Τρίτη, 4 Απριλίου 2017

Από την Εύα, δεν μπόρεσε ποτέ να γλυτώσει ο Αδάμ..

Γράφει η Δώρα Σαμαρά
Η ” Εύα ”..
Η αμαρτία..
Κι ένας καρπός!Δυο μάτια σε κοιτούν και παρακολουθούν την κάθε κίνησή σου.Αργά, αθόρυβα, προσεχτικά.Ένα παιχνίδι στημένο πάνω σε
μια στρατηγική αιώνων.Νιώθεις την αύρα της να σε μεθάει, να σε τυλίγει, να σε χαϊδεύει σαν αερικό.Και μένει η σάρκα σου γυμνή κι εκτεθειμένη, ηδονικά ερεθισμένη και σκεπασμένη με το αόρατο πέπλο μιας άγνωστος – για σένα – απειλής!
Δυο πόδια σταυρωμένα, γυμνά.
Σαν φίδια που τυλίγονται το ένα με το άλλο σε έναν ερωτικό χορό ζευγαρώματος.
Εκείνα ερωτεύονται και παίζουν με τις ανάσες σου.
Τις όλο και πιο βαθιές!
Τις όλο και πιο κοφτές!
Την έχεις εντοπίσει μέσα στο πλήθος.
Το σαρδόνιο χαμόγελό της πάνω στα κόκκινά της χείλη, μαγνητίζει απειλητικά τους αναγεννημένους πόθους σου.
Το κορμί της σε πλησιάζει με το ρυθμό του κυνηγού.
Τα ίχνη της – βήματα μιας μυστηριακής χορογραφίας.
Κάθε ένα λεπτό γίνεται ώρα μες στο δικό σου σύμπαν.
Κι ενώ το διαισθάνεσαι πως ήρθε η ώρα για να τρέξεις, οι ρίζες της αμαρτίας που ποθείς, έχουν τυλιχτεί γύρω από την υπνωτισμένη σου ψυχή.
Κι εκείνη εκεί!
Εκεί μπροστά σου, σε απόσταση μιας μόνο ανάσας, τα χέρια της σου απλώνει.
Κι εσύ κοιτάς, με όλα σου τα ”θέλω” ξελιγωμένα, το κόκκινο, το ζουμερό, το ποθητό της μήλο!
Κι απέκτησε η ”πείνα” σου παλμό πάνω σε μια γραμμή ευθεία χαμένων παραδείσων.
Οι παγίδες έχουν στηθεί και το κυνήγι ξεκινά!
”Αδάμ”, μάταια μην τρέξεις!