Τετάρτη, 14 Ιουνίου 2017

Εγώ ποντάρω στη ζωή, με όποιο κόστος.

Της Θεοδώρας Ατζεμιάν.
Όλα καλά, πάμε παρακάτω. Απλές λέξεις καθημερινές, ενίοτε οικογενειακές, περισσότερο φιλικές, ίσως και αισθηματικές.

Εδώ ειπώθηκαν για σχέση που κατέληξε.
Δε μας έκατσε που λένε. Πάντα όμως το λέμε, χαμογελώντας νευρικά.
Και πόσο το ήθελα να ήταν αλλιώς… να σε είχα κοντά μου, φιλαράκι και εραστή, συγκάτοικο και σύντροφο.
Πολλά θα μου πεις πως είναι αυτά που ζητώ. Όμως πώς γίνεται σχέση με λιγότερα;
Ψυχή θα βάλω αγόρι μου στη συμφωνία μας, θα υπογράψω με το είναι μου.
Αλλιώς δεν μπορώ να είμαι μαζί σου, δεν μπορώ να είμαι με κανέναν. Όταν κλείνω τα μάτια, και απλώνω το χέρι σημαίνει πως σε αφήνω να δεις μέσα μου.
Σου δίνω την άδεια να με διαβάσεις. Αυτό θέλω να κάνεις και εσύ.
Να αναλύουμε τους εαυτούς μας, και να τους χρωματίζουμε με κόκκινο κρασί του πόθου. Να μιλάμε χωρίς λέξεις, μεταξύ μας, να φτιάξουμε την δική μας διάλεκτο, με την γλώσσα του σώματος. Έτοιμη να σου δώσω μια ολόκληρη ζωή, εγω. Ανέτοιμος να λάβεις οτιδήποτε είχε να κάνει με κάτι διαφορετικό απ’ το εγώ σου, εσύ. Άνοιξα τα χαρτιά μου περήφανα, χωρίς μπλόφες, χωρίς χτυπήματα. Μα πάνω απ’ όλα χωρίς πάσο.
Δεν είναι για μένα το πάσο, σου είπα. Ποντάρω στη ζωή, με όποιο κόστος.
Τα κράτησες πάνω στο στήθος σου, εκεί που ονειρευόμουν να κουρνιάσω. Τα δάχτυλα σου, έπιαναν τις ντάμες και τους άσους, πιο τρυφερά απ’ ότι είχαν αγγίζει εμένα. Περίμενα να χτυπήσεις την παρτίδα μας, ήξερες πως είχες καλό φύλλο, αλλά και το δικό μου ήταν.
Ανάλογα όμως το παιχνίδι, και η παρτίδα, αυτό σίγουρα θα το έπαιρνες εσύ. Όταν άκουσα να λες πάσο, αποχωρώ… το μόνο που μπόρεσα να κάνω ήταν να χαμογελάσω. Όχι με ειρωνεία, ούτε με πίκρα. Το δέχτηκα περισσότερο με στωικότητα.
Έφυγες αφήνοντας ένα τραπέζι γεμάτο και το παραλληλίζω με την ψυχή μου.
Ήσουν λίγος αγόρι μου, πολύ λίγος.
Αυτό ήταν που με έκανε να πω… όλα καλά.
Ψυχή βαθιά… τόσο που δεν την φτάνεις αγόρι μου.
Πάμε παρακάτω λοιπόν.

http://www.anapnoes.gr/