Σάββατο, 27 Μαΐου 2017

Κυνηγώντας τις χίμαιρες του έρωτα…

Της Ιωάννας Γκανέτσα.
Την είδες να κινείται στο χώρο και μέτρησες τις γρήγορες ανάσες που προκάλεσε το πέρασμα της.
Άνοιξες τα ρουθούνια σου διάπλατα και εισέπνευσες το άρωμα του κορμιού της.
Το άφησες να αγκαλιάσει τη στιγμή που τα βλέμματα σας
συναντήθηκαν. Ήξερες πως δεν θα έβγαινες ποτέ πια ο ίδιος από εκείνο το χώρο. Ο έρωτας σε είχε βάλει στόχο και σου θύμισε την αίσθηση της ταραχής όταν εμφανίζεται.
Πρώτα ήρθε η έξαψη. Ένιωσες το αίμα σου να κυκλοφορεί γρηγορότερα, τις φλέβες σου να πετάγονται από την ένταση και το μυαλό σου να προβάλει εικόνες αισθαντικές. Πλημμύρισες από την ανάγκη να την ξαναδείς, να την ξανακούσεις, να σιγουρευτείς πως όσα αισθάνθηκες δεν ήταν φευγαλέα πεταρίσματα της καρδιάς.
Ύστερα ένιωσες την έκσταση. Τη δίψα να βιώσεις όσα σκέφτηκες, όσα είπες. Υποσχέθηκες βόλτες αξέχαστες, νύχτες αξημέρωτες και πρωινά για δύο. Λάτρεψες την ιδέα του έρωτα. Του έδωσε πρόσωπο, μορφή, όνομα. Νόμιζες πως τον κατέκτησες με υποσχέσεις.
Ώσπου τέλος ήρθε η σιωπή. Εσύ περίμενες την τόλμη να μιλήσει και εκείνη περίμενε εσένα να τολμήσεις. Οι εσωτερικές φωνές έγιναν σιωπές και οι σιωπές έγιναν κραυγές, αναμένοντας έναν έρωτα που χάθηκε στις λέξεις.
Λέξεις που έκαναν τις μέρες όμορφες και τις νύχτες κολασμένες. Λέξεις υγρές σαν τα φιλιά που δεν δόθηκαν, ζεστές σαν τις αγκαλιές που δεν συναντήθηκαν, έντονες σαν τις ματιές που δεν έκαναν το χρόνο να σταματήσει. Λέξεις γεννημένες να προκαλέσουν επιθυμίες που γεννήθηκαν και πέθαναν πριν ακόμη γίνουν στιγμές.
Στιγμές που ξέφτισαν πριν προλάβουν να γίνουν αναμνήσεις. Αναμνήσεις που τσακίστηκαν γιατί δεν είχαν από κάπου να κρατηθούν. Κράτησες μόνο τον πόνο και τον χάρισες στον έρωτα. Πόνο για όσα είπες πως θέλησες αλλά δεν κυνήγησες ποτέ.
Αντίθετα κυνηγούσες μάγισσες που ποτέ δεν συνάντησες. Πάλεψες με χίμαιρες που εσύ δημιούργησες. Ύψωσες τοίχους που μόνος σου έχτισες. Επέλεξες να κάνεις το ταξίδι στην Ιθάκη σου πιο δύσκολο. Παραμύθιασες τον εαυτό σου πως ήσουν ένα ήρωας του έρωτα.
Έζησες την ψευδαίσθηση του γιατί φοβήθηκες να ανακαλύψεις την πραγματικότητα του. Αρκέστηκες στα ταξίδια του νου και άφησες την καρδιά να διψά για το πραγματικό χάδι. Έπεισες τον εαυτό σου πως στον έρωτα αξίζει η αναμονή. Ήθελες να περιμένεις την κατάλληλη στιγμή.
Τελικά ήρθε η στιγμή που σου άξιζε. Ο έρωτας έτρεξε μακριά από την αναβλητικότητα σου, τις κούφιες υποσχέσεις σου, τις ανούσιες λέξεις σου. Προτίμησε την ελευθερία του. Έκανε εκείνος το βήμα για σένα. Σε άφησε να χρεωθείς τα λάθη σου.
Εκείνος θρήνησε για το χρόνο που σπατάλησε, μάζεψε την περηφάνια του και άνοιξε πανιά ψάχνοντας άλλες Ιθάκες. Εκείνες τις νήσους που κατοικούν πραγματικοί εραστές και  αληθινά συναισθήματα. Οι σειρήνες των υποσχέσεων έγιναν μακρινό παρελθόν και οι συμπληγάδες του δικού σου έρωτα παλιές πληγές…
Την είδες ξανά μετά από καιρό στον ίδιο χώρο και άρχισες πάλι να μετράς ανάσες. Το άρωμα του κορμιού της ήταν ακόμη μεθυστικό. Τα ρουθούνια σου το αναγνώρισαν αμέσως. Βίωσες την ίδια εκείνη αίσθηση της πρώτης επαφής και ταράχτηκες όταν συνειδητοποίησες πως ένιωσες το ίδιο ευάλωτος στη θέα της.
Έβαλες στόχο να κατακτήσεις τον έρωτα από την αρχή.
Αποφάσισες να τολμήσεις να ξεκινήσεις το ταξίδι του.
Όμως ο έρωτας είχε ήδη τολμήσει να αλλάξει το δικό του. Είχε βάλει πλώρη για την αληθινή Ιθάκη του.
Η Ιωάννα Γκανέτσα είναι συγγραφέας του βιβλίου Ο έρωτας δε θέλει τίτλο.
http://www.anapnoes.gr