Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

Λένα Μαντά: «Δεν δηλώνω συγγραφέας, αλλά οικιακά»..!!!

Η πρώτη μου αναγνωστική επαφή με το έργο της Λένας Μαντά έγινε πριν μερικά χρόνια με το βιβλίο «Χωρίς Χειροκρότημα». Ένα μυθιστόρημα γεμάτο αλήθειες

της σύγχρονης εποχής κι άλλες που έμειναν διαχρονικές στο πέρασμα των αιώνων. 

Η χαρά μου ήταν μεγάλη καθώς όσο προχωρούσα στην ανάγνωση του βιβλίου της, ανακάλυψα μία χαρισματική και αξιόλογη συγγραφέα. 

Υπέροχη γραφή με γλωσσοπλαστικές τάσεις, πλοκή ευρηματική και ενδιαφέρουσα, ήρωες άρτια σκιαγραφημένοι και με ποικίλα μηνύματα, που σκοπό έχουν να τους «αφυπνίσουν» ενόσω τους ψυχαγωγούν.

Όταν τα βιβλία της Λένας Μαντά σπάνε το φράγμα των 1.700.000 αντιτύπων σε πωλήσεις και μία παλιότερη έρευνα του ΕΚΕΒΙ φανερώνει ότι η ίδια έχει επηρεάσει τη ζωή τόσων Ελλήνων, όπως ο Καβάφης και ο Ντοστογέφσκι, δεν μπορείς παρά να μιλήσεις για ένα φαινόμενο. 

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, αλλά ήρθε στην Ελλάδα σε μικρή ηλικία. Σπούδασε νηπιαγωγός χωρίς ποτέ να θελήσει να ασκήσει το συγκεκριμένο επάγγελμα. Είναι παντρεμένη, έχει δύο παιδιά και μένει μόνιμα στο Καπανδρίτι. Βραβεύτηκε «Συγγραφέας της Χρονιάς» το 2009 και το 2011 από το περιοδικό Life & Style, ενώ τo 2016 της απονεμήθηκε το Βραβείο Κοινού των βιβλιοπωλείων Public, στην κατηγορία «Ηρωίδα-Έμπνευση», για το μυθιστόρημά της «Μια συγγνώμη για το τέλος».

του Άγγελου Γεραϊουδάκη - Reader.gr

Τη συνάντησα πριν λίγες μέρες στα γραφεία του Ψυχογιού και μίλησα μαζί της για πολλά και διαφορετικά θέματα. Γιατί η Λένα είναι μία γυναίκα της διπλανής πόρτας που την απασχολούν οι ανθρώπινες σχέσεις, η οικογένειά της, οι δουλειές του σπιτιού, η εμφάνισή της, αλλά και οι φίλοι της. Πρόσχαρη, ευγενική, καλοσυνάτη και με χιούμορ προσπάθησε να αφήσει το δικό της στίγμα στη συνάντή μας.

Χωρίς να θέτει ως στόχο την επιτυχία, αλλά την προσωπική της λύτρωση, κάθε μυθιστόρημα αποτελεί μια κατάθεση ψυχής που το αναγνωστικό κοινό την αντιλαμβάνεται και τοποθετεί τις ιστορίες της στις πρώτες θέσεις των βιβλίων με τις περισσότερες πωλήσεις. «Για μένα η συγγραφή είναι μία αυτόματη λειτουργία. Είναι σαν μία ταινία. Εξελίσσεται στο μυαλό μου και εγώ πρέπει να την περιγράψω σε κάποιον που κάθεται δίπλα μου και ο οποίος έχει πρόβλημα με την όρασή του. Μου βγαίνει τελείως αβίαστα. Είναι μία εσωτερική ανάγκη που έχει ξεκινήσει από τα παιδικά μου χρόνια», μου τονίζει. 

Την ταμπέλα του «ροζ» και του «άρλεκιν» δεν την έχει αποφύγει η Μαντά, αλλά εντέλει το πράγμα εξισορροπείται με τις καθημερινές εκδηλώσεις λατρείας των αναγνωστριών της και τα σχόλια των θαυμαστών της στα προσωπικά της προφίλ που χειρίζεται η ίδια στα social media. 

«Στη αρχή της καριέρας μου αντιμετώπισα πολύ άσχημα σχόλια για τα βιβλία μου. Μάλιστα, τα περισσότερα από αυτά δεν αφορούσαν τη δουλειά μου, αλλά επεκτείνονταν στο αναγνωστικό κοινό που με διαβάζει. Εκεί έχω στεναχωρηθεί και έχω κλάψει. Τώρα πια δεν ασχολούμαι καν. Δεν απαντάω σχεδόν ποτέ. Ο καθένας έχει το δικαίωμα της γνώμης του. Παράλληλα, αποδέχομαι ότι δεν γίνεται όλοι να αρέσουμε σε όλους. Είναι απόλυτα φυσιολογικό αυτό. Εξάλλου, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως κρίνεται αυτός που μιλάει. Εγώ δεν μιλάω. Έχω τη δουλειά μου να μιλήσει για μένα. Οι υπόλοιποι ας κριθούν. Εγώ δεν θα μπω στη διαδικασία να κρίνω». 

Οταν οι άλλοι µετράνε κριτικές, n Λένα Μαντά µετράει μηνύματα αναγνωστών, ωραία ηλιοβασιλέµατα, απολαυστικούς µεζέδες σε ωραίες ταβέρνες και τις χάντρες από το αγαπηµένο της κοµπολόι. 

Στα περισσότερα βιβλία, οι ηρωίδες της είναι δυναμικές, μοιραίες, αυτάρκεις και αντισυμβατικές. Τη ρωτάω μήπως τελικά αρχίζει να καταρρίπτεται ο μύθος του ασθενούς φύλου. 

«Νομίζω πως έχει καταρριφθεί εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Η γυναίκα έχει βγει από το σπίτι από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι κοινονικοπολιτικές ανάγκες την ανάγκασαν να κάνει πράγματα τα οποία δεν μπορούσε να φανταστεί ποτέ ότι θα τα κάνει. Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος το ολοκλήρωσε όλο αυτό. Η γυναίκα μορφώθηκε και ανέπτυξε δυνάμεις που δεν μπορούσε να φανταστεί. Δεν θεωρώ ότι υπάρχει ασθενές φύλο, όσο αφορά τη γυναίκα. Οι ρόλοι έχουν αρχίσει να αντιστρέφονται και δεν είναι καθόλου καλό αυτό», καταλήγει. Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο.

Αφοπλιστικά ειλικρινής σε όλες τις απαντήσεις της. Σαν να κάνω μια συζήτηση με μια φίλη μου που δεν πρόκειται ποτέ να δημοσιευτεί. Εντάξει, είπαμε και κάποια πράγματα που δεν μπορούν να δημοσιευτούν, για τις γυναίκες σήμερα, τον έρωτα, την Αθήνα, τους άντρες. Για ανθρώπους που συναντάς στη χώρα μας και πάντα σε ξαφνιάζουν.

Πηγή: Reader.gr του Άγγελου Γεραϊουδάκη