανακαλυφθήκαν φάρμακα για τον καρκίνο του δέματος, του διαβητικού ποδιού, της ηπατίτιδας Β και Μηνιγγίτιδας.

Σε υψηλό επίπεδο είναι και οι υπηρεσίες πολιτικής προστασίας που προφυλάσσουν τον λαό της Κούβας από ακραία καιρικά φαινόμενα όπως τους τυφώνες που μαστίζουν της περιοχές της Καραϊβικής. Τα θύματα από αυτά τα φαινόμενα στην Κούβα είναι σχεδόν μηδενικά.

Η εγκληματικότητα στην Κούβα είναι και αυτή μηδαμινή. Φαινόμενα τέτοια άρχισαν να εμφανίζονται στην λεγόμενη <<ζώνη ελεύθερης οικονομίας για τουριστικές επιχειρήσεις μόνο >>, που υπάρχει μετά το 1996, για να αντιμετωπίσει της οικονομικές δυσκολίες η Κούβα, κυρίως μετά της ανατροπές των σοσιαλιστικών χωρών και κυρίως της ΕΣΣΔ το 1991, όπου εκεί ακμάζει η παραοικονομία, η πορνεία, τα ναρκωτικέ. Η Κούβα έχει και βαριά βιομηχανία στα μέταλλα, στο νικέλιο, στην επεξεργαστή πετρελαίου κ.α.

Αυτοί που θέλουν να θάψουν, με την επίθεση στον Κάστρο, την προσπάθεια ενός λαού να βαδίσει στο δρόμο του σοσιαλισμού, κρύβουν ότι αυτή η προσπάθεια ξετυλίχτηκε σε ένα πολύ δύσκολο περιβάλλον, με τη διαρκή απειλή της ιμπεριαλιστικής επέμβασης και με εκατοντάδες επιθετικές ενέργειες από την πλευρά των ΗΠΑ με θύματα χιλιάδες Κουβανούς. Καθώς και σε καθεστώς εμπάργκο, που, μετά την αντεπανάσταση στην ΕΣΣΔ και τις άλλες χώρες της Ανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης πήρε τα χαρακτηριστικά οικονομικής ασφυξίας.

Ο δρόμος προς την ελευθερία που καλούν τους Κουβανούς να ακολουθήσουν διάφοροι υπερασπιστές της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, είναι ο δρόμος της ελευθερίας στην εκμετάλλευση, της ελευθερίας τού μια μειοψηφία να καρπώνεται τη δουλειά της πλειοψηφίας, είναι η ελευθερία που στερεί δικαιώματα για βασικές ανάγκες, που δίνει την εξουσία στους εκμεταλλευτές, η ελευθερία των ιμπεριαλιστικών πολέμων και επεμβάσεων.

Αυτή την πραγματικότητα θέλουν να κρύψουν, να συγκαλύψουν, για να αποθεώσουν στα μάτια των λαών, ότι ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης είναι μονόδρομο και πέρα από αυτόν δεν υπάρχει τίποτα άλλο και οι λαοί πρέπει να το αποδεχτούν, να συμβιβαστούν , να υποταχτούν, με ότι αυτό συνεπάγεται για αυτούς.

Ο σοσιαλισμούς – κομμουνισμός είναι το μέλλον της ανθρωπότητας, της ανθρώπινης ιστορίας. Αυτό το ξέρουν καλά οι υπερασπιστές του καπιταλισμού, για αυτό λυσσομανούν με ψέματα, συκοφαντίες και προβοκάτσιες να σπιλώνουν, να μειώνουν, να απαξιώνουν κάθε στιγμή και με κάθε τρόπο τον σοσιαλισμό που γνωρίζαμε, την πρώτη απόπειρα στην ιστορία της ανθρωπότητας, να οικοδομηθεί μια κοινωνία που θα εξαλείψει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο την κοινωνική καταπίεση, να αμβλύνει της ταξικές αντιθέσεις μέχρι να της καταργήσει.

Ο βασιλιάς είναι << γυμνός >> και αυτός είναι ο καπιταλισμός, ένας << γίγαντας >> με γυάλινα πόδια και αυτό οι λαοί δεν πρέπει να το αφήσουν αναξιοποίητο, αν θέλουν να ζήσουν σε έναν μέλλον, της λαϊκής - κοινωνικής ευημερίας, της Ειρήνης, της κοινωνικής προκοπής.

Εκεί θα βρουν και της απαντήσεις γιατί τόσο μένος για τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό, που 25 χρόνια μετά της ανατροπές των πρώην σοσιαλιστικών χωρών, με πρώτη την ΕΣΣΔ, το φάντασμα του κομουνισμού στοιχειώνει και πάλι του καπιταλιστές, γιατί γνωρίζου καλά ότι οι ίδιοι έχουν γεννήσει και τον νεκροθάφτη τους.

Σαββίδης Παναγιώτης