Δευτέρα, 16 Απριλίου 2018

Για έναν τέτοιο έρωτα αξίζει να ζεις!


Γράφει η Γεωργία Μαυρίδου
Στον έρωτα αφήνεσαι για να λάμψεις.
Περνάς μέσα από συμπληγάδες πέτρες.
Ανασφάλειες και εγωισμούς πρέπει να ξεπεράσεις για να φθάσεις στο απόλυτο.

Στο θεϊκό.
Εκεί που δεν υπάρχει κανείς άλλος.
Μόνο εσύ και αυτός.
Εκεί που με τους δυο ο κόσμος είναι αρκετός.
Ο ήλιος ανατέλλει στα δυο του μάτια.
Και εσύ νιώθεις δέος μπροστά στο θαύμα της ύπαρξης.
Είναι θαύμα πως μια καρδιά που χτυπάει δυνατά σε γεμίζει με ζωή.
Μια ανάσα που είναι το νανούρισμα σου για τα βράδια.
Και μια αγκαλιά μέσα στην οποία νιώθεις ολοκλήρωση.
Νιώθεις ευτυχία.
Αυτή τη λέξη που τη φοβάσαι.
Που φοβάσαι πως αν την ξεστομίσεις θα τη χάσεις.
Και όσο και αν τη φοβάσαι ξέρεις πως κάποιες στιγμές την αγγίζεις.
Σε απλές.
Στις πιο απλές στιγμές.
Αυτές κρατάς μέσα σου σαν φυλαχτό και προχωράς να βγεις στην μάχη καθημερινά στον αγώνα της ζωής.
Αυτόν τον έρωτα που όσα χρόνια και αν περάσουν νοσταλγείς την επόμενη συνάντηση.
Που περιμένεις πως και πώς να δεις αυτό το χαμόγελο.
Και αν δε το δεις προσπαθείς να το δημιουργήσεις.
Που ραγίζει η καρδιά σου όταν τον βλέπεις συννεφιασμένο.
Και συννεφιάζει και η δική σου.
Που δε μπορείς να κλείσεις μάτι αν είστε μαλωμένοι.
Και βάζεις τον εγωισμό σου στην άκρη για να τα ξαναβρείτε.
Πόσο άδεια μοιάζει η ζωή δίχως αυτόν τον έρωτα.
Πόσο άδεια μοιάζει η ζωή ακόμα και όταν λείπουν οι γκρίνιες του και τα μούτρα του.
Πόσο άδεια μοιάζει η ζωή όταν λείπει το βροντερό του γέλιο και οι φωνές του.
Πόσο λείπει.
Και όταν λείπει κοιτάς φωτογραφίες.
Τις κοιτάς και τις χαϊδεύεις.
Γεμίζεις το μυαλό σου με εικόνες.
Και χαμογελάς για λίγο σαν να τον έχεις δίπλα σου.
Και κάνεις υπομονή μέχρι να γυρίσει.
Κάνεις υπομονή και λαχταράς.
Και περιμένεις πότε θα ξαναχαθείς και πάλι κοντά του.
Για αυτό τον έρωτα αξίζει να τα δίνεις όλα.


http://www.loveletters.gr