Σάββατο, 8 Απριλίου 2017

ΟΤΑΝ ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΠΛΗΤΤΟΥΝ ΔΙΧΩΣ ΕΜΠΝΕΥΣΗ. Του Ηλία Κεφάλα

Ὅταν οἱ ποιητὲς πλήττουν δίχως ἔμπνευση δὲν μένουν βέβαια ἀνενεργοί. Παίζουν μὲ τὶς λέξεις καὶ σκαρφίζονται ποιητικὲς φόρμες γιὰ νὰ γεμίσουν τὴν ὥρα τους. Κάποτε προκύπτουν
ἐνδιαφέροντα σχήματα, ποὺ ἄλλοτε παγιώνονται στὴν μορφὴ τοῦ ποιητικοῦ λόγου (π.χ. σονέτο) καὶ ἄλλοτε ξεχνιοῦνται ἤ ἐμφανίζονται ἀριὰ καὶ ποῦ (π.χ. μπαλάντες, βιλανέλλες κλπ). Ἕνα ἀνοιξιάτικο πρωινὸ δοκίμασα νὰ ἐπαναφέρω στὸ προσκήνιο τὴν βιλανέλλα, ποὺ εἶναι εἶδος ποιήματος μὲ τὰ ἑξῆς χαρακτηριστικά: α) ἀποτελεῖται ἀπὸ τρίστιχες στροφὲς μὲ ρίμες ποὺ συνεχίζονται απὸ τὴ μία στροφὴ στὴν ἄλλη. β) ὁ πρῶτος καὶ ὁ τρίτος στίχος τῆς πρώτης στροφῆς ἐπαναλαμβάνονται ἐναλλάξ σὲ κάθε ἑπόμενη στροφὴ καὶ γ) ἡ τελευταία στροφὴ εἶναι τετράστιχη, περιλαμβάνοντας μαζὶ τοὺς ἐπαναλαμβανόμενους στίχους. Παιχνίδια δηλαδή... καὶ ἰδού:
ΘΕΛΩ ΜΕ ΚΕΦΙ ΝΑ ΚΙΝΩ
(βιλανέλλα)
Θέλω μὲ κέφι νὰ κινῶ κάθε καινούρια μέρα
Τὴν ξεγνοιασιὰ νὰ χαίρομαι μὲς στὰ παρθένα δάση
Νὰ ψάχνω πρῶτος νὰ σοῦ πῶ μὲ ζέση καλημέρα
Τὸ μάτι πάντα ἁπλώνεται ὣς τὰ βουνὰ καὶ πέρα
Κανεὶς δὲν βγαίνει μοναχὸς παρὰ γιὰ νὰ σφαδάσει
Θέλω μὲ κέφι νὰ κινῶ κάθε καινούρια μέρα
Στοὺς λόφους μίσχοι τρυφεροὶ μάνα καὶ θυγατέρα
Ποθῶ καπνὸ νὰ ὑψώνεται τὸν οὐρανὸ νὰ φτάσει
Νὰ ψάχνω πρῶτος νὰ σοῦ πῶ μὲ ζέση καλημέρα
Παρηγοριὰ καὶ δύναμη κομίζει ἡ Πλατυτέρα
Πῶς φέγγει στὴ χλωμὴ πηγὴ παρατημένο τάσι
Θέλω μὲ κέφι νὰ κινῶ κάθε καινούρια μέρα
Ἐλπίδα γίνε χαρωπὴ στοῦ χάους τὴ γαστέρα
Φλογίτσα ἄσβηστη κρυφὴ σὲ μαῦρο εἰκονοστάσι
Νὰ ψάχνω πρῶτος νὰ σοῦ πῶ μὲ ζέση καλημέρα
Ἔλα μὲ τῆς ἀγάπης μου τὸν πάμφλογον ἀστέρα
Στὸν ἄσαρκο νὰ δώσουμε τροφὴ γιὰ νὰ χορτάσει
Θέλω μὲ κέφι νὰ κινῶ κάθε καινούρια μέρα
Νὰ ψάχνω πρῶτος νὰ σοῦ πῶ μὲ ζέση καλημέρα
Η.Κ.