Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017

Όταν μπαίνουν στη μέση υπολογισμοί και μαθηματικά, παύει ο έρωτας.

Συνέχεια ακούμε για τον ένα και αληθινό έρωτα. Βλέπουμε ταινίες με ζευγαράκια που κάνουν τα πάντα για να είναι μαζί. Εικόνες με φιλιά κάτω από τη βροχή και βιβλία με καλό τέλος, γάμους και ταξίδια. Αυτό μας μάθανε, αυτό είδαμε, αυτό καταλάβαμε. Τι είναι όμως πραγματικά ο αληθινός έρωτας; Αυτός που αξίζει να σε σκοτώσει και να σε αναστήσει;

 Ο έρωτας μοιάζει με ψυχολογική διαταραχή, δεν έχει καμία σχέση με λογική και μετρήσεις. Όταν μπαίνουν στη μέση υπολογισμοί και μαθηματικά, παύει ο έρωτας. Βλέποντας έναν ερωτευμένο θα μπορούσαμε να πούμε πως πάσχει από διπολική διαταραχή. Τα συναισθήματα του είναι τόσο μπερδεμένα, μοιάζει συνέχεια λες και θα εκραγεί. Έχει βλέμμα χαμένο και είναι συνεχώς χαρούμενος μα με μια λέξη μπορεί να τρελαθεί από τη στεναχώρια. Κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει έναν ερωτευμένο.
Δυο ερωτευμένοι άνθρωποι πρέπει να είναι μαζί. Τι γίνεται όμως όταν δε νιώθουν και οι δύο το ίδιο; Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι όμορφες αλλά συνήθως πονάνε γιατί δεν έχουν όλες οι αγάπες ανταπόκριση. Εκεί είναι που μπορείς να ξεχωρίσεις τον πραγματικό έρωτα από τον απλό ενθουσιασμό. Ο ενθουσιασμός είναι γεμάτος από εγωισμό και πίεση, ο έρωτας είναι καθαρό ενδιαφέρον και όνειρα. Ένας ερωτευμένος είναι χαρούμενος ό,τι και να γίνει, αρκεί να είναι καλά ο έρωτας του. Δεν έχει σχέση αν θα είναι μαζί ή χώρια, σημασία έχει να είναι ευτυχισμένο το άτομο για το οποίο νιώθει όλα τα παραπάνω.
Δε χρειάζεσαι επιβεβαίωση στον έρωτα. Πρέπει να είσαι χαρούμενος με αυτά που νιώθεις. Τα συναισθήματα αυτά σου δίνουν ζωή, σε κάνουν να κοιτάς τον ουρανό και να χαμογελάς. Ξαφνικά ενδιαφέρεσαι για το πώς θα ντυθείς, για το σώμα σου, για τις γνώσεις σου. Θες να κάνεις συζητήσεις και να γνωρίσεις τον άλλο. Ο έρωτας σου αλλάζει τη ζωή και όχι με τον τρόπο που λένε πως συμβαίνει. Προσπαθεί συνέχεια να γίνεσαι καλύτερος, η επικοινωνία σου και η τριβή σου με άλλα άτομα σου προσφέρει γνώσεις.
Η καλή πλευρά του έρωτα δεν είναι αυτή που σας βρίσκει το ξημέρωμα μαζί αλλά αυτή που σε βρίσκει χαμογελαστό και μόνο. Οι αγκαλιές και τα φιλιά είναι πολύ όμορφα, σε αναζωογονούν, μα η ζωή μας δεν είναι ολόκληρη μια σχέση, είναι όμως ένας έρωτας. Ένα συναίσθημα που σε πετάει στον ουρανό και σε προσγειώνει απότομα, κάτι σαν τρέλα που σε μαγεύει καθημερινά.
Με τόσο κόσμο στους δρόμους είναι φυσικό οι δεσμοί να μην κρατούν, αυτό όμως δε σημαίνει πως δεν κρατά και το συναίσθημα. Δύο άνθρωποι που ερωτεύτηκαν και τώρα είναι φίλοι, είναι ακόμη ερωτευμένοι. Ο έρωτας καταλαγιάζει και κρύβεται, δε χρειάζεται τίτλους για να εκφραστεί, ούτε μονιμότητα. Αυτοί οι άνθρωποι δε ζηλεύουν, δεν κλαίνε, δε φωνάζουν. Γιατί; Γιατί νιώθουν πραγματικά, είναι χαρούμενοι για αυτό και θέλουν το άλλο άτομο να είναι επίσης πραγματικά χαρούμενο με οτιδήποτε.
Το πρόβλημα αυτού του κόσμου είναι πως έχει συνδέσει ένα τόσο δυνατό συναίσθημα με κάτι γελοίο όπως μια σκηνή ζήλειας. Αν όλοι ήμασταν αληθινά ερωτευμένοι με ανθρώπους και πράγματα, τότε η κοινωνία μας θα ήταν λίγο καλύτερη.
Γράφει η Ζωή Τεκέλογλου
http://www.anapnoes.gr