Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

Σ’αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ λες και είμαστε αγκαλιά.

Της Φένιας Μαθιού.

Δε θέλω μάτια μου να είμαστε σαν όλα τα υπόλοιπα ζευγάρια.
Δεν γίνεται εμείς είμαστε διαφορετικοί, από το πώς σε γνώρισα μέχρι και πώς κατάφερες να με απελευθερώσεις
και να σε ερωτευτώ.
Δε θέλω λοιπόν να σου λέω το πώς νιώθω με απλές ξερές λέξεις, πολυχρησιμοποιημένες. Δεν είναι αυτά για εμάς.
Εγω μωρό μου έχω αποφασίσει να σου τραγουδώ τα συναισθηματά μου.
Έχω φυλαγμένα για εσένα τα πιο όμορφα συναισθήματα και συνάμα τα πιο ωραία τραγουδια.
Μη με ρωτήσεις το γιατί.
Γιατί απλα το αξίζεις,γιατί εσύ με βοήθησες να ξέφυγω από μια αρρωστημένη κατάσταση που μόνο πληγές μου δημιουργήσε.
Για εσένα τραγουδώ που ενώ με απογοητεύσες σε κάποια φάση, κατάφερες πάλι και τα έφερες όλα τούμπα.
Για εσένα που χαζεύω την πόρτα στο μπαράκι μήπως και σκάσεις να μου ξανακάνεις έκπληξη.
Για εσένα τραγουδώ που μου σήκωσες από το πάτωμα τη σπασμένη κορνίζα του έρωτα που κάποιος άλλος εσκεμμένα έριξε και μου την κατάστρεψε.
Εσύ που χωρίς να το ξέρεις μου δίνεις λόγο να χαμογελώ καθε πρωί και κάθε βράδυ να κλαίω που δεν είσαι εδώ.
Είναι άδικο να είσαι μακριά ενώ θα έπρεπε να ήσουν εδω, η γαμημένη απόσταση με πνίγει.
Στο διάολο να πάνε όλες οι χαζές σχεσούλες που είχα μέχρι τώρα αφού πλέον εγώ για σένα τραγουδώ και σκαρώνω στιχάκια για τον δικό μας έρωτα. ‘Ωρες ώρες με εκνευρίζεις που δεν αντιλαμβάνεσαι αυτά τα τραγούδια και το νόημα που κρύβουν και μου ζήτας να σου υπαγορεύω λέξεις που στην τελική είναι πολύ μικρές μπροστά σε αυτά που νιώθω για εσένα.
Και κάπως έτσι σιγοτραγουδώ για ακόμα μια φορά ένα κομμάτι που σε θυμίζει και που φωνάζει σε αγαπώ, σε αγαπώ λες και είμαστε αγκαλιά…
Ένα κομμάτι που μιλάει για στερεότυπα, κάτι το οποίο δε θέλω ποτέ μα ποτέ να μας αγγίξει.
Εν ολίγοις μου λείπεις και σε χρειάζομαι και θέλω να το ξέρεις αλλά με το δικό μου τρόπο θα στο λέω, θα στο γράφω σε τραγούδια, σε τοίχους γιατί σου ξαναλέω τα συνηθισμένα δε μας πάνε.