Τρίτη, 16 Μαΐου 2017

Θα ‘ρθεις μια μέρα – Νεφέλη Ανδριανού

Θα ‘ρθεις μια μέρα του Απρίλη, στο βλέμμα μου να χαθείς, θα μ’ αγκαλιάσεις νοερά, στα χρώματα εκείνης της αυγής. Θα ‘ρθεις, το ξέρω μιαν ημέρα, όμορφη σαν τη ζωή,
και θα ναι όλα ευτυχισμένα, λες και θα γίνεται γιορτή. Το χέρι μου θ’ αγγίξεις, και θα χαθούνε τα παλιά, θα μείνει η ελπίδα, μαζί μας συντροφιά. Θα ν’ η όψη σου περήφανη, καθώς θα με κοιτάς, απ’ την πρώτη μας στιγμή, έτσι απλά θα μ’ αγαπάς. Δεν θα θέλω να ξημερώσει εκείνη η νύχτα, που κοντά σου θα ‘μαι, μα σαν χωρίσουμε, με τη σκέψη σου, θα γλυκοκοιμάμαι. Θα ναι έρωτας αληθινός, θα μοιάζει με παντοτινή λιακάδα, στου μυαλού τα μονοπάτια, δεν θα υπάρχουν πια σκοτάδια. Θα ‘ρθεις με μια ντροπή, γλυκιά στο πρόσωπό σου, να μοιραστείς τη νιότη σου, και κάθε τι δικό σου. Και όταν θα σου κρατώ το χέρι, θα ναι σαν στην ψυχή μου να σε πηγαίνω, εκεί που άλλες αγάπες, έπαψα από καιρό να οδεύω. Θα είναι τα βήματά μας, μεθυσμένα φιλιά, στης θάλασσας την άμμο, τα πόδια μας γυμνά. Και η αγκαλιά σου θα ν’ η ίδια η ευτυχία, που κάθε άνθρωπος θα ζηλέψει, θα επιθυμεί βαθιά, κάτι από εμάς να κλέψει! 

Το ποίημα αντλείται από το βιβλίο » Στα άδυτα του πόνου και της ψυχής» από τις Εκδόσεις Παρασκήνιο.

Διαβάστε περισσότερα στο: www.ithaque.gr