Παρασκευή, 7 Ιουλίου 2017

Η αγάπη είναι προσωπική υπόθεση. Δε μοιράζεται, πολλαπλασιάζεται.

Της Μαρίας Χαρίτου.
Δεν μπορώ να καταλάβω, όχι δεν μπορώ. Γιατί οι ανθρώπινες σχέσεις βιώνονται σαν ένα παιχνίδι εξουσίας, σα μια μάχη δύναμης και επιβολής; Γιατί
οι άνθρωποι δε λένε αυτό που πραγματικά πιστεύουν;
Δε θα ήταν τα πράγματα πιο απλά, εάν όλοι λέγαμε αυτό που αισθανόμαστε;
Μας έχει φάει ο εγωισμός και η κρυφή ανάγκη μας, του να μη δώσουμε αξία στον άλλο.
Να μη δίνουμε τίποτα προτού μας δοθεί.
Έχει τύχει πολλές φορές σε συζητήσεις, να ακούσω φράσεις όπως «γιατί να στείλω εγώ πρώτη μήνυμα; Ας στείλει εκείνος εάν του λείπω» και περνούν οι μέρες κάνοντας σενάρια για το λόγο που δεν έστειλε. Ακούω πολλές φορές και κυρίως από γυναίκες, να λένε «δε θέλω να δείξω τι αισθάνομαι», και όλα αυτά, ενώ καίγονται από έρωτα και επιθυμία. Δαμάζουν το συναίσθημά τους από εγωισμό ή και ανασφάλεια.

  Οι ανασφαλείς  άνθρωποι διακατέχονται  από τη βαθιά ανάγκη τους να εισπράττουν  αγάπη και αποδοχή.
Μόλις αυτό συμβεί, μόλις είναι σίγουροι για τα αισθήματα του άλλου, απλά φεύγουν προκριμένου να βρουν την αποδοχή και την αγάπη να σε ένα καινούριο άτομο. Μόνος σκοπός τους είναι να μεγαλώσουν τη λίστα τους με αυτούς που τους αγαπούν. Απόδειξη για τον εαυτό τους, ότι είναι ικανοί να αγαπηθούν.  Βλέπουν τους ανθρώπους σαν τρόπαια αψηφώντας τα συντρίμμια που αφήνουν φεύγοντας. Γι’αυτό και οι σχέσεις έχουν γίνει εγωιστικές. Ψεύτικες μάχες, με ζημιωμένο νικητή, εκείνον που κρύβει καλύτερα τα αισθήματά του απ’ τον άλλο.
Γιατί λοιπόν αντί του «δε στέλνω πρώτη», δεν στέλνεις ένα «μου λείπεις»;
Τι πιο όμορφο μπορείς να εκφράσεις από την αγάπη, τον έρωτα, την επιθυμία;
Γιατί δεν αντικαθιστάς τον εγωισμό σου με δυο αληθινές, με τεράστια δύναμη λέξεις;
Γιατί δε δοκιμάζεις να γίνει κατανοητό το ότι δεν πολεμάς σ’ αυτή τη σχέση, αλλά αποδέχεσαι;
Πόσο πιο ήρεμη θα ήσουν αν μιλούσες γι’ αυτά που νιώθεις;
Τα αισθήματα είναι δικά σου.
Ανήκουν μόνο σ’ εσένα. Όταν τα μοιράζεσαι, αυτά πολλαπλασιάζονται, γεννιούνται κι άλλα, κι άλλα, κι άλλα!
Άστα να ξεχυθούν από μέσα σου, μοίρασε αγάπη και θα σου επιστραφεί διπλή.
Δε μειώνονται όταν τα δίνεις, κι εσύ, δε γίνεσαι λιγότερη.
Δεν υπάρχει λιγότερο στο συναίσθημα. Υπάρχει μόνο το αληθινό. Αυτό, που κάνει το στομάχι σου να γεμίζει πολύχρωμες πεταλούδες. Αυτό που κάνει ολόκληρο το κορμί σου να ανατριχιάζει σε μια σκέψη.
Είχα κάποτε μια φίλη που τη χώρισε ο αγαπημένος της. Στην παρέα τη συμβούλευαν να ανεβάζει φωτογραφίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και να κοινοποιεί το που βρίσκεται όταν βγαίνει, προκειμένου να τον κάνει να δει τι έχασε και να ζηλέψει.
Εκείνη καθόταν σκεπτική. Κατά βάθος δεν το ήθελε αυτό.
« Μην κάνεις τίποτα από όλα αυτά, τη συμβούλεψα, μόνο να του στείλεις αυτά τα τελευταία λόγια που θα ήθελες να του πεις, ότι δηλαδή τον αγαπάς αληθινά και θέλεις να είναι καλά, ακόμα και αν δεν είστε πια μαζί.
Μετά από αυτό, άφησέ τον να προχωρήσει τη ζωή του.
Έτσι, θα έχεις πει αυτά που αισθάνεσαι και θα μπορέσεις να κλείσεις αυτό σου το κεφάλαιο, χωρίς να υπάρχουν ανείπωτα λόγια».  Κι έτσι κι έκανε. Του έστειλε ένα μήνυμα γραμμένο με λέξεις από τη καρδιά της.
Τόσο αληθινές, εμποτισμένες με δάκρυα της ψυχής. Ήταν οι τελευταίες σκέψεις που είχαν μένει μέσα της. Εκείνες, που δε θα την άφηναν να προχωρήσει.
Γιατί οι λέξεις, έχουν μεγάλη βαρύτητα. Αμέσως ένιωσε πιο ελαφριά.
Ίσως να μην πήρε ποτέ την απάντηση που περίμενε, κατάλαβε όμως, πως αυτό που ένιωθε ανήκε σ’ εκείνη. Ήταν μόνο δικό της, και είναι ευλογία που μπορεί να αισθάνεται τόσο δυνατά.
Η αγάπη είναι προσωπική υπόθεση. Δε μοιράζεται, μόνο πολλαπλασιάζεται. Δε σκορπίζεται, μόνο μένει για πάντα στη ψυχή σου, και σε ολοκληρώνει.
Αγάπα…