Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

H ζωή δανεική και μικρή μα στα χείλη σου μοιάζει μεγάλη.

Της Κικής Τσιντζόγλου.
Μεγάλη γίνεται η  ζωή μας όταν τον συναντήσουμε στο δρόμο μας. Κανένας μας δεν θα ξεφύγει από τα πλοκάμια του.Είναι  της μοίρας μας γραφτό να τον ζήσουμε πολλές φορές
εάν χρειαστεί. Όσα χρόνια και εάν περάσουν πάντα θα τον θυμάσαι. Μπορεί να τον μισήσεις , μπορεί να τον αγαπήσεις αλλά το σίγουρο είναι ότι δεν μπορείς να του γυρίσεις την πλάτη.
Το όνομα του;
 O έρωτας. Aυτή η περίπλοκη συναισθηματική κατάσταση στην οποία η λογική δεν λειτουργεί και η καρδιά σου υποτάσσεται στη δύναμη του.
 Εσύ  παντοδύναμε  έρωτα, μου έδωσες ζωή.
Μου έμαθες την συνταγή της.
Μου ψιθύριζες στο αυτί ότι η ζωή είναι μικρή και δανεική.
Αυτά μου λέγανε τα χείλη σου καθώς τα κοιτούσα με απορία. Θαύμαζα τη ζωντάνια σου και την ενέργεια σου. Αγαπούσες τη ζωή και ας μην σου φέρθηκε καλά. Παθιαζόσουν με όσα αυτή σου έδινε, χωρίς να σε νοιάζουν οι πληγές που κουβαλούσες στα στήθη σου. Πάντα στεκόσουν όρθιος και πολεμούσες για τα θέλω σου και για τα όνειρά σου.
Εγώ, από την άλλη, μάτια μου, δεν είχα τη δύναμή σου.
Εγώ τη ζωή την έβλεπα σε κουτάκια.
Είχα γεμίσει το κεφάλι μου με κανόνες για τον έρωτα. Ποτέ μου δεν πίστεψα στη δύναμή του.
Είχα πάντα ανοιχτά τα μάτια της λογικής (έτσι πίστευα τουλάχιστον) και την καρδιά μου την είχα σε δεύτερη μοίρα, παραπεταμένη και παραμελημένη σε μια γωνίτσα του μαυλού μου. Εξάλλου ο κανόνας μου ήταν, πως οι δουλειές μου και  οι επιλογές μου, πρέπει να γίνονται με βάση τη λογική ποτέ όμως με το συναίσθημα.
Το τελευταίο,  το θεωρούσα κατώτερο, καθώς αποτελούσε για μένα ,τη βασική πηγή δυστυχίας των ανθρώπων.
“Αυτόν το διάολο δεν πρέπει να τον αφήσω  να μπει στο σπίτι μου”.
Αυτή τη φράση έλεγα από μέσα μου και  έτσι πίστευα πως τα κατάφερνα στη ζωή μου.
Είχα ότι ήθελα, χωρίς να φορτώνω τον εαυτό μου με συναισθηματικό κόστος.
Οι έρωτες είναι για μικρά παιδιά και για αυτούς που τους αρέσουν τα παραμύθια. Δεν πίστευα σε πρίγκιπες και όνειρα περί αιωνίας αγάπης και ατελείωτου έρωτα.
Μέχρι τη στιγμή που σε αντίκρισα.
Δε σε ήξερα αλλά το ένστικτο μου, μου έλεγε πως θα έχω μπλεξίματα μαζί σου.
Είχες μια ακαταμάχητη έλξη και δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω σου. Σε ερωτεύτηκα χωρίς να το καταλάβω, χωρίς τη συγκατάθεσή μου.
Έτρεμα με τη σκέψη αυτή καθώς έχανα την τόσο πολύτιμη λογική μου και άκουγα τη καρδιά μου να χτυπάει δυνατά και ακανόνιστα, χωρίς την άδειά μου. Έχασα τα λόγια μου και το μυαλό μου. Ο μεγαλύτερός μου εφιάλτης έγινε πραγματικότητα και το χειρότερο από όλα ήταν ότι ήταν αληθινό και αμοιβαίο, και όχι μέρος της φαντασίας μου.
Είχες και εσύ τα ίδια συμπτώματα και το απολάμβανες. Χαιρόσουν με ένα φιλί. Αυτό το φιλί σου, μου άλλαξε όλη μου την κοσμοθεωρία. Εσύ μου έμαθες να κάνω όνειρα.
  Εγώ τα θεωρούσα πολυτέλεια των κακομαθημένων.
Δεν ήξερα τη μορφή  τους πριν σε γνωρίσω. Εγώ η ίδια σκότωνα τα όνειρά μου και ζούσα μια ζωή επίπεδη. Χωρίς ανηφόρες και κατηφόρες. Μακριά από τα φώτα της  έντασης, του ενδιαφέροντος και του πάθους. Μαζί σου κακοέμαθα γιατί μου τα γνώρισες. Πήρε άλλο χρώμα η όψη μου και άλλη τροχιά το μυαλό μου. Τα χείλη μου σχημάτιζαν ένα αυθόρμητο χαμόγελο και έβλεπα τον εαυτό μου να αλλάζει. Είχα μια πηγαία ενέργεια η οποία σκότωνε την ρουτίνα από την καθημερινότητα μου.
Εσύ με άλλαξες και μου έδωσες ζωντάνια και δύναμη. Μαζί σου μπορώ και θέλω να κάνω πράγματα που δεν τα είχα στο μυαλό μου πριν σε γνωρίσω.
Κάθε φορά που σε κοιτάζω καταλαβαίνω πόσο απαραίτητος μου έχεις γίνει. Μου έμαθες να ζω για το παρόν, για το σήμερα και για το τώρα. Έδιωξες τα κουτάκια μου και κυρίως τον φόβο  είχα μέσα μου. Η ταχύτητα που το κατάφερες αυτό,  ξεπέρασε τις άμυνες μου και τις σκότωσε.
Θέλω να κάνω μαζί σου όνειρα. Να είμαι στη ζωή σου και να μου ψιθυρίζεις κάπου κάπου ότι η ζωή είναι δανεική και μικρή μα στα χείλη σου μοιάζει μεγάλη γιατί  όταν κοιτάζω τα μάτια σου μεγαλώνει και γεμίζει ο κόσμος μου, μάτια μου.
http://www.anapnoes.gr/h-zoi-daniki-ke-mikri-ma-sta-chili-sou-miazi-megali/