Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017

Χωρίς ρολόι.Της Αναστασίας Κορινθίου.

Φωτογραφία της Anastasia Korinthiou.Aκου να σου πω γιατί το ξεφτιλίσαμε και άρχισα να εκνευρίζομαι με αυτόν τον δικό μου ιδιαίτερο ξανθό τρόπο!
ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ μια φορά την ζούμε και όλα αυτά για

επιστροφές και μετεμψυχώσεις εγώ τα ακούω βερεσέ.
Θα σε θυμάμαι;

Θα με θυμάσαι;
Όχι.
Τότε τι χάνουμε χρόνο σαν στειρωμένες εφτάψυχες γάτες;
ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΖΩΗ με αυτές τις μνήμες, με αυτό το κορμί ,μ’ αυτή την αυτόνομη μορφή της δεν πρόκειται να ξανα-υπάρξουμε ποτέ.
Την ψυχή μου μπορεί και να την ξανασυναντήσεις αλλά το σώμα μου μεγάλε δεν θα το ξανααγγίξεις ποτε!Τα χείλη μου δεν θα τα φιλήσεις ποτέ ξανά ,και δεν θα με δαγκώσεις ποτέ να γίνεις σημάδι μου σε αυτόν τον λαιμό.Δεν θα έχω αυτή την γευση και αυτό το άρωμα οπότε παράτα με τις φιλοσοφίες και τα χαζομπλα μπλα σου για συμπαντικά κυνηγητα.Φωτογραφία της Anastasia Korinthiou.
ΕΔΩ , ΤΩΡΑ ,ΣΗΜΕΡΑ!
Η Ζωη μας είναι αυτή την στιγμή στην διάθεση μας και…διαθέσιμη. Και μείς τι την κάνουμε ρε, αντί να τη ζήσουμε; Τι την κάνουμε πες μου γαμώ την τρέλα μου; 
Τη σέρνουμε από δω κι από κει δολοφονώντας την. 
Την ξεφτιλίζουμε με αναμονές και εμμονές!
Οργανωμένη κοινωνία, οργανωμένες ανθρώπινες σχέσεις. 
Του κώλου θεωρίες.Οργανωμένο έγκλημα ανθρωπάκο μου.
Με θες λες…Τι θες αφού δεν ΘΕΣ να ζεις.
Αφού….φοβάσαι τις σχέσεις!
Σχέση σημαίνει συνάντηση, σημαίνει έκπληξη, σημαίνει ΜΑΖΙ στο ΤΩΡΑ. Κοίτα με.Δεν φοράω ΠΟΤΕ ρολόι.Ποτέ!!!
Τα σιχαίνομαι τα ρολόγια ακόμα και αυτά που φοριούνται σαν...κόσμημα στο δεξί!
Πρώτη φορά αριστερά έχουμε μαγκα μου οπότε δεν μασάω στο δημοκρατικό σου δημοψήφισμα περί....χρόνου!
Και ΟΧΙ να πω ΝΑΙ θα το κανεις.
Εγώ θέλω να αργώ ...
Θέλω αργά να τσουλάνε όλα ...
Η ταχύτητα είναι στις ξεπέτες.
Η καυλα είναι στα ...επώδυνα αργά!
Εγώ αλλιώς μετρώ τα "μετρήσιμα" και ακόμη και στα ραντεβού μου πάντα λέω <<βραδάκι>> ,<<απογευματάκι>> , <<για πρωινό καφέ>>.
Γιατί έτσι...
Γιατί μ’ αυτή την κωλοεφεύρεση που τη λένε ρολόι,γίναμε αιχμάλωτοι του χρόνου.Αχρονος είναι ο χρόνος.Αμέτρητος,Δεν μετριέται.Δεν στιβάζεται.
Αμμος είναι ο χρόνος σε κλεψύδρα.
Αμμος και χώμα σαν εμάς.
Ελα να ζήσουμε πριν γίνουμε χώμα!
Ολο σπρώχνουμε τις ώρες και τις μέρες σαν ρούχο που βαρεθήκαμε!
Ναφθαλίνη βάζουμε στις μέρες τις αφόρετες!
Όλο κοιτάμε το ρολόι, να φύγει κι αυτή η ώρα, να φύγει κι αυτή η μέρα, να έρθει το αύριο, και πάλι φτου κι απ’ την αρχή.
Ερχεται η Πρωτοχρονιά , ξεστολίζουμε το δέντρο και ανυπομονούμε να έρθει η επόμενη…γιορτή για έναν οργανωμένο φόνο του χρόνου με τραγούδια.<<ΠΑΕΙ Ο ΠΑΛΙΟΣ Ο ΧΡΟΝΟΣ!>>.
Οχι ρε φίλε , εγω ΔΕΝ ΘΕΛΩ.
Χωρίσαμε τον πολύτιμο χρόνο μας σε πτώματα στιγμών αντί να ΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ μας ,μοιράσαμε τον -ελα και θα ξεράσω τώρα-"ποιοτικό¨χρόνο μας σε ταπεράκια πλαστικά στην κατάψυξη δίπλα στον κιμά από τα Lidl ,οριοθετηθήκαμε σε σκοτωμένες αξόδευτες δημιουργικά ώρες που τις καταδικαζουμε ,οργασμός κορμιού και σκέψης ποτέ να μην γίνουν!
Ζωές με χρονόμετρο και σταγονόμετρο που τις στοιβάζουμε με όλων των ειδών τις διαφημιζόμενες μαλακίες που μας πασάρουν μέσα από την τηλεόραση. 
Μετρήσαμε το σώμα μας και το θάψαμε μαζί με τις μετρημένες στιγμές μας σε ενα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων ΘΕΛΩ.
Συμφωνήσαμε να περάσουμε βέρες με τα ΠΡΕΠΕΙ και αφήνουμε καθημερινά τα πιο σημαντικά να …σαπίζουν σε μια πρόωρη εφηβική αποσύνθεση.
Αναβολές…Σαν φοβισμένοι φαντάροι.
Αυριο θα παίξουμε , αυριο θα πάμε εκδρομή με τα παιδιά του Σαββατοκύριακου , αυριο θα κάνουμε έρωτα,απόψε λέω να πηδηχτούμε που είναι πιο γρήγορο, αυριο θα βγούμε στο χιόνι κι αν λιώσει έλιωσε , δεν γαμιέται, αυριο θα σου πω ΣΕ ΑΓΑΠΩ , αυριο θα γνωρίσουμε τον εαυτό μας και τον διπλανό μας.
Όλα, όλα τα αφήνουμε για το αύριο που εγγύηση ότι θα έρθει δεν έχουμε ποτε.
Οχι δεν γεννιόμαστε με ημερομηνία λήξεως μα με ληγμένα όνειρα.
Οχι δεν εχουμε εγγύηση.Αν με χαλάσες πάει χάλασα.Δεν επιστρέφομαι, δεν φτιάχνομαι.Χάλασα.
Κουράστηκα σου λεω,μπάφιασα να με....χαλάνε με μετρήματα.
Όχι δεν θα σε περιμένω να ξεφοβηθείς γιατί θα με μάθεις να φοβάμαι κι εγω.
Θα με εκπαιδευσεις με τα <<παιδέματα>> σου τα ...προκαταρκτικά στον φόβο, για να με πηδήξεις στο τέλος - τέλος ,να κυοφορήσω έναν καναπέ βολέματος.
Ασε με.
Δεν ξέρω τίποτα για την ζωή μας στο αυριο.
Ξερω μόνο πως δεν θέλω να βάλω ρολόι.
Δεν θελω να με μετρας και να με αναμετρας με τον….χρόνο.
Το μόνο σίγουρο είναι ο θάνατος.
Ασε με να ζήσω λοιπόν !
Τωρα!
Χωρίς ρολόι.


Της Αναστασίας Κορινθίου.