Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

Δε μου αρκεί μόνο να βλέπω το πρόσωπό σου σε μια οθόνη.

Τι να σου πω; Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι τελικά ένα μεγάλο μυστήριο. Θέμα συγκυριών και συμπτώσεων. Μα, πάνω απ’ όλα, 
χημείας κι επικοινωνίας.
Άνθρωποι που έχουν περάσει μεγάλα χρονικά διαστήματα μαζί, φίλοι, με καθημερινή επαφή, βρίσκονται έπειτα από λίγο καιρό και δεν έχουν κάτι να πουν πέρα από τα τυπικά.
Τέτοιες σχέσεις, αποδεικνύονται τελικά επιδερμικές, παρόλο το χρόνο που περάσατε μαζί, τελικά δεν έμεινε τίποτα να σας ενώνει, κανένα δέσιμο δε δημιουργήθηκε.
Υπάρχουν και φιλίες που αντέχουν στην απόσταση, στο χρόνο, στην απουσία. Φιλίες ουσιαστικές που, εκ πρώτης όψεως, δε θα μπορούσαν να υφίστανται κι όμως αναπτύσσονται και θεριεύουν σε πείσμα, θα έλεγες, των περιστάσεων. Ο δεσμός που έχει δημιουργηθεί είναι τόσο ανθεκτικός που τίποτα δεν τον λυγίζει!
Εκεί φαίνεται η δυνατή φιλία, να έχεις να δεις τον άλλο χρόνια, κι όμως να νιώθεις σαν να μην πέρασε μια μέρα. Μετά από ένα update για το διάστημα που πέρασε, συνεχίζετε την κουβεντούλα σας και τα πειράγματά σας.
Έτσι κι εσύ, είσαι τόσο μακριά μου, κι όμως σε νιώθω δίπλα μου. Τα χιλιόμετρα που μας χωρίζουν, μηδενίζονται όταν μιλάμε. Δίδυμοι εγκέφαλοι; Δεν ξέρω πώς αλλιώς να ονομάσω αυτή την επαφή.
Σου λέω δυο-τρεις κουβέντες κι αμέσως καταλαβαίνεις ακριβώς τι εννοώ, νιώθω και νιώθεις, σαν να επικοινωνούμε τηλεπαθητικά. Ίδιος ο τρόπος που σκεφτόμαστε ίδια και τα θέλω μας. Στο ίδιο μήκος κύματος.
Αρχίσαμε να ξαναεπικοινωνούμε τυχαία, οχτώ χρόνια πριν. Τόσα χρόνια τώρα έχουμε ανοίξει ο ένας στον άλλο τις καρδιές μας, την ψυχή μας, έχουμε μοιραστεί τις ανησυχίες μας και τους πόθους μας, δυσκολίες τις καθημερινότητας, αλλά και τις χαρές μας.
Υπήρξαν περίοδοι που δεν είχαμε δυνατότητα να μιλάμε και νιώθαμε σαν να μας έλειπε κομμάτι του εαυτού μας. Πόσο απίστευτο είναι αυτό;
Ίσως λόγω της εποχής που άρχισε η φιλία μας, ίσως λόγω της τρέλας μας που νιώθουμε άνετα να ξεδιπλώσουμε ο ένας στον άλλον, κάθε φορά που μιλάμε, νιώθω είκοσι χρονών!
Όλες οι πλάκες μας, όλα τα ξενύχτια μας, πειράγματα και φάρσες, περνάνε μπροστά απ’ τα μάτια μου. Μεθύσια, ξενύχτια, εξομολογήσεις και τρέλες νεανικές έρχονται και φουσκώνουν την καρδιά μου. Οι στιγμές που περάσαμε ήταν πολλές και πολύτιμες. Μου λείπεις, γαμώτο!
Τι δε θα έδινα να πιω έναν καφέ μαζί σου, από κοντά, να βλέπω τα μάτια σου και τις εκφράσεις του προσώπου σου. Πόσο μου έχει λείψει να τα πούμε από κοντά, όπως παλιότερα. Δε μου αρκεί μόνο να βλέπω το πρόσωπο σου σε μια οθόνη.
Θέλω να γελάμε και να με σπρώχνεις, να δω ξανά το φρύδι σου ν’ ανασηκώνεται σε κάθε καυστικό σου σχόλιο, να κάνουμε μια βόλτα στην παραλία το βράδυ.
Παρ’ όλα αυτά, ξέρω πως θα ξαναβρεθούμε.  Κάπου, κάπως θα τα καταφέρουμε, ακόμα κι αν μέχρι στιγμής δεν τα έχουμε καταφέρει.
Όσες φορές το έχουμε σχεδιάσει, δεν τα έχουμε καταφέρει. Έτσι πιστεύω ότι κάποια στιγμή απλά θ’ αρπάξουμε μια βαλίτσα και θα βρεθούμε. Έτσι αυθόρμητα, θα τηλεφωνηθούμε και θα δώσουμε κάπου ραντεβού για έναν καφέ.
Με την τρέλα που κουβαλάμε, είναι το μόνο λογικό πράγμα. Περιπτωσάρες, βλέπεις, κι οι δυο μας.
Οπότε, περίμενε τηλέφωνο μου!
Γράφει η Μαρίνα Μαγουλιανού