Παρασκευή, 19 Μαΐου 2017

«Δύσκολες Νύχτες» της Μέλπως Αξιώτη

sm_claranebeling_11Μια μέρα ρώτησα το Νίκο: «Νίκο, την αγαπάς ακόμα, τη Μαρίτσα;». Μου λέει: «παιδάκι, δε θέλεις να θυμάσαι τι σου είπα για τη συκιά; Ποιος μπόρεσε
ποτέ να καταλάβει τι είναι η αγάπη… Όταν θέλει να χαδεύεται το κορμί σου απάνω σ’ ένα άλλο, – αυτό; Όταν έρχεται η νύχτα, και δεν τολμάς να μείνεις μόνος σου, – είναι αγάπη; Όταν πονείς τους ανθρώπους, – άραγε είναι αγάπη; Ή ένας άνθρωπος που σου χρειάζεται για να καταλάβεις κοντά του εσύ ποιος είσαι, – ποιος ξέρει τότε… είναι αγάπη; Εσυνηθίσαμε σωστό να εξηγούμε το αίσθημα με τη χημεία. Όταν δυο βάζα συνεχόμενα δέχουνται ένα υγρό, και αναγκαστικά το διαμοιράζουν. Γι’ αυτό θα θέλαμε η ανθρώπινη ψυχή να μην είχε με τίποτα συνέχεια. Νομίζεις ότι είναι σωστό παιδάκι; Αλλά δεν είναι τώρα τούτο το παράξενο. Παράξενο είναι όταν μπορείς να ανανεώνεσαι κάθε φορά, να κουβαλείς τον εαυτό σου πιο πέρα, να μην έχει τέλος, κάθε φορά, και όμως… – να θυμάσαι». 
Απόσπασμα από το μυθιστόρημα «Δύσκολες Νύχτες» της Μέλπως Αξιώτη
 www.ithaque.gr