Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2016

Αγαπημένο ποίημα του θιβετιανού γκουρού Ριμπότσε

Φτιάχνουμε σπίτια όλο και μεγαλύτερα... και οικογένειες όλο και μικρότερες.
Κερδίζουμε περισσότερα... μα έχουμε λιγότερα.
Αγοράζουμε περισσότερα... μα τα χαιρόμαστε λιγότερο.
Ζούμε σε κτίρια πιο ψηλά... αλλά μια ζωή χωρίς βάθος.


Ταξιδεύουμε σε δρόμους πιο ανοιχτούς... με μυαλά όλο και πιο στενά.
Έχουμε περισσότερες ανέσεις... αλλά ζούμε πιο στενάχωρα.

Έχουμε περισσότερες γνώσεις... και λιγότερη επίγνωση.
Περισσότερους ειδικούς... και λιγότερες λύσεις.
Περισσότερα φάρμακα... και λιγότερη υγεία.
Είναι η εποχή του γρήγορου φαγητού... και της αργής χώνευσης.
Των φανταστικών σπιτιών... με διαλυμένες οικογένειες.
Που θυμώνουμε πολύ γρήγορα... αλλά αργούμε να συγχωρήσουμε.
Που φεύγουμε πολύ νωρίς... και γυρίζουμε πάντα αργά.
Υψώνουμε τις σημαίες της ισότητας,  αλλά κρατάμε τις προκαταλήψεις.
Έχουμε την ατζέντα μας γεμάτη με τα τηλέφωνα φίλων που δεν τηλεφωνούμε ποτέ...
Και τα ράφια της βιβλιοθήκης μας γεμάτα βιβλία, που δεν θα διαβάσουμε ποτέ.
Κερδίζουμε χρόνο στη ζωή, αλλά δεν ξέρουμε πως να τη ζήσουμε.
Αποκτάμε όλο και περισσότερα πράγματα, και σχεδόν όλα τα χαραμίζουμε.