Πέμπτη, 4 Μαΐου 2017

...ποιος ξέρει; Βασίλης Αλεξάκης

Η γυναίκα μου με κατηγορεί ότι δεν ασχολούμαι αρκετά με την κόρη μας την Ελένη. «Πάντα εγώ την πηγαίνω στο πάρκο»
παραπονέθηκε την περασμένη Τετάρτη. Έπρεπε να παραδεχτώ ότι είχε δίκιο. Μια κι η μέρα λοιπόν, ήταν ιδανική για να την αράξει κανείς σ’ ένα παγκάκι, στη σκιά, προσφέρθηκα να βγάλω εγώ την Ελένη, πού σημειωτέον, είναι επτά χρόνων. Μόλις φτάσαμε στο πάρκο, βολεύτηκα κάτω από ένα δέντρο και άνοιξα την εφημερίδα μου, ενώ ή κόρη μου έφυγε τρέχοντας για τις τραμπάλες. Τα νέα ήταν ιδιαίτερα άσχημα εκείνη την ημέρα: ο αγώνας δρόμου για τούς εξοπλισμούς, η ενεργειακή κρίση, οι κρίσεις ηγεσίας, οι τιμές τού χαβιαριού πάλι επάνω. Μετά από ένα τέταρτο της ώρας είχα απηυδήσει. Δίπλωσα την εφημερίδα μου και άρχισα να χαζεύω τα παιδιά πού έπαιζαν. Στο σκάμμα, ένα αγόρι και ένα κορίτσι έχυναν νερό από ένα παγούρι μέσα σε κάτι πλαστικά δοχεία, προσθέτοντας στο καθένα διάφορες ποσότητες άμμου. Φαίνονταν πολύ σοβαροί. Ποιος ξέρει, συλλογίστηκα, ίσως κάποια μέρα αυτά τα δύο παιδιά να είναι επιστήμονες σ’ ένα εργαστήριο και να ερευνούν τις πιθανότητες ενός ακόμα όπλου πού θα τινάξει τον πλανήτη στον αέρα. Κάτω από ένα δέντρο, καθισμένα κυκλικά, μια δεκαριά πιτσιρίκια, το ένα κολλητά στο άλλο, συζητούσαν με πάθος για κάτι. Ένα αγόρι με κόκκινα μαλλιά στο κέντρο φαινόταν ο αρχηγός. Ποιος ξέρει, σκέφτηκα. Ίσως σε μερικά χρόνια, αυτά τα ίδια παιδιά να είναι μαζεμένα σε ένα μεγάλο σαλόνι και να σχεδιάζουν την ανατροπή της Δημοκρατίας. Ο κοκκινομάλλης θα γίνει δικτάτορας και θα βάλει να συλλάβουν και να εκτοπίσουν χιλιάδες ανθρώπους. Θα επιμένει να τον λατρεύουν σαν ημίθεο. Ξαφνικά, η γυναίκα που καθόταν δίπλα μου στο παγκάκι χαστούκισε το μωρό της, επειδή είχε ρίξει κάτω το μπιμπερό του. «Μου ’χει σπάσει τα νεύρα» είπε, σαν να ήθελε να δικαιολογηθεί. «Ίσως» είπα «αλλά αυτό θα μπορούσε να τον κάνει τρομερά νευρικό και άστατο. Φανταστείτε να γίνει στρατηγός, και να πιέσει το λάθος κουμπί μόνο και μόνο επειδή ξέμεινε από ουίσκι! Ακόμη κι αν δεν γίνει παρά οδηγός φορτηγού…» «Δεν είναι αγόρι» με διέκοψε η γυναίκα και σηκώθηκε ψάχνοντας να βρει θέση σε κανένα άλλο παγκάκι. «Είναι κορίτσι!» Ένα δεκάχρονο αγόρι πέρασε φουλαριστό με το ποδήλατό του και σχεδόν μου πάτησε το πόδι. Έμοιαζε σαν να το κυνηγούσαν. Ποιος ξέρει; «Ας περάσουν λίγα χρόνια και μπορεί όλοι οι αστυφύλακες της πόλης να τον κυνηγούν. Θα γίνει πρωτοσέλιδο στις εφημερίδες: Ο Τζο ο Τρομερός ληστεύει τη δέκατη πέμπτη τράπεζα. Δηλώσεις του αρχηγού της αστυνομίας. Μια γυναίκα, που υποθέτω ότι ήταν η μητέρα του, του φώναζε να προσέχει, αλλά ήταν πολύ αργά. Ο Τζο ο Τρομερός έχασε τον έλεγχο του ποδηλάτου με το όποιο δραπέτευε, έσκασε στο έδαφος και άρχισε να στριγγλίζει σαν σειρήνα φυλακής. Ένα κοριτσάκι έτρεξε προς το μέρος του. «Τι του συμβαίνει;» «Τι έπαθε;» ρώτησε τη μητέρα του αγοριού. Ποιος ξέρει, αναρωτήθηκα, και μπορούσα κιόλας να τη δω, σε καμιά δεκαριά χρόνια, μ’ ένα πιστόλι στο χέρι που να καπνίζει ακόμη, να σκύβει πάνω από μια πεσμένη ανθρώπινη μορφή και να λέει: «Τι έχεις, Χάρολντ; Γιατί δεν σηκώνεσαι επάνω;» Ήταν ένα όμορφο κοριτσάκι. Φορούσε μια θαλασσιά κορδέλα στα μαλλιά κι εγώ άρχισα να ντρέπομαι για τον εαυτό μου. Οι τίτλοι των εφημερίδων, είπα μέσα μου, όλο τα αρνητικά μας παρουσιάζουν. Σπάνια αναφέρονται στους σωστούς ανθρώπους αυτού τού κόσμου. Γιατί δεν θα μπορούσε, δηλαδή, το κοριτσάκι αυτό όταν μεγαλώσει να διευθύνει ένα νοσοκομείο για παιδιά; Θα αρνιόταν ακόμα και να παντρευτεί, για να μπορεί να αφιερώσει όλη τη ζωή της στην ανακούφιση του πόνου των άλλων. Το αγόρι και το κορίτσι στο σκάμμα θα εφεύρουν το εμβόλιο κατά του καρκίνου. Τα παιδιά κάτω από το δέντρο δεν θα κάνουν συνωμοσία αλλά μια διάσκεψη ειρήνης. Ο ποδηλάτης θα κερδίσει τον Γύρο της Γαλλίας και θα κάνει περιουσία διαφημίζοντας κολόνιες ξυρίσματος. Ένιωθα ήδη καλύτερα όταν η Ελένη, τελειώνοντας με την τσουλήθρα, ήρθε χοροπηδώντας προς το μέρος μου. Ποιος ξέρει;. Σίγουρα κάποια μέρα, μια γυναίκα θα γίνει Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Γιατί όχι η Ελένη; «Μου δίνεις πέντε φράγκα;» με ρώτησε. «Τι τα έκανες τα πέντε φράγκα που σου έδωσα χτες;» Κατσούφιασε ο τρόπος της για να μου πει ότι της ήταν αδύνατο να θυμηθεί. Έχω ένα προαίσθημα ότι ή κόρη μου δεν θα γίνει ποτέ υπουργός οικονομικών. Αλλά ποιος ξέρει;  
Βασίλης Αλεξάκης

Διαβάστε περισσότερα στο: www.ithaque.gr