Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017

Ήταν λέει, στο σπίτι του πρωθυπουργού…απόσπασμα ΚΡΙΣΕΙΣ ΕΠΙκρίσεων ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΣΤΡΙΑ

..."Το κορίτσι πέρασε πάνω από το αγόρι απαλά –απαλά το βλέμμα του, το αγόρι χαμογέλασε… Σεργιάνιζαν στις όχθες του έρωτα…Ξεμάκρυναν, χάθηκαν στο βάθος,
προς ένα καταπράσινο  λόφο ψηλά  με πολλά αγριολούλουδα, κι ο ουρανός ήταν γαλάζιος, καθαρός χωρίς κανένα σύννεφο ο ήλιος λαμπερός και ζεστός κι ένα απαλό αεράκι σα χάδι που μύριζε, μύριζε σαν… δεν ξέρω …μοσχομύριζε πάντως, σα να ήταν η τελευταία μέρα της Άνοιξης…
Κι όπως προσπαθούσα να καταλάβω που ακριβώς βρισκόμουν, στη γη, στον ουρανό, στη πόλη μου, τη γειτονιά, στην αυλή μου, ήταν τόσο πολύπλοκες οι εικόνες και οι εναλλαγές των εικόνων και δεν ήξερα ποιος είμαι, τι ακριβώς έκανα, τι περίμενα, ξάφνου ένα μικρό παιδί, ήταν δεν ήταν 4 ετών, όμορφο, πολύ όμορφο με ωραία γαλάζια μάτια, στάθηκε απέναντί μου, αυστηρό, με ύφος επιτακτικό, κουνώντας το χέρι του μου είπε κατάματα:
«Κοίτα, κοίτα γύρω σου, αυτός είναι ο νέος κόσμος, ολόλευκος, καθαρός, αμόλυντος, μην τυχόν και τον βρωμίσετε ξανά
εσείς οι μεγάλοι, εσύ είσαι υπεύθυνος, θα λογοδοτήσεις αν τον λερώσεις πουθενά εσύ και οι όμοιοι σου. Να βγάλεις τα παπούτσια σου και να περπατήσεις πάνω εδώ, στο καταπράσινο γρασίδι, με τα χιλιάδες μικρά αγριολούλουδα που μοσχομυρίζουν… και μην τυχόν διανοηθείς να πατήσεις τα λουλούδια…»    
Κοιτούσα.
Με κοιτούσε.
Περίμενα. Δεν μπορούσα να μιλήσω, δεν είχα στόμα, δεν είχα φωνή, δεν ξέρω αν είχα πρόσωπο… Τα μάτια μου περίμεναν με αγωνία.
Συνέχισε να με κοιτάει.
Περίμενε.
Περίμενε, να απαντήσω, να του πω… να του πω «Ναι».
Γονάτισα, να είμαι στο ύψος του, ίσος προς ίσο, για να του απαντήσω αληθινά και χαρούμενα και περήφανα «Ναι, αυτόν το νέο κόσμο θα τον προσέχω, θα τον φυλάξω, καθαρό και όμορφο όπως μου τον παρέδωσες και ακόμη πιο καλό»
…Μόλις το είπα, χάθηκε από τα μάτια μου, εξαφανίστηκε, κοίταξα γύρω μου, πουθενά.
Είχε χαθεί από τα μάτια μου… αλλά  ακουγόταν ένα τραγούδι μελωδικό… φωνές παιδικές, αγγελικές νότες ίσως  και… δε θυμάμαι τίποτα άλλο…
Κοιμάσαι;
ΑΥΤΗ: [ανοίγει τα μάτια, προσποιείται πως άκουγε] Ωραίο όνειρο…
ΑΥΤΟΣ: Δεν ξέρω τι σημαίνουν όλα αυτά, κάτι σημαίνουν έτσι δεν είναι;
ΑΥΤΗ: Είναι σημαδιακό.
ΑΥΤΟΣ: Καλό όμως είναι, έτσι δεν είναι;
ΑΥΤΗ: Εσύ δεν πιστεύεις στα όνειρα.

ΑΥΤΟΣ: Ναι αλλά αυτό το όνειρο το έζησα…

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ "ΚΡΙΣΕΙΣ επιΚΡΙΣΕΩΝ" του Θεοχάρη Μπικηρόπουλου. Εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ


Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΩΝ 3 ΕΡΓΩΝ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ "ΚΡΙΣΕΙΣ ΕΠΙ-ΚΡΙΣΕΩΝ", ΤΟΥ Θεοχάρη Μπικηρόπουλου -ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΣΤΡΙΑ

«Υπο σκιήι»: Ένα επίκαιρο έργο βγαλμένο μέσα από τη σημερινή  σκληρή πραγματικότητα ένα πολιτικό κείμενο με  τα βιώματα της κρίσης, όπου μέσα από τις  συγκρούσεις των πρωταγωνιστών ξεδιπλώνονται οι  αντιπαραθέσεις της μνημονιακής πραγματικότητας και της αντιμνημονιακής προσδοκίας.Αντιπαραθέσεις
μεταξύ των όσων βιώνουμε  στη σκληρή μνημονιακή Ελλάδα και των όσων προσδοκούμε προτείνοντας τη λύση του άλλου δρόμου, που οδηγεί στη νέα πρόταση που μπορούμε να κομίσουμε ως άτομα και ως χώρα στον κόσμο, με μια στοχαστική άποψη.Ο λόγος ρεαλιστικός και ευθύς προκαλεί «γρατσουνιές» στο σώμα της κοινωνίας, που εξοργίζει αλλά ταυτόχρονα κινητοποιεί  και δημιουργεί προσδοκίες για τη νέα εποχή. Η οργή που «εκτονώνεται» μέσα από τους διαλόγους μεταλλάσσεται πότε σε επαναστατικές ιδέες και πότε  σε σιωπηλό φόβο… Στο τέλος η διαπίστωση ότι τίποτα δεν έχει χαθεί και πως κανένας   αγώνας δεν πάει χαμένος προκαλεί ανάταση και αφύπνιση για αντίσταση.


«Ήταν λέει… στο σπίτι του πρωθυπουργού».
H αμφισβήτηση και η απαξίωση της πολιτικής και των πολιτικών.
Οι αγωνίες,  ο φόβος, οι ελπίδες, η αφύπνιση και το θάρρος. Η πίστη  για ένα καλύτερο αύριο. Η εμμονή στην ομορφιά της ζωής, τις αξίες, τα ιδανικά  και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Το όνειρο για ένα νέο κόσμο. Ο αγώνας και η δικαίωση.Το νέο μοντέλο ζωής  των τελευταίων ετών που προσπαθεί να χτίσει από τα υλικά των ερειπίων το νέο κόσμο, τη ζωή  μέσα από μια φάρσα . H ζωή στο σπίτι του πρωθυπουργού η αντιπαραβολή της φτώχιας στη χλιδή και στο «ευτυχισμένο» παρελθόν, το δόγμα του σοκ που ισοπεδώνει τα πάντα τριγύρω αλλά όχι και την ψυχή.Ο αγώνας συνεχής φέρνει αποτελέσματα, η δικαίωση.  Η δοκιμασία της ζωής μέσα από την κρίση.Η ιδιαιτερότητα του έργου έγκειται στο γεγονός ότι κάθε μια από τις 4 πράξεις του «Ήταν λέει στο σπίτι του πρωθυπουργού….» , αποτελούν ένα αυτοτελές…μονόπρακτο, που με μαεστρία «συνέδεσε» ο συγγραφέας. Είναι δηλαδή 4 πράξεις, 4 μονόπρακτά, που αποτελούν ταυτόχρονα ένα ολοκληρωμένο θεατρικό έργο, εμπνευσμένο από την κοινωνική, πολιτική και οικονομική ζωή στα χρόνια της κρίσης και των μνημονίων, με αυστηρή κριτική, διορατικότητα, σάτιρα και ειρωνεία, που είναι χαρακτηριστικό της γραφής του Θεοχάρη Μπικηρόπουλου.

«Γιατί δε μιλάς;»
H ειρωνεία, ο ανταγωνισμός, οι κραυγές, οι συμβιβασμοί, το χάσμα επικοινωνίας ενός ζευγαριού μέσα από μια στιγμή της καθημερινότητας.
Ο καθένας από τους δύο πασχίζει να προσφέρει τον καλύτερό του εαυτό για να κάνει ευτυχισμένο τον σύντροφό του αλλά αποδεικνύεται ότι  αυτό που περιμένει ο ένας  είναι εκ διαμέτρου διαφορετικό από αυτό που πιστεύει ότι του προσφέρει ο άλλος. Ποια είναι η κατάληξη;