Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

Μέσα στα βιβλία βρήκα κομμάτια του εαυτού μου.

Της Ανθής Κατερίνη.
Ανοίγεις ένα βιβλίο.
Ένα δέντρο θυσιάστηκε για αυτό. Δέντρο, το σύμβολο της δημιουργίας, της ζωής. Μπορεί να είναι αντάξιο του το δημιούργημα του ανθρώπου; Μπορεί να
εκφράσει μία παρόμοια δημιουργία και ζωή; Μπορεί να συνεχίσει να ανθίζει με τα λουλούδια του να κοσμούν τώρα το πνεύμα;
Το διάβασμα του βιβλίου θα έπρεπε να ακολουθείται από μία τελετουργία. Οι αισθήσεις να οργανωθούν σε μία σειρά και να αυτοσχεδιάσουν σε έναν οριεντάλ χορό, σαν παλλακίδες προς τιμήν του μεγάλου αυτοκράτορα εαυτού σου. Αφή, όσφρηση, όραση πάλουν τα κορμιά τους πάνω στις επίπεδες φαινομενικά σελίδες με το αόρατο βάθος. Βαθαίνουν οι λέξεις και τεντώνονται. Σχηματίζουν αγκαλιές και αιώρες. Σε χωρούν μέσα τους. Σε πετούν σαν κούνια και σε επαναφέρουν στην γη. Σε ρίχνουν κάτω. Μόνο η κίνηση τούς ταιριάζει.
Το ταξίδι μέσα στο βαγόνι των λέξεων δε χωρά ακινησία.
Πλέεις και άλλοτε βουλιάζεις μέσα στο βάθος των νοημάτων. Πλημμυρίζει η βάρκα σου νερά. Πλημμυρίζεις συναίσθημα. Τέτοιου είδους πλημμύρα σε ξεδιψά, δεν σε πνίγει. Σε πνίγει ό,τι καθρέφτισες μέσα στο νερό και σου θύμισε συναισθήματα πνιγμένα. Μέσα σε ένα βιβλίο βλέπεις κομμάτια του εαυτού σου. Πες το τύχη, μοίρα, θείο δώρο, έλξη του σύμπαντος. Το σωστό βιβλίο θα φτάσει στα χέρια σου την σωστή στιγμή. Όταν είσαι έτοιμος να καταλάβεις το περιεχόμενό του. Θα σε τραβήξει ο τίτλος του, το εξώφυλλο σαν από διαίσθηση, σαν νήμα κλωστής και θα αφήσει το κορμί σου γυμνό και εκτεθειμένο.
Είναι ωραίο το ξεγύμνωμα αυτό της ανάγνωσης. Δεν είναι ίδια η παρακολούθηση τηλεόρασης με δ’ αύτην. Κατά την ανάγνωση ακούς την ίδια σου την φωνή από μέσα σου.
Την προσέχεις; Ακούς την φωνή μέσα σου, όχι εκείνη έξω από εσένα.
Ταξιδεύεις σε κόσμους δίχως να τους δεις, μονάχα διεγείροντας εκείνο το ημισφαίριο του εγκεφάλου σου που έχει να κάνει με την φαντασία. Πρόσωπα, χρώματα, πολυσύχναστοι δρόμοι και εκφράσεις επινοούνται από τον σκηνοθέτη εαυτό σου. Οι λέξεις αρκούν για το ταξίδι σου. Ούτε φωνές, ούτε εικόνες, έτοιμες δοσμένες από το γυαλί της οθόνης.
Βρήκα κομμάτια του εαυτού μου βλέποντας τα μέσα σε χαρακτήρες τάχα επινοημένους και ένιωσα λιγότερο μόνη εκεί μέσα. Λιγότερο μόνη και λιγότερο τσιγκούνα, μιας και μοιράζομαι τις ίδιες παραξενιές, ιδιαιτερότητες, ευαισθησίες, τα ίδια ελαττώματα με αυτήν την κοπέλα που γνώρισα μέσα στο βιβλίο που κοντεύει να τελειώσει. Εκείνην γνώρισα ή εμένα; Ή μήπως ήμασταν για λίγο πάνω κάτω το ίδιο πρόσωπο; Ας ελπίζω σε ένα happy end, αλλά πολύ περισσότερο σε μία ενδιαφέρουσα συνέχεια και πλοκή, με τις αιφνίδιες αλλαγές, που ωθεί στην ανάγνωση σαν υπό την επήρεια της μέθης, με πάθος για την συνέχεια.
Αυτήν την μαγεία θέλουμε στα βιβλία μας.
Την ίδια μαγεία δεν αναζητάμε και στην ζωή μας;