Σάββατο, 29 Ιουλίου 2017

Κι αν είσαι εσύ ο άνθρωπός μου;

Ένα ακόμη λάθος.
Μια πληγή που άνοιξε πάλι. Το παρελθόν που σε κυνηγάει. Να τρέξεις μακριά πρέπει, αλλά δε το κάνεις.
«Κι αν είναι ο άνθρωπος μου;».

Αυτό που έπρεπε να κάνω είναι να σου πω, όχι. Δεν είναι. Μα δε το έκανα. Πως να το κάνω; Αφού δε το ξέρω.

Ότι μισώ περισσότερο, να μην έχω κάτι να πω.
Οι μπερδεμένες σκέψεις, μαρτύριο.
Μη με ρωτάς. Μακάρι να είχα απάντηση να σου δώσω. Στέκεις με το βλέμμα γεμάτο απορία, μπροστά μου. Νιώθω πόσο πονάς, αλλά δεν περνά από το χέρι μου. Μένεις εκεί και προσπαθείς να καταλάβεις. Όχι, σου απαντάω.
Δεν ξέρω πως ξεχωρίζεις τον άνθρωπο σου.
Δεν ήξερα και με όλη μου την ψυχή πίστευα πως δεν υπάρχει. Άνθρωποι μου, ήταν οι δικοί μου. Οι άνθρωποι που με στήριζαν σε όλα. Ξέρεις, καλό και κακό, σωστό και λάθος.
Έτσι έλεγα η χαζή. Δεν ήμουν σκληρή, όπως γρήγορα με χαρακτήριζαν.
Δε μισούσα το ωραιότερο συναίσθημα όλων, τον έρωτα. Δεν ήξερα θα σου ξαναπώ. Μήτε και τώρα μπορώ να είμαι σίγουρη, βέβαια. Αλλά άνθρωπός σου, υπάρχει.
Που είναι και πως θα τον βρεις, ακόμη το ψάχνω. Φίλη μου, είναι εκεί έξω όμως.
Δε θέλω να σου πω πως εκείνος είναι. Με το δάχτυλο θές να σου τον δείξω; Δε μπορώ να το κάνω. Δε φαίνεται στο πρόσωπο του και δε το γράφει το κούτελο του. Μη ψάχνεις τη ταμπέλα που κρέμεται στο λαιμό του. Δεν έχει. Είναι άλλα τα χαρακτηριστικά που θα σε κάνουν να καταλάβεις. Εκείνα που τώρα σε πονάνε ακόμη περισσότερο.
Λείπουν στα μάτια σου τα μάτια του; Κόβεται η ανάσα σου στο χαμόγελο του; Πονάς που δε τον αγγίζεις; Εκείνο το φιλί, το πρώτο και τελευταίο, ακόμη δημιουργεί πανικό στους χτύπους της καρδιάς σου; Ναι, ναι, ναι, ναι. Θέλω ακόμη μια απάντηση από σένα, όμως.  Θέλεις να είναι ευτυχισμένος μαζί σου, ή να είναι κι ας λείπεις εσύ; Τι είναι σημαντικότερο για σένα, σε ρωτάω.  Αν μετρά περισσότερο η δική του ευτυχία, τότε ναι. Εκείνος είναι. Πάντα εκείνος ήταν.
Ότι κι αν κάνεις, πάλεψε.
Όσο κι αν πληγώνεσαι, μη το αφήνεις. Ανθρώπους θα βρεις πολλούς. Τον ανθρωπό σου, δυστυχώς καλή μου, τον συναντάς μόνο μια φορά.
Κι αν τον χάσεις, δε θα ξανάρθει. Είναι μια φορά, που κλείνει τα μάτια η ζωή και σου χαρίζεται. Ξέρω, πολλές φορές σου είπα πως το παρελθόν ποτέ δεν έχει κάτι καινούριο να σου δώσει. Μα ένα παρελθόν μπορεί να σου πήρε κάτι που δεν  ήθελες να κρατήσεις. Δεν ήθελες, γιατί ίσως δεν ήξερες. Μάλλον τα χέρια σου, δεν είχαν νιώσει τέτοια ευτυχία και δεν μπόρεσαν να την αναγνωρίσουν. Αν χάσεις, λένε, κάτι τότε το εκτιμάς.
Το εκτίμησες;
Κέρδισε το πάλι.