Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

Νίκος Καζαντζάκης «Αναφορά στον Γκρέκο»

Και μια φορά,στην αρχήν αρχή που δεν σε ήξερα, έστησα στο δρόμο σου, να σ’εμποδίσω να φύγεις, την πιο μαστορικιά θαρρούσα παγίδα, την Ιθάκη. Μα εσύ ξέσπασες στα γέλια,
πήρες βαθιάν ανάσα, κι η Ιθάκη γίνηκε χίλια κομμάτια. Και τότε κατάλαβα, ας είσαι καλά, πατριδοκαταλύτη: Ιθάκη δεν υπάρχει΄υπάρχει μονάχα η θάλασσα, κι ένα καραβάκι μικρό σαν το κορμί του ανθρώπου κι ο καπετάνιος ο Νους. Στέκεται αυτός στην κοκαλένια καμπίνα του, άντρας μαζί και γυναίκα, και σπέρνει και γεννάει΄γεννάει τις θλίψες και τις χαρές, τις ομορφιές, τις αρετές και τις περιπέτειες, όλη τη φαντασμαγορία του κόσμου, την αιματερή κι αγαπημένη΄στέκεται ακίνητος, με τα μάτια στηλωμένα κατά τον καταρράχτη του θανάτου που συντραβάει το καραβάκι του και ξαμολνάει αχόρταγα τους λιμασμένους του πέντε απλοκαμούς στη στεριά και στη θάλασσα. «Ό,τι προλάβουμε «φωνάζει» κι ένα ποτήρι δροσερό νερό, κι ένα αγεράκι στα μελίγγια μας, και μια ζεστή ανάσα γυναικός, και μια ιδέα, ό,τι λάχει, κάντε γρήγορα, μωρέ παιδιά, όλα κέρδος! »

 Νίκος Καζαντζάκης  «Αναφορά στον Γκρέκο»
www.ithaque.gr